Tag Archives: werk

Seksuele intimidatie op het werk laat diepe sporen na

Iets meer dan de helft van de Britse werkende vrouwen kreeg te maken met seksuele intimidatie op het werk. Bij een kwart ging het om ongewenste aanrakingen. Een kwart moest ongewenste avances afslaan. Een derde werd het doelwit van rottige grappen, vaak met een vernederend seksueel element erin. Dat blijkt uit een onderzoeksrapport van vakbond TUC. Dat percentage staat niet op zichzelf. Voor vrouwen betekent het gefnuikte ambities, psychologische schade en een verhoogd risico op ontslag of meer pesterijen als ze seksuele intimidatie officieel melden.

De TUC studie is de zoveelste die aantoont dat vrouwen een groot risico lopen om ongewenst gedrag tegen te komen op het werk. Marketing en reclame? De American Association of Advertising Agencies (4A’s) deed onderzoek en meer dan de helft van de respondenten gaf aan seksuele intimidatie tegen te zijn gekomen. Het restaurantwezen? Meer dan de helft. Vrouwelijke artsen, professionals die op zich een goede status hebben: ruim 30%. Studentes die veldwerk doen en stages lopen, en voor hun cijfers afhankelijk zijn van mensen met meer macht: 70%. Europees onderzoek onder vrouwen: 55%.

De daders zijn in de overgrote meerderheid mannen. Deze daders hebben het in ongeveer 11% van de gevallen voorzien op andere mannen, maar de meesten kiezen vrouwen als doelwit. Onder andere de TUC studie identificeerde verschillende ”zwakke” groepen: ondergeschikte vrouwen die last hebben van hun mannelijke baas, zwangere vrouwen of vrouwen met een nulurencontract of een tijdelijk contract.

Ook vrouwen die net promotie kregen zijn kwetsbaar. Ze lopen een verhoogd risico op seksuele intimidatie en andere vormen van agressie, door rancuneuze ondergeschikten of bazen die geen zin hebben in een vrouw die haar plek niet kent. Kortom, machtsverhoudingen spelen een belangrijke rol…..

Veel vrouwen durven niets te zeggen van de nare situatie waarin ze terecht komen. Vakbond TUC vroeg naar die terughoudendheid en kreeg van de meeste vrouwen het antwoord dat zij niet dachten dat het zin had om naar personeelszaken te stappen. Dat bleek een juiste inschatting: van degenen die wél actie ondernamen, had slechts 6% daar baat bij. Voor de rest leverde het vooral gedoe op. De situatie van de vrouwen verslechterde, ze liepen promotie mis, kregen ontslag of kregen te maken met ernstigere conflicten op hun werk. Kortom, het loont niet om officieel werk te maken van seksuele intimidatie.

Wat vrouwen rest is stilletjes vertrekken of, als dat niet kan of als dat een te groot offer is, proberen vol te houden. Dat heeft grote gevolgen voor hun welzijn, hun loopbaan, en de kwaliteit van werk. Vrouwen rapporteren gebrek aan concentratie, gevoelens van depressie, angst om zichtbaar te worden door originele ideeën te opperen. Of, zoals Shelley Ross, ruim dertig jaar werkzaam in de media industrie, samenvat:

No one has yet nailed the pervasiveness, the bigotry, the diminishing and oppression of over half the population in the workplace. No one has nailed the ideas lost, the creativity missing, the damage done.

Wat te doen? Ross stelt voor de aanpak toe te passen die Zuid-Afrika ontwikkelde na de Apartheid. Dat land richtte Waarheids- en Verzoeningscommissies op om diepe wonden te helen. Slachtoffers konden openlijk hun verhaal doen en erkenning krijgen. Daders kregen de kans hun kant van het verhaal te vertellen en excuses aan te bieden. Zij ziet niks in trainingen om seksuele intimidatie op de werkvloer aan te pakken.

Toch blijken zulke cursussen wel effect te hebben, mits het om goede trainingen gaat. Geven bedrijven alleen een verplicht ‘foei, mag niet’ nummer, zodat het management een vakje op een formulier af kan vinken, dan volgt inderdaad geen verbetering. Het moet een oprecht, serieus aanbod zijn.

Elma Drayer zet deeltijdwerkers aan het denken

Leuk, al die vrouwen met een parttime baantje van 12 uur per week. Maar ze kunnen hun eigen broek niet ophouden en als hun veelal mannelijke kostwinner wegvalt wordt het bestaan meteen zeer armoedig en beperkt. Wakker worden! Dat is de boodschap die columniste en journalist Elma Drayer meegeeft in haar nieuwe boek Verwende Prinsesjes. Vanochtend zat ze in de studio van de Tros Nieuwsshow op radio 1, en vertelde dat die alarmbel heel wisselend aankomt bij vrouwen en mannen.

Hij zal alles in orde maken, alles! Ook het geld en de boterhammen!

Zeker sinds haar optreden bij Pauw en Witteman kan ze niet meer zomaar anoniem in de tram zitten. De ‘ma-di-do’ vrouwen, die met hun parttime baan het hoofd niet financieel boven water kunnen houden, kijken haar voornamelijk sjagerijnig en vijandig aan. Verwende prinsesjes? Hoe durft ze! Maar het viel Drayer op dat jonge vrouwen van een jaar of twintig daar heel anders over denken. Die knikken goedkeurend naar Drayer, of vertellen de columniste dat ze zich ergeren aan hun schoonmoeder die niks uitvoert, ook niet thuis in de huishouding of zo. Mannen krijgen sinds de verschijning van haar boek meer discussie thuis. Want Drayer hoort van hen dat er wel een kern van waarheid zit in het hele verhaal. Maar als ze dat thuis zeggen, wordt het de mannen niet in dank afgenomen door hun echtgenote of vriendin.

Drayer ziet als kern van het probleem de lange en taaie traditie in Nederland dat vrouwen thuis het huishouden runnen en mannen buitenshuis de wereld. Ze verwees in het radio interview meteen naar het genomineerde boek van historica Els Kloek, Vrouw des Huizes, waarin die cultuur haarfijn wordt beschreven. Anno nu geeft het moeder en huisvrouw zijn vrouwen nog steeds een zekere status, terwijl buitenshuis werken lang niet altijd prettig is, zoals columnist Malou van Hintum eerder deze week benadrukte. En dan hebben we het nog niet eens over de soms ronduit vrouwvijandige werkculturen, waar je een survivalcursus voor moet volgen, of discriminatie zodra je zwanger wordt.

Maar sorry, benadrukte Drayer in het interview, tegenwoordig ligt de wereld wel degelijk open voor vrouwen. We mogen studeren, werken, allerlei beroepen die eerst verboden waren mogen vrouwen nu gewoon doen. Het is een verspilling van opleiding en talent als vrouwen binnen blijven zitten. En gevaarlijk, want wie financieel afhankelijk is van een ander komt van een kouwe kermis thuis als die kostwinner om wat voor reden dan ook wegvalt….

Ongelijke beloning in Australië neemt toe

De Engelsen verwachten tenminste nog dat de loonkloof tussen mannen en vrouwen in 2067 zal verdwijnen. Maar  Australische vrouwen kunnen zo’n mijlpaal wel op hun buik schrijven. Een nieuwe studie naar salarisverschillen tussen mannen en vrouwen toont aan dat de kloof in Australië dieper en wijder is dan in 1977. In dat jaar verdienen vrouwen 88% van wat mannen meenamen. Nu is dat gezakt naar 82%.

Onderzoekers van KPMG brachten de situatie in kaart op verzoek van Diversity Council Australia. De loonkloof ontstaat, net als in Nederland, voor een deel doordat vrouwenberoepen minder betalen dan mannenberoepen. De medewerker kinderopvang verdient zodoende minder dan de parkeerwachter, want ja, auto’s zijn nou eenmaal erg belangrijk. Maar ook binnen dezelfde beroepsgroep treden rare verschillen op. Het rapport becijferde dat 35% van de salarisverschillen niet te verklaren zijn met argumenten als verschillen in soorten beroep of ervaring. Eenderde van de kloof komt waarschijnlijk voort uit discriminatie van vrouwen.

In Nederland moeten we even wachten tot december, want dan komt de Emancipatiemonitor 2010 uit. Maar het vorige rapport, uit 2008, toonde aan dat we hier ook niet achterover kunnen leunen. Alleen al de economische zelfstandigheid van vrouwen is problematisch. Je bent al economisch zelfstandig als je op de bijstandsnorm komt met je inkomen, maar zelfs met die lage drempel kan maar 43% van de vrouwen zichzelf redden.

Vrouwen bouwen daarnaast veel minder pensioen op, en ontvangen bijna een kwart minder salaris dan mannen. En ook hier blijken bestaande situaties moeilijk te veranderen. Het persbericht bij de Emancipatiemonitor constateert droogjes: ,,De meeste streefcijfers van het emancipatiebeleid van het kabinet zullen bij gelijkblijvende ontwikkeling in 2010-2011 niet worden gehaald.”

 Het wordt kortom hoog tijd voor maatregelen om vrouwen het loon te geven wat ze verdienen. Dat concludeert het Diversity Council in Australië, maar hopelijk sijpelt dat bewustzijn ook door naar regering en werkgevers in Nederland…