Tag Archives: wonder woman

Zelfs Wonder Woman dient als wapen tegen vrouwen

Nog een paar weekjes slapen en dan is het zover: Wonder Woman in de bioscoop! Maar zelfs deze heldin ontkomt niet aan minachting. Eerst moesten we decennia wachten op de film. Daarna bleef het bijzonder stil om de film te promoten. Nu de p.r. eindelijk tekenen van leven toont, blijkt Wonder Woman gekoppeld te worden aan dieetproducten. Wonder Woman verandert zo in een wapen tegen vrouwen – je moet perfect zijn, val af, anders kotsen we je uit.

Gal Gadot, die Wonder Woman speelt,  kan er niets aan doen dat ze bijna voldoet aan het dominante schoonheidsideaal. Ze werd geboren met bepaalde fysieke kenmerken die onze cultuur waardeert. Ze werkte hard om in 2004 de kroon van Miss Israel te winnen. Ook voor haar filmrollen moet ze er perfect uit zien – Hollywood ziet actrices alleen staan als ze jong, bloedmooi en sexy zijn, anders kun je fluiten naar een inkomen. Op je 23ste ben je al over je hoogtepunt heen, lijkt het. Kortom, ze moet wel hard aan haar uiterlijk werken, anders krijgt ze geen klussen.

Het wordt nog vervelender als anderen aan de haal gaan met Gadot’s bijna perfecte uiterlijk en vrouwen allerlei gekkigheid voorschrijven. Journalisten publiceren clickbait over een ‘Gal Gadot dieet plan‘. Daarin staan vermaningen dat je als vrouw voedsel moet vermijden waar je opgeblazen van raakt. Geen groenten eten, meisjes! Een banaan mag nog net, maar echt, je wil geen vet zwijn worden, toch? En blijven scheren, vrouwen. Haar in oksels of op benen vinden we alleen prima als het gaat om mannen. Vrouwen moeten met dure producten en door pijn te lijden die natuurlijke begroeiing verwijderen. Levenslang.

De huidige dieet pr-campagne, rijkelijk gelardeerd met foto’s van Gadot als Wonder Woman, heeft de slogan ‘denk dun’. De kritiek was al snel niet van de lucht. Eindelijk een grote Hollywood productie over en rondom Wonder Woman. De eerste productie uit de huidige superhelden-golf waarin een vrouw centraal staat als heldin. Maar nee, krijg je weer gezeur over het uiterlijk van vrouwen. Je zou er depressief van worden. Zoals website The Mary Sue samenvat:

 “Think thin” is not a slogan we need associated with a fierce warrior. […] This cross-promotion is full of the mixed messages of unrealistic standards women have forced upon them their whole lives. We’re supposed to be as strong as Wonder Woman but also expected to “think thin,” to keep our bodies small and unimposing, preferably to the point of having no body at all. Hopefully the movie itself does a better job of promoting representation of a stronger, unapologetically impressive sort of woman.

Ik hoop het ook. De trailers beloven in ieder geval veel goeds:

 

VN dulden alleen fantasievrouw als boegbeeld

En de nieuwe genderambassadeur voor de Verenigde Naties is…. comics heldin Wonder Woman! En de nieuwe Secretaris Generaal van de Verenigde Naties is… een man! Opnieuw! Deze combinatie wekt woede op bij mensen die hoopten op een vrouw aan het hoofd van de VN.

Dichterbij dan dit komen we niet.

Onder andere Susan O’Mally, VN vertegenwoordiger namens de International Federation of Business and Professional Women, kon he-le-maal niks met deze gang van zaken:

At the same time that the Security Council was appointing António Guterres, who does promise that there will be gender parity in senior appointments, women got hit with Wonder Woman, a male fantasy. We need real women in decision-making positions in the United Nations to empower women, not female cartoon characters who don’t talk back.

Wat de benoeming van de zoveelste man in de 70-jarige geschiedenis van de VN zo tenenkrommend maakt, is niet alleen dat in zeventig jaar tijd blijkbaar nooit een vrouw goed genoeg was om aan het hoofd van deze organisatie te staan. Het was ook omdat de vorige Secretaris Generaal expliciet hoopte dat een vrouw hem op zou volgen. Dat er vervolgens een campagne op gang kwam om meer diversiteit aan de top te bereiken. Dat er deze ronde zeven zeer gekwalificeerde vrouwen in de rij stonden. Dat de commissie die uiteindelijk de knoop doorhakte, uit allemaal mannen en 1 vrouw bestond. En dat die mannenclub gewoon weer een man benoemde.

Insiders zagen de bui al hangen nadat een eerste intern voorkeurslijstje voor de post van Secretaris Generaal niet verder kwam dan 1 vrouw in de top vijf. Na een smerige procedure met gehackt e-mails en gekonkel in achterkamertjes, met een dubieuze rol voor de V.S. en Rusland, bleek dat er geen enkele vrouw meer voorkwam in de top drie van favorieten. Het werd uiteindelijk een Portugese man.

Onder andere de Argentijnse Minister van Buitenlandse Zaken Susana Malcorra, zelf kandidaat, zei daarop in het openbaar dat het hele selectieproces voor vrouwen tot nu toe altijd ongunstiger uitpakt dan voor mannen. Onder andere vanwege allerlei impliciete vormen van seksisme. Dat was ook de conclusie van wetenschapster Jean Krasno van het City College of New York:

“We thought the U.N. could reform and move into the 21st century with gender equality. But they are still making backroom deals among the old boys club,” said Jean Krasno, a lecturer on international affairs at the City College of New York and chair of the Campaign to Elect a Woman U.N. Secretary-General. “Fourteen men on the Security Council, and one woman, Samantha Power, just couldn’t envision a woman at the top,” she said.

Om in die situatie het fictieve personage Wonder Woman op te voeren als de nieuwste ambassadrice voor het bevorderen van gendergelijkheid in de wereld, komt op z’n zachtst gezegd vreemd over. De VN had beter een paar maanden kunnen wachten met deze p.r. stunt. Hoe feministisch je haar personage ook uit kunt leggen, in de huidige situatie klopt deze parallelle ontwikkeling voor geen meter.

Ik kan niet wachten op Wonder Woman

Na mannelijke superheldenfilms en nog meer mannelijke superheldenfilms (om nog maar te zwijgen van seksistische marketing en andere diversiteitsproblemen voor die mannelijke superhelden-producties) komt in juni 2017 eindelijk Wonder Woman in de bioscopen. Studio Warner Bros. benutte een grote conventie, Comic-Con, in San Diego, om fans een allereerste voorproefje te geven. Ik kan niet wachten:

Met Wonder Woman krijgen we voor het eerst in ruim tien jaar weer een Hollywoodfilm rondom een superheldin. Pas in 2019 kunnen we een volgende verwachten, Captain Marvel. Die film zou eerst in 2018 uitkomen, maar studio Marvel besloot voorrang te geven aan een vervolg op Ant Man ”dus” het werd ”natuurlijk” een jaar later.

Kortom, vrouwelijke fans en fans van superheldinnen in het algemeen komen er bekaaid vanaf. Joehoehoehoehoe, juichte website Jezebel dan ook na het zien van de Wonder Woman trailer:

This is a biased assessment, because Gal Gadot has maintained a death grip on my heart ever since she first appeared as Gisele in the Fast & Furious. But setting that aside: This new trailer for Wonder Woman totally slays. […]  “I can’t let you do this,” the soldier says, right before several smash cuts of our heroine taking on what appears to be an entire battalion with gritty panache. “What I do is not up to you,” she replies coolly, a response that caused my fist to involuntarily punch the air in a fit of girl-power solidarity.

Het lijkt erop dat regisseuse Patty Jenkins recht doet aan Wonder Woman’s geschiedenis als feministisch icoon. Ook andere media, zoals webmagazine Slate, reageerden positief op de trailer. Kan het beter? vroeg The Mary Sue zich af met een retorische vraag. We weten het in juni 2017. Zucht…..

Mannen in actiefilms krijgen steeds vaker een sterke vrouw naast zich

Heeeeeeeej, hebben we een trend te pakken? Steeds vaker durven regisseurs de mannelijke held(en) van hun zomerse actiefilm/Hollywood blockbuster te koppelen aan een sterke vrouw. Die een essentieel onderdeel van het verhaal vormt en de mannelijke held soms zelfs enigszins naar het tweede plan verwijst. Na Edge of Tomorrow, Fury Road, de Hunger Games en de vijfde Terminator film, krijgt Tom Cruise in Rogue Nation gezelschap van een Britse geheim agente, die een eigen agenda heeft en haar mannetje staat. Laat het inderdaad waar zijn, die trend!

Deze foto toont de verhoudingen in Mission Impossible: Rogue Nation.

Actiefilms hebben bepaalt geen feministische reputatie. In veel zomerhits komen vrouwen vooral voor als sexy vriendinnetje, slachtoffer, of zeurende partner. Sommige blockbusters negeren vrouwen bijna geheel. Bij anderen druipt het seksisme er vanaf – ja Jurassic World, ik kijk naar jou! – maar er komen steeds meer uitzonderingen. Die wie weet een nieuwe regel opleveren, namelijk: gij zult uw vrouwelijke personages serieus nemen en een volwaardige plek in uw scenario geven.

Slim, want je verdient bakken met geld als je heldinnen omarmt. Zo veroverde de Hunger Games-serie de bioscopen. Veel actie en explosies, maar ook volop aandacht voor meisjes en vrouwen die in extreme omstandigheden moeilijke keuzes maken, vechten om te overleven, en daarbij hun menselijkheid zoveel mogelijk weten te behouden.

Kristi Loobeek van de Concordia University, St. Paul, wijdde zelfs een feministische analyse aan de Hunger Games. Zij concludeert dat vooral ideeën uit de zogenaamde derde feministische golf merkbaar zijn in het verhaal. Maar ook buiten het academische milieu herkennen recensenten een feministe als ze er eentje zien, in dit geval in de persoon van Katniss Everdeen.

Ook bij andere series viel en valt er veel te genieten. Op dit moment kun je de vijfde afleveringen in de Terminator- en Mission Impossible reeks zien. In beide gevallen trakteren die blockbusters je op sterke vrouwelijke personages. De nieuwste Terminator toont een jonge Sarah Connor die niet gered hoeft te worden. Ze redt zélf mensen. Ze is slim, vastberaden, bestuurt vrachtwagens, hanteert zware wapens als de beste, en vertoont grote moed in het zicht van de vijand.

Dan Rogue Nation. Recensenten merkten dat het verhaal van Fury Road eigenlijk draaide om Furiosa en de vijf vrouwen die ze redde uit handen van een dictator. Mad Max veranderde in een soort bijfiguur en hulpje van. Bij de nieuwste Mission Impossible signaleren recensenten hetzelfde:

It even has a femme fatale of continental extraction in the shape of Sweden’s Rebecca Ferguson, best known for the BBC’s The White Queen. And yet one difference from 007’s last outing is that Ferguson isn’t just there to look pretty: the newcomer is at the centre of every intrigue and spends much of the movie making Cruise look like her sidekick.

Alles koek en ei dus? Nou nee. Wat ik bij de nieuwe Sarah Connor persoonlijk erg vond, was dat de ouwe Terminator nu fungeert als haar beschermende vader. Vanuit paps gaat ze naadloos over naar een beschermende partner (Reese, hier gespeeld door Jai Courtney). Heel, heel erg patriarchaal. Bovendien kent het verhaal geen andere vrouwelijke personages van betekenis. Net als bij Rogue Nation, waar ook 1 geïsoleerde vrouw optreedt temidden van allemaal mannen. Beide films lijden aan het Smurfin syndroom. Heel jammer.

Maar ’t is een eerste stap. Liever 1 sterke vrouw die zich ontwikkelt en (een deel van) het verhaal draagt, dan niks. Van daaruit is het bovendien slechts een kleine stap naar een film als Spy, op maat gemaakt voor het komische talent van Melissa McCarthy. Deze spionnenfilm draait om de vrouwelijke hoofdpersoon en biedt ook een heerlijke schurk in de persoon van Rose Byrne, die veel lol heeft met haar rol als Bulgaarse wapenhandelaarster. Een groot succes, ook commercieel.

Studio’s beginnen zelfs langzaam te wennen aan het idee van een superheldenfilm waarbij de superheld een heldin is. Lucy, buiten Hollywood om gemaakt, harkte het grote geld binnen. Dat valt op. Ook in Hollywood, waar ze zich tot nu toe geen raad wisten met superheldinnen. Inmiddels zijn er echter plannen voor een film over Captain Marvel en Wonder Woman.

Is dit alles niet meer dan een tijdelijke hype, of gaan Hollywoodstudio’s vrouwelijke personages en het vrouwelijke publiek eindelijk serieus nemen:

Bit by bit change is afoot, and it’s now at the point that any studio executive who ignores the growing commercial clout of women at cinemas is operating behind the curve. It’s business that’s driving this progress, not some idealistic drive toward gender equality. But it’s progress nonetheless – and a very big change from a few years ago when female audiences simply didn’t figure into Hollywood’s big calculations at all.

De tijd zal het leren. Ik verheug me in ieder geval op de remake van Ghostbusters, waarbij deze keer vrouwen de rollen spelen die oorspronkelijk door mannen bezet waren. Vrouwen zijn namelijk mensen, en ook die kunnen als geleerde nerds op spoken jagen.

Succesvolle film met vrouwen zou geen verrassing moeten zijn

Films waarin vrouwen de boventoon voeren. En die dan succes hebben! Winst maken! Wat een verrassing! Weet je wat, laten we lang wachten voordat we nog een keer een film maken met belangrijke rollen voor vrouwen. Uit alles blijkt dat dit de stand van zaken is. Deze situatie levert protesten op, want het betekent in de praktijk dat vrouwen zichzelf nauwelijks terug zien op het witte doek. ‘Vrouwenfilms’ die succes hebben, zijn geen verrassende uitzondering. En waar blijft verdorie de Wonder Woman film???

Levendige discussies in Engelstalige media. Zelfs Nederlandstalige kranten pikten delen van het debat op. Zo haalde de kritiek op het uitblijven van een Wonder Woman film de Telegraaf. Superman is verdorie al aan zijn zesde rolprent toe, maar de vrouwelijke superheldinnen? Ze zijn er niet, en als ze wel in een verhaal voorkomen, staan ze steevast in de schaduw van een mannelijke hoofdpersoon. Zelfs mannen beginnen zich ongemakkelijk te voelen bij die discrepantie. Zo zei regisseur Josh Whedon:

“Het is zo frustrerend dat niemand moeite wil stoppen in het ontwikkelen van een film met een sterke vrouwelijke superheld. Eerlijk gezegd, word ik er zelfs echt pissig van”, vertelt Whendon tegen The Daily Beast. Volgens de regisseur zien we geen Catwoman zonder Batman, geen Sif zonder Thor, en slechts één vrouw in ‘The Avengers’ en vrouwen in X-Men, die ondanks hun eigen krachten altijd gered dienen te worden door een mannelijke superheld. Whedon hoopt dat de film ‘The Hunger Games’ voor een ‘paradigmaverschuiving’ zal zorgen.

Het probleem gaat echter verder dan superheldinnen. Het lijkt wel alsof producenten denken dat een film met meerdere goed uitgewerkte vrouwelijke personages niets waard is. Ze gaan er bij voorbaat vanuit dat zo’n ‘chickflick’ niets wordt. Eén flop, zoals in 2009 met Amalia, leidt tot een bevestiging van die angst. Verblindt door emoties zien ze de talloze successen niet meer. Iedere keer als zo’n ‘vrouwenfilm’ tóch winst maakt, lijken ze verrast op te kijken. Verroest, wat raar, dat hadden ze niet gedacht…

The Mary Sue vraagt zich af wanneer hier eindelijk eens verandering in komt. Ondertussen heeft de filmliefhebber het nakijken. In grote delen van de Verenigde Staten kun je alleen maar films met, voor en door mannen zien. De Zesde Clan vermoedt dat voor Nederland hetzelfde geldt. In grote steden heb je nog enigszins keuzes, maar in veel kleinere gemeenten zit je vast aan een dieet van Iron Man 3, Man of Steel, the Fast and the Furious 6, The Hangover 3 en ander testosteronvermaak. Tenenkrommend:

They put up Bridesmaids, we went. They put up Pitch Perfect, we went. They put up The Devil Wears Prada, which was in two-thousand-meryl-streeping-oh-six, and we went (and by “we,” I do not just mean women; I mean we, the humans), and all of it has led right here, right to this place. Right to the land of zippedy-doo-dah. You can apparently make an endless collection of high-priced action flops and everybody says “win some, lose some” and nobody decides that They Are Poison, but it feels like every “surprise success” about women is an anomaly and every failure is an abject lesson about how we really ought to just leave it all to The Rock.

Linda Holmes, die deze hartenkreet uitriep bij NPR, heeft geen idee wat ‘gewone’ vrouwen nog kunnen doen. Alles boycotten en nooit meer naar de film gaan? Nee, verandering zal vanuit filmmakers en producenten moeten komen. De angst voor films met vrouwen moet verdwijnen. Successen moeten beter blijven hangen bij studio’s, en vrouwelijke regisseurs moeten meer kansen krijgen. Kathryn Bigelow moest na het succes van Point Break het geld voor The Widowmaker bij elkaar schrapen. Na het mislukken ervan kostte het haar jaren om een volgende productie van de grond te tillen.

Ondertussen blijven studio’s M. Night Shyamalan zakken met geld geven om wéér een nieuwe flop te maken, waarna ze dat vrolijk nog een keer herhalen:

There is no doubt that, even if After Earth tanks, he will get yet another shot at screwing up something else (he has already hinted about working with Willis again). Studios are certain that they are the ones that can hem in his hubris and get the man back in blockbuster mode again – and who knows.

Something’s rotten in the state of Denmark, bij wijze van spreken. Het wordt tijd dat de mensen die de touwtjes in handen hebben, in actie komen. Vrouwen kopen immers meer dan de helft van de bioscoopkaartjes. Dus komop, doe voor ons ook eens iets leuks.