Tag Archives: vrouw als lustobject

Lady Gaga tegen critici: daar is het gat van de deur

Net als allerlei andere beroemdheden ligt Lady Gaga momenteel onder vuur in de roddelpers en glamourbladen omdat ze, ooooh grote schrik, een paar kilo’s aankwam. Ze moet afvallen, want zo’n dikke kont kan echt niet, ze past niet eens meer in haar kostuums en dat is schandalig, aldus de kritiek. De reactie van de popster? In plaats van nederig haar hoofd te buigen, zich schuldig te voelen en acuut op een dieet van water en sla te gaan, kwam ze in verzet. Daar is het gat van de deur.

Lady Gaga gaat haar eigen gang.

Magazine Salon juicht haar acties toe:

Over the weekend she posted a photo of Marilyn Monroe and the quote, “To all the girls that think they’re ugly because you’re not a size 0, you’re the beautiful one. It’s society who’s ugly.” And she added, “And thanks to my fans who love me no matter what, and know the meaning of real beauty & compassion. I really love you.” She then issued the sartorial equivalent of an upraised middle finger by stepping out in a balloony dress that seemed inspired by a post-Wonka factory visit by Violet Beauregarde.

Het blad denkt dat deze acties samenhangen met de manier waarop Gaga haar lichaam gebruikt voor haar kunst:

Her public persona uses her body as a work of art, not an object of lust. So if you have a problem with her size, if it’s aesthetically unpleasing to you, it’s really your issue, isn’t it? Gaga’s never given a damn about making herself pretty for you.

Goed voorbeeld om na te volgen, zou de Zesde Clan zeggen.

 

Ariel Levy fileert het Italië van Berlusconi

Italië? Sinds Berlusconi staat het land bekend om z’n Bunga Bunga party’s en televisieprogramma’s vol halfnaakte vrouwen, die niet mogen praten, maar wel wulps met hun kont mogen zwaaien. Hoe kon dat gebeuren? En hoe beïnvloedt die cultuur mannen en vrouwen? Ariel Levy bezocht het land en schreef een lange reportage voor de New Yorker over de situatie die ze aantrof.

Ariel Levy was in 2010 te gast op een festival van The New Yorker.

Het is een typisch voorbeeld van onderzoeksjournalistiek: uitgebreid, gedetailleerd, en met een mooie analyse van de aantrekkingskracht van Berlusconi:

The sense that Berlusconi is just a natural man, one who happens to be exceptionally good at being male, has been an enormous part of his success. Throughout his career—as a singer on cruise ships, as a real-estate developer, as a media magnate, and, finally, as a politician—he has convinced Italians that he is someone they can both relate to and aspire to be like. Many men still feel that he is being attacked for being irresistible to women (which they would like to be) and plainly human, susceptible to sin (just like them). “He’s on the same wavelength as people,” one of Berlusconi’s friends told me. “He laughs when they laugh.”

Levy weet waar ze over schrijft. Ze is onder andere de auteur van ‘Female Chauvinist Pigs – de opkomst van de bimbocultuur’. Als je ergens een bimbocultuur aantreft is het wel in Italië. De reportage in de New Yorker kun je beschouwen als een soort journalistiek vervolg op haar boek. Dezelfde thema’s komen terug: de vrouw als object, fake in je kracht staan met paaldansen, en de seksualisering van vrouwenlichamen.

Italiaanse vrouwen beginnen schoon genoeg te krijgen van deze cultuur. Uit de reportage van Levy blijkt dat ze steeds minder waardering hebben voor Berlusconi, één van de belangrijkste aanjagers van de bimbocultuur. En ze beginnen in verzet te komen. Dat verzet brak openlijk uit met de online publicatie van videopamflet ‘Il cuerpo delle donne’ van Lorella Zanardo, een vlijmscherpe analyse van het beeld van de vrouw in de televisieprogramma’s van Berlusconi.

De protestgolf bereikte een voorlopig hoogtepunt in februari van dit jaar, toen meer dan een miljoen mannen en vrouwen in Rome en andere steden de straat opgingen om te protesteren tegen de reducering van de vrouw tot lustobject. Onder andere de auteur Umberto Eco sprak de menigte toe.

Kortom, interessante ontwikkelingen, die in de Nederlandse media niet altijd de aandacht krijgen die ze verdienen. Gelukkig hebben we dan nog buitenlandse media, zoals de New Yorker. De Zesde Clan verwijst je graag door naar Levy’s artikel voor het hele verhaal.