Tag Archives: voetbal

WK toont seksistische trekjes

Mannenvoetbal lijkt bij een deel van de mannen het ergste naar boven te halen, als het gaat om vrouwen. In korte tijd zagen journalistes zich geconfronteerd met handtastelijke mannen, nam haat jegens vrouwelijke voetbalcommentatoren ernstige vormen aan, en organiseerde Getty een wedstrijd ‘knapste fan’, met alleen foto’s van vrouwen. Het signaal is duidelijk: een deel van de mannen eigent zich voetbal toe als HUN territorium. Als vrouw moet je óf opzouten, óf ten alle tijden beschikbaar zijn als sexy consumptiemiddel voor wildvreemden. Gelukkig neemt het verzet tegen wangedrag toe.

Wat betreft seksobject tekende het WK tot nu toe een aantal lelijke incidenten op, die duidelijk het topje van de ijsberg zijn. Bezoeksters van wedstrijden signaleren dat mannen behoorlijk handtastelijk zijn. Mannen fluiten vrouwen na, roepen naar ze, bepotelen hen ongewenst. De Russische autoriteiten doen wat ze kunnen maar het blijft lastig. Zo zijn agenten een groep Braziliaanse fans op het spoor die Rusinnen lastig valt, maar als je één vent arresteert duiken er zes anderen op die verder gaan. De intimidatie maakt dat vrouwen nauwelijks alleen op straat durven te lopen.

Ook journalistes zijn niet veilig voor grijpgrage handjes. Tot nu toe vielen mannen tijdens dit WK al drie presentatrices lastig terwijl ze voor de camera verslag deden. Moet je je voorstellen, je doet je werk en opeens overvalt een vent je met ongewenste zoenen en ander gezwam, in het openbaar, midden in de uitzending. Omdat zijn behoeftes boven alles zouden gaan. Belachelijk. Het maakt het voor Julia Guimaraes, Julieth González Therán, Malin Wahlberg en andere vrouwen extra moeilijk om journalistiek te bedrijven.

Andere keren krijgen vrouwen expliciet te horen dat ze moeten opzouten, omdat ze vrouw zijn. Neem de voetbalcommentatoren. We zijn gewend dat mannen het commentaar leveren, want mannen domineren dit beroep bijna totaal. Onder andere in Engeland en Duitsland is het voor de eerste vrouwelijke voetbalcommentator spitsroeden lopen. Een vocaal groepje mannen beschouwt hen als indringers. Zo meldde de NOS dat Duitsers helemaal doordraaiden toen Claudia Neumann live commentaar gaf bij wedstrijden. Ze moest de gang dweilen bij de omroep ZDF, terug de keuken in, opzouten.

Behalve de oproep aan vrouwen om terug hun hok in te gaan (keuken, huishouden, ga vrouwenwerk doen, vrouw), hekelen mannen ook de stem van vrouwelijke voetbalcommentatoren. Ze kunnen niet tegen het te hoge, schrille gekras, jammeren ze. Dat dit seksistisch is blijkt wel als je het omdraait: mannen kunnen praten wat ze willen, met allerlei soorten stemmen en gehakkel en op iedere denkbare toon, maar niemand klaagt over hun stemgeluid. Alleen vrouwen krijgen er van langs. Gezeur over haar stem is een indirecte manier om te zeggen: ‘hou je kop en ga weg’.

Gelukkig neemt het verzet tegen seksistische kritiek toe. Zo besloot de organisator die ‘meest sexy fan’ verkiezing af te blazen na forse kritiek. Journalistes slaan terug als mannen hen onder het werk storen met opdringerige ongewenste handtastelijkheid – en zorgen ervoor dat de dader excuses maakt. Omroep ZDF nam openlijk stelling tegen de seksistische aanvallen op Neumann:

Thomas Fuhrmann, de baas van de ZDF-sportredactie, is er helemaal klaar mee. “Wij accepteren natuurlijk kritiek, ook bij de commentatoren, maar wat er bij Claudia Neumann gebeurt gaat alle grenzen te buiten”, zegt hij tegen Spiegel Online.

Ook ”gewone” sociale media gebruikers nemen stelling en laten weten dat vrouwen net zo goed voetbalcommentaar kunnen leveren als mannen.

Kortom er is steeds meer aandacht voor wangedrag en seksistische aanvallen op vrouwen. Steeds meer mensen nemen aanstoot hiertegen en roepen de daders ter verantwoording – of juichen het toe als een vrouw zich assertief opstelt en een man duidelijk aanspreekt op zijn wangedrag. Allemaal goede ontwikkelingen. Vrouwen verdienen respect, vrouwen kunnen net zo goed voetbal commentaar leveren als mannen, vrouwen moeten gewoon hun werk kunnen doen zonder dat onbekende mannen hen lastig vallen. Vrouwen zijn mensen. En voetbal is van ons allemaal. Hoe moeilijk kan het zijn?

Advertenties

Nieuwsronde: feestdagen editie

Van het verlies van Hillary Clinton in de V.S., de femicide in Latijns-Amerika tot aan de stagnerende emancipatie in Nederland, het was een ruw jaar voor vrouwen die als mens ruimte in willen nemen op onze planeet. Toch gaan vrouwen stug door – en die ontembare geest is een feestje waard. Daarom in deze feestdagen editie verhalen vol successen en vrouwen die blijven strijden voor een betere wereld.

  • Het Nigeriaanse voetbalteam Super Falcons won voor de achtste keer op een rij de Women’s Africa Cup of Nations. De regering beloofde de speelsters een bonus voor die historische prestatie, maar niks. Dus protesteerden de speelsters met medestanders voor het parlementsgebouw in Abuja. Betalen, pannenkoek!
  • Ondertussen schreven tienervoetbalsters in Engeland een boze brief naar de Football Association (FA) met luide kritiek op een rapport vol maatregelen om meer meisjes te interesseren voor de sport. De suggesties in dat rapport, zoals kleinere ballen gebruiken om meisjes niet af te schrikken met een normale, zwaardere bal, maken hersenloze barbies van meisjes, signaleren ze.
  • Voor het eerst wijdt een museum in de Australische stad Melbourne een grote expositie aan werken van Aboriginalkunstenaressen. De tentoonstelling is het resultaat van een snelle emancipatiebeweging. Zo gebeurde het nog in 1981 dat de Aboriginal Australia Exhibition, een prestigieus evenement met 321 werken van inheemse kunstenaars, louter mannen een podium gaf.
  • De monden vielen open van een groepje Britse tieners, toen ze in een krant lazen dat sommige vormen van vrouwenbesnijdenis ‘best moeten kunnen’. Echt niet! Ze schreven een prachtig lied tegen vrouwenbesnijdenis om te protesteren tegen deze vorm van genitale verminking.
  • In de V.S. zijn voor het eerst in de geschiedenis de meeste rechtenstudenten vrouw. In Canada maken meer vrouwen deel uit van de 1% mensen met de hoogste salarissen in het land.
  • Tegelijkertijd maken vrouwen nog steeds het grootste deel uit van de armen in de wereld. Ook in rijke westerse landen. Daarom heeft de Engelse drogisterijketen Boots nu een donatiesysteem opgezet om maandverband en tampons te schenken aan voedselbanken. Dit omdat vrouwen met een zeer laag inkomen deze essentiële producten vaak niet kunnen betalen.
  • Sinds 1990 nam de moedersterfte in ontwikkelingslanden af met 45%. Dat is goed nieuws, want een kind baren is wereldwijd doodsoorzaak nummer 2 voor vrouwen.
  • Sarah Roebuck liep in Parijs een man tegen het lijf die haar verwarde met een gebruiksvoorwerp. Een jaar later zag ze haar verkrachter terug in een Franse rechtbank. Bij die gelegenheid schreef ze een open brief aan de dader en aan mannen in het algemeen: ”“Ik wil dat mannen dit lezen en zich even misselijk voelen als de vrouwen die dit meegemaakt hebben. Ik wil dat dingen veranderen. Ik eis dat dingen veranderen.”
  • Het is niet vanzelfsprekend dat meisjes ruimte innemen op poppodia, maar een succesvol evenement probeert de drempel te verlagen. Girls Go BOOM vond plaats in de Belgische stad Gent en de Nederlandse stad Rotterdam, en bracht meiden bij elkaar die graag in een band spelen of aan de weg timmeren met slam poetry. Het initiatief kwam van Lindsi Dendauw en twee van haar vriendinnen. In de toekomst wil het trio vier keer per jaar iets organiseren. Zoals workshops over hoe je een band opstart. Of filmavonden.
  • India slaagde er twee jaar geleden in om een satelliet in een baan rond Mars te brengen. Dat zou nooit gelukt zijn zonder wetenschapsters zoals Ritu Karidhal, Nandini Harinath en Anuradha TK.

Seksisme alarm: ”Misbruikte voetballers zijn geen echte mannen”

Je kon er op wachten. Enkele mannelijke voetballers brachten naar buiten dat zij het slachtoffer waren van seksueel misbruik. Acuut stond de gender-politie op. In de vorm van een vijfvoudig dartskampioen die zijn podium van de roem benutte om te oordelen dat misbruikte voetballers geen echte mannen zijn. Want echte mannen zijn sterk, stoer en slaan er op los. Echte mannen kunnen nooit kwetsbaar zijn of, erger nog, ergens het slachtoffer van zijn. Dus zijn het geen mannen. Probleem opgelost!

Dartskampioen Eric Bristow benutte Twitter om de ‘harde kerels’ uit zijn sport te vergelijken met watjes van voetballers, die zichzelf niet verdedigden tegen aanranders. Hij gebruikte in zijn tweets ook het woord ‘poof‘, een scheldwoord voor homo. Later bood hij excuses aan. Hij had pedo bedoeld. Oh, ok…

Bristow heeft volgens diverse media de beledigende twitterberichten verwijderd, maar het kwaad is al geschied, signaleert dagblad The Guardian:

If the ignorant raving of the likes of Bristow are left unchallenged, then other survivors will be deterred from coming forward. Such comments inflict genuine damage on people too: if you’ve internalised a “maybe it was my fault” sense of shame, if you feel emasculated, then Bristow’s rant will be a source of hurtful anguish.

Als samenleving hebben we sowieso moeite met seksueel geweld. Als iemand een vrouw verkracht terwijl ze een kort rokje droeg, heet het geen verkrachting en zeggen teveel mensen dat het haar eigen schuld is, bleek onlangs uit een enquête van de EU. Zoals Marjolein Derous de algemene houding van mensen rondom het thema ‘seks zonder toestemming’ (=verkrachting) samenvat:

De enquête op zich, de verbazing over de eerste ‘interpretatie’ van de cijfers en het snel-snel afvoeren van zelfs de ondubbelzinnige resultaten zijn allemaal symptomen van eenzelfde probleem: we vinden seksueel geweld wel allemaal heel erg, maar willen er zelf niet al te veel mee geconfronteerd worden.

Die houding treft vrouwen harder dan mannen, omdat de meeste daders mannen zijn en de meeste slachtoffers vrouwen. Maar mannen kunnen ook in de greep van een verkrachter raken, getuige de misbruikschandalen uit het leger, katholieke tehuizen en andere besloten organisaties. Vaak krijgt het slachtofferschap dan een extra lading mee. Voetballers gelden als het toppunt van mannelijkheid. Zeker de sterren, de topscorers, belichamen een ideaalbeeld van ware macho mannelijkheid. Ieder jongetje behoort te streven naar de mannelijkheid van dit soort helden.

Als die stoere helden zich opeens ontpoppen tot kwetsbare mensen die in hun jeugd vreselijke dingen meemaakten en daar nu nog steeds onder lijden, slaan de hersenen van veel mensen op tilt. Wat je hoort, ziet en leest past niet in het plaatje of bij de emoties die mannelijke voetbalhelden, racehelden en andere sportsterren oproepen.

Vervolgens heb je twee keuzes. Je beeldvorming over mannelijkheid veranderen, of vasthouden aan jaren vijftig rolpatronen en alles wat daarvan afwijkt wegmeppen. Dat laatste is wat mensen zoals Bristow doen. Misbruikte voetballers zijn geen echte mannen. Phew! Aloude stereotiepe beeld hersteld, mannelijkheid gered, en dat dit betekent dat mannen die slachtoffer zijn van seksueel misbruik, in de kou staan en nergens naartoe kunnen.

Oh en voor alle duidelijkheid: verkrachting en andere vormen van seksueel geweld hebben niets te maken met lustgevoelens of de vraag of iemand ‘sexy’ is of wat dan ook. Het draait om status en macht. En gewapend met beschikbare cijfers kun je profielen opstellen van daders. Zoals de meest voorkomende dader van ‘date rape’. En als de dader de eerste keer ongestraft wegkwam met zijn misdrijf, gaan teveel van hen door met verkrachten.

Joanna Russ heeft nog steeds gelijk (helaas)

Joanna Russ schreef een paar decennia geleden het geniale boek How To Suppress Women’s Writing, in het Nederlands nét iets minder sarcastisch vertaald als ‘Andere Levens, Andere Letteren’. Zij gaf in die kwalitatieve analyse een overzicht van gangbare patronen, die ervoor zorgen dat schrijfsters in de marge belanden en zelfs totaal vergeten worden. Naar nu blijkt zijn die mechanismen nog steeds effectief. Gelukkig bieden sociale media/internet tegenwoordig enige tegenwicht.

The Million zette op een rijtje welke auteurs prijzen voor non-fictie wonnen bij de National Book Awards Longlist for Nonfiction:

Are fewer women writing nonfiction, you might ask. I suppose it depends on what you call “nonfiction.” According to the last few years’ NBA juries, it is mostly history (preferably about war or early America); biography (preferably about men, especially presidents); or reportage (preferably about war, the economy, or non-Western countries).

The Million geeft hier een prachtige omschrijving van patronen die Russ identificeerde. Het is wel geschreven, maar het gaat over de ‘verkeerde’ onderwerpen – de enige belangrijke onderwerpen zijn namelijk oorlog, biografieën over mannen, de economie en (krijgs)geschiedenis. De dominantie van blanke mannen is zo voorspelbaar, dat The Mayborn alvast de volgende winnaar van de Pulitzerprijs voor non-fictie aankondigde. Het is een man, we weten alleen zijn naam nog niet!

Een geniale kop om een tenenkrommende stand van zaken te omschrijven. Ook in Nederland. Want de Ako Literatuurprijs 2014 ging natuurlijk weer naar een blanke man, die een roman schreef over, jawel, mannen en oorlog. Ook in voorgaande jaren bleek dat Ako vrouwen niet ziet staan.

Zelfs als schrijfsters prijzen winnen en succes boeken, wil dat nog niet zeggen dat ze écht meetellen. Neem science fiction. Vrouwelijke auteurs behaalden dit jaar bijna de helft van de prijzen die dit genre te bieden heeft. Op zich leuk nieuws. Maar toch blijven mannen de norm:

Hurley says that female science-fiction writers are often forgotten. “It’s always Asimov and Heinlein,” she says. “You don’t hear about Russ or LeGuin. And there are very particular ways that people talk about it. One of those is by saying ‘well she did it, but it wasn’t really science fiction,’ or ‘her husband has a big impact.’”

Oftewel, ze schreef het wel, maar ze had hulp. En: ze schreef het wel, maar kijk toch eens waar het over gaat – het is geen SF. Precies twee van de patronen waar Joanna Russ op wees.

Daarnaast krijgt het werk van schrijfsters wel nominaties, maar dan bij de minder prestigieuze prijzen. Zo bestond de shortlist voor de NS Publieksprijs voor de helft uit romans van vrouwelijke auteurs. Echter, daar staan dan bijvoorbeeld ‘vrouwenthrillers’ bij – een gevalletje ‘ze schreef het wel, maar ze is geen echte schrijfster’. Vrouwenthrillers, meh, da’s natuurlijk geen literatuur! Bovendien ging de eer dit jaar naar een boek van een man, over een man. Een voetballer, en voetbal geldt als een mannelijk gedefinieerd onderwerp bij uitstek.

Wat wél veranderd is, is de context. Zodra mensen bijvoorbeeld bij een discussie over science fiction auteurs Asimov en Heinlein aanhalen en zich afvragen waar de vrouwen zijn, schieten twitter, websites en andere digitale media schrijfsters te hulp, signaleert Kameron Hurley. Degenen die vrouwen niet zien staan, krijgen een hele lijst sf-schrijfsters te zien, zodat ze de volgende keer minder hard kunnen roepen dat alleen mannen serieuze sf schreven en schrijven.

Sociale media versterken de stem van vrouwen en maken het moeilijker ze over het hoofd te zien (vandaar dat internettrollen daar zo allergisch op reageren). Seksistische denkers krijgen op die manier meer tegengas, maar dat maakt helaas nog geen einde aan de (denk)patronen en redeneringen die mannen tot norm verheffen en vrouwen aan de zijlijn parkeren. Kortom, lees Joanna Russ! En ken de patronen!

Nieuwsronde

De mores in de bouw, Russische journalistiek, een film over het leven van Getrude Bell… Het werden geen aparte stukken voor De Zesde Clan, maar de links bieden genoeg interessante informatie om deel uit te maken van een Nieuwsronde.

CDA-leden kozen Ruth Peetoom als nieuwe voorzitter.

  • Ruth Peetoom is de nieuwe voorzitster van het CDA. Ze kreeg 61 procent van de stemmen. Dagblad Trouw noemt haar verkiezing een motie van afkeuring van de leden aan het adres van de architecten van de samenwerking met de PVV. Waarna de rest van het artikel over mannen gaat. Peetoom komt nog één keer terug omdat de schrijver van het opiniestuk twijfelt of ze erin kan slagen de tegenstellingen tussen CDA leden en prominenten te overbruggen. Over de kwalificaties van Peetoom geen woord….
  • Intermediair geeft in een rubriek over stellen en de manier waarop ze zorg en werk verdelen, misschien onbedoeld een onthullend kijkje in de bouwwereld. Zo vroeg mogelijk beginnen en zo laat mogelijk weggaan is de norm, want dat is stoer. Wie ouderschapsverlof op wil nemen wordt bij terugkeer niet meer serieus genomen, laat staan als je minder uren wil werken. ,,De bedrijfstak zorgt er eigenlijk voor dat je je dan niet meer thuis voelt – en weggaat,” vertelt de man van het stel. De man. Laat staan als de werknemer een vrouw is…
  • Gertrude Bell, de negentiene eeuwse archeologe en diplomate, leidde zo’n buitengewoon leven dat maar liefst twee regisseurs een film over haar willen maken. Werner Herzog en Riddley Scott zouden interesse hebben.
  • Anna Politkovskaya werkte als journaliste in Rusland en deinsde er niet voor terug corruptie en andere misstanden aan de orde te stellen. Onbekend gebleven daders schoten haar in 2006 neer. De moord werd alom gezien als een politieke daad: een lastige journalist permanent de mond snoeren. Ms Magazine besteedt nu aandacht aan een collectie van Politkovskaya’s artikelen, gebundeld in het boek ‘Is good journalism worth dying for?’ Ze schreef de stukken in de periode van 2000 tot en met haar dood.
  • The Guardian intervieuwde Karren Brady, manager van voetbalclub West Ham en één van de meest succesvolle zakenvrouwen van Engeland. Ze vertelt dat kinderopvang aftrekbaar zou moeten zijn van de belastingen, dat vrouwen eerlijke kansen moeten krijgen, en dat ambitie geen vies woord is.

Uefa wil diversiteit in voetbalwereld

Voetbalorganisatie Uefa wil vrouwen en allochtonen een kans geven in de voetbalwereld. Die belofte deed de bond vorige week tijdens een seminar in Amsterdam. De Uefa nam het besluit nadat een in eigen opdracht uitgevoerd onderzoek aantoonde dat benoemingen van coaches, voorzitters en bestuurders bijna altijd via informele netwerken lopen. Daardoor benoemen oudere blanke mannen oudere blanke mannen op bijna alle invloedrijke posities en hebben vrouwen en allochtonen structureel het nakijken. Het is voor het eerst dat de Uefa dit probleem erkent en openlijk bespreekt.

Karen Espelund van de Noorse voetbalbond. Zij wist het glazen plafond te doorbreken met behulp van een quotum.

De situatie is ernstig uit balans, zag de Uefa toen onderzoeker Steven Bradbury de resultaten van zijn analyse voorlegde aan de organisatie. Maar liefst 99% van alle functies waarbij je iets in de melk te brokkelen hebt, zijn bezet door blanke mannen, waarvan de overgrote meerderheid ook nog eens op leeftijd is. Zij houden elkaar in het zadel via een ondoorzichtig spel van vriendjespolitiek en informele benoemingsprocedures. De oudere blanke mannen hebben daarnaast een cultuur gevoed waarbij alles wat niet blank en mannelijk is structureel wordt gemarginaliseerd en ondergewaardeerd.

Opvallend genoeg is dit een bekend beeld. De situatie komt precies overeen met eerdere bevindingen naar benoemingen op hoge posities in andere bedrijven of organisaties. Recent voorbeeld uit Nederland: de manier waarop hoogleraren op universiteiten aan hun baan komen. Ook daar verliep dat in twee van de drie gevallen via informele netwerken en volgens informele procedures. Scouts speelden een belangrijke rol bij de vroege selectie van kanshebbers. Omdat deze scouts meestal blank en man waren, en de selectiecommissie ook, bleven vrouwen en allochtonen buiten beeld. De blanke mannen benoemden zodoende in de meerderheid van de gevallen iemand die op hen leek en vertrouwd overkwam: een andere blanke man. 

De Uefa heeft nu publiekelijk erkent dat het anno 2011 belachelijk is dat dit zo werkt. De bond wil die vastgeroeste patronen doorbreken. Het rapport van Bradbury, van de Universiteit van Loughborough, geeft aanknopingspunten. Zo blijken quota’s erg effectief:

…there were positive examples to report. In Norway, this matter had been dealt with by a quota system from 1985, whereby at least one woman would have to be on each of the central committees. This led to 40% women’s representation, and, in 1996, Karen Espelund became the first female vice-president of the Football Association of Norway (NFF) and later general secretary. ”I would never have been able to prove my competence if I had not been part of a quota system,” she said. “Of course you have to prove yourself [afterwards], but quotas are extremely important in the first situation.”

Daarnaast wil de Uefa een cultuuromslag bevorderen. De voetbalwereld moet opener worden en vrouwen en allochtonen erkennen als volwaardige mensen, die ook deskundig zijn en wiens mening gehoord moet worden.

Wordt vervolgd!

Engelsen tonen veel interesse voor baan als scheidsrechter

Engelse vrouwen bellen massaal naar de Football Association om scheidsrechter te worden. Het is één van de directe gevolgen van een schandaal rondom Andy Gray en Richard Keys, twee invloedrijke presentatoren van televisiezender Sky Sports. De sportcommentatoren dachten dat de microfoons uitstonden toen ze begonnen af te geven op een vrouwelijke lijnrechter, Sian Massey. Ze nam een geheel correcte beslissing tijdens een wedstrijd met de voetbalclub Liverpool. Het duo dacht daar anders over. Helaas stonden de microfoons aan en werd hun seksistische tirade een nationaal schandaal. Gray is inmiddels ontslagen.

Sian Massey verricht uitstekend werk op het voetbalveld.

Sommige mensen proberen de houding van Keys en Gray af te doen als een incident. Maar een meerderheid ziet het juist als een perfect voorbeeld van een houding die veel mannen in de voetbalwereld delen. Vrouwen horen er niet thuis, ze snappen niks van voetbal, en in plaats van op het veld rond te rennen kunnen ze maar beter thee gaan zetten voor hun echtgenoot. Het seksisme is zo vanzelfsprekend dat geen enkele man het als een probleem ziet. Vrouwen die ondanks dit kille klimaat toch werkzaam zijn in de voetbalwereld, leren al snel dat ze er niet over mogen zeuren en dat ze maar net moeten doen alsof het seksisme niet bestaat. Gewoon doorwerken is het devies.

Nu het seksisme zo tastbaar is geworden, inclusief bandopname, is de maat vol. Van alle kanten stromen de oproepen binnen om vrouwen serieus te nemen en iets te doen aan de middeleeuwse mores in de voetbalwereld. Niet alleen dat, maar ook Sky Sports is onder vuur komen te liggen. The Guardian sprak drie vrouwen die belangrijke posities hadden gehad bij de sportzender, maar vertrokken vanwege de bedrijfscultuur. Die omschrijven ze in termen van seksistisch, doordrenkt van angst, met pesterijen en vriendjespolitiek. Vrouwen kregen nauwelijk ruimte om hun talenten te ontplooien:

When Sky Sports News first started the girls were in suits. Sky was still about the image but they wanted women who were interested in sport. “Any monkey can read an autocue and you can’t build passion for what you do from nothing. But if you’re a woman you were there as decoration. Anything else was a bonus. It’s not that there is a criterion about how the girls look. It’s that it is the main criterion.”

In zo’n bedrijfscultuur is het niet zo vreemd dat Gray en Keys de denkbeelden hebben die ze ongewild wereldkundig maakten. Tijdens hun uitwisseling voor de microfoons zeiden de presentatoren dat de lijnrechter de buitenspelregel niet kende omdat ze een vrouw was, en moest iemand haar snel van het veld halen.

Sky Sports heeft presentator Gray inmiddels ontslagen. De man kwam verder in de problemen nadat gisteren een andere opname uitlekte. De beeldopname dateert van december 2010 en toont Gray terwijl hij zeer ongepaste opmerkingen maakt tegen een vrouwelijke collega. Als zij niet reageert lacht hij haar uit. De bandopname bevestigt wat de anonieme werkneemsters vertelden over de werkcultuur bij Sky Sports. Samen met  het schandaal van eerder deze week viel Gray voor de zender daardoor niet meer te handhaven. Hij is met onmiddellijke ingang ontslagen.

Inmiddels probeert de zender te doen wat het kan om de schade te beperken. Sinds anderhalf jaar is er een nieuwe directeur en begint de bedrijfscultuur langzaam te veranderen. Tekenen daarvan zijn de onmiddellijke schorsing van de twee presentatoren, gevolgd door het ontslag van Gray, publiekelijk excuses maken en beterschap beloven.

Wie weet gaat ook de ouderwetse cultuur in de voetbalwereld langzaam veranderen. De toegenomen belangstelling van vrouwen voor de opleiding tot scheidsrechter helpt. En de ruim 800 vrouwelijke scheidsrechters die Engeland nu telt, zijn optimistisch over hun toekomst. Zoals scheidsrechter Morag Pirie aan de Guardian vertelde:

“It’s a hard job and a lot of people think you shouldn’t be there – once they see you can do it they’re fine, though. You get a lot of comments out there but you just have to rise above it. Sian Massey will know she just has to ignore what they are saying. She should be proud of what she has done and it should spur women on to follow her. The opportunities are massive. If women put in the effort and work hard the rewards, things like running the line in Champions League matches, are huge.”

Sportcommentatoren betrapt op seksistische tirade

Handig! De microfoon aan laten staan en dan een tirade beginnen tegen een vrouwelijke lijnrechter bij het voetbal – ze is een vrouw, ze kent de buitenspelregels niet, wat doet ze daar op het veld.  Wat Andy Gray en Richard Keys, sportcommentatoren van de zender Sky Sports, eigenlijk van vrouwen vinden werd zo nationaal nieuws. Ze maakten hun opmerkingen tijdens een wedstrijd in de Premier Legue in Engeland. In de woorden van de Daily Mail: de mannen scoorden in eigen doel… Sky Sports heeft de presentatoren voorlopig geschorst. Ze mogen de eerstvolgende wedstrijd geen commentaar leveren.

Grey en Keys spraken hardop uit wat ze echt dachten van vrouwen en voetbal. Jammer voor hen stonden de microfoons nog aan...

Doelwit van de tirade was de 25-jarige lijnrechter Sian Massey. Zij weigerde tijdens een wedstrijd met de grote club Liverpool een voetballer af te vlaggen voor buitenspel. De beelden van de situatie op het veld toonden aan dat ze een correct besluit had genomen. Met andere woorden: ze wist precies wat buitenspel was en zag haarscherp wat er aan de hand was op het veld. Toch wekte haar goede optreden de weerzin op van de twee commentatoren. De krant Daily Mail citeert hun uitwisseling als volgt:

Commenting on Ms Massey, Mr Keys said: ‘Somebody better get down there and explain offside to her.’ Mr Gray, a former Scottish international footballer, replied: ‘Can you believe that? A female linesman. Women don’t know the offside rule.’ Mr Keys replied: ‘Course they don’t. I can guarantee you there will be a big one today. Kenny (Liverpool manager Kenny Dalglish) will go potty. This isn’t the first time, is it? Didn’t we have one before?’  Later in the exchange, Mr Keys said: ‘The game’s gone mad. Did you hear charming Karren Brady this morning complaining about sexism? Do me a favour, love.’

De timing van beide mannen is bijzonder slecht. Juist deze week stelde West Ham vicevoorzitter Karren Brady het seksisme in de sportwereld aan de kaak. In een reactie op het hele incident merkt ze in de Daily Mail fijntjes op dat dit het perfecte voorbeeld is van de houding die ze in haar column aan de kaak stelde. De twee commentatoren lijden ondertussen aan spontaan geheugenverlies. Toen de Mail on Sunday hen confronteerde met de geluidsopname, ontkenden ze alles:

When The Mail on Sunday put the transcript to Mr Keys, he said: ‘I have no recollection of that. I have no idea what you are talking about. ‘My recollection is that I wished the young lady all the best.’ When told a recording existed of the conversation, he said: ‘If you have a tape then you don’t need me to talk to you.’

De bandopname kunnen ze in ieder geval niet ontkennen. En de weerzin die hun seksistische tirade opwekt kunnen ze ook niet ontlopen. Sky Sports heeft inmiddels in een officiële verklaring laten weten dat de opmerkingen alle perken te buiten gaan, dat beide commentatoren niet namens de zender spreken, en dat het programma nog bekijkt hoe het verder moet met Gray en Keys.