Tag Archives: vrouwenopvang

Echte mannen zijn tegen geweld

Zondag 25 november is het Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen. Het instituut voor de gelijkheid van mannen en vrouwen voert campagne met een filmpje waar allerlei bekende Belgische mannen aan deelnemen:

Het instituut koos bewust voor de inzet van mannen die zich uitspreken tegen geweld:

Hoewel het Instituut benadrukt dat ook mannen slachtoffer kunnen zijn van partnergeweld, zijn de slachtoffers van ernstige en zeer ernstige gevallen voornamelijk vrouwen. ‘Mannen blijven de meerderheid uitmaken van de daders van fysiek en seksueel geweld tegen vrouwen en kunnen er getuige van zijn. Door mannen aan te moedigen om zich tegen elke vorm van geweld te verzetten beoogt het Instituut een sterke boodschap: niet alle mannen zijn gewelddadig of onverschillig tegenover geweld’, verklaart directeur Michel Pasteel, die hoopt dat de video mannen en vrouwen zal aanmoedigen om het taboe te doorbreken.

Belgische cijfers tonen aan dat huiselijk geweld de afgelopen zes jaar helaas toenam met 38 procent. Om de drie dagen valt een dodelijk slachtoffer, en meestal is dat slachtoffer een vrouw.

In Nederland is de situatie niet veel anders. Ieder jaar krijgen circa 47.000 vrouwen te maken met ernstig tot zeer ernstig geweld. Jaarlijks sterven zo’n 65 vrouwen, en in 2007 meldden 16.685 vrouwen (en kinderen) zich bij een opvanghuis om aan de ellende te ontkomen. Vijf jaar later zit de vrouwenopvang nog steeds zo tjokvol dat instanties mensen weg moeten sturen. Ook een veelbetekenend gegeven: politievakblad Blauw deed een steekproef en kwam tot de slotsom dat eenvijfde van de verdachten van moord en doodslag eerder al bekend was bij de politie vanwege huiselijk geweld.

Geweld is een keuze. Mannen kunnen ervoor kiezen zich anders te gedragen. Bijvoorbeeld weg te lopen als ze merken dat ze willen schreeuwen, slaan en schoppen. Het wordt tijd dat mensen verantwoordelijkheid nemen voor hun gedrag. Waarom zou je niet nu beginnen, op 25 november? Mocht je advies willen, dan kun je terecht bij steunpunten Huiselijk Geweld in Nederland. Op internet geeft Captain Awkward bovendien nuttige tips voor het dagelijks leven. Zoals hoe vrouwen te benaderen als mens, en met respect te behandelen, als een gelijkwaardig persoon, in je contacten met deze helft van de wereldbevolking. Het kan echt!

Regering laat slachtoffers huiselijk geweld in de kou staan

De Zesde Clan las dit verslag over huiselijk geweld. Wat de tweede kamerleden bespraken stemde de Zesde Clan treurig. Bergen papier weten niet te voorkomen dat opvanghuizen vrouwen en kinderen de deur moeten wijzen als ze op de vlucht slaan voor een gewelddadige partner, voor kinderen is er een budget beschikbaar van 1 euro, en instanties werken langs elkaar heen. Oppositiepartijen pleiten voor het instellen van een nationale rapporteur voor huiselijk geweld, om de aanpak te verbeteren en het geweld terug te dringen.

De zorgelijke situatie ligt niet aan de goede bedoelingen. Rapporten en plannen te over. PvdA kamerlid Arib merkt echter dat het vooral bij bergen papier blijft:

We worden echt met de stukken om de oren geslagen. Ik heb van verschillende departementen een stapel stukken meegenomen, beleidsbrieven, nota’s en actieplannen, waarin allerlei goede voornemens staan, maar er is geen samenhang en er vindt geen samenwerking plaats tussen de verschillende departementen als het gaat om de aanpak van huiselijk geweld, zowel in het veld als op het niveau van de landelijke en gemeentelijke overheden.
 
Ondertussen blijkt uit het verslag dat het aantal slachtoffers toeneemt. In 2009 vielen er 45 dodelijke slachtoffers. In 2010 waren dat er tot en met september van dat jaar al 44. Met de cijfers over het laatste kwartaal erbij kom je hoger uit dan het jaar daarvoor, een stijgende lijn waar je liever een dalende lijn ziet.
 
Als de situatie te erg wordt, moeten mensen een veilig heenkomen kunnen zoeken. Helaas lukt dat lang niet altijd. Tijdens het overleg haalden kamerleden een brief aan van de Federatie Opvang die aan duidelijkheid niets te wensen over laat:
 
Daarin staat dat de vrouwenopvang nog steeds kampt met een structureel gebrek aan capaciteit. Elke dag worden verzoeken van vrouwen afgewezen, omdat er geen plek is. De federatie wees op een willekeurige dag in oktober, al zal dat niet zo willekeurig zijn geweest. Op die dag moest opvang worden geweigerd aan 59 vrouwen en 52 kinderen wegens capaciteitsgebrek. Dat was een bijzondere dag, maar de federatie verzekert ons dat elke dag sprake is van capaciteitsproblemen.
 
Weet je wel een veilige plek te vinden, dan blijkt vervolgens dat er bijna niets is geregeld voor de kinderen die de vrouwen op hun vlucht meenamen. ChristenUnie kamerlid Wiegman-van Meppelen Scheppink bezocht in de periode voor de vergadering een opvanghuis, en viel van de ene verbazing in de andere:
 
Vorige week vrijdag was ik nog in een vrouwenopvangcentrum. Het geluid dat ik daar hoorde en waardoor ik bijna van mijn stoel viel van verbazing, was dat er eigenlijk nauwelijks oog is voor kinderen in de opvang. Toch moeten ook kinderen die in de opvang zitten, als cliënt worden gezien. Ik heb begrepen dat er nu slechts €1 beschikbaar is voor kinderen. Of je als vrouw nu met een of meer kinderen binnenkomt, er is slechts €1 beschikbaar voor de kinderen. Dat is echt te weinig. Bureau Jeugdzorg wordt er wel bij betrokken, maar dat heeft vaak geen geld beschikbaar voor kinderen van buiten de regio. Als er wat wordt verstrekt, dan gebeurt het pas na weken.
 
Kortom, je bent de klos en de kinderen met jou.
 
 
Vanuit minister Opstelten kwamen vervolgens vooral veel woorden, woorden en nog eens woorden, waaruit zou moeten blijken dat de regering versnippering tegen wil gaan, goed wil samenwerken met gemeenten, en overleg voert om overal tussen de oortjes te krijgen dat huiselijk geweld echt een enorm en urgent probleem is. Als het gaat om de kinderen in de opvang zegt Opstelten het volgende:
 

De vrouwenopvangvoorzieningen worden gefinancierd door de 35 centrumgemeenten. Er is geen algemeen beeld beschikbaar welk deel van het budget bestemd is voor de hulp en de opvang aan en van kinderen. Daarnaast kan het zijn dat de kinderen wel problemen hebben waarvoor een indicatie van jeugdzorg nodig is. Ingeval van crisis wordt er meteen hulp geboden. In veel gevallen gaat dat goed, en soms is sprake van een wachtlijst. Dan moet worden bekeken hoe in de tussentijd het kind zo goed mogelijk kan worden geholpen. We zetten in op een integrale aanpak op lokaal en regionaal niveau. Met de stelselwijziging jeugd in het vooruitzicht wordt de gemeente op termijn eerstverantwoordelijke voor de gehele jeugdketen. Dat zeg ik allemaal namens de staatssecretaris van VWS.

De gemeenten worden dan dus verantwoordelijk. Zou dat helpen? Want tot nu toe blijkt meestal dat de landelijke overheid wel de taken overdraagt naar gemeenten, maar niet het bijbehorende geld. Dat maakt het voor lokale overheden lastig om goed werk te verrichten.

Het is vanwege dit soort ontwikkelingen dat onder andere D66 (Berndsen) en PvdA (Arib) pleiten voor het instellen van een nationale rapporteur. Beide parlementariërs kennen de toegevoegde waarde die zo’n ‘ombudsman’ kan hebben. Dit was echter een van de punten waarover diezelfde woordenbreiende Opstelten echter volkomen helder was: nee. Daar beginnen we niet aan.

De Zesde Clan snapt dat wel. Want zo’n rapporteur zou jaarlijks een overzicht kunnen geven, en kunnen concluderen dat het nog steeds spaak loopt bij de aanpak van huiselijk geweld, en net als de nationale rapporteur mensenhandel met gezaghebbende aanbevelingen kunnen komen. Waar de regering dan weer iets mee moet doen. Iets concreets, iets wat resultaat oplevert. En dat is heeeeeeeel lastig.

Vrouwen vechten terug

Wereldwijd staan vrouwen er niet zo goed voor. Zo heeft een verkrachte Afghaanse vrouw twee keuzes: 12 jaar de cel in, of trouwen met haar verkrachter – en dan vaak alsnog enorme persoonlijke veiligheidsrisico’s lopen. Echter, geef vrouwen een klein beetje ruimte, en ze vechten terug. De Zesde Clan kwam de afgelopen weken een aantal inspirerende voorbeelden tegen. Hoort zegt het voort….

  • Een bruidsschat eisen is verboden in Bangladesh. Dat weerhoudt families er echter niet van alsnog geld en goederen van een vrouw of haar familie te eisen. Farzana Yasmin pikte dat gedrag niet. Tien minuten na haar huwelijk vroeg ze een scheiding aan omdat haar kersverse echtgenoot een bruidsschat eiste. Voor zover bekend is Yasmin de eerste vrouw in Bangladesh die zo publiekelijk een principieel standpunt inneemt tegen de bruidsschat.
  • Naar school gaan. Het lijkt zo gewoon, maar in Pakistan staan meisjes bloot aan bomaanslagen als ze iets willen leren. De Taliban zijn namelijk erg sterk in dit land. En zij zijn erop tegen als meisjes zich intellectueel ontwikkelen. Ondanks de gevaren blijven meisjes echter naar school gaan: ,,”We are braver than the Taliban,” said Hasina Quraish, 10, who wants to be a college lecturer. “They are brutal people, not good Muslims.”
  • Vrouwenhandel is geen ver van je bed show. Het komt helaas gewoon voor in Nederland, en volgens onderzoeksjournaliste Maria Genova doen instanties en overheden veel te weinig om deze misstand aan te pakken. Genova schreef een zwartboek over mensenhandel en bood dat gisteren aan bij de Tweede Kamer.
  • Voor de tweede keer in de geschiedenis heeft Canada een vrouw als hoofd van een provincie. Kathy Dunderdale versloeg alle concurrentie en staat nu aan het hoofd van Newfoundland en Labrador. Ze had niet verwacht dat het twintig jaar zou duren voordat er opnieuw een vrouw op die functie zou komen. Dunderdale wil haar overwinning onder andere  gebruiken om de positie van vrouwen in de politiek te versterken: ,,These things aren’t a matter of evolution,” she said. “A lot of people think that they are, and yet gains made by women over the years have been hard-fought and won. And that continues.”
  • De mansplainer! Hij is er nog steeds, en nog steeds staan vrouwen op om dit soort mannen te zeggen dat ze maar ergens anders naartoe moeten met hun neerbuigende  betweterigheid.
  • Een Canadese non begon een opvanghuis voor vrouwen in Winnipeg. Het gaat om bijvoorbeeld vluchtelingen en asielzoekers, of vrouwen die dakloos raakten. De motivatie van de inmiddels 65-jarige is eenvoudig: ,,If you have a safe home, then everything else makes sense. You can build on that. If we don’t have a place to go home tonight it doesn’t matter what resources are available.”

Inderdaad:

Vrouwen komen in de knel door strenge regels

Vrouwen die op de vlucht zijn voor hun partner, kunnen steeds minder vaak terecht in geheime opvanghuizen. Gemeenten eisen namelijk dat de opvanghuizen alleen vrouwen uit de eigen regio opnemen. Ze moeten vrouwen uit andere gebieden weigeren. Dit is gevaarlijk, want de vrouw heeft in haar eigen woonplaats een veel grotere kans haar ex alsnog tegen te komen. Ze zou beter af zijn in een opvanghuis aan de andere kant van het land. Steeds meer gemeenten weigeren echter hier aan mee te werken.

De kwestie kwam op 29 maart aan de orde tijdens het vragenuurtje van de tweede kamer. Uit het verslag hiervan blijkt dat mevrouw Arib van de PvdA de problemen in de vrouwenopvang aan de orde stelde. Zij benadrukt dat de eisen van de gemeenten in strijd zijn met de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Die wet regelt dat de vrouwenopvang een landelijke functie heeft. Iedere vrouw die in gevaar verkeert, moet toegang hebben tot de opvang, waar ze ook woont en waar het opvanghuis staat.

Minister Opstelten probeerde zich in eerste instantie onder de vragen van Arib uit te worstelen. Volgens het verslag antwoordde hij:

Bij ons zijn die signalen nog niet in alle scherpte binnengekomen, maar ik neem ze buitengewoon serieus, alleen al omdat mevrouw Arib dat zei. Ik heb natuurlijk ook de kranten gelezen. Het gaat erom dat men met de landelijk gefinancierde vrouwenopvang en hulpverlening vrouwen moet opvangen in een plaats, een centrumgemeente of een regio. Als men daar eigen financiering aan toevoegt, mag men eigen voorwaarden stellen. Wij hebben die signalen als zodanig nog niet hard gekregen, maar als iemand niet wordt geplaatst, is er het landelijk meldpunt open plekken, dat crisisplekken regisseert.

Na aandringen van Arib beloofde Opstelten dat hij de problemen zal bespreken met de staatssecretaris van VWS en met de Vereniging van Nederlandse Gemeenten.

Vrouwen in Afghanistan: ook jij kunt helpen

Afghanistan, o ja. Geweld, vrouwen die geen kant op kunnen. Het lijkt een hopeloos drama waar je je maar beter vanaf kunt keren, want het heeft toch geen zin. Maar dat is niet zo. Ook jij kunt helpen. Door bijvoorbeeld een vrouwenhuis in Kabul te ondersteunen, waar weduwen en verstoten vrouwen een veilige plek vinden om te leven.

Avondeten in het vrouwenhuis in Kabul. Foto: Stichting Nahid, Nilofar Sarwar.

Stichting Nahid is een Nederlandse organisatie. In het bestuur, gevestigd in Groningen, zitten onder andere twee Afghaanse vrouwen die de cultuur en gewoonten in hun land goed kennen. Zij zorgen ervoor dat de stichting werkt op een manier die passend is voor het land. De stichting opende in 2006 een vrouwenhuis in Kabul, met steun van het Ministerie van Vrouwenzaken.

Vrouwen die geen sociaal netwerk meer hebben, zoals weduwen of verstoten vrouwen, krijgen hier opvang. Ook leren ze een vak zodat ze later in hun eigen onderhoud kunnen voorzien. Het is de bedoeling dat vrouwen weer doorstromen, als ze er klaar voor zijn. Dat lukt ook: sommigen kunnen terugkeren naar hun familie, anderen vinden eigen woonruimte. Zo ontstaat er weer ruimte om andere vrouwen in nood op te vangen.

Stichting Nahid kan financiele steun goed gebruiken: rekeningnummer
1029.53.872
t.n.v. stichting Nahid te Onderdendam. Zo kan het huis blijven bestaan en geef je vrouwen hoop op een betere toekomst.

Bestuursleden van Stichting Nahid ontvingen in 2007 uit handen van minister Koenders de helft van de opbrengst van een veilingactie voor Afghanistan. Foto stichting SchoolSupport4Afghanistan.