Tag Archives: VVD

Debat over intimidatie op straat woekert voort

Vrouwen die het niet fijn vinden om op straat door willekeurige mannen aangesproken te worden, krijgen vaak te horen dat ze zelf fout zijn. En voilà. Een radicale moslimorganisatie nam kennis van Femme de la Rue, een documentaire die aandacht vraagt voor intimidatie op straat, en reageert door te zeggen dat de maakster zelf fout is. Ze wil gewoon aandacht trekken terwijl ze erbij loopt als een goedkope prostituee. Het Instituut voor Gelijkheid heeft inmiddels een klacht ingediend tegen de groepering, Sharia4Belgium.

Vrouw alleen die op straat loopt? Dan ben je volgens deze meneer een hoer.

Dank, Sharia4Belgium, voor het zo luid, duidelijk en op onsmakelijke wijze bevestigen van het patroon. Nu moeten er wel mensen reageren. De organisatie doet immers precies hetzelfde als een deel van de mannen in de Brusselse wijk waar Sofie Peeters haar opnames maakte. En gebruikt dezelfde argumenten om vrouwen het zwijgen op te leggen. Hou je mond, want je bent zelf het probleem. Alleen dan officiëler en namens een groepering.

Belgische kranten melden dat de Belgische overheid kennis heeft genomen van de van vrouwenhaat overlopende houding van de radicale moslimorganisatie. Het Brusselse parket doet echter pas iets als er een klacht ligt:

Een nieuw gerechtelijk onderzoek is vooralsnog niet geopend. ‘In zulke zaken wordt meestal afgewacht tot we een klacht hebben ontvangen. Het is de documentairemaakster die is aangevallen in deze video’, aldus parketwoordvoerster Geneviève Seressia.

Nu die klacht er ligt, kan het parket alsnog aan de slag. Dagblad De Morgen nodigde ondertussen Trouw columniste Elma Drayer uit om haar opinie te geven over de standpunten van de mannen, zoals geuit in Femme de la Rue, en de radicale moslimorganisatie. Ze maakt korte metten met de vrouwen-de-schuld-geven-houding:

Achter deze redenering schuilt, vrees ik, een oeroude maar zeer hardnekkige mythe: vrouwelijke wezens dragen de verantwoordelijkheid voor wat mannelijke wezens uitspoken. Als zij een probleempje hebben met hun lusthouding, moeten wij ons gedrag aanpassen. Doen we dat niet, dan vragen we om moeilijkheden. Op slinkse wijze worden zo de rollen omgedraaid. Want het gaat natuurlijk niet om het gedrag van de slachtoffers, het gaat om het gedrag van de daders. […] Niemand heeft het recht om zijn eigen seksuele frustraties op anderen te botvieren.

Dit basale feit kan, getuige een verhelderende discussie in NRC Next, of suffe reacties uit Brusselse theehuizen (straks komen hier geen mooie vrouwen meer), niet vaak genoeg herhaald worden.

In Nederland werd inmiddels bekend dat niet alleen de PvdA, maar ook de VVD boetes wil uitdelen aan mannen die naar vrouwen sissen. Prima initiatief. Want het gaat hier niet om ‘onschuldig flirten’ of welk soort eufemisme mensen nog meer gebruiken om van de discussie af te zijn. Het gaat om vervelend, intimiderend, vijandig gedrag, met als effect dat vrouwen zich onveilig en onwelkom voelen in de openbare ruimte, en belemmerd worden in hun bewegingsvrijheid. En de mannen die zich schuldig maken aan dit gedrag, weten zelf dondersgoed dat ze zich vervelend gedragen. Ze willen er alleen niet op aangesproken worden.

Conservatieven morrelen aan recht van baas in eigen buik

Na de ChristenUnie begint nu ook het CDA zich te roeren en te pleiten voor een verlaging van de abortusgrens. De partij wil de grens verlagen van 24 naar 22 weken. Ze kunnen daarbij gedoogsteun verwachten van de PVV, die de grens al langer wil verlagen, en de SGP, die als het zou kunnen abortus helemaal wil uitbannen. Volgens NRC Handelsblad kan deze ideologische strijd vervelende gevolgen krijgen voor de coalitie van Rutte. Zijn partij, de VVD, wil tot nu toe niets veranderen aan de bestaande abortuswetgeving in Nederland.

Sinds vorig jaar een nieuwe, conservatieve wind door het land waait, worden met name Christelijke partijen steeds actiever om het recht op abortus in te perken. Het begon allemaal met de enorme winst van de PVV. Die wil de grens verlagen naar 14 weken. Na hun overwinning voelde de ChristenUnie zich sterk genoeg om een motie in te dienen. Daarin stelt de partij dat de grens terug zou moeten naar 18 weken. Overeenkomst: de grens ligt ruim voor 20 weken, omdat aanstaande ouders dan een echo kunnen laten maken. Soms blijkt dan opeens dat er vanalles aan de hand is met de foetus. En kiezen sommige ouders voor de optie van abortus. Het gaat om een kleine driehonderd gevallen per jaar.

Juist omdat er na de echo een medische noodsituatie kan ontstaan, laten dokters weten dat deze politieke pleidooien haaks staan op de realiteit. Dokters hebben valide medische redenen om de grens te houden op 24 weken. Het NRC:

Gert van Dijk van artsenfederatie KNMG laat weten tegen het plan van het CDA te zijn. Volgens hem krijgen vrouwen bij een verlaagde abortusgrens te weinig tijd om een afgewogen beslissing te maken. ”Nu krijgen vrouwen bij twintig weken een echo. Als blijkt dat het kind een afwijking heeft, dan duurt het vaak een tijdje voordat duidelijk is wat er precies met het kind aan de hand is.” De verhoogde tijdsdruk zou vrouwen ertoe kunnen zetten onzorgvuldige beslissingen te nemen.

Vanuit ideologische motieven willen PVV, CDA en ChristenUnie hier niets van weten. Moeders moeten gewoon doorgaan met de zwangerschap, ongeacht de omstandigheden. In een toelichting op haar motie zei ChristenUnie voorvrouw Esmé Wiegman vorig jaar dat het zelfs niet uitmaakt als de baby nooit levend geboren kan worden. De zorg moet zich volgens haar dan richten op het moment van vroeggeboorte en afscheid nemen. In de praktijk betekent dit dat de moeder een tijd rond loopt met een dode baby in haar buik en dan moet bevallen van een lijkje. Als ze dat niet aankan heeft ze pech, abortus is in de optiek van de ChristenUnie geen optie.

Met 22 weken lijkt het CDA te kiezen voor een compromis: na het moment van de echo, maar twee weken eerder dan de huidige grens. Maar zoals gezegd vinden de artsen dat dit nog steeds te weinig tijd geeft om in die situatie van een medisch drama de juiste weg te kiezen. Bovendien betekent dit gemorrel aan de grenzen dat bepaalde partijen nog steeds aan het abortusrecht komen, alleen dan indirect en gericht op resultaat op de langere termijn. Het NRC:

De christelijke partijen CU en SGP zijn in principe geen voorstander van abortus, maar weten dat ze de wet niet kunnen terug draaien. Ze grijpen daarom alle mogelijkheden aan om paal en perk te stellen aan abortus. Daarom kwam Kamerlid Wiegman onlangs met een voorstel voor inperking van de abortustermijn.

Het is te hopen dat de VVD bij het oude standpunt blijft en de huidige wetgeving intact laat. Die hebben we namelijk niet voor niets.

Volkskrant stelt fenomeen Excuus Truus aan de kaak

Wel vrouwen hoog op de kieslijst zetten, maar als het aankomt op de baantjes vallen ze buiten de boot. Dat is wat de Volkskrant aantoont en aan de kaak stelt vandaag. Journalist Ron Meerhof noemt de beestjes gewoon bij de naam. Het gaat om vrouwen voor de sier op nummer twee, om stemmen te trekken. Daarna moeten ze opzij stappen en de mannen voor laten gaan om fractievoorzitter te worden. Met als gevolg dat Nederland na een  blanke mannen kabinet nu ook een monocultuur aan blanke mannen in de partijbesturen krijgt. Met GroenLinks als positieve uitzondering. Goed dat een landelijk dagblad hier aandacht aan besteedt!

Debat over mannenkabinet zwelt aan

Voortuitgang! Dertig jaar geleden had niemand opgekeken van een uit voornamelijk blanke mannen bestaande regering. Maar Nederland leeft niet meer in de jaren vijftig, en steeds meer mensen, mannen en vrouwen, schrijven en debatteren over de ontstane situatie. Dat er een regering kan komen met drie vrouwelijke ministers envoor de rest louter oudere blanke mannen valt slecht. Dat roept om een herlezing van het werk van feministe Joke Smit .

Het vorige kabinet.

Natuurlijk waren er relschoppers die betoogden dat het maar goed ook was, weinig vrouwen aan de macht. Want het zijn zulke onstabiele wezens, met hun mysterieuze hormoonschommelingen, dat meer vrouwen al snel zou leiden tot minder stabiliteit. Maar direct daarna volgden de opiniestukken en kritiek. Alsof mannen zoveel stabiliteit brengen, schamperde Anneke van Doorne-Huiskes in Trouw. Diezelfde krant signaleert bezorgd dat Nederland afglijdt in de wereldranglijst van landen waar mannen en vrouwen een gelijkwaardige positie innemen. ‘En dan is de samenstelling van het huidige kabinet nog niet eens meegenomen. De vrouwenemanicpatie in Nederland stokt, concludeert de krant.

De Volkskrant heeft Evelien Tonkens, en die veegt de vloer aan met het belegen mannenkabinet van Rutte. Ze maakt ook korte metten met de lieden die de keuzes van Rutte rechtvaardigen door een paar vrouwen op te noemen wiens politieke bestaan niet zo succesvol was:

”Rutte maakt een bewuste keuze voor oude vertrouwde bekenden. Rutte zoekt het avontuur niet in de ploeg, stelt ook deze krant. Ron Meerhof heeft daar zelfs begrip voor en somt vrouwelijke bewindslieden op met wie het slecht afliep (Ten eerste, 12 oktober). Alsof je zo’n lijstje niet voor mannen zou kunnen maken. Tegenover elke De Faria staat een Heinsbroek.”

Bovendien komt er nu al kritiek op de keuze voor bepaalde mannen in het kabinet. Zo eist de SP opheldering over de benoeming van Ben Knapen als staatssecretaris. Knapen zat eerder in de raad van bestuur die PCM Uitgevers volgens onderzoek van de ondernemerskamer naar de rand van de afgrond leidde. Vervolgens streek hij volgens Emile Roemer een vertrekbonus op van 1,5 miljoen euro. En dat is dan volgens Rutte de beste kandidaat en een voorbeeld van kwaliteit? 

Dan zijn daar nog de internetpolls. Zoals die van het AD. Deze krant koos voor een stelling: ‘er komen te weinig vrouwen in het kabinet’. 42% (5970 kiezers) was het met die stelling eens en 58% (8083) oneens. Dat houdt elkaar aardig in evenwicht en levert weer voer voor verdere discussies en debatten.

Het leuke bij dit alles is, dat verschillende opiniemakers de naam Joke Smit laten vallen. Deze voorvechtster van meer mogelijkheden voor vrouwen schreef in 1972 al over vrouwen en kwaliteit, en dat kwaliteit bijna nooit aan ‘vrouw’ wordt gekoppeld. Dat Rutte zegt te kiezen voor de beste kandidaten, en alleen met oudere mannen op de proppen komt, valt op.

Toch maar weer eens het werk van Joke Smit herlezen, bedenkt Tonkens in De Volkskrant. Want dat blijkt anno 2010 nog net zo hard nodig als in 1972. En gelijk ook maar eens even nadenken over de plek van allochtonen in dit debat. Want díe discussie is nog niet op gang gekomen, terwijl zowel de dames als de heren waarover nu gesproken wordt  lelieblank zijn.

Bewezen kwaliteit en veilige keuzes = mannen?

Bewezen kwaliteit. Geen verrassingen. Veilige keuzes. Dat waren woorden die steeds terugkwamen als het ging om de selectie voor ministers, of het nou ging om het RTL4 journaal of de berichtgeving in de Volkskrant. En wat blijkt? Gezien de namenlijst van beoogde ministers worden die begrippen vooral geassocieerd met blanke mannen, de incrowd van het old boys network.

Het is tot nu toe een treurig makend lijstje. Bij de officiele kandidaatstellingen regent het mannennamen. Piet Donner, Ivo Opstelten, Henk Knaap, Maxine Verhagen, de ene man na de andere. En als de vrouwen aan bod komen is bijvoorbeeld de Volkskrant er als de kippen bij om bij Melanie Schultz van Haegen uitgebreid te memoreren aan het feit dat de oppositie een keer het vertrouwen in haar dreigde op te zeggen. Maar bij een man, Piet Donner, geen woord. Het blijft bij een korte zin dat hij het veld moest ruimen na de Schipholbrand. Verder niks, terwijl de man zoveel moties van wantrouwen om zijn oren kreeg dat ze bijna niet meer te tellen zijn.

Kortom, het is tot nu toe voornamelijk een mannenkabinet, volgend op een formatieproces waarbij je de vrouwen met een lantaarntje moet zoeken, volgend op de roep om een kabinet met zwaargewichten. En dat begrip, net als ‘vakmanschap’ en ‘bewezen kwaliteit’ slaat blijkbaar nauwelijks op vrouwen. De heren worden bedankt.