Tag Archives: zwangere vrouw

Miskraam is een misdaad

Vrouwen zijn ook mensen. Dat lijkt een open deur, maar als je kijkt naar de ontwikkelingen rondom vrouwen, hun lichaam, en voortplanting in de Verenigde Staten, blijkt dat het hard nodig is om dit feit te blijven herhalen. Naast de hypocriete discussie rondom voorbehoedsmiddelen (‘slutpills’) en abortus (moord!!) bereikt het land een dieptepunt in het criminaliseren van zwangerschappen. Als een rechter in Mississippi een vrouw terecht laat staan omdat ze op haar zestiende een miskraam kreeg, kan iedere vrouw die aan het einde van de rit geen gezonde baby aflevert, bij voorbaat een misdadiger zijn.

Tsja, slet, had je maar niet zwanger moeten worden….

Het is niet de eerste keer dat een vrouw in deze situatie terecht komt. Honderden vrouwen kregen na een miskraam of doodgeboren kindje te maken met justitie. Vaak schikten ze hun zaak, of ondergingen de juridische procedures zonder dat ze durfden te protesteren. Het profiel van het gemiddelde slachtoffer kan hieraan hebben bijgedragen: veelal zwarte, jonge vrouwen met geen of een zeer laag inkomen.

Het afgrijzen begint echter toe te nemen. Steeds meer mensen vinden de criminalisering van zwangere vrouwen een nieuw, verontrustend front in een toch al vijandige oorlog. De Verenigde Staten staan bekend vanwege de felle, ideologisch gedreven strijd om de reproductieve rechten van vrouwen in te perken. Favoriet argument: het leven begint bij de conceptie, een zygote is een mens, en als iemand een ongewenste zwangerschap af wil breken, ben je een moordenaar.

Dat verhaal leidt tot moorden op abortusartsen, wetgeving gericht op het sluiten van klinieken, en wetten zoals de plicht tot het ondergaan van een vaginale echo, oftewel een medische vorm van verkrachting. De retoriek rond babymoord leidt echter de aandacht af van het echte debat:

….the real debate, which is whether or not women should be treated as a second class with truncated rights to bodily autonomy. […] Frankly, the more traditional, conservative argument against abortion—no, they’re not going to lift a finger to help you with your unwanted baby and you should have thought about that before fucking, you stupid slut who deserves to suffer—at least has the refreshing scent of honesty to it.

Ja, zeggen conservatieven. Zodra een eicel samensmelt met sperma en cellen zich delen, ligt het primaat bij dit nieuwe leven. Alles moet daar voor wijken. Ook  de mensenrechten van vrouwen. Het land heeft al verschillende situaties gehad waarbij de foetus een advocaat toegewezen kreeg en een vrouw juist zonder enige juridische bijstand moest aanhoren wat er met haar leven en lijf zou gebeuren. (Dit laatste lijkt een ver-van mijn-bed show, maar in Nederland stelde de SGP kamervragen waarom een rechter een zeventien weken oude foetus niet onder curatele wilde stellen. Nou, omdat dit inhoudt dat je een vrouw onder curatele stelt, en dat kan niet, aldus de rechter).

Tegen die achtergrond beslist een rechter in Mississippi binnenkort of een vrouw, die op haar zestiende een miskraam kreeg, strafrechtelijk vervolgd kan worden voor moord. Als de rechter de zaak toelaat, kan een jury haar tot levenslang veroordelen. Het zou een afschrikwekkend precedent scheppen, waarschuwen artsen, progressieve advocaten en mensenrechtenactivisten. Iedere vrouw verandert immers in een potentiële crimineel. Juist als ze medische problemen heeft, of kampt met een verslaving, zal ze artsen gaan mijden omdat ze niet naar de gevangenis wil. Van goede medische zorg of effectieve hulpverlening kan dan geen sprake meer zijn, waarschuwen medici.

Deze situatie leidt bovendien tot bizarre misdaden tegen de logica:

Alabama has prosecuted over forty women. Among them is Amanda Kimbrough, who opted to carry a fetus with Down’s Syndrome to term (since she’s anti-abortion). When the baby died 19 minutes after birth, she was charged with “chemical endangerment.” She denies having taken any drugs. But again, this is beside the point. Here is a woman who tried to abide by the spirit of the anti-abortion crusade, and having done so, was punished for her “good deed.” (It does give us pause: If prosecutors are intent on going this route, it’s in a woman’s best interest to have an abortion to avoid possible jail time.)

Of deze: dezelfde mensen die ambtenaren willen ontslaan omdat de overheid zich nergens mee zou mogen bemoeien, willen opeens een grote, almachtige staat zodra het gaat om vrouwen en baas in eigen buik. In andere bewoordingen:

Let’s just retire the lie about conservatives being all about small government. They like small government when it comes to taxes, but when it comes to women, they like their government big, stinky, vile and evil.

Om nog maar te zwijgen over de rechtspositie van vrouwen. Waar houdt het op? Draai je straks standaard de bak in als je rookt tijdens je zwangerschap of te weinig uren slaapt? Bij hoeveel kilo overgewicht van de moeder ontstaat er een strafbare link met miskramen? Vrouwen worden op deze manier tweederangs burgers, die slechts voorwaardelijk een beroep kunnen doen op mensenrechten. Als dat geen nachtmerrie scenario is, weet de Zesde Clan het niet meer.

UPDATE: de rechter heeft de zaak afgewezen. Maar helaas wil de openbare aanklager van de staat het opnieuw proberen. De vrouw in kwestie, die al zeven jaar door de juridische gevolgen van haar miskraam achtervolgd wordt, krijgt zodoende nog steeds geen rust.

Zwangere vrouw is bij voorbaat schuldig

Rechtszaken waarbij de ongeboren foetus een advocaat heeft, en de moeder niet. Het gebeurt in de V.S. Dat land telt vier staten waar zwangere vrouwen tegen hun wil behandelingen moeten ondergaan ‘in het belang van hun ongeboren kind’. De V.S. tonen zodoende wat er in het verschiet ligt voor ons, als de SGP in Nederland meer macht krijgt dan de partij nu al heeft. En waar het eindigt als we zwangere vrouwen onderwerpen aan een regime van geboden, verboden en vermaningen rondom dat wat overblijft van hun reproductieve rechten.

Welke moeder wil nou niet het beste voor haar kindje? Vanuit die logica wemelt het overal, ook in Nederland, van de opgeheven vingertjes. Geen alcohol drinken. Niet roken. Geen ongepasteuriseerde kaasjes eten. Op je gewicht letten. Op controle gaan. En na de bevalling meteen borstvoeding geven en minstens een jaar lang thuis bij de baby blijven, want anders dan.

Sommige mensen gaan echter nog veel verder dan dit juk van regels. Zo wilde de SGP dat een rechter een 17 weken zwangere vrouw onder toezicht zou stellen, om ervoor te zorgen dat er een gezond kindje ter wereld zou komen. De rechter weigerde. Vrouwen zijn mensen, geen willoze enveloppen die hun rechten kwijt raken zodra zich een zwangerschap aandient.

In Wisconsin kan een rechter niet meer voor de vrouw kiezen in zijn/haar vonnis. In die staat hebben ze wetten die anderen het recht geven vrouwen tegen hun wil medische behandelingen te ondergaan. Toevallig worden met name  vrouwen met een laag inkomen en/of een gekleurde huidskleur het slachtoffer van dit beleid.

Vaak verraadt de woordkeuze bij de bepalingen het seksistische wereldbeeld op basis waarvan vrouwen van hun vrijheid beroofd worden:

“If the mother isn’t smart enough…” There you have it, friends. The pro-life attitude toward women in a succinct, hateful little nutshell. Women need to be punished because women aren’t smart enough to do control their own bodies. Women need protection. Women need a daddy, forever.

Waag het verder niet om van een ongewenste zwangerschap af te komen. De afgelopen twee jaar namen 26 Amerikaanse staten in totaal 111 maatregelen om het recht op abortus in te perken. Dat noemen progressieven in de V.S. ook wel een oorlog tegen vrouwen, omdat vrouwen overgeleverd worden aan hun biologie en geen zeggenschap meer hebben over hun eigen leven.

De bizarre gevolgen – advocaten voor foetussen – en de schade die de beperkingen in de reproductieve rechten van vrouwen aanrichten, zorgen echter voor steeds meer verzet. Zo sloegen vrouwen terug. De ‘abortus is moord’ retoriek  klinkt hol en vijandig zodra je de 26 persoonlijke abortusverhalen van evenzoveel individuele vrouwen leest. De publicatie van die ervaringen is zo bijzonder, dat zelfs NRC Handelsblad er de aandacht op vestigt. Daarnaast maakten twee documentairemakers After Tiller, een genuanceerde film over late zwangerschapsafbrekingen van het soort waar dokter George Tiller voor werd doodgeschoten. In een kerk.

Eén ding is zeker. Hoe sterker het stigma, hoe strenger de verbodsbepalingen, en hoe vijandiger de omgeving, des te pijnlijker is het om als vrouw baas in eigen buik te willen blijven. Het valt te hopen dat de mensen die een vrije keuze willen behouden, het uiteindelijk zullen winnen van de fanaten. Want, zoals de 39-jarige Cherisse zo uitstekend samenvat in haar profiel in New York Magazine:

They sent me home with a rattle and onesie. This was in 2002, not some bygone era. They sent me to another place to get a free ultrasound. The technician said, “If you have an abortion now, you’ll rupture your uterus and won’t be able to have children in the future.” I had no idea what was true. I didn’t want to regret not being able to have children. I went ahead and had my son. Those people weren’t there after I lost my job and couldn’t afford my COBRA, utilities, rent, food.