Tag Archives: vrouwen in films

Zomerfilm top tien ziet meer vrouwen dan voorheen

Van de vijftig commercieel gezien meest succesvolle films, die tussen januari en juni 2015 in de V.S. in premiere gingen, slagen er 21 niet voor de Bechdel test. De andere 29 kregen het gelukkig wél voor elkaar twee met name genoemde vrouwelijke personages in het verhaal voor te laten komen, die spraken over iets anders dan een man. De top tien vertoont een opmerkelijke verbetering ten opzichte van 2014. Negen van de tien haalden de Bechdel test in ieder geval op onderdelen.

Mad Max droeg bij aan een vrouwvriendelijkere top tien. Verder grijp ik gewoon ieder excuus aan om beelden uit die film te tonen 😉

In 2014 kwamen de tien meest succesvolle films in diezelfde periode niet verder dan een schamele 50%. Van vijftig naar negentig procent betekent een grote vooruitgang. Een productie als Pitch Perfect 2 grossierde in vrouwenrollen. En Mad Max Fury Road kende dan wel weinig dialoog, maar met een groot aantal vrouwelijke personages kwam het totale plaatje er toch zeer gunstig uit te zien. Dat soort films haalden het gemiddelde behoorlijk omhoog.

De relatief gezien vrouwvriendelijke top tien behoeft wel enige nuancering. Ten eerste let de Bechdel test niet op de duur van gesprekken. De top tien van 2014 kende een hoog gehalte superheldenfilms, zoals Captain AmericaX-Men, en Amazing Spider-Man 2. De vrouwelijke personages in al die films gezamenlijk hadden samen nog geen tien regels tekst in onderlinge ‘gesprekken’. Een keer met je ogen knipperen en je had het Bechdel-moment al gemist. In 2015 keert in grote lijnen dezelfde situatie terug.

Daarnaast zegt de Bechdel test niets over al dan niet progressieve denkbeelden over gender. Neem Jurassic World. Die haalde de test, onder andere omdat twee zussen over iets anders dan een man praatten. Maar deze film kwam in opspraak vanwege een hoog gehalte aan seksisme. Het origineel, Jurassic Park, getuigde in 1993 van een veel progressievere houding rondom vrouwen en werk. Onder andere de New York Times vatte de genderproblemen van Jurassic World als volgt samen:

Owen may be a parody of a hunk, what with his greasy workingman hands, shirt-busting arm muscles and nicely coiffed chin hair, but at least he does cool stuff like wrangle raptors and, spoiler alert, Claire. She mostly just schemes and screams, before Owen melts her like an ice cube on a hot griddle, proving that, yes, she’s every bit as bad as Joss Whedon thought when on Twitter he called out “Jurassic World” as sexist: “She’s a stiff, he’s a life-force — really? Still?” Yes, still.

Enfin, Vox geeft graag een overzicht van deze controverse, met tijdlijn en al.

Fijn dat vooruitgang zichtbaar is. Bonus: financieel gezien hebben filmstudio’s ook geen enkele reden om te vegeteren op een dieet van mannenensembles en eenzame smurfinnen. Dus Hollywood, waar wacht je op?

Advertenties

Nieuwe software brengt mannenoverschot in beeld

De enige filmcategorieën waarin mannen niet buitenproportioneel oververtegenwoordigd zijn, betreffen actrices en kostuumontwerp. In alle andere categorieën, zoals productie, componist van filmmuziek, regisseur en scenarioschrijver, schommelt het percentage mannen tussen de 70 en 93 procent. Die cijfers zijn het resultaat van analyses met nieuwe software, GendRE.

Dat regisseur Bigelow een Oscar won wil niet zeggen dat er geen probleem bestaat….

Bij wijze van test vond een analyse plaats van namen uit de International Movie Database. Daaruit blijkt dat het softwareprogramma nog niet perfect werkt. GendRE heeft moeite met de classificatie van namen zoals Taylor of Jamie. Of neem Andrea: in de V.S. een vrouwennaam, maar in Italië een mannennaam. Ook Chinese namen gaan nog wel eens mis.

Toch bereikt de software nu al een grote mate van betrouwbaarheid (en straks nog meer als dit soort kinderziektes opgelost zijn). De analyse had onthutsende resultaten als het gaat om de kloof tussen de seksen in de filmwereld:

As a filmmaker and activist involved in women’s empowerment issues, I’ve been keenly aware of the gender gap in the film industry and the obstacles that women filmmakers face far too often. However, I was surprised by these findings, especially for categories such as composers, editors, writers and producers. I did expect to see a gender gap, but nothing as pronounced as the findings by the GendRE API.

Dit soort analyses brengen de ernst van de situatie in kaart. Editors: 77,5% man. Scenarioschrijvers: 74,4 % man. Componisten: 88,2% man. Het gaat maar door. In bijna alle categorieën blijven vrouwen ruim onder de dertig procent steken. Dat is het veelbetekenende percentage, waarbij de minderheid eindelijk iets in de melk te brokkelen krijgt en de werkcultuur begint te veranderen.

Zulke inzichten met bijbehorende analyses en cijfers zijn van groot belang, omdat veel mensen racisme en antisemitisme niet pruimen, maar seksisme doodnormaal vinden. Vrouwen op achterstand? Dat zal dan wel komen doordat ze allemaal thuis blijven bij de kinderen, of te weinig ambitie vertonen, of tekort schieten, of zeuren. Het valt allemaal best mee. Waar hebben we het over? Sorry, maar er zijn gewoon geen geschikte vrouwen met voldoende ervaring.

Mensen krijgen dat zo vaak te horen dat het een vanzelfsprekende waarheid lijkt. Steeds meer professionals beginnen echter steeds luider ‘hypocriet gelul’ te roepen. Bijvoorbeeld voor de categorie regisseurs:

The line that women directors hear from the folks in Hollywood is that they don’t want to “risk” a tentpole film, or quite frankly as the statistics show, any film on a woman director. That goes along with the line that women just don’t have the experience to direct these movies.  That my friends is a giant big pile of poop.  They have no problem hiring men with no experience or promoting men from low budget films to the big leagues. It’s not about risk, it’s about gender. This is about male privilege and the belief that untested men can handle films better than women with experience. How can we believe that this is about experience when last night Paramount hired writer Robert Orci to direct the latest Star Trek film. This is a man WHO HAS NEVER DIRECTED A FILM BEFORE.

Toch krijgt deze man met nul ervaring een budget van 170 miljoen dollar en de kans om een film te maken met zo’n beetje de hoogst mogelijke status in Hollywood. Hij is niet de enige. Vele gingen hem voor. Allemaal mannen zoals hij. Zo kom je aan een verhouding van 1 vrouw op 15 mannen. Hollywood doet geen moeite voor vrouwen. Ze komen er niet in.

Die realiteit ontkennen heeft geen zin. Teveel vrouwen hebben precies dezelfde ervaringen van uitsluiting en marginalisering. De cijfers bekrachtigen die geleefde werkelijkheid en geven de ‘zachte’ ervaringen een ‘harde’ basis. Daarom is het zo goed als softwareprogramma’s de patronen in kaart brengen. Seksisme kun je meten. Voilà.

Superheldin laat nog jaren op zich wachten

We moeten minstens tot 2017 wachten voordat er mogelijk, misschien, mits en maar wellicht eindelijk een superheldinnenfilm komt. Dat laat Marvel weten. Ondertussen bekwaamt Disney zich in het ondermijnen van heldinnen in vier eenvoudige stappen, en komen vrouwelijke personages er bekaaid vanaf in Thor 2. Terwijl die film nog gunstig afsteekt bij andere superhelden-series.

Vrouwen in Hollywoodfilms, het blijft treurig. Zeker als het gaat om de superhelden. Superman en Batman grossieren in rolprenten. Zelfs een relatieve bijfiguur als Iron Man kreeg al drie films. Vrouwen? Meh.

Marvel stottert en zucht als de kwestie vrouwelijke superheldin aan de orde komt. De studio probeert het goed te maken door te verwijzen naar een paar vrouwelijke personages in de diverse scenario’s, maar juist dat wijst op een fundamenteel probleem. Met Pepper Potts en Black Widow praat je over bijfiguren, die het minimum van het minimum te doen krijgen. Dat een studio daar zo tevreden over doet, toont aan dat ze geen flauw idee hebben wat ze moeten doen met een vrouwelijke hoofdrolspeelster. Dus die komt er niet:

At the moment, you’re more likely to see a female superhero movie in the next few years if you win the lottery and fund it yourself.

Zelfs Thor 2, een gunstige uitzondering met zowaar vier vrouwenrollen, maakt die achterstelling niet goed. Integendeel. Juist omdat deze film potentie heeft, is het extra teleurstellend als de vrouwen die je hebt, sterven om de mannen diepgang te geven (Frigga), nauwelijks voorkomen in de film (Sig), of grotendeels gereduceerd worden tot een hulpeloos wicht (Jane). De enige die enigszins lol heeft is Darcy, als de nerd die een leuke jongen aan de haak slaat én haar hersenen kan blijven gebruiken.

Vooral de vrouw in de vrieskast-behandeling van koningin Frigga wekt woede op:

I am done. I am so done. Why are men in movies always able to come back to life, but women are not? Is it because women are just meant to bear life rather than actually live it? And then, once they are killed, they can help the men “get their revenge” through their man-angst? […] Frigga should not be reduced to just a plot device. She was important. We are important. And I’m just so tired of not being seen that way.

Heb je een heldin, dan moet je hopen dat een filmstudio haar niet vanaf het begin ondermijnt. Disney heeft daar een handje van en laat met Frozen zien hoe het werkt.  Stap 1: haal de referentie aan de vrouw weg door de film een andere titel te geven. ‘Tangled’ in het geval van Rapunzel, en nu ‘Frozen’ in plaats van Sneeuwkoningin. Stap 2 om de vrouwelijke heldin uit haar kracht te halen: verander de verhaallijn. Het meisje redt niet meer haar broer, maar haar zusje. Want het cliché van het hulpeloze wicht moet intact blijven. Stap 3: koppel de heldin aan een held die opeens minstens even belangrijk wordt. En stap 4: hou de vrouwelijke personages uit trailers en filmposters.

Op die manier hou je vrouwen weg van de plekken met macht en status. Het grote geld gaat niet naar hen. De marketingbudgetten gaan niet naar hen. Ze verdwijnen uit titels, trailers en posters. Ze worden een minderheid in hun eigen rolprent. En studio’s komen er mee weg, want Marvel haalt bakken geld binnen met Superman 83 en Thor 16. Ook Disney harkt het geld binnen. Dus wat maakt het uit.

Nou, dit:

Thousands of years ago, conquering armies smashed the idols of their victims and stole their stories, an extremely effective tactic to destroy a community and steal its power. Christians did this to pagans, but of course, this act is all over history. Just like the goddess morphed into the Virgin, girls are going missing under the guise of celebration. Right now, in 2013, Disney is stealing and sanitizing stories. It’s an annihilation. How long before we all forget the original story?

Om nog maar te zwijgen wat we kinderen leren, die naar deze troep moeten kijken en noodgedwongen bepaalde conclusies trekken (jongens) en deze conclusies (meisjes).

Jong geleerd, oud gedaan, en dus zouden we nog wel eens veeeeeeel langer dan 2017 moeten wachten op een film die een superheldin recht kan doen.

De lezing van…. Joss Whedon

Welja, we doen een keer een toespraak van een man. En wat voor een man. Joss Whedon, hij van Buffy the Vampire Slayer, Firefly en talloze andere series waarin vrouwen sterk, kwetsbaar, intelligent en grappig mogen zijn, zonder dat mannen krampachtig checken of hun ballen er nog aan zitten. Kortom, speech!

Na een korte inleiding door actrice Meryl Streep gaat Whedon in op de vraag ‘waarom schrijf je over zulke sterke vrouwen?’. Rond de zesde minuut somt hij prachtig op hoe het zit met mannen en vrouwen en gelijkheid. De toespraak is in het engels, dus voor mensen die het makkelijker vinden om te lezen: hier staat de volledige tekst.

De toespraak is al een paar jaar oud maar maakt op dit moment opnieuw furore op internet. Waarschijnlijk omdat er niks, maar dan ook niks fundamenteels veranderd is. Met andere woorden: zijn speech is nog steeds akelig actueel.

Succesvolle film met vrouwen zou geen verrassing moeten zijn

Films waarin vrouwen de boventoon voeren. En die dan succes hebben! Winst maken! Wat een verrassing! Weet je wat, laten we lang wachten voordat we nog een keer een film maken met belangrijke rollen voor vrouwen. Uit alles blijkt dat dit de stand van zaken is. Deze situatie levert protesten op, want het betekent in de praktijk dat vrouwen zichzelf nauwelijks terug zien op het witte doek. ‘Vrouwenfilms’ die succes hebben, zijn geen verrassende uitzondering. En waar blijft verdorie de Wonder Woman film???

Levendige discussies in Engelstalige media. Zelfs Nederlandstalige kranten pikten delen van het debat op. Zo haalde de kritiek op het uitblijven van een Wonder Woman film de Telegraaf. Superman is verdorie al aan zijn zesde rolprent toe, maar de vrouwelijke superheldinnen? Ze zijn er niet, en als ze wel in een verhaal voorkomen, staan ze steevast in de schaduw van een mannelijke hoofdpersoon. Zelfs mannen beginnen zich ongemakkelijk te voelen bij die discrepantie. Zo zei regisseur Josh Whedon:

“Het is zo frustrerend dat niemand moeite wil stoppen in het ontwikkelen van een film met een sterke vrouwelijke superheld. Eerlijk gezegd, word ik er zelfs echt pissig van”, vertelt Whendon tegen The Daily Beast. Volgens de regisseur zien we geen Catwoman zonder Batman, geen Sif zonder Thor, en slechts één vrouw in ‘The Avengers’ en vrouwen in X-Men, die ondanks hun eigen krachten altijd gered dienen te worden door een mannelijke superheld. Whedon hoopt dat de film ‘The Hunger Games’ voor een ‘paradigmaverschuiving’ zal zorgen.

Het probleem gaat echter verder dan superheldinnen. Het lijkt wel alsof producenten denken dat een film met meerdere goed uitgewerkte vrouwelijke personages niets waard is. Ze gaan er bij voorbaat vanuit dat zo’n ‘chickflick’ niets wordt. Eén flop, zoals in 2009 met Amalia, leidt tot een bevestiging van die angst. Verblindt door emoties zien ze de talloze successen niet meer. Iedere keer als zo’n ‘vrouwenfilm’ tóch winst maakt, lijken ze verrast op te kijken. Verroest, wat raar, dat hadden ze niet gedacht…

The Mary Sue vraagt zich af wanneer hier eindelijk eens verandering in komt. Ondertussen heeft de filmliefhebber het nakijken. In grote delen van de Verenigde Staten kun je alleen maar films met, voor en door mannen zien. De Zesde Clan vermoedt dat voor Nederland hetzelfde geldt. In grote steden heb je nog enigszins keuzes, maar in veel kleinere gemeenten zit je vast aan een dieet van Iron Man 3, Man of Steel, the Fast and the Furious 6, The Hangover 3 en ander testosteronvermaak. Tenenkrommend:

They put up Bridesmaids, we went. They put up Pitch Perfect, we went. They put up The Devil Wears Prada, which was in two-thousand-meryl-streeping-oh-six, and we went (and by “we,” I do not just mean women; I mean we, the humans), and all of it has led right here, right to this place. Right to the land of zippedy-doo-dah. You can apparently make an endless collection of high-priced action flops and everybody says “win some, lose some” and nobody decides that They Are Poison, but it feels like every “surprise success” about women is an anomaly and every failure is an abject lesson about how we really ought to just leave it all to The Rock.

Linda Holmes, die deze hartenkreet uitriep bij NPR, heeft geen idee wat ‘gewone’ vrouwen nog kunnen doen. Alles boycotten en nooit meer naar de film gaan? Nee, verandering zal vanuit filmmakers en producenten moeten komen. De angst voor films met vrouwen moet verdwijnen. Successen moeten beter blijven hangen bij studio’s, en vrouwelijke regisseurs moeten meer kansen krijgen. Kathryn Bigelow moest na het succes van Point Break het geld voor The Widowmaker bij elkaar schrapen. Na het mislukken ervan kostte het haar jaren om een volgende productie van de grond te tillen.

Ondertussen blijven studio’s M. Night Shyamalan zakken met geld geven om wéér een nieuwe flop te maken, waarna ze dat vrolijk nog een keer herhalen:

There is no doubt that, even if After Earth tanks, he will get yet another shot at screwing up something else (he has already hinted about working with Willis again). Studios are certain that they are the ones that can hem in his hubris and get the man back in blockbuster mode again – and who knows.

Something’s rotten in the state of Denmark, bij wijze van spreken. Het wordt tijd dat de mensen die de touwtjes in handen hebben, in actie komen. Vrouwen kopen immers meer dan de helft van de bioscoopkaartjes. Dus komop, doe voor ons ook eens iets leuks.

Star Trek film reduceert vrouw tot wormvormig aanhangsel in lingerie

De nieuwste Star Trek film reduceert vrouwen tot seksobjecten. Dat kwam de producenten in de V.S. op felle kritiek te staan. Filmliefhebbers wezen vooral een scène af waarin een vrouwelijk personage zonder enige reden opeens halfnaakt in beeld verschijnt, en betreurden het dat Uhura gered moet worden (door de mannen) en het als personage aflegt tegen de bromance tussen Kirk en Spock. Regisseur J.J. Abrahams toont zich een reactionair mannetje als het op rolpatronen aankomt.

Ja, Uhura heeft een paar sterke zinnen tekst in Star Trek Into Darkness, maar ze dient vooral om Spock menselijker te maken.

De producer heeft zich, in het zicht van aanhoudende kritiek, alvast genoodzaakt gezien zijn excuses aan te bieden voor gratuit naakt. Maar dat klinkt nogal halfhartig. Ten eerste nam de producent de halfnaakte dame prominent op in de internationale trailer voor Into Darkness:

Apparently, this was included based on the assumption that folks on the internet would choose that frame to examine closely and at high resolution, because a url was hidden in it that linked to a previously unreleased poster, implicitly rewarding a fanbase for ogling a female character. So, that’s gross.

Bovendien hanteerde de filmploeg een dubbele moraal. Eén van de scenarioschrijvers liet zich bijvoorbeeld ontvallen dat ze een scène hadden geschreven waarin Benedict Cumberbatch zonder shirt verschijnt. Ze verfilmden dat moment echter niet, omdat het vernederend zou zijn. Voor vrouwen vinden ze het blijkbaar niet vernederend.  (Zie ook Toy Story 3, waar de producenten zeiden dat het voor een mannelijk personage vreselijk was om het wormvormig aanhangsel van een vrouwelijk personage te zijn. Omgekeerd vinden ze het duidelijk geen probleem dat een vrouwelijk personage geen eigen identiteit heeft.)

Met die mentaliteit weet je wel hoe het afloopt voor vrouwelijke personages. Waar zijn de vrouwen in Star Trek, vraagt Bitch Flicks zich af. Je moet ze met een lantaarntje zoeken:

the lack of female characters was stark, and their accompanying lack of depth and three-dimensionality was, frankly, depressing. This latest iteration of Star Trek didn’t even pass the Bechdel Test. In fact, I’m not even sure the two women with speaking roles were even in a single scene together.

De enige twee vrouwen die enigszins in het verhaal voorkomen zijn dokter Carol Marcus en Uhura. Carol Marcus was een personage met volop potentie om er een interessante rol van te maken. Maar helaas:

Eve’s character of Dr. Carol Marcus was touted to have incredible intelligence, though instead of allowing her to use it to effect the plot, she was used as the most blatant eye-candy I’ve seen in a long time. We see this kind of thing a lot in Hollywood, sure, but the scene in question was akin to an actor holding up and verbally speaking the name of a can of Coca-Cola during a scene about cats or general surgery.

Wie nu roept ‘ja maar, die actrice nam de rol toch zelf aan????’ heeft op zich gelijk, maar toont tegelijkertijd bijzonder weinig begrip voor de situatie op de arbeidsmarkt. Vrouwen krijgen slechts eenderde van het totaalaanbod aan werk. Vaak beperken beschikbare rollen zich tot die van sexy slachtoffer of de vriendin van. Hollywood heeft daarnaast ook nog eens een sterke voorkeur voor jonge dames. Wil je als professional aan het werk blijven en geld verdienen, dan zul je concessies moeten doen. Zoals zinloos in lingerie opdraven. Weiger je dat, dan loop je het risico dat een ander de baan krijgt.

De enige andere vrouwenrol van enige betekenis is die van Uhura, maar steeds als zij in beeld verschijnt ligt de nadruk, net als bij dokter Carol Marcus, op haar sexy uiterlijk. Bovendien moet ze zoals gezegd door mannen gered worden, en iedere keer als ze filmtijd dreigt te krijgen, zwenkt de camera weg om zich te richten op Kirk en Spock. Meer Uhura asjeblieft!

Helaas, het zit er niet in. In 2013 wordt deze marginalisering zo onderhand erg problematisch:

The original Star Trek series was groundbreaking in its depiction of gender and racial diversity and exploration of social issues. But we don’t live in the fucking 1960s anymore. JJ Abrams clearly doesn’t want to do anything different or “boldly going” anywhere when it comes to dismantling oppression and heralding diversity. […] in Star Trek Into Darkness, he seems a bit too concerned with harkening back to the good ole’ days of yore. You know, the ones filled with sexism and racism.

Dat betekent dat Star Trek een reactionaire ondertoon krijgt. Blanke mannen nemen de belangrijke beslissingen. Blanke mannen redden de wereld. Blanke mannen belanden met vrouwen in bed voor een sexy triootje, want daar zijn vrouwen goed voor. Om zonder enige reden opeens in hun ondergoed rond te lopen, als seksobject te fungeren en stil te zijn terwijl de mannen over hoogst belangrijke zaken discussiëren. Dat leidt tot een nare boodschap. Mannen zijn belangrijker dan vrouwen:

it’s a trend in media today. When I walk into the theater, I see men on posters.  Mostly white men, the same men we see over and over in movies.  Seth Rogen, Owen Wilson, Brad Pitt etc. Where did the women go?  We are telling people that only men are worth centering storytelling around, and that’s just bullshit.  And the problem is we unconsciously define the world and our culture through media.  These things are subliminal, we absorb them, they formulate the “given” that influences people’s life choices.  It might be a little thing on the surface, but this stuff is what prevents women from being as interested in math, or business people or tech etc.  Where are the examples of women in media to strive for, to make that stuff seem possible?  I don’t see many.  And that makes me sad.

Ja, de special effects zijn geweldig, er zitten komische en spannende momenten in de film, zeggen recensenten in de V.S. Maar voor en aan vrouwen heeft Star Trek 2.0 niks te bieden. Dat is een gemiste kans.

Technologie helpt vrouwen vooruit

Actrice Geena Davis ontvangt 1,2 miljoen dollar van Google om software te ontwikkelen. Het programma zal in staat zijn om de beeldvorming rondom vrouwelijke personages te analyseren in media gericht op kinderen. Denk aan televisieprogramma’s en jeugdfilms. In plaats van langdurig en voor een deel handmatig turven, krijgt het Geena Davis Instituut straks binnen een paar uur de harde feiten op tafel.

Deze analytische software is één van de manieren waarop technologie vrouwen vooruit helpt. Want iedere keer als mensen seksisme aan de kaak willen stellen, volgen de minachtende opmerkingen. O hou toch op, je beeld je iets in, zo erg is het niet. Zo erg is het wel? Bewijs het. Bewijs het! En dat is precies wat Davis doet, en over een jaar of twee nog beter kan doen:

“If we’re able to have a software tool, that means we’re able to speed up a manual, and time-intensive process of assessment and data collection,” Di Nonno said in an interview with Wired. “Why we think this is important is because that only by having the facts can we put a spotlight on how females are portrayed.”

De cijfers en percentages die al wel bekend zijn, wijzen uit dat meisjes en vrouwen er slecht vanaf komen in medialand. Ze krijgen hooguit eenderde van de spreektijd en komen vaak voor in stereotiepe, geseksualiseerde rollen. Dit is iets wat je min of meer objectief kunt turven – script analyseren, wat zeggen personages, beelden bekijken. Met software kan dit proces sneller en nauwkeuriger plaats vinden. Zo ontstaat er minder wantrouwend gezeur over de cijfers en percentages die zulke analyses tonen.

Hoeveel moeilijker is alledaags seksisme aan te tonen? Die opeenstapeling van kleine voorvalletjes, die twijfel genereren – probeert iemand je nou te dissen of ben je overgevoelig? Dat laatste is moeilijk vol te houden als je via internet honderden gelijksoortige incidenten leest. Dan worden opeens patronen zichtbaar. Dankzij zo’n digitale database kun je aantonen  dat je te maken hebt met een omgeving vol mensen met privileges, die vrouwen naar de marge drukken en soms niet eens door hebben dat ze dat doen.

Dat gebeurt ook in omgevingen waarvan je zou denken goh, daar zouden toch de meer verlichte types rond moeten lopen. Helaas, nee hoor, kun je lezen bij een site vol ervaringen van studenten en professoren op universiteiten. Opnieuw patronen, patronen. Zo’n opeenstapeling leidt tot bewustwording, bewustwording leidt in dit geval vaak tot woede, en goed gekanaliseerde woede kan als motor fungeren voor effectieve acties.

In dat ‘we pikken het niet meer’ stadium aangekomen, spelen sociale media opnieuw een grote rol. Sociale media zouden wel eens net zo revolutionair kunnen zijn als de komst van voorbehoedsmiddelen, schat Jane Caro in op de Australische website Crickey:

Far from feminism being dead, as was so confidently stated by so many until very recently, social media and the power it gives women to voice their opinions and band together to offer encouragement and support, has brought it roaring back onto the agenda.

Denk aan de Arabische Lente, die voor een deel via Facebook tot stand kwam – een platform waar vrouwen net zo actief waren als mannen, en dat zegt wat gezien het macho klimaat in veel landen. Denk aan de Amerikaanse presidentskandidaat Romney, die met zijn ‘multomappen vol vrouwen’ door de mand viel als neerbuigende mannelijke baas die niks met vrouwen op de werkvloer kan, en via memes genadeloos werd afgestraft voor zijn blindheid.

Of denk aan effectieve Twitter acties, waarbij Twitterberichten duidelijk maken hoe de situatie ervoor staat en wat de kern van het probleem is. Ook dat leidt tot bewustwording, en tot actie. In die zin is de hashtag machtiger dan het zwaard. Het feminisme gaat onder andere via sociale media vrolijk verder op de ingeslagen weg.