Tag Archives: vrouwen in topfuncties

Eerste vrouwelijke hoofdredacteur New York Times krijgt er meteen van langs

De New York Times is dé gezaghebbende krant van de V.S. En deze krant heeft voor het eerst in haar ruim honderdjarige geschiedenis een vrouwelijke ‘executive editor’, een soort uitvoerend hoofdredacteur. Ze heet Jill Abramson. En ja hoor, volgens een verhaal van Dylan Byers in de rubriek ‘Politico’, ingegeven door voornamelijk anonieme bronnen, zou ze gemeen zijn. Een onmogelijk mens waar niet mee te werken valt. Alle angstige cliché’s over vrouwelijke leiders komen voor in het paniekerige verhaal.

Jill Abramson. Waarschijnlijk verdenken sommige mensen haar er ook van dat ze stiekem een heks is.

Alleen het verwijt dat ze beren zou aantrekken met haar menstruatiebloed ontbreekt nog, merken commentatoren op. Voor de rest deugt er niks aan haar. Abrahams’ stem is nasaal, en ze klinkt schril. Grutjes! Ze zou zich neerbuigend gedragen, afstandelijk en kil zijn, niet betrokken overkomen, geëmotioneerd reageren (om niks natuurlijk), niet zorgzaam zijn, en bevelen uitdelen op een nare manier. Een leidinggevende die bevelen uitdeelt, in een hectische krantenomgeving vol deadlines, grutjes deel twee!

The Guardian gebruikt de techniek van sekse omdraaien om duidelijk te maken hoe belachelijk en seksistisch het stuk is. Lees:

If one redacts ‘Jill’ from Politico’s piece and replaces it with ‘Jack’, the absurdity and sexism becomes all the more obvious: “It’s frustrating because he is such a smart person. When Jack is on his game, he is one of the smartest people I’ve ever met,” one staffer said. “But he’s not a naturally charismatic person – he’s not approachable.” You see? When was the last time the approachability of a male editor made for copy?

Zoals Salon op een rijtje zet, en zoals wetenschappelijke onderzoeken haarfijn analyseren, is er een dubbele moraal werkzaam. Het stuk in de rubriek Politico past in een traditie van vrouwen tegenhouden op weg naar de top, en vormt een prima illustratie van het aloude spitsroeden lopen. Als een vrouw te professioneel overkomt, vinden mensen haar niet aardig. Dan zetten ze hun hakken in het zand en kan dat onaardige wijf haar werk niet meer doen, want ze verliest de steun van haar omgeving. Maar als mensen haar aardig vinden, vinden ze haar weer niet professioneel. Dan doet ze haar werk ook niet goed. Zoals kenniscentrum Catalyst samenvat: damned if you do, doomed if you don’t.

Mannen daarentegen kunnen allerlei nare, moeilijke persoonlijkheden hebben, maar mensen kijken er doorheen. Zolang hij zijn werk als leidinggevende maar goed doet is er niks aan de hand. Een man kan zelfs zijn vuist door een muur heen slaan uit frustratie, en een jaar later kijken mensen nostalgisch terug op die uitbarsting. O ja, dat was toen die keer, ja, wat een toffe vent was dat. Moet je als vrouw eens proberen. Dan willen mensen je meteen in een dwangbuis af laten voeren.

Die spagaat levert enorme obstakels voor vrouwen op. Het schaadt hun mogelijkheden om topfuncties te vervullen. Eén keer te streng klinken, of te assertief over haar salaris onderhandelen, en ze wordt genadeloos afgerekend door haar omgeving:

As many readers have observed, Dylan Byers’ takedown piece manages to condemn the Times’ first ever female editor for everything except her job performance.

En laat ze nou prima resultaten boeken. De New York Times won vier Pullitzer prijzen, kent sinds kort eindelijk weer eens een stijgende oplage, en kreeg alom lof voor de uitstekende manier waarop de krant de tragedie in Boston volgde.

Enfin, voor meer bijtende commentaren op het baggerwerk van Byers, zie de verzameling van het  . Tot nu toe de leukste reacties die De Zesde Clan zag:

“Jill Abramson is IMPOSSIBLE, guys. Sometimes she opens her mouth and says things and makes decisions. WHO DOES SHE THINK SHE IS???”

But she has ladyparts! RT @dandrezner: BREAKING: boss acts like a boss.

Of course the Abramson regime has descended into Raines-like levels of calamity. The four Pulitzers must have been the last straw.

Inderdaad. Soms is een artikel zo verschrikkelijk dat je er maar beter grapjes over kunt maken.

Mannen praten hun mond voorbij

Nadat twee Engelse voetbalcommentatoren betrapt werden op seksistische uitlatingen over een vrouwelijke scheidsrechter, en een parlementslid die vond dat zure feministen vergeten dat mannen het in Engeland veel moeilijker hebben dan die luie huisvrouwen, is het nu de beurt aan een Duitse man om zijn mond voorbij te praten. De directeur van de Deutsche Bank, Josef Ackermann, zorgde eerder deze week voor een schandaal nadat hij tijdens een persconferentie vertelde een voorstander te zijn van meer vrouwen in topfuncties: vrouwen maken directies fleuriger en mooier. Jawel.

De opmerkingen zijn des te pijnlijker omdat Duitsland op dit moment debatteert over het gebrek aan vrouwen op hoge functies. Het land overweegt een quotum in te stellen voor vrouwen. Tegenstanders komen met alle gebruikelijke opmerkingen over excuustruzen en dat kwaliteit belangrijker moet zijn dan sekse – je weet wel, de kwaliteiten waar blijkbaar alleen mannen over beschikken – terwijl voorstanders erop wijzen dat niks anders helpt om de monocultuur in de top te doorbreken. De Deutsche Bank is daar een goed voorbeeld van: vrouwen maken bijna de helft van het aantal werknemers uit, maar vormen slechts 16% van de senior managers. De huidige directie telt geen vrouwen want die kon Ackermann niet vinden.

In dat klimaat komt diezelfde Ackermann met zijn seksistische opmerking over vrouwtjes die de boel zo leuk opfleuren in de directiekamer. Onnodig te zeggen dat dit niet goed valt bij veel mensen. Wat zulke incidenten tot een schandaal maakt is omdat de man iets openlijk zegt wat velen alleen nog durven denken. In het openbaar doen veel mensen net alsof vrouwenemancipatie prima is. Natuurlijk kunnen vrouwen voetballen of als scheidsrechter werken. Begrijpelijk dat bedrijven iets willen doen aan het gebrek aan vrouwen op hogere functies. Maar achter dit sociaal wenselijke masker schuilt een wereld aan vooroordelen. Vrouwen, ze snappen niks van de buitenspelregel en voetballen kunnen ze ook al niet. Vrouwen zijn nuttig zolang ze de boel opfleuren voor de mannen. O, en koffie serveren.  Geen wonder dat Ackermann met die houding geen geschikte vrouwen voor zijn directie kon vinden.

De twee Engelse voetbalcommentatoren moesten na hun vrouwvijandige opmerkingen het veld ruimen. De een kreeg ontslag, de ander trok zich vrijwillig terug. Beiden hebben inmiddels ander werk gevonden, meldt de Telegraaf in een kop waain het woord ‘seksisten’ ten onrechte tussen aanhalingstekens staat. Wat Ackermann zal doen is nog niet bekend. Hij is directeur, dus wie gaat hem ontslaan omdat hij de helft van de Duitse bevolking tot fleurige schoonheden reduceert? Wordt vervolgd.

UPDATE 12 februari 2011: En kijk, nog een incident: Een Indiase politicus moest vertrekken nadat hij beweerde dat de presidente van een Indiase deelstaat haar baan te danken had aan het feit dat ze kleding waste en eten kookte voor mannelijke partijleden.  Enige lichtpuntje is dat hij niet beweerde dat ze haar baan kreeg door de koffer in te duiken met die partijleden.

Premier van Queensland wint harten Australiërs

Anna Bligh vervult sinds 2007 het ambt van premier van Queensland. Als hoofd van deze Australische deelstaat had ze tot nu toe een status die veel vrouwen in hogere functies treft: mensen vonden haar wel competent, maar niet aardig of warm. Tot nu toe. Want nu overstromingen Queensland treffen, blijkt Bligh zich te ontpoppen als een perfecte crisismanager die overal het juiste zegt en mensen inspireert en nieuwe moed geeft. De Sydney Morning Herald noemt haar tegenwoordig de Kapitein, en Australiërs lopen opeens met haar weg.

Het onvermoeibare optreden van Anna Bligh zorgt ervoor dat Australiërs haar opeens in hun harten sluiten.

Feministing.com publiceerde de reactie van Jessica Rudd, die opgroeide in het gebied:

When disaster strikes, as it has with mindboggling force in Queensland, we depend on a good leader to shepherd us through it and boy, do we have that in Anna Bligh. I hope my fellow Queenslanders realise the rest of the country is jealous of us. Even hardened political hack friends of mine down south can’t help but gush about Anna.

De noodtoestand in Queensland is verschrikkelijk. Bij al dat leed is de populariteit van het hoofd van een deelstaat niet het belangrijkste onderwerp. Maar dit toont wel aan dat mensen hun mening kunnen bijstellen over vrouwelijke leiders. En dat er bijzondere omstandigheden nodig zijn voordat de publieke opinie doorkrijgt dat ze boffen met de vrouw aan het roer.