Tag Archives: vrouwen

Vrouwen krijgen minder kansen en hardere straffen

Mannelijke financiële adviseurs gaan twee keer zo vaak de fout in als hun vrouwelijke collega’s. Maar als vrouwen de fout in gaan, lopen ze een 20% groter risico op ontslag. Vervolgens krijgen ze ook nog eens minder vaak dan mannelijke ‘daders’ een tweede kans in hun bedrijfstak. Dat blijkt uit een jarenlange studie naar de personeelsrapporten van 1,2 miljoen Amerikaanse adviseurs en aandelenhandelaren, die een disciplinaire maatregel opgelegd kregen.

 

Waarom zijn vrouwen toch zo perfectionistisch? Als ze ‘gewoon’ eens durfden, ‘gewoon’ genoegen namen met een zesje, komt alles goed. Zo luidt de gebruikelijke riedel in Nederlandse media. Deze riedel heet framing – de bril waardoor veel auteurs problemen bekijken. Let maar eens op hoe vaak een opinieschrijver een situatie op deze manier voorstelt. Het ligt aan vrouwen zelf. Zo ook met perfectionisme. Vrouwen, stop met alles perfect willen doen! Je verpest het voor iedereen en vooral ook voor jezelf! Geen wonder dat je loopbaan stagneert, enz.

Wat deze verhalen echter weglaten, is dat vrouwen onder zware druk staan om het perfect te doen. Wij mensen geven vrouwen namelijk veel minder kansen dan mannen, en straffen vrouwen behoorlijk hardvochtig als ze fouten maken. Zoals uit het Amerikaanse onderzoek naar financiële professionals blijkt. De wetenschappers die de 1,2 miljoen disciplinaire rapporten doorploegden, concluderen:

The authors, who teach at the University of Chicago, Stanford University and the University of Minnesota, suggested the difference represented “taste-based discrimination” in the industry.“The financial advisory industry is willing to give male advisers a second chance, while female advisers are likely to be cast from the industry,” they wrote.

Als een misstap meteen einde oefening betekent, kijk je als vrouw wel linker uit om risico’s te nemen of het rustig aan te doen.  Je ziet deze bestraffende houding overal terug. Neem de filmindustrie. Gemiddeld krijgt een ervaren, bekende regisseuse eens in de tien jaar de kans aan het roer van een grote film te staan. De banen gaan vooral naar blanke mannen, waaronder mannen met een flop op hun naam.

Geen probleem, voor een man. Krijg je als vrouw echter die ene kans en mislukt het, dan gooit Hollywood de deur dicht. Dat heet het Ishtar-effect, naar de gelijknamige film die flopte. Ishtar betekende het einde van de loopbaan van Elaine May. Warren Beatty en Dustin Hoffman waren medeverantwoordelijk voor de flop, maar zij hadden geen enkel probleem daarna nieuw werk te vinden.

Hetzelfde patroon duikt op in het bedrijfsleven. Als het minder gaat met een bedrijf, krijgt een vrouwelijke directeur (CEO) in vergelijkbare omstandigheden veel meer kritiek te verduren dan een mannelijke directeur. Leidde een vrouw het noodlijdende bedrijf, dan kreeg zij de schuld van de malaise in 80% van de nieuwsartikelen over de situatie. Bij een man gebeurde dat in slechts 31% van de gevallen.

De lijst onderzoeken is eindeloos lang. Overal hetzelfde meten met twee maten. Overal hogere eisen aan vrouwen, en zwaardere straffen als ze niet supergoed zijn. Dat gebeurt ook in Nederland. Mannelijke voetballers maken er een puinbak van en de enige vraag is ‘welke coach helpt hen er weer bovenop.’ Als de resultaten van voetbalsters tegenvallen, of een voetbalclub zit financieel krap, heet het meteen ‘hef vrouwenvoetbal maar op‘.

Kortom, gewone, middelmatige vrouwen redden het niet. Gewone, middelmatige mannen wél. Mannen mogen falen en krijgen daarna vaak een tweede kans. Mensen zien mogelijkheden bij mannen en geven hen promoties, terwijl vrouwen aan een plakkende vloer kleven. Vrouwen kunnen er niet van uit gaan dat zij snel kansen krijgen. En ze liggen er verdacht snel uit. Wetenschappelijk bewezen feit.

Maar er heerst een oorverdovende stilte over dit structurele seksisme waardoor vrouwen in de marge verdwijnen. Diverse mensen voeren diverse redenen aan naar het hoe en waarom van die stilte. Vrouwen komen niet vooruit omdat mensen diversiteit onbelangrijk vinden en zich niet oprecht inspannen het speelveld gelijker te maken. Of ze ontkennen dat mannen veel meer kansen krijgen dan vrouwen, omdat dit makkelijk is. Lekker wegkijken en genieten van je privileges, met als bonus dat je kunt neerkijken op al die domme vrouwen die een probleem hebben omdat ze het niet goed doen.

Vrouwen zijn echter niet gek. Wij zien de dubbele moraal wel degelijk, en ervaren de oneerlijkheid:

Why do women have to be exceptional to warrant fair treatment? If I’m a female and am pretty average at my job, I should be afforded the same luxuries as any man who is also pretty average at the same job. My biggest gripe with all of this, is that a Dud Male Boss hardly ever gets called out for being a dud. It’s almost as if being male and “ok” at your job, means that you can get away with being a terrible manager and continue to progress to a decent middle management job. But put a female in that same position and every mistake is highlighted, with the insinuation that she’s a dud because she’s female.

Als je dit stuk hebt gelezen, weet dan dat wij allen geleerd hebben vrouwen minder te vinden dan mannen. Wees je ervan bewust. Geef vrouwen bewust meer kansen. Als een vrouw het gedrag van een bepaalde man vertoonde, zouden we dat accepteren? Zo nee, waarom vinden we hem dan nog steeds ok terwijl we haar zouden uitkotsen? Hoe eerlijk is je kritiek? Op die manier kun je jezelf bijsturen en aangeleerd gedrag afleren. Probeer het maar eens. Wie weet wordt de wereld dan wat vriendelijker voor vrouwen.

Advertenties

Vrouwen stonden aan de basis van de Standing Rock beweging

Nieuws dat hardnekkige protesten van de inheemse bevolking ervoor zorgden dat de Amerikaanse regering geen pijpleiding aan mag leggen door reservaat Standing Rock, haalde zelfs Nederlandse kranten. Het is dan ook een prachtig verhaal. Gewone mensen nemen het op tegen grote bedrijven en de overheid, en weten het milieu en heilige plaatsen te beschermen. Nu meer bekend wordt over de situatie, blijkt dat vrouwen aan de basis stonden van deze succesvolle protestbeweging.

Vrouwen namen het initiatief om in actie te komen, toen ze halverwege dit jaar lucht kregen van de plannen van Energy Transfer Partners (ETP). Dit bedrijf wil een pijplijn aanleggen om olie te transporteren vanaf olievelden in de Amerikaanse staat North Dakota, naar Pakota in Illinois. Grote delen van de leiding liggen er al, maar er moest nog een laatste stuk komen. Dwars door Standing Rock, een reservaat van een van de stammen van de Sioux indianen. Onder de Cannonball Rivier, de Missouri Rivier en een heilig meer door.

Het waren vrouwen die als eersten opstonden om een opstand voor te bereiden tegen ETP en de overheid, die de vergunning voor het project moet verlenen. Joye Braun, een Cheyenne River Sioux verbonden aan de organisatie Indigenous Environmental Network, legde de basis voor de volksopstand. Ze werkt onder andere samen met het International Indigenous Youth Council for Standing Rock, opgericht door Jaslynx Charger. Er verrees een heel tentenkamp op land, beschikbaar gesteld door LaDonna Brave Bull Allard. Zij vertelde in interviews over haar betrokkenheid:

“I come from a long line of bigmouthed women,” she says. “My grandma, my mom—they always stood up.” The pipeline was her time to stand up, she adds. “I’m the closest landowner. It’s me who’s first facing the devastation of the pipeline, having to face those people.”

Toen het kamp bestond en medestanders aantrok, organiseerden vrouwen de ontvangst van al die nieuwe mensen. Inclusief, in een laat stadium in de strijd, de komst van duizenden veteranen. Vrouwen domineren in de dagelijkse leiding van het kamp en bij het koken van dagelijks maaltijden voor de demonstranten. Ook stonden vrouwen in de frontlinie tijdens confrontaties met de politie. Traangas, rubberen kogels, klappen, ze vingen alles op wat naar hen toegesmeten werd.

De rol van mannen bij dit alles levert gemengde reacties op. Allard is een voorbeeld van die ambivalentie:

Allard also isn’t surprised that women took control of the water protector movement. “Because it’s our responsibility,” she says. “Our responsibility for life. We don’t have a choice. I don’t know of any man that’s standing up,” she adds, witheringly. “They sit in camp and talk about themselves.” A moment later, she softens that a bit: “Let me clarify that. We have a lot of male allies who came and stood with us. Our native allies, the people that came from all areas to stand with us, they are very respectful, very powerful, and I honor them every day.”

Hoe dan ook, na weken protesteren behaalde Standing Rock een overwinning. De overheid geeft geen vergunning voor de aanleg van de pijpleiding. Het kamp blijft echter. Het is namelijk niet zeker dat de inheemse bevolking de strijd echt won. Onder andere omdat inkomend president Donald Trump een belang van 25% heeft in ETP. Het zou zomaar kunnen dat hij zijn eigen portemonnee belangrijker vindt dan het milieu en de rechten van de inheemse bevolking. Maar de vrouwen staan klaar….

Nieuwsronde: feiten en cijfers editie

Of je het nou hebt over vrouwen in Australië, de V.S. of ons eigen Amsterdam, overal tonen cijfers aan dat vrouwen, veel meer dan mannen, last hebben van stress en tijdnood. Dat komt onder andere omdat zorgtaken nog steeds vooral op hun schouders vallen. Die zorgtaken maken vrouwen financieel kwetsbaar en vermoeid. Maar alleen slechte vrouwen klagen daarover. Dat en meer in deze nieuwsronde, geheel gewijd aan feiten en cijfers.

  • Half vol of half leeg glas? In ieder geval kan 52% van de in Amsterdam woonachtige vrouwen zichzelf economisch zelfstandig noemen. De andere helft zou acuut in de problemen komen als er niemand anders is die geld kan verdienen. In een reactie benadrukt Saskia de Hoog, programmacoördinator bij Women Inc., dat dit vooral komt, omdat de omgeving van vrouwen verzorging verwacht. Zij moeten onbetaalde mantelzorg, zorg voor kinderen en vrijwilligerswerk in hun omgeving verrichten. Anders zijn het egoïsten. Kan dat niet anders? vraagt De Hoog zich af.
  • Onderzoekers in de V.S. vroegen aan 147 werkloze mannen en 147 werkloze vrouwen om bij te houden hoe zij hun dagen door kwamen. Wat bleek: de mannen keken vooral meer televisie, terwijl de vrouwen het huishouden deden en voor kinderen zorgden.
  • Uh oh… onze hersenen willen een man als baas, omdat we dat eeuwenlang gewend waren. We weten letterlijk niet beter. Toch biedt deze studie van mr. M. Westerbeek hoop. Als er meer vrouwelijke leiders komen, wennen we eraan en verdwijnen de vooroordelen en stereotypen die vrouwen nu nog op achterstand zetten.
  • Over stereotypen gesproken: de media doen vrolijk mee aan het vertekenen van de realiteit. Dat ontdekte wetenschapster Nirai Melis. Als de media foto’s en ander beeldmateriaal gebruiken, tonen ze mannen vooral als bazen en vrouwen als sexy huisvrouwen en modellen. Melis vertelt haar verhaal inmiddels ook internationaal, bijvoorbeeld in dit interview bij ondernemersplatform The Next Woman.
  • Eén op de tien Belgische zwangere vrouwen laat de zwangerschap afbreken als blijkt dat de foetus lijdt aan een aangeboren afwijking. Het vaakst nemen vrouwen die beslissing als het gaat om anencefalie. Dat is een afwijking waarbij een foetus geen of weinig hersenontwikkeling heeft, en na de geboorte binnen een aantal uren of dagen zal sterven.
  • Vrouwen werken parttime, toch? Nou nee. Onder andere in de techniek en de ICT-sector werken veel vrouwen juist fulltime. Over het algemeen zijn ze zeer tevreden met hun werk, blijkt uit een rapportage van de VHTO.
  • Dodelijk geweld tegen vrouwen begint in Turkije de spuigaten uit te lopen. Tussen 2003 en 2010 nam het aantal door mannen vermoorde vrouwen toe met 1400 procent. Dat betekende in 2014 de dood van 281 vrouwen – minstens, want er vindt onderrapportage plaats. Turkse vrouwen protesteren steeds vaker. Af en toe krijgen ze steun van mannen, die bijvoorbeeld een minirok aantrekken om duidelijk te maken dat kleding niks te maken heeft met dat dodelijke (seksuele) geweld.
  • Hard feit: van de aankomende regisseurs die de kans kregen om voor de allereerste keer een aflevering voor een serie te schieten, was 82% van het mannelijke geslacht. De meerderheid (87%) had bovendien een blanke huid. Dat betekent dat vrouwen en mensen met een gekleurde huid nauwelijks werkervaring op kunnen doen. Ze lopen meteen aan het begin van hun loopbaan al vast.
  • Australische vrouwen hebben veel vaker dan mannen te maken met tijdgebrek en stress. Stress vloeit onder andere voort uit een opeenstapeling van taken – én betaald werken, én kinderen verzorgen, én mantelzorg leveren én hoofdverantwoordelijke zijn voor het huishouden – en vormen van geweld.
  • Tot slot een gebrek aan cijfers. Wie houdt in Canada bij hoeveel Indiaanse vrouwen verdwijnen? Niemand. Aantallen die wél bekend zijn, doen het ergste vermoeden. Het lijkt erop dat 1.181 inheemse vrouwen werden vermoord, of verdwenen, in de periode 1980 en 2012. Maar een goed overzicht ontbreekt en de redenen voor die sluipende geweldsgolf blijven ook duister. Dat moet veranderen, bepleit de krant Globe and Mail.

Seksisme alarm: Metro geeft vrouwen de schuld

Tsja, vrouwen en autorijden… Een mannelijke verslaggever van Metro denkt er het zijne van. De kop, ‘Vrouw loopt na parkeren vaak toch nog schade op‘, krijgt meteen in zin één al een verwijtende lading: ,,Vrouwen letten slecht op waar ze hun auto parkeren”. Over mannen ondertussen geen onvertogen woord. Als zij schade lijden, kunnen ze er niets aan doen maar hebben ze gewoon pech.

Ja, laten we er nog wat seksisme tegenaan gooien!

Metroverslaggever Tjerk de Vries toont wel vaker minachting voor vrouwen. Onlangs verdedigde hij ook Metro’s besluit om een eigen half blote ‘pagina 3’ dame te tonen:

”Wij vonden het leuk om een Nederlandse vrouw te laten poseren”, laat redacteur Tjerk de Vries weten. ”Dit hebben we gedaan als eerbetoon aan ‘page 3′, die in 44 jaar een hele bekende naam heeft gekregen.” Op de vraag of het dagblad de traditie van The Sun over zal nemen, reageert De Vries: ”Voor nu was het eenmalig, maar misschien dat we het wel vaker gaan doen. Dat weten we nu nog niet.”

Goed idee joh! Vrouwen worden nog niet genoeg geseksualiseerd en gereduceerd tot billen, tieten of andere losse onderdelen. Daar moet Metro nodig eens wat aan doen!

Kortom, als De Vries een stukje tikt over mannen, vrouwen en autoschades, nog zo’n beladen terrein vol macho vooroordelen over stomme wijven in het verkeer, kun je er op rekenen dat hij vrouwen onder een negatief vergrootglas legt.

Mannen laat hij daarentegen met rust. Zo schrijft hij dat een onderzoek van Business Lease Nederland naar autoschade aantoont dat mannen meer ruitschade oplopen dan vrouwen. Daar geeft De Vries meteen een logische verklaring voor: ,,bij ruitschade zijn mannen juist weer vaker de pineut. Dat komt mede doordat zij meer langere afstanden op snelwegen afleggen en last hebben van steenslag.”

Zie je? Niet hun schuld. Het overkomt hen. Mannen zijn goed, de omgeving zorgt voor tegenslag. Vrouwen daarentegen? Die krijgen in 46% van de gevallen zogenaamde ‘eenzijdige ongelukken’, tegen 39% bij de mannen. De Vries weet wel hoe dat komt. In de eerste zin schreef hij al dat vrouwen slecht opletten. De sukkels. Even verderop noemt hij vrouwen ‘niet handig’.

Alsof dit niet genoeg was laat Metro Vincent Stikkelorum, Directeur Operations van Business Lease Nederland, uitgebreid aan het woord. Die man vertelt de vrouwtjes wel even hoe ze moeten parkeren:

Het is belangrijk dat als je parkeert, je niet alleen uitkijkt dat je geen paaltje of stoepje raakt, maar dat je ook in de gaten hebt hoe je ten opzichte van de overige weggebruikers en obstakels staat. Vermijd bijvoorbeeld parkeervakken in de buurt van winkelwagentjes.

De neerbuigendheid druipt er vanaf. Opletten, dames! Kijk uit! Hou in de gaten waar de obstakels zijn! Vermijd drukke plekken! Een prachtig staaltje Mansplaining.

Weggemoffeld in het artikel staat dat één op de vijf vrouwen bij dit soort eenzijdige schade de dupe was van een aanrijding tegen hun al geparkeerde auto. Net zoals een man de pineut wordt van een steentje tegen de ruit, iets waar hij niets aan kan doen want hij zit nu eenmaal op de snelweg, worden vrouwen de pineut van mensen die tegen hun auto aanknallen. Iets waar ze niets aan kunnen doen want het is een andere chauffeur die hun auto niet opmerkt.

Vreemd dat de krant die factor in het geval van vrouwen niet ziet als een verzachtende omstandigheid. Vreemd ook dat de krant wel rept van mannen die veel op snelwegen voortjakkeren (klopt), maar geen gewag maakt van het feit dat vrouwen vaker opdraaien voor de relatief korte ritten door drukke steden en naar drukke plekken, zoals winkelcentra, school of kinderopvang. In die omstandigheden loop je een veel groter risico.

Maar ja, als je moet kiezen tussen saaie feiten en overeenkomsten tussen de seksen, óf negatieve stereotypen van het type ‘vrouwen kunnen niet autorijden’ /’vrouwen kunnen niet parkeren’, enzovoorts, dan kiest Metro liever voor dat soort seksistische aantijgingen. Dat leest fijner en bevestigt mensen in wat ze al denken te weten.

Wat De Vries even vergeet is dat dit niet zonder gevolgen blijft. Als iedereen roept dat je iets niet kunt, ga je daadwerkelijk slechter presteren, blijkt uit diverse onderzoeken. Dat heet de bedreiging van het stereotype, oftewel stereotype threat:

Je probeert hard om bedreigende gedachten te onderdrukken over slecht presteren of over de consequentie van falen. Terwijl je deze gedachten hebt, ben je afgeleid van je taak en je concentratie en werkgeheugen worden aangetast.

Dit doet zich ook voor met auto rijden. Het is treurig dat De Vries zulke feiten negeert en zich aansluit bij degenenen die met hun vingertje naar vrouwen wijzen.

Rijksbegroting: slecht nieuws voor vrouwen

Even een kort berichtje tussendoor. Atria, kenniscentrum voor emancipatie, en Women Inc. lazen de Nederlandse begroting door een genderbril, en zien dat deze regering vrouwen op allerlei manieren in de kou laat staan. Geen effectieve aanpak om de loonkloof tot het verleden te laten behoren. Mantelzorgers, veelal vrouwen, zwaarder belast. Kinderopvang blijft duur. Enzovoorts.

Zoals Atria expliciet stelt: de regering doet het wel voorkomen alsof de begroting neutraal is, maar in de praktijk blijft daar niets van over. Veel zogenaamd neutrale maatregelen treffen vrouwen als groep veel harder dan mannen als groep. Dat betekent indirecte discriminatie. Nederland is niet de enige met een regering die lasten voornamelijk afwentelt op vrouwen. Ook Engeland voerde genderanalyses uit van begrotingen, bezuinigingen en andere maatregelen. Ook daar blijkt iedere keer opnieuw dat vrouwen er als groep beduidend slechter vanaf komen dan mannen.

Iets voor vrouwen om mee te nemen bij de eerstvolgende verkiezingen….

Politiek vindt vrouwenprobleempjes onbelangrijk

Wat een interessant mens, sociologe Niraï Melis van Stichting Burger Onderzoek. Melis kwam onlangs nog in het nieuws met een analyse van beeldmateriaal in Nederlandse kranten (buitengewoon stereotiepe foto’s). Maar ze voert meer interessante onderzoeken uit. Zo bleken Nederlandse EU-partijen de situatie in de landbouw bijna 12 keer zo belangrijk te vinden dan seksueel geweld tegen vrouwen. Sterker nog: tussen 2009 en 2014 verdwenen vrouwen bijna geheel uit hun verkiezingsprogramma’s.

Melis analyseerde onlangs de Europese verkiezingsprogramma’s uit 2009 en 2014, van de landelijke partijen die in de EU actief zijn. Terwijl de kranten begin 2014 vol stonden met berichten over wijd verspreid geweld tegen vrouwen, richtten de partijen zich vooral op de landbouw en de bankencrisis. Prioriteiten!

Melis onderzocht de verkiezingsprogramma’s aan de hand van taalgebruik. Wie in het partijprogramma het woord ‘vrouw’ 1 keer noemt, ‘banken’ 22 keer en ‘landbouw’ 24 keer, geeft namelijk prioriteiten aan. Banken en landbouwers zijn belangrijk, die noem je. Vrouwen? Meh, daar heb je het niet over.

Niet alleen geeft woorden tellen inzicht in de status van een onderwerp, de tellingen leveren daarnaast patronen en trends op. Vrouwen en hun probleempjes, zoals minder salaris en meer klappen krijgen, komen niet vaak voor bij de Nederlandse EU-patrijen. En de trend is dalend, zag Melis. De aandacht voor ‘vrouwenonderwerpen’ halveerde tussen 2009 en 2014.

Bij discriminatie verdwijnen vrouwen zelfs uit beeld. In 2009 sloeg het woord ‘discriminatie’ meestal op de systematische achterstelling van vrouwen en allochtonen. In 2014 spreken de partijen voornamelijk van discriminatie tegen etnische minderheden, transgenders en homoseksuelen. Discriminatie tegen vrouwen wordt vrijwel niet meer beschreven. En huiselijk geweld wordt slechts één (1) keer genoemd in een partijprogramma.

Het ziet er niet naar uit dat de politiek snel urgentie gaat voelen bij het aanpakken van situaties die de helft van de bevolking ernstig benadelen. Melis maakte een optelsommetje en kwam tot deze conclusie:

53,8% van de zetels wordt bekleed door een partij die geen aandacht besteed aan discriminatie, geweld tegen vrouwen of gelijke beloning. ( 65,4% als het aantal zetels wordt berekend naar de huidige peilingen voor de 2e Kamer)

Daarbij komen nog de 7,7% zetels, zowel in de EU als omgerekend naar de Nederlandse machtsverhoudingen, van partijen die actief een ouderwets rollenpatroon voorstaan. U weet wel, de partijen die er voor zorgen dat Hij de plannen blijft maken, en Zij het eten (vrij naar Joanna Russ).

Als partijen weer eens lippendienst bewijzen aan vrouwendiscriminatie – goh, hoe komt het toch dat vrouwen geen topposities bemachtigen – mag je dat als kiezer met zeer gepast wantrouwen aanhoren. Want als het puntje bij paaltje komt, boeien die vrouwenprobleempjes de meeste politieke partijen voor geen meter. En doen ze niks.

Olympische nieuwsronde

De Olympische Spelen als toppunt van emancipatie… of niet. Atletes die stelling nemen tegen de druk om er vooral vrouwelijk genoeg uit te zien. En investeringen in (top)sport komen voornamelijk terecht bij de mannen, terwijl de vrouwen het met de kruimels moeten doen. Dat en meer in deze Olympische editie van de nieuwsronde.

  • Gabby Douglas won als eerste zwarte Amerikaanse vrouw ooit een gouden medaille als allrounder bij het turnen. Ze schrijft daarmee geschiedenis, want turnen kampt nog steeds met een erg wit imago
  • Oei! Mannen mogen dan wel de Nederlandse vlag dragen, maar het zijn de vrouwen die de medailles binnenhalen. Dat kan nooit de bedoeling zijn. O wacht, ze hebben vast een geheim wapen. Waarschijnlijk komt het succes omdat ze er zo goed uit zien, zodat iedereen verliefd op hen wordt….Maar ze zijn ook echt heel goed hoor, voegt het NRC daar terloops nog aan toe. Enfin, nu mannen eindelijk ook medailles halen hoopt de Zesde Clan dat dit soort artikelen niet meer verschijnen. Zie verder deze column van Elma Drayer, onder de veelzeggende titel ‘hou toch eens op met dat masculiene gemok’.
  • Ondertussen haalde zwemster Kromowidjojo schaatser Sven Kramer in op Twitter. Ze leverde rond de tijd van haar gouden medaille de meeste Twitter zoekacties op.
  • Over uiterlijk gesproken. Zal ze een hoofddoek dragen, of niet? Wat de Saudische judoka Wojdan Ali Seraj Abdulrahim Shahrkani verder op de mat doet boeit niet. Dat ze mee mag doen is al nieuws.
  • Jezebel analyseert het mediacircus rondom de Spelen en signaleert dat er maar één manier is waarop je als vrouw op de juiste manier een Olympische atlete kan zijn. Alle regels staan handig op een rijtje, dus dames, doe er je voordeel mee.
  • Want, deze Londense Spelen zouden wel eens kunnen fungeren als een breekijzer voor meer gelijkheid tussen de seksen. Zelfs Saudi Arabië vaardigde namelijk een aantal vrouwelijke sporters af, een record aantal vrouwen doet mee. Vrouwen halen medailles, en de berichtgeving concentreert zich zowaar af en toe op hun prestaties.
  • Ok, dus we kunnen allemaal naar huis? Nou nee. Seksisme ban je niet zomaar uit. Onder andere de Engelse gouden medaille winnares bij het wielrennen gebruikte de spotlights om expliciet het seksisme in de sportwereld bespreekbaar te maken. Ook gewichtsheffer Zoe Smith nam het op voor atletes, in haar geval omdat internet trollen zeurden dat zij en haar collega’s er niet feminien genoeg uit zagen. Ze gebruikte haar eigen weblog als podium om gehakt te maken van zulke anonieme zeurpieten.
  • Daarnaast blijkt uit Canadees onderzoek dat vrouwen het nakijken hebben als het aankomt op geld en middelen. De meeste investeringen gaan naar de mannen. Ook in Engeland moeten vrouwen het doen met de kruimels. Nederland? Tot nu toe heeft de Zesde Clan geen recente onderzoeken kunnen vinden. Toen kenniscentrum E-Quality in 2005 de budgetten van gemeenten doorspitte bleek in ieder geval dat ook hier mannen het meest profiteerden. Vrouwen met een andere dan blanke huidskleur belandden juist helemaal onderaan de ladder. Ze ontvingen van alle groepen het minst. Dat is geen toeval.
  • Eindelijk! Vrouwen mogen boksen op de Olympische Spelen. Opnieuw schreven ze geschiedenis. De druk was hoog. De vrouwen die nu voor het eerst meedoen zijn zich ervan bewust dat ze goede prestaties moeten leveren, zodat niemand achteraf kan zeggen ‘we hadden ze beter geen toegang kunnen geven’. De eerste match ging tussen Rusland en Noord-Korea. Morgen, donderdag, vechten de boksers om de gouden medaille.

Gooi de genderkloof dicht met zes e-mailtjes

Zes e-mailtjes is alles wat je nodig hebt om nu, persoonlijk, bij te dragen aan het dichtgooien van de genderkloof. De media, techniek, medische beroepen vanaf de functies boven die van verpleegkundige, mannen domineren en vrouwen blijven steken op een plakkerige werkvloer. Dat kun je zelf beginnen te veranderen door je persoonlijke netwerk in te zetten, oppert Good News.

Hoe werkt het? Breng in kaart wie je kent binnen je beroep of vakgebied. Kijk welke vrouwen in je netwerk talent hebben, goed werk leveren, maar tot nu toe onbekend bleven (en dus onbemind). Kijk vervolgens welke invloedrijke mensen je kent, die deze drie vrouwen kansen kunnen geven. Stuur die drie leidinggevende personen een persoonlijke mail, waarin je de drie vrouwen bij hen aanbeveelt. Stuur vervolgens de drie vrouwen een mail dat je bepaalde personen naar hen hebt verwezen, omdat je hun werk goed vindt.

In het allerergste geval krijgen drie vrouwen een groot compliment. Want in hun inbox vinden ze een berichtje van iemand die in woord en daad laat merken dat hij/zij ziet wat ze in huis hebben. En het niet bij woorden laat, maar daadwerkelijk iets concreets deed om hun werk onder de aandacht te brengen van mensen die invloedrijk zijn binnen de beroepsgroep of het vakgebied.

In het beste geval neemt zo’n invloedrijk persoon inderdaad contact op met een of meer van de vrouwen die je voordroeg. Vrouwen worden bekender, krijgen kansen, kunnen laten zien over welke kennis en vaardigheden ze beschikken. Simpel en doeltreffend. Je moet ergens beginnen. Zes e-mailtjes. Dat is alles. Mail je mee?

Doe mee, schrijf de ombudsman van het NRC!

NRC Handelsblad publiceerde in de papieren versie van de krant een artikel over Nederlandse sprinttalenten zoals Dafne Schippers, Jamile Samuel en Sharona Bakker. Met als kop helaas ‘Bitches met dynamiet in de benen’. Waarom, o waarom, komt dat zo in de krant?, vroeg een Vriend van de Zesde Clan zich af. De Vriend besloot de vraag te stellen aan de ombudsman van NRC. We zijn zeeeeeeer benieuwd naar het antwoord op de gestelde vragen. De actie kracht bijzetten? Kopieer de brief en mail ‘m naar de ombudsman. Hoe meer mensen een signaal afgeven, hoe groter de kans dat de ombudsman aan het werk gaat.

Lieve ombudsman,

In de vrijdagkrant viel mijn oog in negatieve zin op het stuk op pagina 35 van het Economie/Sportkatern.

Een optimistisch stuk over de enorme sprinttalenten die er in de vrouwenatletiek zijn opgestaan, waarbij zelfs gerept wordt over deelname aan de Olympische Spelen in juli. Komt dat door of ondanks hun coaches, staat er in de leader van het stuk.

Maar waarom dan zo’n rare kop aan het artikel meegegeven? Kennelijk is de huidige mannencoach ook om zijn mening gevraagd. Met cruyffiaanse helderheid buldert hij “het zijn bitches”, dit om kennelijk te illustreren dat er talenten van formaat zijn opgestaan. Een verdere duiding van de uitspraak wordt niet gegeven.

De rest van het stuk gaat over de atleten en hun coaches, die verder kijken dan Nederland groot is, en ook buiten onze landsgrenzen op zoek blijven naar nieuwe trainingsinzichten. Al kan het volgens voormalig sprinttrainer Henk Kraaijenhof nog altijd veel beter.

Waarom wordt in dit verband de toch tamelijk losstaande en niet erg duidelijke uitspraak “het zijn bitches”, uitverkoren om als onderdeel van de kop van het artikel te dienen? Een koptekst die bovendien ook op de voorkant van het krantenkatern nog een keer herhaald wordt. Dekt deze uitspraak de lading van het artikel? Ik dacht het niet. Is het dan misschien een interessante of intrigerende uitspraak? Nee hoor, ook al niet. Het is een losstaande en vrijwel niets toevoegende opmerking in het artikel, en slang bovendien.

Jammer hoor, wordt er een lovend artikel geschreven over talentvolle jonge vrouwelijke atleten, worden ze in de kop van het artikel weggezet als  ‘bitch’. Weliswaar veilig tussen aanhalingstekens, maar het blijft toch de eigen keuze van de redacteur of de opmaker om juist deze opmerking uit het artikel te halen en in de kop mee te nemen. Het is dan wel geen eigen uitspraak van de schrijver van het artikel, maar de uitspraak van Troy Douglas wordt wel afgedrukt in de krant, en haalt de kop van het artikel.

Een gemiste kans, lijkt mij. Het zou toch mogelijk moeten zijn om een positief stuk over vrouwelijke atleten te schrijven, zonder ze langs een kleine omweg in de koptekst tóch weer wat negatiefs toe te voegen. Kan dit in het vervolg niet anders?

Ik hoop dat u voor mij uit kunt zoeken, wat toch de drijfveer van schrijver en redacteur was om dit artikel zo neer te zetten!

Met vriendelijke groet en alvast dank,

[naam afzender]

Teken de petitie voor keuzevrijheid voor vrouwelijke boksers

Als het aan de internationale boksbond AIBA ligt, moeten alle vrouwelijke beoefenaren van deze sport verplicht een kort rokje dragen. Want dan kunnen mensen hen onderscheiden van de mannen – zijn ze blind of zo?. Daarnaast beweert de boksbond dat een rokje de bokssport sexy maakt. Voor het geval de boksbond het nog niet wist: vrouwen keuzevrijheid ontnemen en zonder pardon in een kort rokje persen is seksistisch. Plus: het zijn professionals, geen pin ups. Wil je protesteren, teken dan de petitie!

De boksbond vergadert vanaf 18 januari over de kwestie. Volgens Change.org heeft de bond aangegeven de mening van anderen mee te nemen. Hoe meer mensen tekenen, hoe groter de kans dat de mannen van de boksbond zich bedenken. Wat dat betreft geldt dat iedere stem telt. Ook in het belang van de sport zelf:

Female boxers have already had to fight long and hard outside the ring to get the respect they deserve inside of it. The 2012 London Games will mark the sport’s Olympic debut, after having been previously rejected by the International Olympic Committee  in 2005 for not meeting safety and universality standards. AIBA’s sartorial suggestion undermines that progress.

Daarnaast is het verplichte rokje een fout idee, omdat sporten op het hoogste niveau ook een mentale kwestie is. Het is belangrijk dat je je goed voelt in de toegestane kleding, benadrukken sportpsychologen én boksers zelf:

Queen Underwood, the U.S. favorite to win gold in the lightweight category, says the idea of wearing a skirt while boxing is distracting—she hasn’t worn a skirt in years and felt self-conscious wondering what she looked like. Sports psychiatrist Carole Oglesby, former president of WomenSport International, echoes Underwood’s sentiments.  “I’ve read [the boxers] say things like, ‘I just don’t think I’d be comfortable.’ I think that’s a mild way of saying this is embarrassing,” Oglesby says. “From a performance perspective, that’s a completely unnecessary barrier to deal with.”

Sommige vrouwen vinden het misschien prima om te boksen in een kort rokje, maar voor anderen kan het hun prestaties juist negatief beïnvloeden. Bovendien kan het oppimpen van de bokssport averechts werken:

I suspect the plan to make female boxers into sexy, delicate little flowers could well backfire if said boxers have to put up with sexist tossers buying ring-side tickets to try and get a look at their underwear – surely a perfect recipe for enhanced aggression and punching power, not ladylike elegance?

Kortom, protesteer, teken de petitie. Hopelijk vergeet de boksbond dit idiote plan heeeeel snel.

Geven en nemen bij Occupy Wall Street

Occupy Wall Street blijkt een sociaal experiment. Wat gebeurt er als een beweging wil opereren volgens het principe ‘een persoon, een stem’ en geen hierarchie accepteert? Dan hebben blanke mannen de neiging te domineren en vrouwen en mensen met een gekleurde huid naar de marge te verdrijven. Het verschil met veel andere bewegingen is dat dit niet geruisloos gebeurt. Sterker nog, vanaf het begin kwam er binnen Occupy een tegenbeweging op gang om dit soort mechanismen te voorkomen.

Zowel mannen als vrouwen spreken zich uit voor een echte democratie, tekent Karen McVeigh op in New York. Want het is niet vanzelfsprekend dat iedereen gehoord wordt:

In the aftermath of the eviction from their camp in lower Manhattan, the organisers of Occupy Wall Street are struggling to maintain order at the general assembly, the backbone of its decision-making. At its heart was an “ongoing crisis for people of colour, women and the marginalised”, according to Kanene Holder, a part-time teaching artist from Brooklyn who is active on several working groups.

Kanene Holder, Occupy Wall StreetKanene Holder

“White males are used to speaking and running things,” said Holder. “You can’t expect them to abdicate the power they have just because they are in this movement.”

Naast de vanzelfsprekendheid waarmee deze groep oude privileges uitoefent, komen vrouwen erachter dat ze zelf te gemakkelijk de touwtjes uit handen geven. Zo aarzelen vrouwen als een verslaggever hen voor een interview benadert, en kruipen ze te snel in hun schulp als een man begint te praten en niet meer op wil houden. Ze worden zich, met andere woorden, bewust van patronen.

Volgens betrokkenen is Occupy Wall Street begonnen met bewuste pogingen om de beweging meer in balans te brengen. Tijdens gemengde vergaderingen letten deelnemers erop dat voorstellen ook acceptabel zijn voor vrouwen en allochtonen. De beweging organiseerde voor het eerst een openbare bijeenkomst waar vrouwen mochten spreken en mannen voor de verandering eens een keertje alleen als toehoorder aanwezig waren. Dat soort initiatieven brengt veranderingen op gang, hopen activisten:

“I’ve come across so many amazing, strong activists, women organisers in this movement, more than I’ve seen in my life” said McCleave Maharawal, a facilitator and outreach worker with a PhD in anthropology graduate from the City University of New York. “Historically, in activism women are doing the work at the photocopiers and putting the fires out, and men are the ones doing the theorising and politicking or being more radical than thou. I don’t feel that is true here.

Wat zeven biljoen mensen betekent voor vrouwen

Zeven biljoen mensen, da’s veel en dus schrijven de media erover. Vaak gaat het óf om ‘ha, een mijlpaal, dat moeten we vieren’, óf hel en verdoemenis want kan het milieu zoveel aardbewoners wel aan. Waar het minder vaak over gaat is wat die bevolkingsgroei in de praktijk betekent voor vrouwen. Want het zijn vrouwen die deze aardbewoners baren, vaak met gevaar voor eigen leven, en meestal hoofdverantwoordelijke zijn voor de verzorging van al die kinderen.

China, India en Afrikaanse landen, de gebieden waar de meeste bevolkingsgroei is, hebben culturen waarin vrouwen minder waard zijn dan mannen. Jongens gaan voor meisjes, en moeders worden geacht eerst te zorgen voor hun man en kinderen voordat ze aan zichzelf denken. Met ieder kind wat erbij komt, wordt het lastiger om de bestaande middelen eerlijk te verdelen over alle gezinsleden. Dan gebeuren er zaken die nadelig zijn voor de minst waardevolle leden van het gezin, de moeders en de meisjes.

Het komt er vaak op neer dat meisjes thuis moeten blijven omdat er vaak alleen geld is om de jongens naar school te sturen. En het komt erop neer dat moeders eerst alle anderen te eten geven en dan zelf als laatste het minste te eten krijgen. Veel vrouwen raken op die manier chronisch ondervoed. Dat maakt de situatie van de kinderen problematisch. Sommige studies zijn echter zo verstandig om in te zien dat de vrouw de sleutel is. Als zij te weinig te eten en onvoldoende rust krijgt, heeft dat ook nadelige gevolgen voor de andere leden van het gezin.

Niet zo vreemd dat steeds opnieuw de roep klinkt dat meer vrouwen makkelijker toegang moeten krijgen tot voorbehoedsmiddelen. Vrouwen kunnen dan zelf bepalen of er kinderen komen en zo ja wanneer. Helaas ligt dat in de praktijk niet zo eenvoudig. Wereldwijd hebben circa 215 miljoen vrouwen geen toegang tot anticonceptie, terwijl ze dat wel zouden willen. Bijvoorbeeld om een pauze van een paar jaar in te lassen tot de geboorte van een volgende kind. 

Die kloof tussen wens en daadwerkelijk gebruik van voorbehoedsmiddelen heeft allerlei oorzaken. Ze hebben er soms de leeftijd niet voor – ga als veertienjarige bruid maar eens de strijd aan met je mannelijke familieleden en je kersverse echtgenoot. Religie, culturele gebruiken en/of politieke situaties belemmeren het aanbieden van anticonceptie. En tot slot wijst webmagazine Jezebel erop dat de terughoudendheid ook het gevolg is van de lage status van vrouwen:

While some lack of access is the result of a lack of resources, much of this stems from local cultural attitudes that value women for their reproductive qualities, and not much else.

Daarnaast deinzen mensen soms terug voor het je mengen in de voortplanting van andere mensen. Wie zijn wij om anderen voor te schrijven dat ze dan maar aan de voorbehoedsmiddelen moeten? Op zich een zeer legitieme zorg, ware het niet dat vrouwen zelf ook een stem hebben. Als er ruimte is om te mogen bepalen wat ze zelf willen, gaan de meeste vrouwen voor kwaliteit boven kwantiteit, signaleert wetenschapster Sara Blaffer Hrdy in haar boek Moederschap. Minder kinderen, die meer kans hebben op overleven.

Het ligt er bovendien aan hoe je die conversatie over geboortebeperking inzet. De Herald Tribune geeft als voorbeeld Pakistan, waar een kwart van de vrouwen graag voorbehoedsmiddelen wil gebruiken, maar niet kan krijgen:

Telling couples to limit their family hasn’t gone down well in Pakistan. What has worked is pegging family planning to child and maternal mortality. “When couples understand that the life of the mother and child is at risk they start paying attention,” says Dr Nasser Mohiuddin, who runs the National Trust for Population Affairs planning and development department.

Precies. Vrouwen zeggenschap geven over hun eigen lijf is aan alle kanten het slimste wat je kunt doen. Voor henzelf, en voor hun omgeving. Het leven wordt aantoonbaar beter als vrouwen zeggenschap krijgen over hun vruchtbaarheid. Wie weet wat de toekomst zal brengen, als meer mensen dit doorkrijgen….

Unieke vondst werpt nieuw licht op Etruskische cultuur

Het zijn kleine potscherven, maar ze bevatten volgens Amerikaanse archeologen een primeur in het onderzoek naar de Etrusken. Voor het eerst troffen onderzoekers beeltenissen aan van vrouwen die een kind baren. De archeologen deden hun vondst tijdens opgravingen bij Poggio Colla, een vindplaats in de buurt van Florence, Italië. De afbeeldingen zijn circa 2600 jaar oud.

Voorheen waren er alleen afbeeldingen bekend van Etruskische vrouwen als godin, of als deelneemster aan rituelen of feesten. De vondst van de twee afbeeldingen van barende vrouwen werpt een nieuw licht op de cultuur van de Etrusken. Het zegt ook iets meer over Poggio Colla zelf. De vindplaats ligt op de top van een heuvel en had waarschijnlijk een religieuze betekenis. Maar welke?

Archeologen van verschillende Amerikaanse universiteiten werken al langer aan opgravingen bij Poggio Colla. Eerder groeven ze ook al gouden sieraden op, en vondsten die te maken hebben met weven. Dit wees in de richting van vrouwen, hun bezigheden en hun religieuze activiteiten. De afbeeldingen van barende vrouwen versterken die indruk. Wetenschappers beginnen nu de hypothese te vormen dat Poggia Colla een plek was waar vrouwen naartoe gingen om offerandes te brengen of te bidden. Misschien was de plek zelfs wel het heiligdom van een vrouwelijke beschermster of godin.

Dit is natuurlijk nog lang geen vaststaande feiten. Maar de opgravingen gaan door. Nieuwe vondsten zullen vast meer informatie verschaffen over wat de Etrusken zo lang geleden deden op deze bijzondere plek. Meer weten over vrouwen in de Etruskische cultuur? Dan kun je nog steeds naar de expositie Vrouwen van Aanzien in het Rijksmuseum voor Oudheden in Leiden.

UPDATE: Ook io9 besteedt aandacht aan de vondst en verwerkt in het artikel uitspraken van de archeoloog die de potscherven vond:

 

The image is unique because in the classical world, we don’t see a lot of birthing scenes. The real question is if we don’t see these types of birthing scenes anywhere else in classical art, then why is it on this pot? It obviously meant something to the people who were there and who made it.

Oh, en de archeoloog blijkt blind te zijn. Hij heeft de afbeeldingen niet zelf kunnen zien. Wow.

CEO Me wil vrouwen weg naar de top wijzen

Zelf ervaren wat je als topvrouw in de dop tegenkomt op weg naar de bestuurskamer. Dat is wat journalisten Mirjam van Immerzeel en Willemijn van Benthem wilden met hun nieuwe boek CEO Me. Zodat andere vrouwen kunnen leren van deze inzichten en ervaringen, en helder voor ogen krijgen wat je moet kunnen en kennen als je carrière wil maken. Het boek wil vrouwen op die manier de weg naar de top wijzen.

Om erachter te komen wat die topvrouwen in de dop beweegt interviewden de twee journalisten tientallen bestuurders, hun adviseurs, coaches en headhunters. De auteurs deinzen niet terug voor tips over manipuleren, maar benadrukken ook de kennis en kunde die je nodig hebt aan de top.

Nieuwsronde, IPS Gender Wire editie

Een poosje geleden besteedde de Zesde Clan aandacht aan IPS Gender Wire, omdat dit persbureau z’n uiterste best doet om de verhalen te brengen die je bijna nooit hoort. Verhalen over vrouwen uit alle windstreken, die een mening hebben, iets ondernemen, stapje voor stapje de wereld veranderen. In deze editie van de nieuwsronde linkt ons weblog je graag door naar een paar mooie artikelen.

Allereerst Bogotá, de hoofdstad van Colombia. Als de stad al in het nieuws komt, is dat meestal in verband met geweld. Of de eindeloze golf verkrachtingen. Maar temidden van de strijdende bendes, de narcoterreur en ‘gewone’ criminaliteit richtte de 26-jarige Sandra Sánchez een vrijplaats op. Een vreedzame oase waar mensen samen kunnen eten, leren lezen en schrijven, en op een gezellige manier met elkaar in contact kunnen komen.

IPS interviewde Raquel Coello, een Spaanse econome die tegenwoordig de Verenigde Naties adviseert op het terrein van begrotingen en budgetten. Fijn als er allerlei progressieve wetten zijn om vrouwen eerlijke kansen te geven, zegt ze, maar er gebeurt niets als er geen financiële middelen komen om zulke wetten in de praktijk uit te voeren. Ieder land zou z’n begroting moeten nalopen op gender. Want dan blijkt vaak dat het geld en de middelen vooral naar jongens en mannen gaan. In Nederland kennen we dat ook: jongerenwerk blijkt in de praktijk vooral jongenswerk, en toen kenniscentrum E-quality experimenten uitvoerden in Nederlandse gemeenten bleek het sportbudget voor driekwart naar jongens en mannen te gaan. Oeps…

Vrouwen in Nepal besloten hun landbouwmethodes aan te passen aan het veranderende klimaat. In plaats van geïmporteerde zaden herontdekten ze eigen variëteiten die beter tegen droogte en kou kunnen. De vrouwen zetten collectieve banken op om het zaaigoed te verzamelen, bewaren en eerlijk te delen. Op die manier verwachten ze ook in de toekomst voldoende voedsel te hebben om zichzelf en hun families een goede toekomst te geven.

Over gewone mensen in Noord-Korea lees je bijna nooit iets in Nederlandse kranten. IPS sprak met verschillende kenners van het land en met reizigers. Die berichten dat Noord-Koreaanse vrouwen steeds vaker het heft in handen nemen. Hun partner is vaak werkloos of hangt rond in een fabriek die wegens gebrek aan elektriciteit nauwelijks nog iets produceert. Om het gezin financieel draaiende te houden en iets te eten te hebben, trekken steeds meer vrouwen erop uit. Ze gaan spullen verhandelen, zetten markten op of blazen bestaande markten nieuw leven in. Dit zet de traditionele verhoudingen op z’n kop…

Tot slot een indringend interview met Odette Kayirere uit Rwanda. Ze won de Gruber Prijs voor Vrouwenrechten voor haar vrijwilligerswerk. Een aantal jaren geleden vond in Rwanda een genocide plaats nadat spanningen tussen twee bevolkingsgroepen, Hutu’s en Tutsi’s, dramatisch uit de hand liepen. Kayirere was één van de talloze vrouwen die haar man kwijtraakte. Ze richtte een organisatie op om lotgenoten te helpen en gerechtigheid voor de slachtoffers van de massamoord te bewerkstelligen.

Overal ter wereld weten vrouwen te overleven en de situatie te verbeteren, van henzelf en van anderen. Goed dat IPS die verhalen opschrijft en bekend maakt….

Nigerianen zwijgen niet langer over verkrachting

Grote kans dat op 25 november, de Internationale Dag Tegen Geweld Tegen Vrouwen, duizenden Nigerianen de straat op gaan om te protesteren tegen verkrachting. Veel vrouwen én mannen zijn woedend na twee incidenten waarbij vrouwen verkracht werden. In één geval maakten de daders een video opname die vervolgens via internet wijd en zijd te zien was. Tot nu toe hield iedereen echter zijn mond en konden daders ongestraft hun gang gaan.

Dat moet veranderen, vinden veel inwoners van het land. Ze zien met afgrijzen hoe in Nigeria, met 140 miljoen inwoners, per jaar slechts een kleine tweeduizend verkrachtingen officieel genoteerd worden. Dat lage cijfer betekent namelijk dat talloze verkrachtingen nooit aan het licht komen. Amnesty International besloot de situatie te onderzoeken en publiceerde in 2006 een rapport: verkrachting, het stille wapen. Uit het onafhankelijke onderzoek van AI kwam naar voren dat niet alleen gewone burgers, maar ook de politie, het leger en paramilitaire groepen vrouwen met regelmaat verkrachten.

Niemand die hen tegen houdt, signaleert het rapport. Justitie weet zich geen raad met het onderwerp. Verkrachting is een taboe, niemand wil het erover hebben, en bovendien: het zijn maar vrouwen. Dit idee leeft breder. De samenleving  is vrouwen niet goed gezind. In geval van verkrachting wijst de omgeving naar het slachtoffer. Zij lokte het uit, zij is slecht, de verkrachting is haar schuld. Omdat de politie zelf betrokken kan zijn bij de verkrachtingen, hebben vrouwen er bovendien weinig vertrouwen in dat agenten hun zaak goed zullen onderzoeken. Uit schaamte en uit wantrouwen doen duizenden vrouwen daarom nooit aangifte van een verkrachting.

De video opname met een brute verkrachting van een vrouw, plus een incident waarbij een stamhoofd een vrouw verkrachtte, maken dat Nigerianen niet langer kunnen doen alsof er niks aan de hand is. Mensenrechtenactivisten en vrouwenorganisaties willen met een duidelijke protestactie de regering aanzetten tot actie. The Guardian:

Abiola Akiyode-Afolabi, executive director of the Women Advocates Research and Documentation Centre, said: “There is still a lot of hush-hush around it in Nigeria. That’s why the problem is as bad as it is. But all that’s happened in the past three months shows that rape and sexual violence is a major issue.” […] The country could learn from reporting mechanisms and laws pioneered by Liberia, she added. “The Nigerian government has failed to protect women. We need to hold it accountable. There is a need for immediate steps to create laws and institutions that protect women.”

Klootzakkerig gedrag schaadt vrouwen maar helpt mannen

Klootzakkerig gedrag op het werk vertonen? Management wetenschapper Thimothy Judge bewees in onderzoeken dat dit gedrag vaak een pluspunt is voor mannen. Ze zijn sterk, een krachtige leider! Promoties en een hoger inkomen volgen. Maar vrouwen? Die kunnen zich maar beter netjes gedragen, anders kotst hun hele omgeving hen uit. Maar als ze zich te vriendelijk opstellen is het ook schadelijk, want dan walsen mensen over hen heen. Het is een dubbele moraal van heb ik jou daar. Mooie reactie op de hele situatie, opgetekend door Jezebel:

I don’t know about you, but I’ve worked with plenty of mediocre borderline assholish dudes who somehow would just rise to the top of their department, leaving perfectly smart, nice women behind in entry level. (Once I talked to an associate about a mutual colleague’s surprise promotion, and he put it succinctly: “Sometimes shit floats.”)

Over naar professor Judge van de University of Notre Dame’s Mendoza College of Business:

De site CEO ME merkt op dat dit de zoveelste keer is dat onderzoeksresultaten voor vrouwen tegenstrijdige adviezen oplevert. Mannen voldoen aan de verwachtingen, dus hun optreden levert succes op. Vrouwen bevinden zich echter op een plek waar ze volgens de omgeving niet thuis horen. Op de werkvloer doorbreken ze patronen zodra ze iets anders gaan doen dan bedienen en schoonmaken. Daar raken mensen van in de war. Voordat je het weet beperkt dat je speelruimte en beoordelen mensen je aan de hand van hun frustraties en vooroordelen in plaats van op basis van je prestaties. Jammer dat dit anno nu nog steeds zo gaat: de mentaliteit van mensen is lastig te veranderen…

Lintje zoekt vrouw

Koninklijke onderscheidingen gaan nog steeds in driekwart van de gevallen naar een man. Er zijn geen tekenen van verbetering. Zo kregen in de categorie Volksgezondheid, Welzijn en Sport twintig mensen tussen maart en juni een lintje: zestien mannen en vier vrouwen. Het lijkt wel of ‘men’ in Nederland breed de moed heeft opgegeven hier iets aan te doen of er zelfs maar over na te denken. In maart dit jaar ging bijvoorbeeld een symposium met de titel ‘Lintje Zoekt Vrouw’ wegens gebrek aan belangstelling niet door.

Een koninklijke onderscheiding krijgen is de publieke erkenning van bijzondere verdiensten. Dat veel meer mannen dan vrouwen een lintje krijgen, hangt dan ook voor een deel samen met de ondervertegenwoordiging van vrouwen in bijzondere professies, besturen etc.

Maar het is ook een gevolg van de bredere problematiek van de onderwaardering van vrouwen in Nederland. Vrouwen weten minder dan mannen door te dringen tot de machtige en invloedrijke banen, het vrouwelijke heeft minder status, en in vrijwilligers- en liefdadigheidswerk kampen vrouwen met het probleem dat wat zij doen als vanzelfsprekend wordt beschouwd, of dat zij dit doen als verlengstuk van hun man. Het valt minder op.

Het gevolg van dit complex aan factoren? Binnenlands Bestuur, een vakblad voor de overheid, schetste de situatie twee jaar geleden in sterke en duidelijke bewoordingen. ‘Lintjesregen daalt neer op witte mannen’, kopte het blad toen. Tijdens de Lintje zoekt Vrouw bijeenkomst van 2008, die wel doorging, kwam die tendens ook naar voren:

Volgens Joan Ferrier, directeur van E-Quality, is er bij bedrijven en organisaties geen automatisme om vrouwen of minderheden voor te dragen voor een lintje. „Er bestaat nog steeds een beeld in de maatschappij dat vooral witte mannen van middelbare leeftijd veel betekenen voor de maatschappij. Dat stereotiepe beeld moeten we doorbreken.”

BB sprak onder andere met de organisatie die zich bezig houdt met onderscheidingen, het Kapittel voor de Civiele Orde. Secretaris Jan van Ingen vertelde aan het blad dat de situatie zeker de aandacht heeft:

Allochtonen vinden het vaak vanzelfsprekend dat zij zich inzetten voor de samenleving. En bij vrouwen op topposities leeft juist het idee dat zij voor hun hoofdfunctie niet onderscheiden kunnen worden.’ […]  We stimuleren burgemeesters om gericht te zoeken naar mensen in de ondervertegenwoordigde categorieën. Soms levert dat wat op. De burgemeester van Gouda, bijvoorbeeld, heeft zich sterk ingespannen om een jonge Marokkaanse vrouw te laten onderscheiden voor haar jongerenwerk in de wijk.’

De ondervertegenwoordiging kan dus wel degelijk aangepakt worden met gerichte aandacht voor de prestaties van vrouwen (en allochtonen). Het helpt ook als mensen weten hoe het gaat om iemand voor te dragen voor een lintje.

Het lijkt namelijk lastiger dan het is. Wat je moet doen is goed om je heen kijken welke vrouw een onderscheiding verdiend heeft, en vervolgens dit formulier uitprinten. (En invullen.) Vervolgens zoek je een aantal mensen om een steunverklaring te schrijven. Een soort getuigenis: dit en dat deed ze, dit was het effect van haar daden, we vinden dat ze een lintje verdiend want XYZ. Die verklaringen voeg je bij het formulier, en vervolgens lever je het pakketje in bij de gemeente waar de vrouw woont.

Vaak werken er bij gemeenten mensen die de lintjesaanvragen behandelen en doorsturen naar de provincie, dus je kunt altijd de gemeente om advies vragen als je er niet helemaal uitkomt. Laat je niet afschrikken door het jargon en het officiële gedoe. Begin nu, en werk zo zelf mee aan meer erkenning voor de prestaties van vrouwen. Wie weet wordt de volgende lintjesregen dan een wat minder eenzijdig verhaal.

Help Saudische vrouwen die auto willen rijden

Het feministische maandblad Ms Magazine voert actie voor vrouwen in Saudi Arabië. Vrouwen kunnen in dat land geen auto rijden. Nadat protesten hiertegen twintig jaar geleden eindigden in arrestaties en repressie, bleef het even stil. Maar op 17 juni gaat een nieuwe generatie vrouwen proberen baas in eigen auto te worden. Ms Magazine roept iedereen op een brief te ondertekenen en te sturen naar machthebbers in Saudi Arabië. Het blad heeft ook een kanaal op Youtube.com geopend. Iedereen die de vrouwen wil ondersteunen, kan hier filmpjes plaatsen van zichzelf terwijl je achter het stuur zit. Dus…. Steun jij een Saudische vrouw aanstaande vrijdag?

Duizenden lopen mee in Slutwalk Londen

Tussen de drieduizend en vijfduizend mensen sloten zich zaterdag 11 juni aan bij de Slutwalk in Londen. De mars is daarmee een groot succes geworden. Over de hele wereld organiseren feministische organisaties deze marsen om te protesteren tegen de neiging slachtoffers van verkrachting de schuld te geven. Terwijl de verantwoordelijkheid toch echt bij de dader ligt: die moet gewoon geen vrouwen verkrachten.

Op weblog Urban 75 staan talloze foto’s die een goed beeld van de sfeer en de slogans geven. De duizenden deelnemers verzamelden op Piccadilly, in het hartje van Londen, en liepen in een feestelijke optocht door de stad naar Trafalgar Square. Daar sprak onder andere de 17-jarige initiatiefneemster de menigte toe. Op youtube staan inmiddels allerlei filmpjes van het evenement. Enjoy!

en de speech van Chitra Nagarajan van de organisatie Gender Action for Peace and Security: