Tag Archives: wetgeving

Vrouwvijandige wetgeving in V.S.: het blijft prut

Gemengd nieuws voor mensen in de V.S. die willen dat vrouwen baas in eigen buik blijven. Hogere gerechtshoven hebben de afgelopen weken verschillende pogingen geblokkeerd om  de keuzevrijheid van vrouwen in te perken. Hoera! Daar staat echter tegenover dat een ander hoog gerechtshof staten verregaande vrijheden geeft om de toegang tot abortusklinieken ernstig te belemmeren. En dat betekent slecht nieuws voor vrouwen.

Rechters in Iowa oordeelden dat vrouwen geheel legaal een videoconsult met een arts kunnen hebben, voor het voorschrijven van abortuspillen. Voorstanders van een baarplicht voor vrouwen probeerden die route onmogelijk te maken, maar faalden. Zo’n verbod schendt de grondwet, oordeelde de rechtbank in deze Amerikaanse staat.

Het hoogste gerechtshof van het land, de Supreme Court, stak rond diezelfde tijd een stokje voor pogingen in North Carolina om vrouwen verplicht een echo te laten maken voordat ze hun ongewenste zwangerschap af mogen breken. De rechters schreven in hun oordeel expliciet dat dit type wetgeving ideologische elementen bevat, gericht op het verplicht doorzetten van een zwangerschap. Bovendien heeft de geëiste procedure niets van doen met het welzijn van de patiënt.

Sterker nog, zoals mensen eerder al duidelijk maakten, komt de procedure neer op een vorm van verkrachting. Vrouwen krijgen immers tegen hun wil een voorwerp in hun vagina gedouwd, omdat ze anders geen toegang krijgen tot op zich legale medische zorg. Kan niet, vonden zij die vrouwen respecteren. In 2014 oordeelde een federale rechtbank al dat de procedure in deze vorm en in deze context illegaal is. Het Supreme Court vindt dat nu ook.

Tot slot Arkansas. Deze staat wilde de termijn inkorten waarbij vrouwen een ongewenste zwangerschap kunnen afbreken. Als conservatieve politici hun zin hadden gekregen, was abortus met 12 weken al onmogelijk, en nog eerder als artsen een kloppend hart zouden horen. Ook in dit geval maakten rechters duidelijk dat zulke maatregelen de grondwet schenden. Het recht op abortus hangt niet af van een hartklop, maar van de vraag of de foetus buiten de baarmoeder zelfstandig kan overleven, aldus het hof.

Dat lijkt allemaal super, maar helaas zorgden conservatieve rechters van het Fifth Circuit voor een enorme domper. Deze nog door George Bush benoemde mannen gaven hun goedkeuring aan een draconische Texaanse wetgeving, die abortusklinieken onderwerpt aan zulke strenge medische en bouwkundige eisen, dat bijna alle klinieken in Texas hun deuren moeten sluiten. Of al gesloten hebben. Waarschijnlijk blijven er in de hele staat maar zeven klinieken open. Met enorme gevolgen voor vrouwen, vooral zij met een laag inkomen. De uitspraak schept een precedent voor staten die dezelfde tactiek willen gebruiken.

Kortom, een stapje vooruit, drie stappen achteruit, en vrouwen betalen de prijs.

UPDATE: De Tempel van Satan spant rechtzaken aan tegen anti abortusmaatregelen met het argument dat dit type wetgeving hun religieuze overtuiging schendt. Op die manier leggen ze de vinger op de zere plek – veel anti abortusmaatregelen worden gedreven door Christelijk-conservatieve waarden en zijn gebaseerd op overtuigingen die niet gebaseerd zijn op medisch-wetenschappelijke inzichten.

Vrouwen boeken zeer langzaam vooruitgang

Gematigd goed nieuws. Uit een wereldwijd overzicht van de Wereldbank, getiteld Women, Business and Law, blijkt dat vrouwen steeds meer rechten krijgen. De vooruitgang gaat echter zeer langzaam. Negentig procent van de onderzochte landen kent minstens één wet die vrouwen tegenhoudt om een bepaald beroep uit te oefenen, een bankrekening te openen, en/of om zelfstandig beslissingen te nemen. Nog eens 28 landen tellen meer dan tien wetten die mannen andere rechten geven dan vrouwen. Het verschil pakt, niet geheel toevallig, altijd uit in het nadeel van vrouwen.

Het rapport van de Wereldbank richt zich vooral op de feitelijke aspecten van gendergelijkheid. Welke wetten verbieden vrouwen iets wat mannen wel mogen? Kent een land wetten die huiselijk geweld verbieden, of mogen mannen doen wat ze willen met hun echtgenote? Dat soort dingen.

Een ander rapport, specifiek gericht op onderneemsters, bekijkt de situatie wat breder. De Global Entrepreneurship Monitor constateert dat er weliswaar ruim 200 miljoen zakenvrouwen op de wereld rondlopen, maar dat juridische gelijkheid (indien aanwezig) niet genoeg is om gelijke kansen voor vrouwen te creëren. Zo kennen de V.S. op papier geen obstakels voor onderneemsters. In de praktijk zie je echter wel degelijk structurele ongelijkheden:

covert discriminatory practices are sometimes found, particularly in obtaining higher- level resources such as equity capital or corporate procurement contracts. These covert practices are subtle, and sometimes not even recognized by entrepreneurs, in that they have to do with status expectations or gendered roles. For instance, it is expected that men will be venture capitalists or fast growth high-tech entrepreneurs, but less expected that women will be in these roles.

Deze psychologische, culturele en sociale factoren zijn net zo belangrijk als wetten. Je kunt iets op papier wel mogen, maar als de maatschappij je sociaal straft, kijk je wel linker uit. Wetten en regels blijven in dat geval papieren tijgers. Toch is het belangrijk dat wetten aangepast worden om het speelveld gelijk te maken voor vrouwen. Dat zagen we recent nog in eigen land. Zolang de SGP vrouwen kon verbieden zich kandidaat te stellen voor politieke ambten, maakten vrouwen geen kans. Pas toen de regels veranderden, konden vrouwen dit terrein veroveren. Hetgeen prompt gebeurde.

Senegalese vrouwen breken door in parlement

In één klap gingen vrouwen in Senegal van 22 naar 45 procent van de zetels in het lagere huis (Lower House). Dankzij een nieuwe wet die politieke partijen verplicht evenveel mannen als vrouwen op hun kieslijsten te zetten, zodat vrouwen op een gelijkwaardige manier vertegenwoordigd zijn. Ze hebben nu voldoende massa om daadwerkelijk de cultuur in de politiek te veranderen. De reacties laten dan ook niet op zich wachten. Het parlement gaat naar de haaien met al die incompetente vrouwen, roepen conservatieve groeperingen.

IPS Gender Wire signaleert dat deze groep al langer problemen had met de status van het Lower House in Senegal. Tot nu toe fungeerde dit overheidsorgaan vooral als applausmachine. Juridische veranderingen moeten het gremium meer zelfstandige macht geven. Dat gaat niet lukken met al die vrouwen erbij, waarschuwen tegenstanders. Want ja, het zijn immers vrouwen. Ze zullen vast alleen als excuus Truus op de lijst gezet zijn, omdat dit van de nieuwe wet nou eenmaal moet.

Geheel niet verrassend, dit soort verwijten en negatieve verklaringen. Voorstanders van de toenemende invloed van vrouwen wijzen erop dat de vrouwen die gekozen zijn, juist hoog opgeleid zijn en veel ervaring hebben. Onder hen bevinden zich onder andere een oppositieleidster met een lange staat van dienst in de politiek, een voormalige journaliste en senator, en een arts.

Progressieve organisaties verwachten dat zij een goed voorbeeld voor andere vrouwen zullen vormen. Een voorbeeld om na te volgen, zodat steeds meer vrouwen inzien dat zij kans maken in de politiek. Met andere woorden: deze vrouwen staan onder een hogere druk dan de mannen om goed te presteren, juist omdat ze deel uitmaken van een voorhoede. Dat het parlement naar de haaien gaat kan, maar dat ligt dan niet aan deze pioniers.

Mensen die het groeiende aandeel vrouwen in de politiek toejuichen, hopen dat de 50-50 wetgeving wordt uitgebreid naar staatsbedrijven, de visserij en de landbouw, zodat man en vrouw beiden gelijke toegang krijgen tot banen of andere middelen om een inkomen te verwerven.

UPDATE: Senegal gaat het met deze percentages hoe dan ook beter doen dan Nederland. Zojuist werd bekend dat politieke partijen in Nederland nog geen derde deel vrouwen op hun kieslijsten hebben staan. Ze kregen lang niet altijd een hoge plek, en kunnen dus misgrijpen – een plek op een kieslijst betekent immers niet automatisch een zetel. Vrouwen die zich wel kandidaat stellen, moeten aanhoren dat het vooral gaat om de vraag of zij jong en fris genoeg zijn, of niet. Waarmee de verhoudingen weer duidelijk zijn.

Vrouwen moeten zwijgen over haat

Oei, wat een ophef over een artikel in het Amerikaanse blad Foreign Policy. Een vrouw schreef in een opiniestuk dat maar eens hardop gezegd moest worden dat Arabische mannen vrouwen haten. En daarbij vaak religie gebruiken als excuus. Prompt kreeg ze er aan alle kanten van langs – het was niet waar, ze zou vrouwen als willoze slachtoffers afschilderen, oooo kijk, de westerse wereld wil weer eens de eigen normen en waarden opleggen aan anderen. Ironisch detail: dit alles gebeurt terwijl het Egyptische parlement een wet bespreekt die het mannen mogelijk maakt seks te hebben tot zes uur NA de dood van hun echtgenote, en te trouwen met meisjes van 14.

Dat waarnemers verwachten dat deze wet niet door het Egyptische parlement heen komt, doet niets af aan de inhoud ervan. De vrouw als gebruiksvoorwerp die tot na haar dood nog de behoeftes van haar man moet bevredigen, het is een onsmakelijk voorstel. Meisjes van veertien moeten bovendien naar school, niet in het bed van volwassen mannen belanden. Vandaar dat Egyptische vrouwen massaal protesteren tegen zulke voorstellen. Je kunt je oprecht afvragen welk beeld van vrouwen de mensen hebben die dit soort wetten in stemming durven te brengen. Het is om die reden dat de auteur van het stuk in Foreign Policy, Mona ElTahawy, het volgende schrijft:

Name me an Arab country, and I’ll recite a litany of abuses fueled by a toxic mix of culture and religion that few seem willing or able to disentangle lest they blaspheme or offend.

En zie, de inkt van deze zinnen was nog niet droog, of mensen verwijten haar al dat ze zich schuldig maakt aan blasfemie en mensen beledigen. Ook in Arabische landen reageren mensen zeer verdeeld op haar analyse. Ook hier wemelt het van de excuses – vrouwen onderdrukken zichzelf, het ligt niet aan de mannen maar aan de religie, je moet het zien in de context van autoritaire regimes die mensen eronder houden, ze heeft misschien wel gelijk, maar…… Zelfs in een aantal kritieken op het stuk klinkt echter een oproep tot een seksuele revolutie door:

“The problem with our societies is that the women are in love with their sons instead of their husbands, and the men are in love with their mothers instead of with their wives,” she adds. “Men and women don’t understand one another due to the fact that their dealings are not at all clear, as they don’t spend enough time together or don’t engage with each other enough.”

Zo heeft iedereen z’n eigen  mening. De Zesde Clan denkt het volgende. Wij zouden zeggen: waarom beperk je je tot de Arabische wereld. Overal tref je mannen aan die vrouwen haten, en maar al te vaak gebruikt dit type mannen godsdienst als excuus. Niet de minsten gingen Mona ElTahawy voor. Onder andere Hillary Clinton wees op het verschijnsel van fundamentalistische mannen, die vrouwen van hun vrijheid beroven met een heilige boek als excuus:

Why extremists always focus on women remains a mystery to me. But they all seem to. It doesn’t matter what country they’re in or what religion they claim. They want to control women. They want to control how we dress, they want to control how we act, they even want to control the decisions we make about our own health and bodies.

Nederland kent ook mannen die dit doen. Ze zijn lid van de SGP en met de hand op de bijbel ontnemen ze vrouwen democratische rechten. Ze eisen met religie als onderbouwing dat vrouwen gehoorzaam zijn aan mannen. Vrouwen mogen geen baas in eigen buik zijn van de SGP, want dat is moord, maar de doodstraf is ok. De Nederlandse regering staat erbij, kijkt ernaar, en doet ondanks een uitspraak van de Hoge Raad niets om een einde te maken aan deze praktijken. Dan zwijgen we nog maar van de katholieke kerk, die al eeuwenlang religie gebruikt om vrouwen een tweederangs status te geven.

Als religie faalt, bijvoorbeeld omdat mensen ontkerkelijken, kun je altijd nog de wetenschap inzetten. Talloze heren en een enkele dame hameren er al eeuwenlang op dat vrouwen inferieur zijn vanwege de fysieke eigenschappen van hun lichaam, of omdat de hersenen van vrouwen anders zouden zijn dan van mannen – het zogenaamde neuroseksisme. Waarna de cliché’s over de man als krijger en de vrouw als huisvrouw over elkaar heen buitelen.

Vrouwenhaat is, kortom, zo’n fundamenteel en alomvattend probleem, dat het broodnodig is het thema bespreekbaar te maken. De heftige reacties op mensen die dit proberen zijn logisch. De meeste taboe onderwerpen kenmerken zich als een taboe onderwerp omdat zoveel mensen over je heen kotsen zodra je het erover wil hebben. De emoties lopen al snel op. En ook dat is logisch. Want de feiten zijn spijkerhard, en overal te vinden, dus emotie is al wat een vrouwenhater rest. Door heel hard te schreeuwen gaan de feiten echter niet weg, mensen. Vroeger of later zul je de discussie aan moeten gaan.

Abortusklinieken liggen onder vuur

Abortusklinieken in de Verenigde Staten en Engeland liggen onder vuur. In de V.S. letterlijk: een boze blanke man gooide een brandbom naar een kliniek in de staat Wisconsin. Zover is het in Engeland nog niet, maar in beide landen investeert de overheid veel tijd en mankracht aan het tot in de miniemste details controleren en reguleren van abortusklinieken. O wee als er ergens een foutje wordt gevonden. Je zou willen dat inspectie en overheid net zoveel aandacht zouden besteden aan bejaardentehuizen.

Klinieken kapot reguleren is een populaire tactiek van voorstanders van de baarplicht. Het is een effectieve strategie. Heb je namelijk regels, dan kun je eisen dat mensen zich aan die regels houden.Wil bijvoorbeeld een Engelse vrouw haar zwangerschap afbreken, dan mag dat alleen als twee verschillende artsen toestemming geven. Als je deze regel niet goed toepast, hoe klein de administratieve nalatigheid ook is, dan bega je een fout. Betrapt! Snel strenge straffen uitdelen!

Regels zijn ook effectief op een andere manier. Je kunt nieuwe voorschriften invoeren om redenen van veiligheid of hygiëne, en wie kan daar nou tegen zijn? Vervolgens stel je zulke overdreven regels op, over de grootte van toiletten en wachtkamers bijvoorbeeld, dat je zeker weet dat niemand daar aan kan voldoen. Dan moeten klinieken hun deuren wel sluiten. In de V.S. staan dit soort wetten bekend als TRAP-regels. Van ‘in de val laten lopen’. Jezelf verdedigen tegen dit type wetgeving is erg lastig:

targeted regulation of abortion providers, which impose expensive and often unenforceable restrictions that other outpatient facilities aren’t subject to – may be the most insidious and the most effective. They often involve arcane building specifications and licensing requirements that, to the layperson, can sound either eminently sensible or too dry and boring to rally around. And by fighting them, providers risk falling into the anti-choice narrative that they are back-alley butchers who resist law enforcement, despite the fact that fewer than 0.5 percent of abortions involve complications that require hospitalization.

Hoe gaat dat in de praktijk? In Engeland zijn conservatieve politici al een poosje bezig om, hand in hand met al dan niet religieuze anti abortus groepen, abortus te bestrijden alsof dat het ultieme kwaad is. De meest recente ingreep was het uit laten voeren van een grootscheepse inspectie van klinieken door de Care Quality Commission, zeg maar de Nederlandse gezondheidsinspectie. De bliksemactie kostte opgeteld een jaar inzet van zestien inspecteurs, en zorgde ervoor dat 580 andere inspecties niet door konden gaan.

Gezien deze enorme krachtsinspanning is het niet vreemd dat er kritiek kwam:

In a tersely worded letter to the Department of Health, Dame Jo Williams, chair of the Care Quality Commission, wrote to officials saying the “fulfilment of [the health secretary’s] request has clearly impacted on planned regulatory activity by the CQC”. […] The CQC’s leaked letter opens a new front in the abortion debate, raising questions over whether precious time and money was being wasted on essentially political scheme to placate elements of the Conservative party.

Artsen zelf stuurden een open brief naar The Guardian. Ze waarschuwen voor het hysterische klimaat dat ontstaat vanwege dit soort acties van de overheid, nog versterkt door de protesten met een extremistische Amerikaanse inslag waar Engeland de laatste maanden mee te maken heeft gekregen. Artsen vrezen dat studenten medicijnen in zo’n vijandige situatie andere werkterreinen kiezen. In hun brief schrijven ze:

… for the first time in decades, the genuine prospect of doctors who provide abortions being struck off the medical register, or maybe even subject to prosecution, we are very concerned indeed about how the abortion service will manage to carry on providing what is an already difficult and demanding area of medical practice. The government should spend its energies addressing the genuine problems that impact on our work as clinicians, and which are the major problems for women requesting abortion: unnecessary restrictions on provision of early medical abortion, and problems with access to second-trimester abortions.

Dan de Verenigde Staten. Zelfs Nederlandse kranten schreven over een nieuw dieptepunt. De staat Mississippi slaagt er waarschijnlijk in om de enige abortuskliniek die hier nog bestaat, dicht te gooien. De staat wil nieuwe regels invoeren waar de kliniek niet meer aan kan voldoen. Wat de gevolgen zullen zijn van zo’n ‘abortusvrije staat’? Politici zal het worst wezen:

When asked whether restricting abortions to the point that it was de facto illegal in the state would just lead to more dangerous abortions, Senator Dean Kirby, the Senate Public Health Committee Chairman responded, “That’s what we’re trying to stop here, the coat-hanger abortions. The purpose of this bill is to stop back-room abortions.” Making abortions illegal will make abortions safer like making alcohol illegal put bootleggers right out of business. […] it doesn’t take a brilliant economist to understand that enacting regulations specifically designed to make abortion inaccessible to women of Mississippi will actually lead to less safe procedures and more desperation.

Gezien dit politieke klimaat is het niet zo vreemd dat sommige mensen de acties van conservatieve politici niet afwachten, maar zelf aan de slag gaan.

De politie arresteerde onlangs een man die een kliniek in de staat Wisconsin wilde platbranden. De actie mislukte, iedereen zweeg erover want het was maar een klein brandje door een thuis in elkaar geknutseld bommetje, en het land ging weer over tot de orde van de dag. Vreemd, zeer vreemd:

“Have you ever seen a media report when a Muslim puts a bomb somewhere and they go, ‘Well, don’t worry about it, it was just homemade’.” […] this kind of domestic terrorism is a foreseeable result of a conservative culture that uses violent rhetoric and lies about women’s reproductive health to rile up the anti-choice public.

Maar goed, het werkt wel, want terreur schrikt mensen af en vanwege extreem gedetailleerde wetgeving, waar niemand meer aan kan voldoen, verdwijnen klinieken. Er is een land waar vrouwen willen wonen, maar of het Engeland en de V.S. zijn?

Dit verzin je niet

Het klimaat in de V.S. is zo verziekt dat een wet om geweld tegen vrouwen tegen te gaan, traditioneel iets waar Republikeinen en Democraten beiden steun voor gaven, opeens slecht valt bij de Republikeinen. Zij twijfelen of ze de wet wel willen verlengen. Jezebel:

…here we are in 2012, enmeshed in serious discussions about whether a woman’s boss should be able to decide what health care she’s allowed to purchase through insurance and if a woman carrying a stillborn fetus should be barred from having it removed until she gives birth. Exciting times, these. So it should come as no surprise that Senate Republicans have continued the noble GOP battle against mothers, wives, and daughters by opposing renewal of the Violence Against Women Act,

Rare jongens die Amerikaanse Republikeinen.

 

Staten straffen vrouwen om miskraam

Het leven begint bij de conceptie. Dus is het moord als een vrouw een miskraam krijgt. Met die bizarre logica beginnen steeds meer Amerikaanse staten wetgeving aan te nemen die vrouwen straft voor een miskraam. Na Utah, maart 2010, gaat onder andere ook Georgia vrouwen vervolgen. Het meest recente slachtoffer is de tiener Rennie Gibbs, die als 15-jarige zwanger raakte maar de foetus vlak voor de geboorde verloor. Zij wordt nu vervolgd voor moord. De zaak veroorzaakt een schandaal waar op dit moment de kranten bol van staan.

Miskraam? Dan ben je verdacht totdat het tegendeel bewezen is.

De V.S. nemen het slechte voorbeeld over van Mexico. Vorige maand kreeg een vrouw in dat land nog 23 jaar cel omdat ze haar baby verloor. Organisaties die zich bezig houden met mensenrechten maken zich ernstig zorgen over deze ontwikkeling, bericht The Guardian:

“Women are being stripped of their constitutional personhood and subjected to truly cruel laws,” said Lynn Paltrow of the campaign National Advocates for Pregnant Women (NAPW). “It’s turning pregnant women into a different class of person and removing them of their rights.”

Het magazine Mother Jones merkt bovendien op dat de wetgeving vaak zo vaag geformuleerd is, dat je er alle kanten mee uit kunt. Zo stelt de tekst van de staat Georgia dat vrouwen strafbaar zijn tenzij ze kunnen bewijzen dat geen enkele menselijke betrokkenheid de miskraam veroorzaakte. De definitie wat menselijke betrokkenheid betekent, ontbreekt. Alternet maakt in een kleine opsomming duidelijk dat de losjes geformuleerde wetstekst artsen zodoende ernstig kan belemmeren in hun werk. Zodra ze iets ‘verkeerds’ doen kunnen ze beschuldigd worden van moord, omdat de foetus het niet overleefde en de vrouw wel.

Een andere factor die het nog lastiger maakt is, dat artsen soms geen idee hebben waardoor het komt dat een vrouw een miskraam krijgt. Er vallen wel wat algemeenheden over te zeggen. Volgens de Nederlandse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie (NVOG) ontstaat een miskraam meestal omdat de foetus zich niet goed ontwikkelt: ,,Het embryo groeit dan niet verder en wordt afgestoten. Waarom dit bij de ene vrouw vaker gebeurt dan bij de andere, is niet bekend.”

De NVOG schat dat rond de 15% van alle zwangerschappen voortijdig ten einde komt. Soms al in een zo vroeg stadium dat de vrouw nog niet eens doorhad dat ze zwanger was. Vrouwen die meerdere miskramen hebben gehad, lopen een verhoogd risico (25%). Ook leeftijd speelt een rol: bij vrouwen tussen de 35 en 40 jaar eindigt een op de zes zwangerschappen voortijdig.

In Georgia hebben vrouwen inmiddels het heft in eigen hand genomen. Zij voeren actie sinds februari dit jaar, door foto’s van hun gebruikte tampons te sturen naar de bestuurders van deze staat. Want iedere menstruatie zou je kunnen beschouwen als een mislukte zwangerschap, en dus moord, en het bestuur moet deze misdaden onderzoeken. En snel een beetje, want voordat je het weet vindt er een nieuwe misdaad plaats.

UPDATE: Niet alleen de Verenigde Staten maken zich schuldig aan het vervolgen van vrouwen die een miskraam kregen. De abortuswetgeving in El Salvador is zó strikt, dat ook in dit land vrouwen na een miskraam strafbaar blijken. Zo belandde een vrouw in de gevangenis nadat zij in de zevende maand door complicaties de foetus verloor. Het ging om een door haar en haar partner vurig gewenste zwangerschap. Toch kreeg ze jaren celstraf.

Europees Hof: vrouwen zijn ook mensen

Het Europese Hof voor de Mensenrechten heeft het weigeren van medisch onderzoek bij een ongewenst zwangere vrouw in Polen veroordeeld als vernederend en onmenselijk. Een schending van haar mensenrechten. De uitspraak is baanbrekend, omdat het Hof expliciet stelt dat artsen en overheden hun eigen ideologische agenda niet belangrijker mogen vinden dan de mensenrechten van de vrouw.

Gebouw van het Europese Hof voor de Mensenrechten

Het hof deed de uitspraak in een zaak die speelt in Polen. Een vrouw, al moeder van twee kinderen, kreeg signalen dat er vanalles mis was met de foetus. Ze wilde meer informatie. Artsen weigerden echter medische onderzoeken uit te voeren. Sommige artsen bekritiseerden de vrouw zelfs en vertelden haar expliciet dat ze niet wilden dat de vrouw de resultaten zou laten meewegen in haar beslissing de zwangerschap al dan niet door te zetten. De Poolse beviel uiteindelijk van een zwaar gehandicapt kind.

Het Hof oordeelde dat de artsen de rechten van de vrouw schonden door medisch onderzoek en een abortus te weigeren. Ze behandelden de vrouw op een onmenselijke en vernederende manier. Bovendien schonden de artsen wetgeving rondom de privacy en de gezinsvorming van de vrouw.

Een organisatie als het Amerikaanse Center voor Reproductive Rights laat in een persbericht weten:

“Today’s decision is a groundbreaking victory for women across Europe. Governments cannot let doctors impose their anti-abortionideology on pregnant women who are seeking genetic testing,” said Nancy Northup, president of the Center for Reproductive Rights. “The court has recognized that withholding information or lawful health services from a woman deprives her of the ability to make extremely important and private decisions about her own life.”

Het Europese Hof pakte Polen al eerder aan vanwege abortus. Het zwaar katholieke land heeft één van de meest strenge abortuswetten van alle Europese landen. Vrouwen komen daardoor regelmatig in gevaar. Voorbeeldje: Het Hof dwong Polen in 2007 nog om 39.000 euro uit te betalen aan een vrouw die blind kon worden tijdens een zwangerschap. Toen ze toch zwanger raakte, wilde ze een abortus, maar artsen weigerden toestemming te geven voor de procedure. Waarna ze dus blind werd. En haar werk verloor. En arbeidsongeschikt thuis kwam te zitten. Ook in dit geval oordeelde het Hof dat de mensenrechten van de vrouw waren geschonden.

Robert Schuman Stichting wil vrouwen een stem geven in Europa

Europeanen kunnen vanaf april 2012 zelf nieuwe voorstellen in stemming brengen bij de EU. De enige voorwaarde is dat je voor je voorstel 1 miljoen handtekeningen weet te verzamelen. De Robert Schuman Stichting wil deze mogelijkheid aangrijpen om wensen en ambities van vrouwen op de agenda te zetten. Daarom wil de stichting aan alle vrouwen vragen om vijf minuten uit te trekken voor het invullen van een vragenlijst. Waar hebben we behoefte aan? Wat zou de EU voor ons moeten regelen? Doe mee, vul de vragenlijst in, en laat weten wat je wilt! De stichting benut de uitkomsten van de enquête om voorstellen in te dienen bij de EU volgens die nieuwe regels.

Rare jongens, die Amerikanen

Mother Jones en andere Amerikaanse media merken dat de remmen sinds november vorig jaar los zijn gegaan. Na een enorme winst ijveren Republikeinen om het hardst om abortus zo moeilijk mogelijk te maken voor vrouwen die ongewenst zwanger zijn. De zwakke economie, het biljoenentekort van de V.S.,, de werkloosheid, de oorlogen in Afghanistan en Libië, het is allemaal onbelangrijk. Het enige wat telt is onschuldige foetusjes beschermen tegen gewetenloze monsters die hen willen vermoorden.

RU-486 is de morning after pill. Ook die voorziening is slecht bereikbaar voor vrouwen.

Binnen die ideologie ‘abortus = moord’, is alles mogelijk. Een greep uit de waanzin van de afgelopen tijd:

  1. Een Republikeinse politicus in Indiana beweerde in een openbaar debat dat vrouwen vast en zeker zullen gaan liegen over verkrachting. Alles om maar een abortus te kunnen krijgen
  2. Was u verkracht? Was u het slachtoffer van incest? Dit zijn vragen die de belastingdienst moet opnemen in hun aangifteformulier als de Republikeinen hun zin krijgen. Ze willen voorkomen dat belastinggeld naar abortus gaat. Betaal je zelf je abortus, dan moet je nog steeds zelf bewijzen dat je een abortus had, dat je daarvoor goede redenen had, en daarbij geen belastinggeld gebruikt hebt.
  3. Aanspraak maken op abortus in de staat South Dakota? Nee mevrouwtje, u heeft daar blijbaar niet goed over nagedacht. U moet drie dagen wachten en die tijd benutten om langs te gaan bij een zwangerschapscentrum. Waar anti abortus activisten doktertje spelen en net doen of ze objectieve informatie geven over abortus en de alternatieven.
  4. Net als in een paar andere staten is het in South Dakota ook al in de wet verankerd dat dokters tegen je moeten liegen over abortus en de gevolgen van deze ingreep. Artsen zijn verplicht de vrouwen een flyer te overhandigen waarin staat dat ze een uniek, individueel persoon willen doden, met wie zij een unieke band hebben. Ze moeten ook vertellen dat abortus het risico vergroot op depressie en onvruchtbaarheid, terwijl wetenschappelijk is aangetoond dat dit kul is. Wettelijk gezien heeft een vrouw nauwelijks mogelijkheden om iets te doen als een arts tegen haar liegt of haar op geen enkele manier wil helpen, signaleerde Newsweek al in 2008.
  5. Indiana wil in een nieuwe wet hetzelfde doen. Hier moeten artsen straks verplicht zeggen dat abortus de kans op borstkanker vergroot. Ook dit is wetenschappelijk nog nooit aangetoond. Dokters moeten onjuiste informatie geven en liegen over niet bestaande risico’s. Succes met het opbouwen van een vertrouwensband met je arts…
  6. En de Republikeinen stoppen niet bij de eigen landsgrenzen. Ze willen niet dat abortus deel kan uitmaken van medische hulp aan derde wereldlanden. Anticonceptie beschikbaar stellen is ook niet goed volgens hen.

En dan hebben we het nog niet gehad over Planned Parenthood, de Amerikaanse variant van de Rutgers Stichting. De Republikeinen willen alle fondsen weghalen bij deze organisatie omdat ze naast preventie, anticonceptie, testen voor borstkanker en voorlichting ook abortus heeft opgenomen in het zorgaanbod. Voor veel Amerikanen, met name mensen met een laag inkomen en een onvolledige ziektekostenverzekering, is PP de enige aanbieder van zorg waar ze een beroep op kunnen doen. Toch is de wet al door het huis van afgevaardigden heen. De wet gaat nu naar de Senaat.

De diverse plannen om abortus onmogelijk te maken nemen zulke vormen aan dat zelfs een conservatief bolwerk als de New York Times in een stuk van de hoofdredactie protesteert. De krant noemde de wetgeving in South Dakota een ongelofelijke aanval op de rechten van vrouwen, bijvoorbeeld.

Wordt vervolgd

Nebraska geeft Nederland het slechte voorbeeld

Altijd al willen weten wat er gebeurt als politieke partijen abortus na de twintigste week onmogelijk maken? Kijk dan naar de Amerikaanse staat Nebraska. Hier is die wet al van kracht. Het zorgde ervoor dat het echtpaar Deaver twee weken lang tegen een doodvonnis aanstaarde, waarna de moeder verplicht beviel in de 22ste week, van dochter Elizabeth. Het echtpaar moest vervolgens toekijken hoe het zwaar gehandicapte meisje met een doodsstrijd van vijftien minuten langzaam stikte.

Het echtpaar Daniëlle en Robb Deaver uit Nebraska.

Het echtpaar zocht de media in Nebraska op, omdat ze deze gang van zaken zó afschuwelijk en traumatisch vonden, dat ze er wel tegen moesten protesteren. Hun verhaal zorgt op dit moment voor grote koppen in diverse kranten. Reactie van de politici en pro life activisten? Gefeliciteerd, mevrouwtje, dit was precies de bedoeling van onze wetgeving. Want ja, er is een kans van een op de drie triljoen dat het toch goed gaat en het kindje in leven kan blijven, hoe zwaar gehandicapt ook. Dus is abortus vanaf week 20 verboden, en als het aan de Repubikeinse leider van Nebraska ligt, blijft dat zo. Welkom in het voorland van Nederland.

Weten we het nog? Zowel PVV als ChristenUnie als CDA willen de Nederlandse abortusrechten  inperken. Afhankelijk van welke partij je spreekt moet abortus verboden worden na de 14e, 18e of 20ste week. Dit is bewust gedaan met het oog op de twintig weken echo. Uit dat onderzoek kunnen namelijk zulke ernstige medische problemen naar voren komen, dat sommige ouders dan alsnog kiezen voor abortus.

Als het aan PVV, ChristenUnie en CDA ligt, kan dat straks niet meer. In de woorden van Esmé Wiegmans van de ChristenUnie:

Als we de abortusgrens op 18 weken stellen, kunnen de ouders de uitkomst van de 20-weken-echo gebruiken om zich te beraden over mogelijke behandeling van het kind tijdens de zwangerschap en wat hen rondom en na de bevalling te wachten staat. Als de geconstateerde aandoening niet met het leven verenigbaar is, moet er ruimte zijn om te beoordelen wat dat betekent voor het verdere verloop van de zwangerschap, het moment van (vroeg)geboorte en afscheid nemen.”

Dat klinkt heel mooi en verstandig. Maar het echtpaar Deaver moest in Nebraska doormaken wat dit in de praktijk betekent. Het twintig weken onderzoek bracht aan het licht dat de foetus zwaar gehandicapt was. Er viel niets aan te doen. Moeder Daniëlle Deaver zou waarschijnlijk ergens in week 22 vroegtijdig gaan bevallen, waarna het kindje langzaam zou sterven. En dat is precies wat er gebeurde.

Gevraagd naar hoe zij terugkeken op het geheel, benadrukten de ouders dat de zwangerschap en de zwaar gehandicapte foetus in hun ogen een daad van God waren. Maar de manier waarop de zwangerschap eindigde, daar had God niets mee te maken:

“Our hands were tied,” Danielle Deaver said. “The outcome of my pregnancy, that choice was made by God. I feel like how to handle the end of my pregnancy, that choice should have been mine, and it wasn’t because of a law.”

In Nederland had dit echtpaar, samen met de artsen, een alternatief gehad. In Nebraska stonden artsen en ouders erbij, en keken ze vijftien minuten naar een langzaam stikkende baby. Willen ChristenUnie, PVV en CDA zich daar ook druk om maken? Wordt vervolgd.

UPDATE: Vanuit weblog Speakers Corner dit verhaal over hoe het ook kan. Het gaat hier om een getrouwde vrouw die net als de Deavers slecht nieuws kreeg na de 20 weken echo. Ook zij bleek zwanger van een foetus die niet kon overleven buiten de baarmoeder. Gelukkig konden zij en haar echtgenoot wél kiezen voor abortus. Lees hier hun verhaal – nog steeds schrijnend, nog steeds een enorm dilemma, maar ze konden kiezen. Uit naam van alle vrouwen die een abortus overwegen geeft zij de juristen en politici in de VS het volgende mee:

So, keep my options open.

Offer compassion and support.

Stop and really listen,

And BACK THE FUCK OFF.

Senaat van Ohio roept foetus op als getuige in hoorzitting

Ok jongens en meisjes: zodra een zaadcel een eicel bevrucht, ontstaat er leven. Dat leven heeft recht op bescherming. Ok? Want het is leven en omdat het leven is, is het vanaf het eerste moment een persoon, een minimensje. Met dezelfde rechten als andere mensen, groot en klein. Dus kan de senaat van de Amerikaanse staat Ohio best een negen weken oude foetus oproepen als getuige in een hoorzitting.

De getuige in een hoorzitting van de staat Ohio.

Volgens New York Magazine gaat de foetus via een live ultrasound meedoen aan een officiële hoorzitting over een wetsvoorstel. Dat voorstel wil abortus onwettig verklaren zodra het hartje klopt. Meestal duurt het een week of twee voordat vrouwen weten dat ze écht zwanger zijn. Het hartje van de foetus kan gaan kloppen vanaf dag 18. Het wetsvoorstel zou het in de praktijk onmogelijk maken voor een ongewenst zwangere vrouw om een abortus te krijgen, en dat is ook precies de bedoeling.

Het wetsvoorstel in Ohio is het meest recente hoogtepunt in een golf van anti abortus wetsvoorstellen. Volgens het politieke magazine Mother Jones voelen activisten zich gesterkt na de meest recente verkiezingen in de Verenigde Staten. Zowel in de landelijke Senaat als in het Congres wonnen de Republikeinen flink terrein. Allerlei organisaties grepen het conservatievere klimaat aan om nieuwe wetsvoorstellen in te dienen tegen abortus.

Zo zitten de groepen Americans for Life en Family First achter de introductie van wetsvoorstellen die het mogelijk maken om iemand te vermoorden, als die persoon een foetus schade wil berokkenen. Ze zijn allemaal ingediend in de maanden januari en februari, in verschillende staten. In South Dakota sneuvelde het voorstel, maar in Nebraska staat de wet óók op de rol en vooralsnog is het daar serieus in behandeling.

De tekst van deze wetsvoorstellen is zo breed opgesteld dat iedereen de wapens op mag pakken om de foetus in het lijf van een zwangere vrouw te beschermen. De indieners zeggen dat ze met hun voorstel zwangere vrouwen willen steunen, als die zichzelf willen verdedigen tegen een aanvaller. Maar omdat volgens de tekst iedereen de wapens op kan pakken, zijn tegenstanders bang dat anti abortus activisten weg komen met de moord op abortusartsen. Want die arts wil immers een foetus vermoorden.

Dit is geen hypothetische angst of zo: sinds 1993 hebben fanatici acht artsen vermoord, en een aanslag gepleegd op nog eens zeventien dokters. Het is precies dit risico van nog meer aanvallen op artsen die een legale medische procedure uitvoeren, dat de staat South Dakota de wet in een la besloot te leggen. Of dat in Nebraska ook zal gebeuren is nog onduidelijk.

UPDATE: volgens internetmagazine Jezebel verliep de getuigenis van de foetus niet zo goed. Het negen weken oude leven was nauwelijks hoorbaar…

Afrikaanse landen pleiten voor ruimere abortuswetgeving

Terwijl Christelijke partijen en anti abortus bewegingen in Nederland meer beperkingen willen, pleiten steeds meer landen op het Afrikaanse continent juist voor een meer tolerante abortuswetgeving. Begin november kwamen experts uit diverse landen bijeen in Accra, Ghana om te bespreken hoe Afrikaanse landen dit voor elkaar kunnen krijgen.

Veel Afrikaanse landen staan abortus alleen toe als het leven van de moeder in gevaar is. In alle andere gevallen is het illegaal en krijg je lange gevangenisstraffen als iemand je betrapt. Het gevolg: veel dode en verminkte vrouwen. Persbureau IPS noemde de strikte abortuswetgeving daarom zelfs een stille oorlog tegen vrouwen.

Dat is niet zo vreemd, want het gaat om grote aantallen. Het Amerikaanse Guttmacher instituut becijferde dat in Ghana één op de tien vrouwen sterft als gevolg van een onveilig uitgevoerde abortus. Gezondheidswerkers in Nigeria verwachten dat veilige abortus de moedersterfte kan terugdringen met twintig procent. En op de conferentie in Ghana van begin november schatten gezondheidswerkers in dat jaarlijks een miljoen Afrikaanse vrouwen verminkt raken als gevolg van onveilige abortussen. Het gaat om een schatting, omdat veel vrouwen hun illegale abortus voor de buitenwereld verbergen en een andere reden opgeven voor hun medische klachten.

Deze situatie begint ook door te dringen tot de publieke opinie. Tijdens de conferentie in Accra gaven verschillende experts aan dat mensen anders beginnen te denken over abortus. Zoals de vertegenwoordiger van Ghana:

Dr Richard Turkson, Ghana’s High Commissioner to Canada, noted that the stigma surrounding abortion was still very strong but no longer absolute and there was the need now to say the word “abortion” in many settings where it previously was unthinkable.

Zoals altijd wanneer het gaat om de mentaliteit van mensen, gaan de veranderingen langzaam. Maar zulke trends zijn wel hoopgevend. Bovendien zijn er hier en daar al voorbeelden van hoe het anders kan. Zo paste Zuid-Afrika de eigen strikte abortuswetgeving aan. Lange tijd was abortus alleen mogelijk als drie dokters onafhankelijk van elkaar toestemming gaven. Dat lukte bijna nooit, en dus stierven jaarlijks duizenden vrouwen aan de gevolgen van illegaal uitgevoerde abortussen. De situatie werd zo nijpend dat de regering in 1996 het roer omgooide en abortus tot 12 weken legaal maakte. Na de twaalf weken mogen alleen artsen onder bepaalde omstandigheden nog een abortus uitvoeren.

Het Britisch Medical Buletin noemt dit een van de meest ingrijpende wijzigingen in de wet sinds Zuid Afrika de Apartheid afschafte. De sociale gevolgen waren enorm. Voor het eerst kregen vrouwen een stem en konden ze zonder veto van drie artsen hun eigen keuze maken. In medisch opzicht waren de gevolgen iets minder duidelijk. Vanwege de slechte medische omstandigheden in grote delen van het land is de moedersterfte nog steeds hoog. Maar het aantal vrouwen dat in de problemen raakt vanwege slecht uitgevoerde abortussen daalde drastisch. Een direct gevolg van het kunnen aanbieden van legale, professioneel uitgevoerde procedures door goed opgeleide medewerkers.

Geschrokken Thailand discussieert opnieuw over abortus

De vondst van tweeduizend illegaal geaborteerde foetussen bij een tempel in de hoofdstad Bangkok heeft Thailand diep geschokt. Het land kent een strenge abortuswet, maar die blijkt niet effectief. Specialisten van de regerende partij willen volgens CNN met nieuwe voorstellen komen, om een legale abortus in meer gevallen mogelijk te maken. Nu mag het alleen in geval van verkrachting of als het leven van de vrouw in gevaar is.

Eén van de vele tempels in Bangkok.

De clandestiene begraafplaats kwam aan het licht nadat omwonenden last kregen van de stank. De monnikken van de tempel bleken van niets te weten. Al snel kon de politie twee mensen arresteren, een vrouw die de foetussen aanleverde en een man die ervoor zorgde dat ze in het geheim ‘verdwenen’. Thailand toont zich geschokt door de illegale abortussen. Het zorgt voor verdeeldheid en hernieuwde discussies.

De huidige wet staat abortus zoals gezegd alleen toe in geval van verkrachting of als het leven van de moeder in gevaar is. Wie toch aborteert riskeert boetes en tot vijf jaar gevangenisstraf. Dat lijkt helder en duidelijk, maar in de praktijk zorgt de wet voor ongelijkheid, gevaarlijke situaties en illegale praktijken, meldt de BBC:

The case has also focused attention on the abortion business in Thailand, says the BBC’s Vaudine England, in Bangkok. Wealthy women can get abortions in safe facilities but the vast majority of Thai women wanting an abortion use clinics which could put their health and safety at great risk, our correspondent says.

De Thai zelf denken verschillend over abortus. Volgens CNN hield de Suan Dusit Rajabhat University een enquête onder bijna 1500 mensen. De helft van de ondervraagden vindt abortus niet kunnen, terwijl de andere helft het een individuele keuze noemt. Bijna 66 procent vindt dat Thailand nieuwe wetgeving nodig heeft. Dit omdat de oude regels niet meer passen bij de moderne Thaise samenleving.

Volgens CNN zijn mensen van de regerende partij in Thailand nu bezig met het schrijven van voorstellen. Ze willen de nieuwe, tolerantere wetgeving begin volgend jaar bespreken in de regering. Ondertussen meldt de New York Times dat de monnikken van de tempel een speciale eredienst gaan houden. Met een zuiveringsritueel willen ze de wandelende zielen van de foetussen geruststellen en in vrede heen laten gaan.

Amerikaanse vrouwen steken zich in de schulden voor een abortus

Vrouwen in de Verenigde Staten, met name de minder welvarenden onder hen, komen zwaar in de problemen door wetgeving die hoge drempels opwerpt voor een abortus. Om die problemen zichtbaar te maken verrichte het Center for Reproductive Rights onderzoek. Dat resulteerde in een uitgebreid rapport vol persoonlijke verhalen.

Met name het Hyde amendement krijgt er van langs: met deze maatregel verbiedt de Amerikaanse regering sinds 1976 dat vrouwen met een ziektekostenverzekering van de overheid hun abortus vergoed kunnen krijgen. Onder intense druk van de pro life beweging hield president Obama dit Hyde amendement intact toen hij de gezondheidszorg in zijn land moderniseerde. Het centrum voor Reproductive Rights waarschuwt dat er nu zelf een nog strikter voorstel de ronde doet. Dat voorstel zou het Hyde amendement in de wetgeving verankeren en uitbreiden naar mensen met een particuliere ziektekostenverzekering.

In het rapport, getiteld ‘Wiens Keuze?’, wijst het centrum op de gevolgen van dit soort wetgeving. In de samenvatting staat het rijtje kort en krachtig opgesomd: vrouwen hebben zoveel tijd nodig om het benodigde geld bij elkaar te schrapen, dat ze pas in een later stadium van hun zwangerschap de procedure kunnen ondergaan. De ingreep is dan én duurder én medisch gezien veel ingrijpender. Vrouwen moeten zich in de schulden steken en lopen betalingsachterstanden op, zien zich gedwongen allerlei spullen te verkopen, en bezuinigen op essentiële basisbehoeften zoals eten om een abortus te betalen.

Op Feministing.com haalt onderzoekster Karin Leiter twee casussen aan die haar bijbleven tijdens het opstellen van het rapport. Eentje was van een Irak-veteraan, die gewond terug was gekomen en met handicap en al  in haar eentje een kind opvoedde. Ze werd zwanger en besloot tot een abortus, maar moest de procedure keer op keer uitstellen omdat ze te weinig geld had. Een andere vrouw had al drie kinderen en raakte werkloos toen ze net zwanger was geworden van de vierde. Zij moest geld lenen van familie, betaalde verschillende rekeningen niet en kon op die manier nog net een abortus bekostigen.

Alle vrouwen noemen ‘gebrek aan geld’ als het belangrijkste obstakel. Is het geld er eindelijk, dan hoeven de vrouwen alleen nog maar een nachtmerrie achtige bureaucratie, minachting tonende functionarissen en gillende pro life activisten bij de abortuskliniek te doorstaan en dan kunnen ze eindelijk baas in eigen buik zijn. Piece of cake, maar niet heus.

In het rapport adviseert het centrum voor Reproductive Justice de regering het Hyde amendement te schrappen, het legale recht op abortus beter te waarborgen, en vrouwen te informeren over hun rechten. Ook roepen ze advocaten op het gebied van mensenrechten op, om in actie te komen. Want vrouwen die een abortus willen maar niet kunnen krijgen, worden gedwongen een zwangerschap en een bevalling te doorstaan. Met alle gevolgen van dien voor hun gezondheid en hun leven.

Vrouwenbesnijdenis blijft hardnekkig probleem in Indonesië

Tussen wet en alledaagse werkelijkheid gaapt een diepe kloof. Dat bleek deze week bij berichten uit Indonesië, over de genitale verminking van meisjes. De Indonesische regering heeft vrouwenbesnijdenis vier jaar geleden bij wet verboden, maar in de praktijk neemt het aantal besnijdingen alleen maar toe. Met name op het platteland is de gewoonte hardnekkig, meldt persagentschap Irin news.

Besnijdenis in Indonesië is minder ingrijpend dan in sommige Afrikaanse landen. Maar het blijft een feit dat meisjes al als baby hun clitoris verliezen en opgroeien met verminkte geslachtsdelen. Volgens onderzoekster Artha Budi Susila Duarsa, van Yarsi University in Jakarta,  blijft besnijdenis bestaan omdat religieuze leiders de gewoonte stimuleren. In maart dit jaar gaf de grootste Moslimorganisatie in het land, de NU (Nahdlatul Ulama), nog aan dat besnijdenis prima is, zolang er maar niet teveel wordt weggehaald. Deze vage omschrijving geeft iedereen de ruimte om te doen wat ze altijd al deden. De wet wordt zo gereduceerd tot een papieren tijger.