Tag Archives: vrouwelijke regisseurs

Wonder Woman komt eraan en mannen zijn nu al boos

Uh ooh, een bioscoopketen in de V.S. viert de premiere van de film Wonder Woman op 2 juni met speciale vertoningen waar alleen vrouwen welkom zijn. Prompt barstte via sociale media zoals Twitter de hel los. Mannen of zij die zich met hun Twitternaam als mannelijk identificeren, schreeuwen moord en brand. Deze filmvertoningen vinden zij seksistisch en een teken dat vrouwen mannen op de kop zitten.

De Alamo Drafthouse Cinema in Austin, een progressieve stad in Texas, verkocht binnen een paar uur alle kaarten voor de Wonder Woman premiere van 2 juni. De bioscoopketen organiseert inmiddels tweede en derde vertoningen. Tijdens deze speciale avonden is al het personeel van de bioscoop vrouw of identificeert zich als vrouw. Op die manier willen ze vieren dat de Amazone prinses – als in: van een eiland waar alleen vrouwen wonen – eindelijk haar blockbuster Hollywood debuut maakt.

De alleen voor vrouwen-vertoning was tegen het zere been van allerlei mannen. Massaal togen ze naar sociale media en de Facebook pagina van de bioscoop om hun ongenoegen te uiten. Seksistisch! Mannen verdienen ook toegang! Heej, komen er voor mannen nu speciale alleen-voor-mannen vertoningen als de nieuwste Thor-film in premiere gaat?

Dit soort mannen kunnen niet rekenen op begrip van de bioscoopketen:

“This has zip to do with equality,” the theater commented. “This is a celebration of a character that’s meant a great deal to many women since 1940.”

Even voor de context: Sinds 1920 telde Hollywood circa 130 superheldenfilms, berekende io9.com. Van deze 130 films met één duidelijke held (dus geen ensemble films zoals de X-Men) kenden er slechts acht een vrouwelijke hoofdrol. Acht. Als in 8. De andere 122 gingen over Batman, Iron Man, Superman, Spiderman, enz enz enz, man na man na man. Ook de recente golf superheldenfilms kent vooral blanke en mannelijke helden. Het zijn er zodanig veel dat volgens io9.com ieder meisje, geboren in 2005, nog nooit de kans kreeg om een heldin uit haar eigen superhelden-stripserie op het witte doek te zien.

Wonder Woman is zodoende de eerste film met een superheldin sinds járen. Daarna moeten vrouwen weer wachten tot circa 2019, als Captain Marvel haar debuut maakt. Wonder Woman is ook een van de weinige blockbuster superhelden film met een vrouw aan het roer, regisseuse Patty Jenkins. In alle andere gevallen werd de regisseur een man. Zelfs mannen die nul ervaring met blockbusters hadden en voor het eerst een miljoenen dollar kostende productie moesten leiden.

In zo’n door mannen gedomineerd landschap zou je zeggen: gun vrouwen een avond. Eentje maar. Zelfs zakenblad Forbes, bepaalt geen progressief bolwerk, kan weinig begrip opbrengen voor de protesten. De Austin Chronicle maakt het nog duidelijker: dit zijn de internet-trollen die vrouwen niks gunnen terwijl ze ondertussen alle privileges voor zichzelf opeisen. io9.com heeft ook weinig begrip voor de klagers die de Wonder Woman filmavond seksistisch vinden:

to all the men complaining that a couple screenings of Wonder Womanexclude them, I say this: just shut up. Women have had to deal with the bullshit of non-representation for generations, and we will probably keep having to deal with it for generations to come. Wonder Woman is the first blockbuster comic book film starring a woman in American history, and it happens to star comics’ biggest female icon. At the very least, women deserve to have a space—even if it’s just a single screening of a movie that’s going to open in literally thousands of theaters across America—where they can celebrate that together.

Want wat valt er te vieren? Zoals Julia Alexander van Polygon uitlegt:

when I watch Gal Gadot save Steve Trevor while taking down an army of enemies in the trailers, I get excited. It’s the rare time in superhero movies that I’m seeing a woman not take a backseat to a male character. It’s the rare time that I feel like a woman’s story isn’t being told to supplement a male character’s. It’s the rare time I can look at a heroine on screen and think “I want to be her.”

2 juni…. Wonder Woman komt eraan!

Curatoren stellen erfgoed Australische filmmaaksters veilig

Vrouwen lopen een groot risico om in de vergetelheid te belanden, hebben mensen als Els Kloek, Germaine Greer, Gerda Lerner en Elaine Showalter keer op keer aangetoond als het gaat om onder andere kunstenaressen, schrijfsters en vroege feministen. Maar er is vooruitgang. Zo zorgt een groep curatoren ervoor dat het werk van vooruitstrevende filmmaaksters uit Australië bewaard blijft.

De jaren negentig van de vorige eeuw waren een opwindende tijd voor de filmproductie in Australië. En vrouwen speelden een grote rol. Ze experimenteerden met vorm, kleur en cameravoering. Ook inhoudelijk baanden ze nieuwe wegen, door aandacht te besteden aan de ervaringen van vrouwen, transgenders, homoseksuelen en lesbiennes. Hun films bereikten festivals zoals Cannes en daarnaast produceerden regisseuses talloze korte films, die vertoond werden bij lokale filmevenementen.

Maar daarna verdwenen de regisseuses en hun werk. De jaren negentig staan inmiddels te boek als een ‘vergeten tijdperk’ en de regisseuses kregen het etiket ‘over het hoofd gezien’ achter hun naam. Jacqueline Millner, Jane Schneider en Deborah Szapiro moesten anno 2016 goed zoeken naar de films:

We’ve spent the past year curating an exhibition of films by women from this era – some of which have languished for decades in VHS or Beta format, while their playback platforms all but disappeared. For instance, a Beta version of acclaimed director Samantha Lang’s short film Out (1995) – a delightful work that came early in her career – was in the Australian Film, Television and Radio School student film archive, but not even the film-maker had seen it in 20 years. Other films we found had not even made it as far as an archive, but remained in unplayable formats in personal storage.

Daar heb je de situatie in een notendop. Werk van vrouwen haalt de archieven niet. Films liggen te verstoffen in persoonlijke collecties. Of de techniek ontwikkelt zich, zodat werk technisch gezien niet meer te vertonen valt en vergeten wordt. Pas als je gericht op zoek gaat met de wil om de creaties van vrouwen wél te behouden voor het nageslacht, omdat het belangrijk is en waarde heeft, verandert dat.

De curatoren zetten films over naar afspeelbare formats, digitaliseerden ze en ontwikkelden er een tentoonstelling omheen. Tijdens Femflix kreeg een nieuw publiek de kans om kennis te maken met de verhalen van deze vrouwen. Daarnaast zetten Millner, Schneider en Szapiro een aantal gedigitaliseerde korte films op Youtube. Zoals Kitchen Sink van Alison McLean, een Gothic kijk op huishoudelijke zaken.

Super dat dit gebeurt! Waar zijn de vrouwen? Overal. Als je ze wilt zien.

Nederlandse filmindustrie toont gemengd beeld

Op Europees niveau wil de filmindustrie vrouwendiscriminatie aanpakken. Top! Rijst bij mij de vraag: hoe doet de Nederlandse film het in genderopzicht? Eerder ging ik al in op het verdwijnen van vrouwen en meisjes uit Nederlandse jeugdfilms. Wat betreft films voor volwassenen vat journaliste Karin Wolfs de situatie goed samen. Op het gebied van vrouwelijke regisseurs doet Nederland het (veel) beter dan gemiddeld, maar wat zijn de beschikbare rollen seksistisch zeg!

Wolfs zocht de Nederlandse cijfers op in een rapport van het Europees Audiovisueel Observatorium. Ons land kwam als beste filmland van Europa uit de bus. Vrouwen maken veertig procent uit van de scenaristen. Wij kunnen ook bogen op iets meer dan 25 procent actieve vrouwelijke regisseurs in de periode tussen 2003 en 2012. In 2014 hadden we zelfs een uitschieter naar 39 procent regisseuses. Deze professionals winnen ook redelijk vaak prijzen. In 2014 kreeg Saskia Diesing bijvoorbeeld de prijs voor beste regisseur, voor haar film Nena.

Inhoudelijk valt het emancipatoire gehalte van films echter vies tegen, constateert Wolfs. In Nederlandse rolprenten zijn vrouwen vooral een lustobject. Het draait om diëten, plastische chirurgie, en een mannen die vrouwen begluren. Het wemelt van de seksistische stereotypen, maar de scenario’s proberen zich vaak aan kritiek te onttrekken door kunstjes te flikken:

Wat ’t een slagje complexer maakt, is dat de clichés zich graag verschuilen achter een dubbele moraal: de seksistische norm wordt bekritiseerd, gepersifleerd of afgekeurd, maar alternatieven krijgen we niet of nauwelijks te zien. Resultaat onder de streep: de zogenaamd vermaledijde norm (vrouw, wees slank en aantrekkelijk) wordt de facto bevestigd.

Ben je geen lustobject, dan ben je vaak het slachtoffer. Actrices krijgen in scenario’s te maken met aanranding, verkrachting, pesterijen, dodelijke ziekten, en nare mannen die hen uitbuiten en kleineren. Ook voor de rest is het behelpen. Films tonen wel eens een carrièrevrouw, maar dat zijn stuk voor stuk kille bitches. Als er een moeder voor komt, is die opvallend vaak dood/stervende, of gefrustreerd en zodoende bazig en depressief.

Wat een heerlijke keuzes. Dood of een bitch. Lustobject of slachtoffer. Kies je keuze!

Blijft over: waar geef je de voorkeur aan. Werkgelegenheid voor vrouwen en relatief veel vrouwelijke professionals achter de camera’s versus seksistische rollen vóór de camera’s, of Hollywood, waar minder vrouwen achter de camera’s werken en de stereotypering op het witte doek minstens even erg is. In dat geval zou ik kiezen voor veel vrouwen actief achter de schermen. Dan bestaat er in ieder geval een zekere basis om de situatie voor de camera’s te verbeteren. Zo snel mogelijk aub, want de huidige cultuur is zo giftig voor vrouwen dat we veel talent mislopen.

Fox Studio begint mentorprogramma

Filmstudio 20h Centry Fox lanceert een mentorprogramma voor vrouwelijke regisseurs. Een goeie actie, oordeelt website Jezebel goedkeurend. Het initiatief volgt op de publicatie van dramatische cijfers. Vrouwen werken zich kapot en proberen waar ze maar kunnen aan de slag te gaan. Wat ze echter ook proberen,  de zes grootste studio’s zien hen domweg niet staan. Van 2009 tot en met 2013 huurden ze slechts in 4,7% van de gevallen een vrouwen in.

Er komen steeds meer protesten tegen die uitsluiting. Recent nam bijvoorbeeld Twitter hashtag #HireTheseWomen een enorme vlucht. Als je mensen of bedrijven aanspreekt op de eenzijdige samenstelling van hun werknemers-ploeg, hoor je namelijk vaak de smoes ‘we kunnen geen geschikte vrouwen vinden’. Filmrecensente Miriam Bale werd dit smoesje zo beu, dat ze namen van geschikte kandidaten verzamelde en via ‘neem deze vrouwen aan’ de wereld in stuurde.

Serieus, hoe moeilijk kan het zijn? Studio’s gunnen regelmatig projecten met een budget van 100 miljoen dollar aan mannen die nog nooit eerder een film regisseerden. Ze hebben geen enkele ervaring, en toch krijgen ze het vertrouwen van de hoogste bazen. Terwijl vrouwen met meerdere films op hun naam het nakijken hebben. Dus, neem deze vrouwen aan.

Fox ziet eindelijk enigszins het licht en zet nu een mentorprogramma op om tegemoet te komen aan die oproep. De studio gaat samenwerken met onder andere Women&Hollywood om het klimaat wat vriendelijker te maken voor regisseuzes. Dat kan allerlei gunstige gevolgen krijgen. Onderzoek toont namelijk aan dat vrouwelijke regisseurs andere vrouwen kansen bieden. Bij hun films zijn grotere percentages vrouwen betrokken, zowel voor de camera’s als achter de schermen.

Hopelijk gaat een groter aandeel vrouwelijke regisseurs uiteindelijk ook leiden tot culturele veranderingen. Want in de huidige Hollywoodmentaliteit lijkt het een prima idee om Sneeuwwitje deel 2 zonder Sneeuwitje te maken – weg met haar, alles draait om de mannelijke jager . Zo kom je tot statistieken waaruit blijkt dat van de 250 grootste filmproducties in 2012 maar liefst 38% geen vrouwelijk personage van belang kende, of slechts een. En maar al te vaak is die enige vrouw in dat geval vooral aanwezig om te gillen en gered te worden, waarna de camera hitsig op haar benen, billen en borsten duikt (ja, Transformers, jij ja.)

Nieuwe software brengt mannenoverschot in beeld

De enige filmcategorieën waarin mannen niet buitenproportioneel oververtegenwoordigd zijn, betreffen actrices en kostuumontwerp. In alle andere categorieën, zoals productie, componist van filmmuziek, regisseur en scenarioschrijver, schommelt het percentage mannen tussen de 70 en 93 procent. Die cijfers zijn het resultaat van analyses met nieuwe software, GendRE.

Dat regisseur Bigelow een Oscar won wil niet zeggen dat er geen probleem bestaat….

Bij wijze van test vond een analyse plaats van namen uit de International Movie Database. Daaruit blijkt dat het softwareprogramma nog niet perfect werkt. GendRE heeft moeite met de classificatie van namen zoals Taylor of Jamie. Of neem Andrea: in de V.S. een vrouwennaam, maar in Italië een mannennaam. Ook Chinese namen gaan nog wel eens mis.

Toch bereikt de software nu al een grote mate van betrouwbaarheid (en straks nog meer als dit soort kinderziektes opgelost zijn). De analyse had onthutsende resultaten als het gaat om de kloof tussen de seksen in de filmwereld:

As a filmmaker and activist involved in women’s empowerment issues, I’ve been keenly aware of the gender gap in the film industry and the obstacles that women filmmakers face far too often. However, I was surprised by these findings, especially for categories such as composers, editors, writers and producers. I did expect to see a gender gap, but nothing as pronounced as the findings by the GendRE API.

Dit soort analyses brengen de ernst van de situatie in kaart. Editors: 77,5% man. Scenarioschrijvers: 74,4 % man. Componisten: 88,2% man. Het gaat maar door. In bijna alle categorieën blijven vrouwen ruim onder de dertig procent steken. Dat is het veelbetekenende percentage, waarbij de minderheid eindelijk iets in de melk te brokkelen krijgt en de werkcultuur begint te veranderen.

Zulke inzichten met bijbehorende analyses en cijfers zijn van groot belang, omdat veel mensen racisme en antisemitisme niet pruimen, maar seksisme doodnormaal vinden. Vrouwen op achterstand? Dat zal dan wel komen doordat ze allemaal thuis blijven bij de kinderen, of te weinig ambitie vertonen, of tekort schieten, of zeuren. Het valt allemaal best mee. Waar hebben we het over? Sorry, maar er zijn gewoon geen geschikte vrouwen met voldoende ervaring.

Mensen krijgen dat zo vaak te horen dat het een vanzelfsprekende waarheid lijkt. Steeds meer professionals beginnen echter steeds luider ‘hypocriet gelul’ te roepen. Bijvoorbeeld voor de categorie regisseurs:

The line that women directors hear from the folks in Hollywood is that they don’t want to “risk” a tentpole film, or quite frankly as the statistics show, any film on a woman director. That goes along with the line that women just don’t have the experience to direct these movies.  That my friends is a giant big pile of poop.  They have no problem hiring men with no experience or promoting men from low budget films to the big leagues. It’s not about risk, it’s about gender. This is about male privilege and the belief that untested men can handle films better than women with experience. How can we believe that this is about experience when last night Paramount hired writer Robert Orci to direct the latest Star Trek film. This is a man WHO HAS NEVER DIRECTED A FILM BEFORE.

Toch krijgt deze man met nul ervaring een budget van 170 miljoen dollar en de kans om een film te maken met zo’n beetje de hoogst mogelijke status in Hollywood. Hij is niet de enige. Vele gingen hem voor. Allemaal mannen zoals hij. Zo kom je aan een verhouding van 1 vrouw op 15 mannen. Hollywood doet geen moeite voor vrouwen. Ze komen er niet in.

Die realiteit ontkennen heeft geen zin. Teveel vrouwen hebben precies dezelfde ervaringen van uitsluiting en marginalisering. De cijfers bekrachtigen die geleefde werkelijkheid en geven de ‘zachte’ ervaringen een ‘harde’ basis. Daarom is het zo goed als softwareprogramma’s de patronen in kaart brengen. Seksisme kun je meten. Voilà.

Vrouw en loopbaan: filmeditie

Seksisme is levend en wel. Na onderzoeken die de situatie van vrouwen op de werkvloer in het algemeen onder de loep namen, grijpt De Zesde Clan de opening van Cannes aan om in te zoomen op de filmwereld. Iedereen die geïnteresseerd is in gendervraagstukken kan ‘live’ en in realtime zien hoe vrouwendiscriminatie in deze sector z’n werk gaat. Naast harde cijfers en percentages, gaat het ook om ‘zachtere’ factoren zoals aanmoediging.

Thierry Fremaux en Gilles Jacob zorgden in 2012 voor een Cannes zonder vrouwelijke regisseurs. Dit jaar zijn het er twee. Om te huilen….

Laten we beginnen met  bijna onzichtbare fenomenen zoals mentoren, aanmoediging, bevestiging. Zachte waardes die je moeilijk kunt kwantificeren, maar die cruciaal zijn in de ontwikkeling van regisseurs en acteurs m/v. Interesse tonen, kansen geven, dat soort acties van anderen leiden tot lange, stabiele loopbanen. En vooral mannen profiteren van dit warme verwelkomende klimaat.

Dat bleek onder andere uit een opmerking van het hoofd van het filmfestival van Cannes. Deze blanke man, Thierry Fremaux, ziet vrouwelijke regisseurs bijna niet staan. Slechts twee van de 18 films in de hoofdcompetitie komen van een vrouw. Dat is geen incident. Cannes grossiert in zulke scheve verhoudingen. Eerder leidde dat al tot vragen van het type ‘waar zijn de vrouwen’, protesten en petities.

Mannelijke regisseurs daarentegen? Cannes kan er niet genoeg van in de schijnwerpers zetten. Zelfs als ze nog niets af hebben, kunnen ze rekenen op warme belangstelling. Zo merkte Fremaux onlangs terloops op dat hij regelmatig contact houdt met regisseur Terence Malick, die op dit moment aan een nieuwe rolprent werkt. Goh:

I wonder how many women he tracks like he tracks Malick? I’m guessing none. That’s the culture of Cannes, where you see certain male directors over and over again. More unacknowledged biases. 

Je ziet dit welkom heten ook in de wijze waarop voornamelijk blanke, mannelijke ‘regisseurs’ na een of twee korte filmpjes meteen naar de top gekatapulteerd worden. Van obscure debutant naar regisseur van een meer dan honderd miljoen euro kostende superheldenfilm nummer 6, de terugkeer van het vervolg van de Held, deel twee, gebeurt zo regelmatig dat de New York Times een mooi rijtje mannen kon verzamelen. Allemaal volgden ze dit succesverhaal. Vaak dankzij steun van hoger geplaatste heren met invloed.

Zo nam Sony Marc Webb aan voor de nieuwste aflevering van de Spiderman serie. Webb stond voor die tijd alleen ‘bekend’ om een romantische komedie, (500)Days of Summer, nou niet bepaalt je van het in Hollywoodtermen. Maakt niet uit Marc, hier heb je 100 miljoen dollar, ga maar gebouwen laten exploderen.

Of de broertjes Russo. Van een paar klussen voor de televisie naar Captain America. Leuke carrière move. De aankomende film Transcedence biedt nog een voorbeeld. Wally Pfister werkte als cameraman voor grootheden als Crhristopher Nolan. Dankzij diens steun kon hij voor zijn debuut als regisseur meteen een budget van meer dan het magische getal van honderd miljoen dollar krijgen. Ook verleenden sterren als Johnny Depp hun medewerking. Want tsja, een protégé van Nolan, dus dan is alles in orde en stelt niemand kritische vragen. Vrouwen kunnen slechts dromen van zulke kansen.

Als regisseur lopen vrouwen kansen mis, maar hetzelfde geldt voor werk voor de camera’s. Vaak ontbreekt het domweg aan rollen. Neem de iconische StarWars films. Naast prinses Leia leek er in eerste instantie op dat slechts één (1) nieuw vrouwelijk personage in het komende deel op mocht treden. Na felle kritiek bevestigde regisseur J.J. Abrahams dat er nog een rol op een vrouw wacht. Het totaal komt dan op twee, in een team van acht nieuwe personages. Abrahams miste een enorme kans:

This new series gives him a chance to create a whole new character list from scratch, which would have been the perfect opportunity to inject more gender balance into the mix. It’s been almost 10 years since Battlestar Galactica showed the way, so why haven’t we seen more progress in the world of space operas since then?

Goede vraag. Daar bovenop komt dat televisie-acteurs veel vaker kunnen overstappen naar belangrijke rollen in Hollywood. Al die getalenteerde actrices uit de serie Girls, maar de eerste van de groep die een belangrijke filmrol kreeg was hun mannelijke collega Adam Driver.

Dat soort verschillen in hun nadeel zien en voelen vrouwen donders goed, of ze nou voor of achter de camera’s werken:

There is no lack of female directors. Repeat after me: THERE IS NO LACK OF FEMALE DIRECTORS. But there is a huge lack of people willing to give female directors opportunities. I swear, if anyone near me even so much as whispers the sentence “Women probably don’t want to direct,” my fist will fly as a reflex action. […] Ask yourself this: If diversity hiring were a sincere core value in Hollywood’s studios, do you honestly believe they’d fail?

Er is ook geen gebrek aan actrices. Vrouwen van alle leeftijden en met alle huidkleuren volgen een opleiding, zetten hun talent en kunde in, en…. krijgen daar weinig voor terug. Vanwege een ons-kent-ons klimaat, een gebrek aan wil, en een algemene onderwaardering van en voor (het werk van) vrouwen. Dit alles komt samen in Cannes. Het filmfestival wil een jaarlijks hoogtepunt in de filmcultuur zijn, maar dit bastion biedt alleen een plek waar pijnlijk zichtbaar wordt dat mannen de macht hebben en vrouwen niet meetellen.

Wat te doen? Zolang studiobazen blijven kiezen voor mensen die eruit zien zoals zij, zal druk van buitenaf moeten komen. Dat kan op grote en kleine manieren. Zelfs als je geen trek hebt in ingewikkeld gedoe kun je als consument het verschil maken. Martha Lauzen, die al jarenlang onderzoek doet naar vrouwen in de filmwereld, adviseert om te stemmen met je portemonnee en sociale media te benutten om het werk van vrouwen te promoten:

The average movie-goer can “vote” with his or her dollars. If she or he wishes to support filmmakers who happen to be women or films with female protagonists, she or he should go see that film on opening weekend, and use social media to encourage her or his friends and acquaintances to do the same.

UPDATE: Ja, de jury van Cannes heeft dit jaar een vrouwelijke voorzitter, Jane Campion. Maar dat verandert niets aan het feit dat de Cannesleiding vrouwen negeert. Campion benutte de opening van het filmfestival om luid en duidelijk te zeggen dat het buitensluiten van vrouwelijke filmmakers ondemocratisch is:

“I think you’d have to say there’s some inherent sexism in the industry,” Campion told journalists and film critics at a jury press conference before the screening of the festival’s opening night film, Olivier Dahan’s Grace of Monaco. “It does feel very undemocratic and women do notice,” she said. “Time and time again, we don’t get our share of representation.”

 

Nieuwsronde

Eindelijk een man die pal staat voor vrouwenemancipatie! Hoera! Aan de andere kant ook  angstkreten als zouden kinderen zonder vader ontsporen. Niet dat dit door onderzoek gestaafd wordt. Maar wat geeft dat, als je stereotypen uit de jaren vijftig onderbouwing genoeg vindt. Dat en nog veeeeel meer in deze nieuwsronde.

Water halen is bijna overal vrouwenwerk.

  • De Verenigde Naties zouden toegang tot drinkwater moeten garanderen als een fundamenteel mensenrecht. Dat stellen diverse Belgische organisaties die zich bezig houden met thema’s rondom water. In veel landen moet je behoorlijk moeite doen om aan water te komen. Meestal zijn het de vrouwen die opdraaien voor dit werk. Dat leidt tot waterslavernij – vrouwen en meisjes die zoveel uren per dag kwijt zijn aan water halen, dat ze bijna nergens anders meer aan toekomen.
  • Hoera, een man die expliciet, in een landelijke krant, een lans breekt voor feminisme. Die wijst op dat wat veel feministen allang zeggen, namelijk dat de discussie zich in Nederland vaak beperkt tot vrouwen, zodat mannen net kunnen doen alsof het hen niet aangaat, en dat het nieuwe taboe lijkt te zijn dat je niet mag opkomen voor emancipatie. Daar moet scenarioschrijver Willem Bosch niets van weten: ,,Het is ironisch dat het nieuwe politiek correcte establishment zich zo druk maakt om de sharia, maar tegelijkertijd de wil van vrouwen om gelijkwaardig te zijn wegzet als hysterisch getrut. Zo lang dat gebeurt zijn mannen en vrouwen niet gelijkwaardig. Niet echt.” Inderdaad.
  • Kinderen belanden in de goot als er geen vader is!!! Die paniekkreet kreeg onlangs alle ruimte in Nederlandse kranten. Gelukkig publiceerde De Volkskrant ook een stuk waarin harde kritiek klinkt op het gebrek aan onderbouwing van zulke beweringen, de denkfouten uit het oorspronkelijke stuk, en de vele alternatieve verklaringen die veel meer hout snijden dan ‘pap is weg’. Zo speelt geldgebrek een zeer grote rol. En is pap soms juist het probleem.
  • Boeken geschreven door vrouwen? Meh, zei de Canadese universitair docent David Gilmour. Hij neemt ze niet op in zijn lessen want hij vindt literatuur van echte mannen beter. Okeeee….. zijn uitspraak leidde tot talloze reacties, een non-excuus van Gilmour, inclusief onterechte verwijten aan het adres van een journaliste, en persoonlijke actie van een universitair docente. Zij greep Gilmour’s seksisme aan om in eigen kring werk van schrijfsters te promoten. Als tegenwicht voor een cultuur die het volgende duidelijk maakt: ,,we live in a society that teaches people to value male thought, art, and leadership above female thought, art and leadership.” Dat betekent dat er nog bergen werk te verzetten zijn.
  • Student? Wil je ‘iets met gender’ doen als onderwerp voor je scriptie, werkstuk of essay? Ter gelegenheid van de Maand van de Student, oktober, stelde Bibliotheek Rosa een site samen vol nuttige tips. Je kunt je ook opgeven voor een gratis workshop Gender voor Dummies, op woensdag 23 oktober. Doen!
  • Het zou anno nu in beschaafde westerse landen toch mogelijk moeten zijn om als vrouw in het openbaar vervoer te reizen zonder seksuele intimidatie tegen te komen…? Helaas, nee. In Engeland heeft de politie echter een aanpak ontwikkelt om deze vorm van agressie effectiever te bestrijden. De eerste resultaten zijn veelbelovend.
  • Niemand kan volhouden dat er een gelijk speelveld bestaat voor mannelijke en vrouwelijke regisseurs. Dat maakt Variety duidelijk in een reportage over loopbanen, kansen en imago in Hollywood. Het artikel opent met de ervaringen van Catherine Hardwicke, die met Twilight 400 miljoen dollar binnenbracht, en daarna geen aantrekkelijke aanbiedingen kreeg. Ze mocht haar volgende film alleen regisseren als ze genoegen nam met minder salaris. Die gang van zaken is tekenend, blijkt uit de rondgang van het magazine. Gelukkig eisen steeds meer mensen verandering en ontstond er eerder dit jaar een nieuw fonds, dat zich speciaal richt op investeringen in films van regisseuses. Want geld vinden en vrouw zijn blijkt keer op keer een lastige combinatie. Gamechanger wil wat dat betreft verlichting geven.

Een goede week voor vrouwen

Alice Munro wint de Nobelprijs voor literatuur! President Obama benoemt voor het eerst in honderd jaar een vrouw tot hoofd van de Federal Reserve! Malala Yousafzai wint prijs na prijs! Ja, eindelijk eens een goede week voor vrouwen.

Malala Yousefzai blijft de gemoederen bezig houden. Ze won eerder al de Internationale Kindervredesprijs 2013, en kan nu ook de Sacharov prijs voor vrijheid van denken in ontvangst nemen.  Waarom? Omdat ze als kind/jonge puber in een oerconservatieve streek in Pakistan op durfde te komen voor het recht op onderwijs voor meisjes. Prompt probeerden de Taliban haar te vermoorden. Niet alleen overleefde ze de aanslag, maar een jaar later richtte ze ook het Malala Fonds op om onderwijs voor meisjes te steunen. Bijvoorbeeld door arme families geld te geven, zodat hun dochter naar school kan in plaats van thuis de keuken te schrobben.

De Canadese auteur Alice Munro schrijft korte verhalen over zo op het oog alledaagse situaties. Vrouw, korte verhalen, huis tuin en keuken onderwerpen, meestal eindigt je boek dan ongelezen in de ramsj. Prestigieuze prijzen win je er al helemaal niet mee. Wie wil dat geneuzel nou lezen? Damesliteratuur, gaaaaaap…. Nee, haar weg naar de top was niet makkelijk, signaleert collega-auteur Margaret Atwood. Munro bleef echter gestaag doorschrijven. Vele lezers én het Nobelprijs comité erkennen nu haar talent. Dat leidde tot de Nobelprijs voor de literatuur.

En dan is daar Janet Yellen. De Senaat moet het nog goedkeuren, maar als het aan president Obama ligt wordt zij de eerste vrouw ooit die aan het roer komt van het systeem van centrale banken in de V.S. In het geval van Yellen zit er misschien een addertje onder het gras. De BBC analyseert haar benoeming en vreest dat ze klaar gestoomd wordt voor een val van de glazen klif. Haar benoeming komt namelijk op een precair moment. De Amerikaanse politiek ligt stil, de ruziënde partijen kunnen het niet eens worden over de hoogte van het regeringsbudget, en de Fed maakt zelf ook grote veranderingen door. Yellen zou wel eens kunnen eindigen als de veredelde schoonmaakster, die de troep van vechtende mannen moet opruimen. Geen prettig vooruitzicht. Maar toch. Voor het eerst in honderd jaar een vrouw. Wow!

Verder nog in deze positieve week:

  • Engeland telt in de top honderd van grootste bedrijven nog slechts vijf ondernemingen met een honderd procent mannelijk bestuur. Dankzij Melrose, waar Liz Hewitt het mannenteam komt versterken. Hewitt werkte eerder al zes jaar als directeur bij een onderdeel van Smith & Nephew.
  • Claudia Paz y Paz werd twee jaar geleden benoemd tot de eerste vrouwelijke operrechter van Guatemala. Ze begint naam te maken als een bestrijder van het geweld en de corruptie in haar land. Ze geeft daarbij speciale aandacht aan geweld tegen vrouwen. Kon je een vrouw tien jaar geleden gerust in elkaar meppen, nu telt het land twee wetten die huiselijk geweld verbieden en vrouwen rechten geven.
  • Voor het eerst wint een vrouwelijke regisseur de Stockholm Lifetime Archievement Award. De prijs ging naar Claire Denis, onder andere bekend van Chocolat en 35 Shots of Rum. Ze ontvangt de prijs in november, tijdens het internationale filmfestival van Stockholm.

Nieuwsronde

Meer vrouwen dan mannen werken inmiddels in de Britse televisie-industrie, maar ondanks hun numerieke overwicht gaan alle topbanen naar mannen. Baas in eigen buik kwam een stapje dichterbij in Ierland. Actrices noemen zichzelf openlijk feministisch. En Belgische stellen moeten in geval van scheiding de pensioenrechten eerlijker verdelen. Dat en meer in deze editie van de nieuwsronde. Oh, en heren:

  • Vrouwen krijgen geen waardering voor hun werk in de Engelse televisie industrie. Ze beginnen massaal onderaan de ladder en kregen tot vijf jaar geleden wel eens de kans een aflevering van Doctor Who te regisseren. Tegenwoordig komen alle afleveringen echter uit de koker van mannen. Dat is symptomatisch voor deze seksistische sector. Naar vrouwen wijzen omdat ze weinig zelfvertrouwen zouden hebben, wordt in die context een extra belediging. Natuurlijk hebben mannen meer zelfvertrouwen. Zij werken in een door mannen gedomineerde omgeving waar hun sekse louter voordelen biedt. Bonus: ook bij de Britse radio hebben vrouwen het nakijken.
  • Gaming website Kotaku brengt een ode aan computerspel No One Lives Forever. Ook al kwam het spel dertien jaar geleden uit, het voelt nog steeds modern aan. Want de hoofdpersoon is een stoere spionne, die expliciet opkomt voor het recht van vrouwen om te doen wat ze willen. Kotaku betwijfelt of hedendaagse producten zoiets anno nu nog op de markt zouden durven te brengen.
  • Belgische mannen en vrouwen moeten pensioenrechten in geval van een scheiding voortaan eerlijker delen. Dat heeft de regering van Di Rupo overeengekomen. Tot nu toe kreeg de ex-partner die niet gewerkt heeft, bijna altijd een vrouw, een pensioen op basis van de verdiensten van de voormalige echtgenoot. Dat gold echter alleen voor de eerste pensioenpijler en ambtenaren waren bovendien uitgesloten van de regeling. In de nieuwe aanpak moeten exen de opgebouwde pensioenrechten via de alimentatie laten verrekenen.
  • GoldieBlox strijdt voor goed speelgoed voor meisjes. De campagne gaat vergezeld van een opruiende video:
  • Latijns-Amerika maakt het ene na het andere schandaal mee. Een 11-jarig meisje in Chili raakte zwanger na verkrachting door de partner van haar moeder. Abortus mag niet want de Chileense staat verbiedt het. De protesten zwellen inmiddels aan. Eerder speelde een soortgelijk geval zich af in El Salvador. Een zieke vrouw van een foetus die niet levend geboren kon worden, zou vanwege haar zwangerschap in levensgevaar komen, maar ook hier mochten artsen niets doen. Uiteindelijk beviel de vrouw na zeven maanden door middel van een keizersnede. Ja, excessen, maar onder andere dit is wat er gebeurd als je abortus onder alle omstandigheden verbiedt.
  • Het Ierse parlement keurde een nieuwe abortuswet goed. Voorheen kon er niets. Met de nieuwe wet staat het land abortus toe als het leven van de moeder in gevaar is. Vooruitgang!
  • Ondertussen in de V.S.: als mijn vagina een geweer was… dan zou de wereld er voor vrouwen en hun reproductieve rechten heel anders uit zien. Maar waarom tekst schrijven als je ook dit kunt zien:
  • Volgens de Londense burgemeester Boris Johnson gaan vrouwen alleen maar naar de universiteit om een man te vinden. ”Boris is well known for his less-than-politically-correct attitude to women, but he has always denied, vehemently, being sexist. “I’m not remotely sexist!” Boris cries. The problem is, I don’t think Boris really knows what sexism is.” Tijd dus voor een spoedcursus over seksisme, vond The Independent. Het incident leverde ook deze gids op om mannen stapje voor stapje te genezen van seksisme.
  • In het verlengde daarvan: alle seksistische argumenten die je hoort over vrouwen en computerspelletjes. Met uiteraard een weerwoord, zodat niemand zich meer schuldig maakt aan uitspraken zoals ‘er zijn weinig games voor vrouwen omdat vrouwen nauwelijks gamen’. Na dit overzicht heb je geen excuus meer. Als je dit soort dingen roept zet je jezelf gewoon open en bloot te kijk als een seksist.
  • Tot slot: als je als vrouw wordt lastig gevallen in het openbaar, helpt het als iemand eng doet tegen de enge vent die zulk wangedrag vertoont. Vuur met vuur bestrijden. Het werkt!

Kwaliteit = blank en man, en dat komt ergens vandaan

Lijstjes geven, vaak onbewust en onbedoeld, een mooi inkijkje in de psyche van de samenleving. Wat vinden we belangrijk, wat bedoelen we met kwaliteit, wat beschouwen we als de canon. En wie zijn de ‘we’ die dit bepalen? Nadat uitlekte dat de mensen die beslissen welke films een Oscar verdienen, voornamelijk blank en mannelijk waren, komt een invloedrijke Amerikaanse site nu met een lijst van 50 beste films uit de jaren negentig. Films van vrouwen en zwarte mannen ontbreken geheel.

Zulke situaties hebben invloed, want de Nederlandse markt wordt overspoeld met Amerikaanse films en televisieseries. Wat dat betreft kijken we met Amerikaanse ogen. En die blik versterkt trends in de Nederlandse samenleving om bij kwaliteit automatisch voor een blanke man te gaan. Zie de bekende voorbeelden van het kabinet Rutte en het formeren met heren, wat op dit moment aan de gang is. Dat zijn uitingen van een klimaat waarin Nederland bij de term ‘bekwame politicus’ aan een man denkt. Idem voor degenen die ‘echte literatuur’ kunnen schrijven.

Wil iemand echt beweren dat alleen blanke mannen in staat zijn tot grootse prestaties? Zelfs als je oogkleppen op hebt en vanuit een neuroseksistische visie over de seksen praat, zodat je vrouwen uit kunt sluiten, levert zo’n eenzijdige lijst problemen op. Want een zwarte man is een man, en toch kan ook die groep binnen de categorie mannen blijkbaar geen goed werk leveren. Verklaar dat maar eens, Mars en Venus denkers. Nu kom je niet weg met theorieën over Man de Jager en vrouwen die passief in hun grot zitten bij de kindertjes.

Dat blijkt wel uit de lijstjes die ontstaan als mensen serieus kijken naar kwaliteit. Dan ontstaat ‘opeens’ een diverser beeld, zoals bij dit fictieve kabinet, samengesteld door de Volkskrant. (Waarbij de Zesde Clan opmerkt dat de m/v verhouding in balans is, maar allochtonen/mensen met een getinte huidskleur, nog steeds schitteren door afwezigheid.)

Iedereen die een ‘algemene’ of ‘universele’ lijst onder ogen krijgt, en daar bijna alleen maar blanke mannen ziet staan, zou zeer, maar dan ook zeer alert en kritisch moeten worden. Iedereen die een algemeen geldende norm tegenkomt, die bij nader inzien alleen blijkt te gelden voor mannen, moet daar vraagtekens bij zetten. Zoiets ontstaat namelijk niet vanzelf. Daar zit een giftige cocktail achter van (onbewuste) vooroordelen en waardeoordelen die voor een bepaalde groep positief uitpakken, en voor alle anderen niet.

Met andere woorden: zulke lijsten zijn een product van privileges. Op die privileges aangesproken worden is meestal naar voor de persoon die baat heeft bij zijn automatisch aan hem toegekende voordelen. Meestal levert het dan ook verzet op als je erover begint, zoals blanke mannen die inmiddels beter weten, ook erkennen:

By the end of it, some will be mad at me, perturbed and energy-sapped because I’ve made them feel guilty and asked them to question things that seem natural to them. Some will dismiss me, too entrenched in the perceived righteousness of their ways. They will tell themselves that I am expressing a progressive viewpoint for the express purpose of ruining their fun. By inviting my friends to read, I might burn a few bridges—but it’s for the greater good.

Inderdaad. Daarom blijft ook De Zesde Clan dit probleem bespreekbaar maken, totdat het niet meer nodig is.

Mannelijke blik domineert televisiewereld

Die leuke Amerikaanse series die je volgt via de Nederlandse televisie? Grote kans dat een man de aflevering regisseerde. Nieuwe statistieken uit de V.S. tonen aan dat vrouwen slechts in 15% van de gevallen de leiding hadden bij het opnemen van een episode. De Directors Guild of Amerika baseert deze bevinding op een analyse van 3100 afleveringen van series van kabeltelevisie en netwerken.

Ten opzichte van vorig jaar zijn slechts kleine wijzigingen zichtbaar. Zo stijgt het percentage vrouwen vooral omdat televisiebazen 1 procent meer vrouwen met een gekleurde huid inhuurden om een aflevering te regisseren. Bij de mannen leverden allochtonen juist een procent in. Van alle series komt 73% uit de koker van een blanke mannelijke regisseur.

Sommige series halen zelfs die schamele vijftien procent vrouwen niet. De nieuwe reïncarnatie van de soap Dallas telt tot nu toe nul procent vrouwelijke regisseurs, evenals Leverage, Supernatural, Veep en Workaholics. De populaire show Dexter doet het juist erg goed, met 42% vrouwen aan het roer.

Als producent van een televisieserie doen vrouwen het ietsje beter. In dat geval komen 26% van de series uit de koker van een vrouw. Hoewel je dat niet zou zeggen als je kijkt naar de meest recente uitreiking van de Emmy Awards, waar vrouwen alleen als actrice aan bod kwamen en de hele sfeer droop van het macho mannen onder elkaar gezever:

I can’t remember the last time I saw a more male centric and narcissistic show.  And it started from the top with host Jimmy Kimmel doing his Who’s Afraid of Baby Jane botox disaster bit featuring several high profile actresses in bathrobes (and a naked Lena Dunham eating cake.)  That’s when I knew we were in trouble.

Dit soort cijfers en het bijbehorende klimaat zijn belangrijk omdat het gaat om banen, om gezien worden als competent, kansen krijgen, een inkomen verdienen, aan je loopbaan werken. Het valt daarom des te rauwer op je dak als de DGA aangeeft hoe het komt dat series nog steeds zo vaak een mannenreservaat vormen:

Over the past two years, DGA executives and members of the Diversity Task Force held more than a dozen meetings with production companies specifically to address diversity in hiring. The meetings highlighted the fact that many companies feel more comfortable continuing to hire directors with whom they are already familiar, perhaps explaining why diversity statistics have remained relatively stagnant.

Dat klinkt als een old boys network, waarbij studio’s oude vertrouwde figuren inhuren en anderen buitensluiten, onder het motto ‘wat de boer niet kent dat vreet-ie niet’.

Oh, en voordat iemand gaat roepen dat dit vast komt omdat vrouwen zo schaars en moeilijk te vinden zijn:

We just don’t know anybody,’ doesn’t cut it anymore – the pool of talented and experienced women and minority directors grows every year, and too many of these qualified, capable directors are still overlooked.” The DGA maintains a contact list of experienced women and minority directors to make it easier for producers making hiring decisions. The list can be obtained by any production company by contacting the DGA.

Cannes belooft beterschap… of toch niet?

Natuurlijk won een vent de grote prijs van filmfestival Cannes. Alle 22 films die meededen in de competitie kwamen immers van mannen. Na hevige kritiek op die eenzijdige selectie, en een petitie ondertekend door ruim duizend vrouwelijke filmmakers, heeft Cannes nu eindelijk beterschap belooft. Festival voorman Gilles Jacob sprak de intentie uit beter te zoeken naar goede films van regisseuses. Ook zei hij het spijtig te vinden dat tot nu toe slechts één vrouw ooit de Gouden Palm won (Jane Campion).

Vrouwen op Cannes: alleen welkom met een slank figuur in een mooie jurk.

De sussende woorden lopen echter parallel aan verdedigende manoeuvres. Jacobs praatte zijn keuze voor opvolger Thierry Frémaux goed door erop te wijzen dat de filmwereld nou eenmaal gedomineerd wordt door mannen. In een interview zei hij dat het aan feministes en mensen zoals hemzelf is, om te blijven hameren op een diverser filmaanbod bij Cannes. Fijn, dat wij dat vuile werk op mogen knappen. Met zijn argumentatie echoot hij bovendien de verdediging van Frémaux, die halverwege mei ook al benadrukte dat het slegts-vir-mannen karakter niet de schuld van Cannes is, maar van de situatie in de gehele filmindustrie.

Jacobs denkt dat Cannes dit jaar zoveel kritiek kreeg, omdat het programma van vorig jaar teveel hoop bood:

Jacob said the festival set a tough precedent in picking four films by female directors in 2011, including Lynne Ramsay‘s We Need To Talk About Kevin. “That was maybe a wrong move,” he said. “Now everyone this year was expecting five films, then six, then seven. In France nowadays, they speak of parity. They want parity in government, parity everywhere, so why not at the Cannes film festival?”

Dus, vier films van regisseuses een foute move? Jaaaaa ja. Kortom, het zijn mooie woorden van de oude nestor. Ze onderstrepen echter hoe achterlijk het filmwereldje in elkaar steekt. Met als voorbeeld Frémaux, die blijkbaar hulp van buiten nodig heeft om verder te kijken dan zijn oogkleppen lang en breed zijn. Diepe, diepe zucht.

La Barbe valt Cannes binnen

Goeie actie! De Franse feministische actiegroep La Barbe (de baard) viel het filmfestival van Cannes binnen. Het collectief protesteerde om er de aandacht op te vestigen dat het programma vrouwen volledig buiten sluit. De jury vertoont dit jaar voor de zoveelste keer geen films van vrouwelijke regisseurs. En dat anno 2012….

La Barbe bestaat uit leden die zichzelf tooien met weelderige baarden, omdat je in deze wereld anno 2012 nog steeds een man moet zijn om mee te tellen. Tegelijkertijd met hun acties in Cannes publiceerden ze een opiniestuk in Le Monde. Daarin schrijven ze:

What has changed in cinema? Everything has changed!” Exclaimed Gilles Jacob, President of the Cannes film festival, during the presentation of the 65th Festival de Cannes film nominations. ‘Everything?!’ For one second we trembled. But for no reason, it turned out, as the twenty-two officially selected movies — happy coincidence — were directed by twenty-two men. This 65th festival will therefore lead to giving the precious award to a male director for the 63rd time, thus unfailingly defending the masculine values which give the Seventh Art its nobility.

De groep wil met name benadrukken dat die uitsluiting van vrouwen zeer nadelige effecten heeft. Cannes is één van de hoogtepunten in de filmwereld. Daar vertoonde films maken meer kans op internationale distributie, in de wandelgangen sluiten mensen deals en regisseurs die in Cannes onderscheidingen winnen, vinden sneller geldschieters voor nieuwe projecten. Door er een voor mannen, door mannen evenement van te maken, komen vrouwen op allerlei manieren op achterstand:

With great understanding of the monumental importance of such an event, you were able to dissuade women from aspiring to set foot in this well-guarded scene.  Above all, never let the girls think  they can someday have the presumptuousness of making movies or to climb those famous Festival Palace steps except when attached to  the arm of a Prince Charming.

De actiegroep heeft een petitie online gezet. Je kunt hier je handtekening achterlaten uit protest tegen de marginalisering van vrouwen op dit filmfestival, en de eis kracht bijzetten dat Cannes 2013 meer diversiteit zal kennen.

Cannes toont geen enkele film van regisseuse

Uh ooh….Vrouwen hebben geen plek in het komende film festival in Cannes. Net als twee jaar geleden heeft de jury geen enkele film van een vrouwelijke regisseur opgenomen in het programma. Het zijn, zoals een kop in het NRC vrolijk uitkraait, 22 mannen die strijden om de Gouden Palm.

Vrouwen op het filmfestival in Cannes? Alleen symbolisch aub!

Opvallend detail: om hun evenement aan te prijzen schakelt Cannes opeens wel een vrouw in. Marilyn Monroe moet mensen naar het filmfestival lokken. NRC Handelsblad ziet dat als iets positiefs:

De jury, onder leiding van de Italiaanse regisseur Nanni Moretti, valt dit jaar klaarblijkelijk voor producties van mannen, en prijst tegelijkertijd haar festival aan met een vrouw, of eigenlijk een icoon voor de vrouwelijkheid. Voor ieder wat wils dus toch, zou je kunnen zeggen.

Nou nee, NRC. Een vrouw inzetten bij de marketing van je evenement is zoiets als een sexy dame gebruiken om een nieuw model auto aan de man te brengen. Het is op geen enkele manier een tegenwicht voor het totale gebrek aan vrouwen van vlees en bloed als volwaardige deelnemer aan je evenement. Verschillende nieuwssites, waaronder Women & Hollywood, spreken dan ook hun verontwaardiging uit:

Cannes is the most prestigious world competition and to have no female directors is just a slap in the face.  I cannot believe there were no films worthy of inclusion.  I just don’t believe it.  The whole process is fucked up that women can’t even get into the conversations about films that people are even thinking about will be included in lineups.  For an industry that professes to examine questions about life, that challenges conventions, that pushes the envelope, the total neanderthal approach to women is breathtaking.  How can this industry say it is progressive or forward thinking in any way when it constantly shunts aside the perspectives of half of the world.

Filmfestival Assen stelt vrouwen centraal

Sasha Polak. Luc Besson. Sylvie Verheyde. Film- en documentairemakers die als vrouw een film gemaakt hebben, of vrouwen centraal stellen in hun werk. Allemaal maken ze hun opwachting voor de 32ste editie van Film Festival Assen. Primeur: de organisatie kan voor het eerst gebruik maken van De Nieuwe Kolk. In dit gloednieuwe cultuurcentrum komen de films en documentaires nog beter tot hun recht.

De Nieuwe Kolk, net op tijd af voor de 32ste editie van het filmfestival van Assen.

De programmering gaat van zeer bekend naar tamelijk obscuur maar daarom niet minder de moeite waard. Onder de grote films bevinden zich We Need to Talk About Kevin, met een prijswinnende rol van actrice Tilda Swinton. The Help, over zwarte bedienden in het racistische Zuiden van de V.S. in de jaren vijftig wisselen af met kleine documentaires. The Lady van Luc Besson, over de Burmese oppostieleidster Aung San Suu Kyi. Daarnaast staan films en documentaires uit China, Colombia, Hong Kong, Argentinië en Frankrijk op het programma, naast werk van Nederlandse en Belgische regisseurs.

Voor de 32ste editie nodigde de organisatie gastprogrammeur Elles Tournent uit, van het Gentse festival Dames Draaien. Zij maakte een keuze uit het beste van wat zij zag. Onder andere ‘Eigen Volk’ van Neske Bes, ‘Noir Ocean’ van Marion Hänsel, en ‘We are still Standing, Stories of women in Black’, van de Amerikaanse Ellie Bernstein. Al met al een veelzijdig en afwisselend aanbod, twee dagen lang in vijf mooie filmzalen. Met tussendoor uiteraard alle gelegenheid om een hapje te eten en naar live muziek te luisteren. Mis dit festival niet!