Tag Archives: vrouw als seksobject

GTA V mept vrouwen terug in hun hok

De lancering van Grand Theft Auto deel vijf zorgde voor chaos op verschillende plekken in Nederland. Bij een vestiging van Saturn in Tilburg wilden rond middernacht zoveel mensen tegelijkertijd naar binnen, dat ze de voorste kopers onder de voet liepen. Een man stikte bijna. Populair spelletje dus. Welk vrouwbeeld krijgen de miljoenen gamers echter voorgeschoteld, als zij GTA V kopen en hun console aanzetten?

Als straatprostituee zijn vrouwen welkom in het GTA universum.

Vorige delen uit de serie waren enorm vrouwvijandig. Deel vijf blijkt meer van hetzelfde. Recensente Carolyn Petit van Gamespot, een van de grootste recensie-sites in de V.S., geeft weliswaar een 9 en looft allerlei onderdelen van het spel, maar kan er niet om heen dat GTA V verschrikkelijk seksistisch is. Het spel bevat geen enkel element om tegenwicht te bieden aan alle uitspraken over, en beelden van, vrouwen als seksobject, als gebruiksvoorwerp (om precies te zijn: een urinoir) en als eendimensionaal wegwerpartikel.

Dat had ze niet mogen zeggen. Haters negeerden alle lof en geven haar er nu van langs omdat ze het waagde iets te zeggen over vrouwenhaat. Mensen begonnen zelfs een petitie om haar ontslag te bewerkstelligen. ‘Zodat GTA V z’n goede reputatie houdt en dat feministische gezeik stopt’. Jawel. Terwijl Petit gewoon haar werk deed. Het zou onprofessioneel en raar zijn als ze het seksisme negeerde, terwijl dat als een rode draad door allerlei interacties en spelsituaties heen loopt.

Petit is bovendien slechts één van de velen die op dit aspect wijst. Chris Plante van Polygon schrijft bijvoorbeeld:

its treatment of women is a relic from the current generation, which is too often fixated on bald men and big breasts. In terms of landscape and architecture, San Andreas is the most realistic virtual world I’ve visited, but the population is aggressively, comically, distractingly male. I cannot think of any piece of media more fascinated with the male phallus.

Webmagazin Jezebel speelde het spel en kwam pas na veertig uur missies volbrengen een enigszins ‘gewoon’ vrouwelijk personage tegen. Ze fungeert niet als het mikpunt van al dan niet seksistische grappen. Ze is geen hoer die je na de daad mag vermoorden. Nee, ze is een crimineel met talent, genaamd Taliana. Een van de bespeelbare mannelijke hoofdpersonen pikt haar op nadat ze strandde langs de snelweg. Als je haar helpt, wil zij op haar beurt jou meehelpen met een overval. Ze vraagt daar veel minder geld voor dan de mogelijke mannelijke kandidaten. Ja lieve mensen, de loonkloof werkt vrolijk door in een gamewereld, signaleert Jezebel.

Gezien Taliana’s interessante achtergrond lijkt het Jezebel geweldig als GTA V haar tot bespeelbare hoofdpersoon zou maken:

I can imagine her violent entry into GTA V as some sort of crashing through from this alternate GTA V. In that version of the game, the three playable protagonists include two men and a woman—her. They meet early on, and in their 40th hour of play time, they try to rob a bank or something […] I’d play that. I hope Rockstar would make that. I’d never think about a GTA the same way again.

Het webmagazine is niet de enige die zich afvraagt waarom GTA nog nooit een vrouwelijke hoofdpersoon had. Ook zakenblad Forbes hoopt op een vrouw in de hoofdrol. Alleen dat al zou het hypermasculiene agressieve anti vrouw sfeertje een ander karakter geven. Het zit er echter niet in. Producent Rock Star wil dat hypermasculiene sfeertje graag behouden.  Alles draait om mannelijkheid, en een vrouw past daar niet in.

Het bedrijf toont zich daarmee net zo reactionair als de inhoud van de games die ze maken:

…other games about organized crime, like Saints Row, have managed to incorporate playable female characters without losing fans or castrating their male audience. At this point, when theGTA series is on its fifth official installment (not counting handheld spinoffs or expansion packs), Houser’s insistence on excluding women seems defensive and reactionary, bordering on infantile.

De Gereedschapskist: zeurende, klagende jammeraars

Huilfeministen. Slachtoffers. Aanstellers. ‘Je zeurt’. Veel te vaak krijgen feministen en andere weldenkende mensen deze verwijten naar hun hoofd geslingerd zodra ze kritische geluiden laten horen over verschijnselen in de maatschappij. De meest recente aflevering komt van Angela Carper, forensisch arts. Zij zet Volkskrantredacteur Joyce Brekelmans weg als huilfeministe, nadat Brekelmans zich afvroeg waarom mensen zo negatief reageren op feministische standpunten.

Arme, arme stakker. Waarom kan die vrouw haar kop niet houden?

De meest recente golf van ‘je zeurt’ verwijten ontstond nu radio 538 voor de vijfde keer de ‘meest neukbare moeder ‘verkiezing hield. Neee, geen verkiezing van de meest neukbare vader, die hebben we niet. Het uiterlijk van mannen doet er niet toe. Het gaat om vrouwen en vooral hoe aantrekkelijk mannen hen vinden. Vanwege die en nog vele andere redenen leidde de verkiezing tot kritiek:

MILF staat voor Mother I’d Like to Fuck, grofweg: een geil wijf dat minimaal één kind ter wereld heeft gebracht waar mannen graag mee zouden willen neuken. Want dat zijn wij vrouwen, wezens waar mannen hun pik in kunnen steken. Als je lekker bent ten minste. […] Waar de fuck is het misgegaan? Wanneer zijn wij vrouwen gestopt met demonstreren tegen deze belachelijke verseksualisering van ons algehele zijn? Wanneer zijn we het leuk en ‘grappig’ gaan vinden om ‘neukbaar’ gevonden te worden?

Waarna een van de eerste commentatoren de auteur, Hasna el Maroudi, meteen verwijt dat ze zeurt om respect. Zo volautomatisch gaat dat. Kritiek? Zeurpiet!!

We kunnen nog vele, vele ‘je zeurt’ reacties verwachten. Want het vormt een geniaal wapen om kritische stemmen tot zwijgen te brengen. Het verwijt valt in de lange traditie van het toon-argument. De ander wuift weg wat je zegt, want je zegt het op de verkeerde toon. Te boos, te fel, te jankerig. Blijkbaar kiezen we in Nederland vaak voor de subcategorie ‘zeurend’, omdat we daar als groep het meest allergisch op reageren. Zo’n verwijt dient verschillende functies. Waaronder:

  • feministen zwart maken
  • vrouwen gelijkstellen aan zeurpieten
  • de inhoudelijke argumenten negeren
  • verandering tegenhouden / de status quo verdedigen
  • het klinkt netter dan ‘hou je kop’

Negatieve oordelen over het feminisme vallen in Nederland in vruchtbare aarde. Waarom moeten die strijdende vrouwen zo grof zijn?, heette het in de beginjaren van de tweede feministische golf. Daarvoor en daarna was het niet veel beter. El Maroudi geeft eerlijk toe dat dit negatieve imago een drempel opwerpt:

Lang heb ik me er tegen verzet. Ik wilde geen feminist zijn. Feministen zijn dik, dragen tuinpakken en zijn zuur. Ze gaan ervan uit dat vrouwen hopeloze gevallen zijn die zonder (georganiseerde) steun niets kunnen bereiken. Wanneer je vindt dat je onrecht is aangedaan vanwege je geslacht, kun je daar prima zelf iets aan doen. Je hebt een mond, trek hem open en los het probleem op. We leven in Nederland, niet in Saudi-Arabië, zo meende ik. Erg leuk bedacht van mezelf, maar ontzettend naïef. De meeste vrouwen dragen in Nederland weliswaar geen niqaab, maar de onderdrukking is een stuk geniepiger.

Omdat ‘het’ feminisme een slecht imago heeft, is het schieten voor open doel. Van zuur tuinpak naar jammerende huilfeministe is slechts een kleine stap. Het ‘je zeurt’ argument versterkt zodoende de bestaande vooroordelen en maakt feministen nog vervelender. Feministen, hou je kop!

Het zeurargument versterkt daarnaast ook de bestaande minachting voor vrouwen in het algemeen. Het past in het stereotype beeld van de zeurende (huis)vrouw, de vijandige beeldvorming rondom dominante krengen die anderen het leven zuur maken met hun constante geklaag. Mannen houden niet van zeurvrouwen. Vrouwen, hou je kop!

Over mannen hoor je dit nauwelijks. Brekelmans maakt die dubbele moraal zichtbaar met haar observatie:

alleen bij mannen zijn ‘iets aan de kaak stellen’ en ‘zeiken’ twee verschillende dingen.

Het zeurverwijt versterkt niet alleen bestaande minachting voor vrouwen in het algemeen, en feministen in het bijzonder, maar maakt het ook mogelijk om discussies de kop in te drukken. Laten we even kijken wat Carper doet. In een kort stukje tekst gebruikt ze veel termen met een negatieve lading. In de kop van het stuk: huilfeminisme. In de broodtekst: de discussie vervuilen met geklaag, slachtoffertoon, gejammer, huilfeministen, wie kritiek heeft zou ‘medevrouwen reduceren tot slachtoffers’, klaagzang, nog een keer de term huilfeminisme. En dat in vijf korte alinea’s.

De inhoud van de kritiek verdwijnt zodoende achter een wolk van negatieve, op de persoon gerichte waardeoordelen. Dit kan steun voor de kritische groep ondermijnen. Wie wil bij deze ‘huilfeministen’ horen? Wat een tenenkrommende jankerds. Critici, hou je kop!

Door de grote aandacht voor slachtoffers en jammerende klaagzangen, kan de auteur bovendien voorbijgaan aan de inhoudelijke argumenten. Met het zeurargument kun je negeren waar het echt over gaat. In een weerwoord probeert redacteur Joyce Brekelmans dan ook terug te gaan naar datgene waar de kritiek zich op richt:

niet het sexy imago van de genomineerde dames is het probleem, maar de hoeveelheid gal die naar boven komt zodra iemand ook maar waagt op te merken dat er sprake is van seksisme. De door jou zo gehate ‘slachtoffertoon’ heeft meer te maken met vooroordelen van de lezer dan met het punt dat wordt gemaakt. De ‘huilfeministen’ die jij beschrijft, zijn pure projectie. Wat ik zie, zijn enkele vrouwen die constateren dat gewoon braaf je bek houden, je werk doen en lief lachen niemand motiveert om de status quo te veranderen. Een betere tactiek is om zo nu en dan een zere scheen op te zoeken en een discussie op gang te brengen. Want een debat over vrouwenemancipatie ontstaat nu eenmaal niet vanzelf.

Daar heb je ‘m: de status quo veranderen. Feminisme als een beweging die fundamentele veranderingen wil bereiken. Eng, dooooodeng. Geen wonder dat zoveel mensen in het defensief schieten. Door boos te worden, of door feministen als zeurpieten neer te sabelen, of door de kritiek af te doen als gejengel van aanstellers die beter over iets echt belangrijks zouden moeten praten. Want dat is de vierde functie van deze strategie: verandering tegenhouden, danwel de status quo verdedigen. Kritische mensen zijn lastig en vervelend, en bovendien in de minderheid, dus ze moeten hun kop houden. Zeker als het van die enge feministen zijn.

Probleem: inhoudelijk standpunt X en dan volautomatisch de reactie HOU JE KOP staat zo primitief. Het roept beelden op van iemand die de vingers in de oren steekt. Kinderachtig. Dat is reden nummer vijf waarom mensen dit wapen hanteren. Met ‘je zeurt’ kun je de schijn ophouden dat je nog enigszins inhoudelijk reageert op standpunt X. Ook al doe je dat in werkelijkheid helemaal niet.

Er valt nog veel, heel veel te verbeteren in de situatie van vrouwen in Nederland. Vrouwen in het algemeen, feministen in het bijzonder, en hopelijk ook steeds meer mannen, hebben dat door en houden daar hun kop niet over. Ook al maak je ze uit voor zeurpiet. Gelukkig maar.

Openlijk seksisme, het is bijna een opluchting

Het is bijna verfrissend als mensen of organisaties hun seksisme openlijk etaleren. Dan wordt het veel moeilijker minachting voor vrouwen te ontkennen. Alex Blimes, hoofdredacteur van de Britse editie van het tijdschrift Esquire, zei bijvoorbeeld hardop wat hij dacht. Vrouwen vervullen in dit blad de rol van ornament. Het blad publiceert foto’s van vrouwen op dezelfde manier als foto’s voor luxe auto’s en andere consumptiegoederen. Ondertussen besloot de Nederlandse bioloog Midas Dekkers de zuiderburen te shockeren met zijn verklaring van de loonkloof, en passant iedere serieuze discussie over het beschamende salarisverschol tussen mannen en vrouwen dood slaand.

Esquire ziet geen verschil tussen een lekkere vrouw en een lekkere auto. Het zijn beide consumptiegoederen.

Hoofdredacteur Blimes maakte zijn opmerkingen over vrouwen tijdens een Advertising Week Europe conferentie in London. Er bestaan opnames van zijn optreden, dus ontkennen zit er niet in voor de hoofdredacteur. De krant Globe and Mail meldt dat hij zelfs nog olie op het vuur gooide:

Bilmes digs his grave right up to the end of the video, boasting that Esquire, unlike fashion magazines, publishes photos of “older women” – by which he means 40. That statement draws audible gasps from the audience. No man would deny he likes to look at women because they’re sexy, but few would celebrate the objectification of women and boast of contributing to it. Bilmes never offers a counterpoint to the tangible harm done by treating women as objects similar to cars or offers any proof at all that he sees them any other way. His only response is, well, other people do it too, and some of those are women! His entire talk is a fatuous putdown.

In de commentaren barstte de gebruikelijke discussie los. Blimes sprak de waarheid, wat vervelend nou dat sommige overgevoelige types hier niet tegen kunnen. Je mag er niks van zeggen want mannen worden ook als object behandeld (het  klassieke ‘ja maar de mannen dan’ argument). Vrouwen zijn geniepige wezens: er mooi uitzien en naar complimenten vissen, maar doe je dat dan maak je een seksobject van ze en gaan ze klagen. Enzovoorts. Je kunt er zo een feministische bingokaart mee vullen.

Midas Dekkers ging ondertussen in debat met de Belgische minister Freya Van den Bossche. Onderwerp van discussie was de loonkloof tussen mannen en vrouwen. De verschillen in salaris zijn zo groot dat vrouwen tot gisteren nodig hadden om net zo veel te verdienen als een man in 2012. Dekkers sloeg Van en Bossche om de oren met een verklaring die als volgt luidde:

er zijn nogal wat vakken waarin vrouwen minder goed werk leveren dan mannen. Dat komt omdat er tussen mannen en vrouwen verschillen bestaan. En wat is het belangrijkste verschil? […]… je kan ook zeggen dat mannen wél vier weken op vier gesteld zijn, en dat vrouwen dus eigenlijk maar driekwart van hun loon zouden mogen verdienen. Maar als je grapjes gaat maken over de hormonen van vrouwen, dan krijg je de wind van voren. Dus dat zeg ik niet.’ Maar hij zei het lekker tóch. En ging meteen nog een stap verder. ‘Als ik in een meeting zit met vier vrouwen, dan weet ik statistisch zeker dat één van die vier vrouwen niet helemaal in haar element is. Maar ik weet niet dewelke. Dat is toch een probleem?’

Hormonen! Menstruatie! Inderdaad, de vrouw als tweederangs wezen op de werkvloer, slaaf van haar biologie. En bedankt. Was het satire? Een provocatie? De Standaard probeerde Dekkers aan de telefoon te krijgen voor een nadere toelichting, maar dat lukte niet. Ondertussen slaagde hij er wél in een serieuze discussie over een ernstig probleem volkomen te traineren.

Zelfs als het om ‘humor’ zou gaan, bereikte de bioloog hetzelfde effect als internettrollen. Die slaan iedere discussie ook dood door extreme dingen te roepen. Als het klinkt als seksisme, ruikt als seksisme, hetzelfde effect heeft als seksisme.… wat zou het dan zijn? Seksisme. Ook als Dekkers van zichzelf vindt dat hij helemaal niet seksistisch is, richtte hij schade aan.

En dan hebben we het nog niet gehad over een geruchtmakende verkrachtingszaak in de Verenigde Staten, waar de focus vooral lag op het ‘feit’ dat het zo zielig is voor verkrachters als ze veroordeeld worden voor verkrachting, en had het slachtoffer niet beter op moeten letten. Of de trailer van de komende Star Trek film, die halverwege zonder enige aanleiding een wijdbeens staande, bijna naakte vrouw toont. Verborgen in dat beeld zat een link naar een tot nu toe niet gepubliceerde poster. Op die manier belonen de reclamejongens fans die op halfnaakte vrouwen geilen. Weten we meteen ook weer voor welke doelgroep de film gemaakt werd – sorry, vrouwelijke Star Trek fans, het gaat niet om jullie!

Tsja. Het was weer een zware week voor de helft van de mensheid, maar in ieder geval helpt het als vrouwenhaters openlijk optreden. Dan worden ze zichtbaar, net zoals bij de VN conferentie om geweld tegen vrouwen aan te pakken. Dat helpt bij het bestrijden van ondergronds voortwoekerende vrouwendiscriminatie. Het zorgt voor verandering. Dus, heren, bedankt daarvoor!

Hawkeye Initiative bestrijdt seksisme

Hoe kun je duidelijk maken dat al die ‘sterke sexy vrouwen’ poses echt té belachelijk voor woorden zijn? Hoe maak je inzichtelijk dat vrouwen op een absurde erotische manier afgebeeld worden? Nou, door in plaats van de vrouw in kwestie superheld Hawkeye in ongeveer dezelfde pose te tekenen. Door het vreemd te maken doorbreek je de afstomping en kun je met nieuwe ogen kijken. Leve het Hawkeye Initiative, een nieuwe loot aan de stam van het feminisme! Voor meer, zie hier.

https://i0.wp.com/uploads.neatorama.com/images/posts/741/55/55741/1354486525-0.jpg

UPDATE: De rollen omdraaien leidt tot echte veranderingen in het werkelijke leven. Een game ontwerpster deed dankzij het Hawkeye Initiative inspiratie op om een mannelijke chef aan te pakken. Haar baas had een sexy gamesfiguurtje boven zijn bureau hangen. Een grote poster van een halfnaakte dame. Met behulp van een mannelijke collega verving ze de sexy dame door een sexy heer. En haar baas begreep de boodschap. Sterker nog, hij nodigde hen beiden uit voor de lunch en liet beide posters vervolgens naast elkaar ophangen. Begrip en plezier alom. Hoera!

De gereedschapskist: alles over seksobjecten

Per dag zien we duizenden beelden van vrouwen. Dit beeld in Atlantic Magazine geeft een mooi voorbeeld van de manier waarop de media vrouwen vaak toont. Inderdaad, mooie benen. Of neem bijvoorbeeld de campagne van pakkenfabrikant Suit Supply. Het hele land hing vol met vrouwen gereduceerd tot een paar billen en een stuk rug. Wat gebeurt hier? Dat kun je in kaart brengen met een test van website Sociological Images. Grote kans dat zo’n foto een vrouw als seksobject gebruikt.

Hoe herken je een seksobject

Gebruikt een beeld een vrouw als stand-in voor een voorwerp? Zie je alleen een geïsoleerd lichaamsdeel? Vrouwen zonder hoofd, of vrouwen als anonieme kudde, allemaal even slank en rank? Dat zijn enkele van de vragen om te meten of de vrouw op de foto gebruikt wordt als seksobject, ja of nee. Sociological Images wijdt een serie aan de vrouw als seksobject, en wat we hiermee moeten, want dit soort beeldvorming rukt op:

Around since the 1970s and associated with curmudgeonly second-wave feminists, the phrase “sexual objectification” can inspire eye-rolling. The phenomenon, however, is more rampant than ever in popular culture.  Today women’s sexual objectification is celebrated as a form of female empowerment.  This has enabled a new era of sexual objectification, characterized by greater exposure to advertising in general, and increased sexual explicitness in advertisingmagazinestelevision showsmoviesvideo gamesmusic videostelevision news, and “reality” television.

Schadelijke effecten

Het lijkt erop dat deze dominante beeldcultuur zowel mannen als vrouwen traint om vrouwen vooral te zien als een collectie aantrekkelijke onderdelen. Zoals een huis een mooie daklijst, schattig balkon of mooie luiken voor de ramen heeft, zien we vrouwen als een verzameling aantrekkelijke billen, borsten en benen. Nee, dat is niet genetisch:

“Our findings suggest people fundamentally process women and men differently, but we are also showing that a very simple manipulation counteracts this effect, and perceivers can be prompted to see women globally, just as they do men,” Gervais said. “Based on these findings, there are several new avenues to explore.”

De Zesde Clan hoopt dat dit snel gebeurt, want nu zijn vrouwen geen mensen maar een serie losse onderdelen. Erger nog, onderdelen waar iets aan mankeert, en dat moeten we snel fiksen. We hebben vieze vagina’s die nodig een schoonmaakbeurt behoeven. We hebben teveel haar op verkeerde plekken en nu zal iedereen ons walgelijk vinden. We kunnen pas naar het strand als we drie maanden bezig zijn geweest met onze benen, en daar voor honderden euro’s aan crèmes op hebben gesmeerd.

Pas als alle onderdelen perfect zijn kunnen vrouwen het hoogst haalbare bereiken, namelijk seksueel aantrekkelijk zijn voor mannen. (Want: seks-object.) Er komen steeds meer aanwijzingen dat die houding een negatief effect heeft op vrouwen en meisjes:

Pop culture sells women and girls a hurtful lie: that their value lies in how sexy they appear to others, and they learn at a very young age that their sexuality is for others.  At the same time, being sexual, is stigmatized in women but encouraged in men. We learn that men want and women want-to-be-wanted. The yard stick for women’s value (sexiness) automatically puts them in a subordinate societal position, regardless of how well they measure up.  Perfectly sexy women are perfectly subordinate.

Ook in Nederland maakt de overheid zich steeds meer zorgen over de seksualisering van meisjes, en de gevolgen die dat heeft voor hun ontwikkeling. Fabrikanten bieden rustig strings voor zesjarigen aan. Op een gegeven moment denken jongeren dat het volstrekt normaal is om meisjes te beoordelen op basis van hun uiterlijk en of ze seksueel beschikbaar zijn – waarbij het negatieve waardeoordeel ‘slet’ al snel volgt. Die cultuur legt een enorme druk op jonge vrouwen en ondermijnt hun zelfvertrouwen.

Veranderen

Hoe kom je af van een cultuur en mentaliteit die vrouwen reduceert tot voorwerpen die er leuk en sexy uit moeten zien? Het helpt als mannen vader worden van een dochter. Diverse onderzoeken wijzen uit dat de komst van een dochter de houding van mannen ten opzichte van meisjes en vrouwen verandert:

most male respondents with daughters replied that yes, having girls made them see ladytypes differently. Like actual humans! Humans just like men! Imagine that! One father remarked that he no longer lusts after barely legal women, because they look like girls to him. Another said that he doesn’t think it’s funny to watch strippers almost get hit by cars as they try to cross the highway on their way to work anymore. Women are people!

Als individu kun je ook iets doen. Grijp de macht terug. Sociological Images adviseert jezelf een aantal gewoontes aan te leren om de invloed van de media in te dammen. In plaats van iets waar anderen naar kijken, zouden vrouwen stil moeten staan bij het feit dat zij als persoon een lichaam hebben, en dat dit lijf een wonderbaarlijk geheel is, om te huppelen, springen, wandelen, fietsen, boodschappentassen te tillen, enzovoorts.

Tweede advies van Sociological Images: doorbreek stereotiepe verwachtingen. Hou een dagje deuren open voor mannen, eet een lekkere maaltijd en klop tevreden op je buik, alles wat je eraan doet herinneren dat je niet bestaat bij de gratie van ‘mooi’ zijn volgens rigide media normen.

Advies drie: richt jezelf op je eigen ontwikkeling als persoon. Met andere woorden, aandacht besteden aan je geest in plaats van je lichaam als collectie onderdelen die verbetering behoeven. Daarbij geeft de Zesde Clan je graag wat aanvullende leestips. Allereerst ‘Vrouw zijn, hoe doe je dat?’ van Caitlin Moran. Haar vaak hilarische analyses bieden een goed tegenwicht voor de terreur van het schoonheidsideaal. Dan The Body Project van Joan Jacobs Brumberg. Niet vertaald in het Nederlands, maar wel perfect om de ontwikkeling van het schoonheidsideaal te begrijpen. Ariel Levy’s boek over de opkomst van de bimbo cultuur is ook onmisbaar als tegengif.

Tot slot: vergeef jezelf. Vrouwen krijgen talloze keren per dag te horen dat ze niet deugen. We moeten onszelf vergeven dat we geen perfecte benen, borsten en billen hebben. Dat we er niet uitzien als zestienjarige supermodellen met kledingmaatje 34.Als je jezelf kunt vergeven, wordt het vervolgens een stuk makkelijker om je te verzetten tegen deze dominante cultuur. Kun je boos worden en in actie komen.

Bijvoorbeeld door petities naar tijdschriften te sturen, om hen te verzoeken op te houden met het bewerken van foto’s om modellen nog dunner te maken. Door Suit Supply aan te klagen voor de manier waarop ze vrouwen in beeld brengen. Of door een lied op Youtube te plaatsen om het onhaalbare schoonheidsideaal af te branden. Er is veel mogelijk als je je niet meer uren per dag zorgen hoeft te maken over je uiterlijk 😉

TOEGIFT: wat als alle sporten zo gefotografeerd werden als het vrouwen beachvolleyball?

Wansmaak ten top

Vrienden van de Zesde Clan dwaalden onschuldig door een grote elektronicaketen, toen ze opeens geconfronteerd werden met een adembenemend staaltje wansmaak. Het product leek heel erg op onderstaand geval, maar dan met een wazig kijkende blondine in bikini:

In de woorden van de Vrienden was de seksistische foto nog niet het ergste. Nee, de maker had een tactiele ervaring in het product verwerkt:

Het is nog erger! Ik weet niet of het op de foto goed overkomt, maar die bikini, dat zijn twee ronde uitstulpingen in de muismat. Zodat je met je hand als het ware in/op iemands decolleté aan het werken bent. Zeg maar. Vandiedingen. Getver!

Getver, inderdaad. Meer een billenman? Geen probleem, de wereld bestaat om jou te dienen. Dus via internet letterlijk en figuurlijk onder handbereik:

Ook met opbollend effect, zodat je als man onder het ‘werk’ lekker een achterwerk kunt bepotelen. Borsten en billen. Ja, dat is inderdaad het enige belangrijke aan vrouwen. Wij zijn immers geen mensen. Wij zijn een optelsom van losse lichaamsdelen die je naar believen kunt etaleren, met of zonder sexy lingerie. Bedankt, gadget makers!

Zelfs sushi eten kan van een vrouw een object maken

Het schandaal rondom de Zuid Afrikaanse zakenman Kenny Kunene, waar de Zesde Clan eerder over schreef, geeft een heel nieuwe lading aan het fenomeen vrouwen presenteren als object. Als onderdeel van een geruchtmakend verjaardagsfeest at de zakenman publiekelijk sushi van een halfnaakte vrouw. Dat is in Japan niet geheel ongebruikelijk, blijkt na vragen over dit aspect van Kunene’s feestje. De trend is zelfs tot aan Engeland doorgedrongen, getuige een artikel vorig jaar in De Telegraaf.

Wat zou Suit Supply hiervan zeggen? O ja, de vrouw als gezaghebbende muze natuurlijk!

Japan for the uninvited gaat in op het fenomeen, en begint met te benadrukken dat het verschijnsel in Japan zelf niet algemeen voorkomt. Het beperkt zich tot de onderwereld. Criminelen met teveel geld huren vrouwen in en gaan sushi eten vanaf het naakte lichaam. Dit heet Nyotaimori, oftewel ‘presentatie van het vrouwelijk lichaam’.

Het klinkt als enorm rotwerk om als levend dienblad te moeten fungeren. Japan for the uninvited:

Models are trained to lie still for hours, and they must be able to endure unexpected splashes of cold water and prods with chopsticks. Her body must be completely shaved, and specially washed with fragrance-free soap before the feast. Traditionally, the meal is eaten directly from the skin of the model, but hygiene laws in many countries prevent this – forcing restaurants to wrap their girls in clingfilm to prevent contact between skin and food.

Eind jaren negentig begon deze praktijk zich te verspreiden naar andere werelddelen. China bijvoorbeeld, waar de regering het fenomeen al snel de kop probeerde in te drukken. Maar ook de Verenigde Staten. Chicago had een restaurant waar ze sushi op deze manier aanboden, maar dit eethuis schijnt inmiddels dicht te zijn. Of de organisatie waar de Telegraaf over schreef het nog aanbiedt is onduidelijk. De Engelse verslaggeefster van The Guardian die meeging naar zo’n avondje had er in ieder geval gemengde gevoelens over:

It was 7.05pm, dinner was due to begin in 25 minutes, but the naked women were already in situ, laid out as if in a morgue, ­awaiting a postmortem. […]  Loud guffaws from the other table, followed by clapping, came in response to one of the men dropping his piece of sushi on the woman’s groin area.  Ben spent most of the evening ­telling me how nyotaimori is not ­demeaning to the women. “So long as they get paid,” he argued, it is no different from being an artist’s model.

Tsja, en daar kun je ook wat van zeggen. Vooral het blijven benadrukken van de niet-vernederende kanten van Nyotamori maakt het overtuigend. Bovendien: net als Japan for the uninvited wijst de Guardian erop dat het fenomeen in Japan beperkt blijft tot de onderwereld. Mensen kijken erop neer omdat sushi alleen in ranzige tenten zo aangeboden wordt. Ook de Engelse gelegenheidsdiners kregen al snel een puberaal jongens onder elkaar tintje, met vrouwen die door steeds meer beschonken rakende mannen geprikt werden met stokjes. En maar bewegingsloos blijven liggen. Als onderbord voor eten.

Dat is het nare van dit verhaal: de manieren waarop vrouwen als object behandeld kunnen worden kennen geen einde en geen grenzen. Diepe, diepe zucht.