Tag Archives: verkrachting binnen het huwelijk

Onderzoek bevestigt motieven verkrachters

Een kwart van de mannen in Azië verkracht vrouwen omdat ze vinden dat ze het recht hebben om een vrouw seksueel te bezitten, omdat ze boos zijn op een vrouw, of omdat ze zich vervelen. Datzelfde rijtje motieven kwam in 2010 ook al naar voren uit een studie van de Medical Research Council (MRC) in Zuid-Afrika. De Verenigde Naties onderzochten de motieven en voilà, opnieuw rolden deze drie redenen uit de bus. De identieke uitkomsten uit twee aparte onderzoeken bevestigen de juistheid van de feiten.

Mannen weten dat ze wegkomen met verkrachting. Dat moet stoppen, vinden steeds meer mensen.

De Verenigde Naties nemen geweld tegen vrouwen zeer serieus, omdat uit eerder onderzoek bleek dat dit een enorm probleem is. Wereldwijd zijn agressieve mannen doodsoorzaak nummer 1 onder vrouwen. De Wereld Gezondheidsorganisatie noemt geweld tegen vrouwen een probleem van epische proporties. Eenderde van de vrouwen op de wereld krijgt er zo erg van langs, dat ze ernstige psychische en fysieke problemen ontwikkelen.

Om te achterhalen wat de oorzaken van geweld tegen vrouwen zijn, en wat je kunt doen om het geweld te stoppen, doen organisaties zoals de VN onderzoek. Tussen 2010 en 2013 interviewde de VN zodoende 10.000 mannen en 3000 vrouwen uit Azië en Oceanië, om te achterhalen wat mannen beweegt om vrouwen seksueel te molesteren. Ze vermeden daarbij het woord ‘verkrachting’, want in de praktijk blijkt een omschrijving een betere methode om mannen eerlijk te laten zijn.

Uit dit onderzoek bleek dat een op de tien mannen uit China, Bangladesh, Sri Lanka, Cambodja, Indonesië en Papua-Nieuw Guinea zelf toegaven dat ze seks hadden gehad met een vrouw die niet wilde. Rekende je de echtgenotes mee – verkrachting binnen het huwelijk – dan steeg het percentage verkrachtende mannen naar 25%. Prompt maakte persagentschap AP daar een artikel van om te verkondigen dat verkrachting van je partner geen echter verkrachting kan zijn. Zo sterk is de verkrachtingscultuur, niet alleen in Azië, maar wereldwijd. Zie ook rapeculture 101.

Uit de interviews van de VN bleek dat mannen hun eerste vrouw verkrachtten terwijl ze zelf nog behoorlijk jong waren. Als ze zelf als kind geweld hadden ervaren, vertoonden ze vaker seksueel agressief gedrag. Ook nam het percentage verkrachtingen toe in gebieden met een politiek zeer instabiel klimaat, waar geweld tot de dagelijkse praktijk behoort. Een deel van de verkrachters gaf toe dat ze het niet bij één keer hadden gelaten. Ze hadden vaker vrouwen verkracht. Ook dit komt overeen met resultaten uit eerdere onderzoeken.

Tot verrassing van de VN-onderzoekers speelde alcohol nauwelijks een rol bij de aanleidingen tot verkrachting. De drie hoofdredenen waren vinden dat je seks mag hebben met een vrouw, ongeacht wat zij wil, verveling, en verkrachting als straf omdat ze boos waren op een vrouw. Dronkenschap volgde als verre vierde.

Daarnaast speelt vervolging een rol bij het aanhoudende seksuele geweld. Gemiddeld zei zeventig procent geen enkel nadelig gevolg van hun daad te hebben ondervonden. In Sri Lanka steeg dat percentage zelfs naar 95 procent. De overgrote meerderheid van de mannen komt ongestraft weg met hun daad. Niet alleen juridisch gezien. Mocht je als man al verdacht worden van verkrachting, dan is dat in veel landen een minder groot stigma dan je zou denken.

De VN zoeken de oplossing in een combinatie van acties. Culturele normen en waarden moeten veranderen. Het mag niet langer normaal gevonden worden dat je vrouwen gewelddadig bejegent. Mannen moeten andere ideeën krijgen over wat mannelijkheid inhoudt, welk gedrag daar bij hoort.  En er moet een einde komen aan de complete straffeloosheid van verkrachters, stelt de VN. Want mannen weten nu te goed dat er niks gebeurt:

Let us talk about Ram Singh, the chief rapist of the Delhi gang-rape victim, who told his rape-colleagues, as they cleaned the bus, “not to worry, nothing will happen.’ […] In the case of Muslim and Dalit women, the rate of conviction is almost nil. Three Dalit women are raped daily in some part of our country. When Bhanwari Devi was raped in a Rajasthan village, the judge asked, “How can a Dalit woman be raped?” Most women say they wouldn’t even think of telling the police about an attack for fear the cops would ignore them or worse blame them and abuse them.

Dat moet veranderen, hoe eerder hoe beter.

Iran, Rusland, Egypte en Vaticaan vinden vrouwenmishandeling wel ok

Geweld tegen vrouwen mag niet. Als het toch gebeurt, moeten regeringen voor vrouwen evenveel moeite doen als in geval van geweld tegen mannen, om het slachtoffer te beschermen en de dader aan te pakken. Alleszins redelijk, zou je zeggen, maar niet voor een coalitie van Iran, Rusland, het Vaticaan en de Moslim broederschap. Tijdens een conferentie van de Verenigde Naties probeerden ze mensenrechten voor vrouwen uit een akkoord te schrappen. Gelukkig mislukte dat. Onder leiding van de Chileense ex-presidente Michelle Bachelet bereikten 193 landen een historisch akkoord.

De feestelijke opening van de conferentie.

De landen legden in een akkoord vast dat vrouwen wereldwijd gelijke rechten als mannen hebben. Ze veroordelen geweld tegen vrouwen en verklaarden duidelijk dat er in de eenentwintigste eeuw geen plaats meer is voor discriminatie en geweld tegen vrouwen. Met andere woorden: vrouwen zijn mensen! Hoera!

Het akkoord was nog op een andere manier nuttig. De twee weken durende onderhandelingen maakten zichtbaar wie anno 2013 nog steeds vindt dat vrouwen een tweederangse Ander zijn. Dat leverde rare taferelen op. Het Vaticaan gebroederlijk, zij aan zij, verenigd met de Moslim Broederschap uit Egypte. Samen met Iran en Rusland streden deze religieuzen voor het behoud van de uitzonderingsgrond religie/cultuur/traditie. Vrouwen vermoorden wegens vermeend overspel mag niet. Maar onze cultuur keurt het goed, dus dan mag het wel. Dat genre. De coalitie verzette zich ook tegen bepalingen die verkrachting binnen het huwelijk strafbaar stellen.

Internationale media struikelden vooral over een verklaring van de Moslim Broederschap, waarin de mannen uitlegden waarom geweld tegen vrouwen niet aangepakt hoeft te worden. Dat zat ‘m waarschijnlijk in de bewoordingen. De broeders maakten de meest expliciete tekst openbaar. Achter de schermen zullen landen als Iran en het Vaticaan waarschijnlijk dezelfde bedoelingen hebben, maar ze verpakten het netter. De broeders schrijven in hun betoog onder andere dat:

This declaration, if ratified, would lead to complete disintegration of society, and would certainly be the final step in the intellectual and cultural invasion of Muslim countries, eliminating the moral specificity that helps preserve cohesion of Islamic societies.

Toe maar! De totale ondergang van de samenleving! Buitenlandse invasies! Onder andere dagblad The Guardian had er geen goed woord voor over. Toen de Moslim Broederschap in Egypte aan de macht wilde komen, bedienden ze zich van mooie woorden over vrouwen en konden ze hun stemmen goed gebruiken. Nu ze eenmaal in het zadel zitten vallen alle maskers af. De broederschap blokkeerde een wet om genitale verminking van meisjes strafbaar te stellen, en pleitte bij de VN conferentie openlijk voor een tandeloze tekst die geweld tegen vrouwen vrolijk verder laat gaan.

Commentator Amira Nowaira vermoedt dat naast vrouwenhaat ook machtspolitiek aan de basis van hun felle verzet ligt:

The Brotherhood probably felt impelled to send a not-so-covert threat to Egyptian women. Throughout the past seven months, Egypt’s rulers have done their utmost to take women out of the political equation, as their active participation in protests has become a real headache for the Morsi regime. The statement seems to have been conceived in response to their mounting pressure and the vocal opposition, and intended to reassert the dominance and power of the Brotherhood.

Dat deze religieuze, conservatieve coalitie de strijd verloor, noemen commentatoren een bitterzoete overwinning. Fijn dat de uiteindelijke overeenkomst vrouwen als mens ziet. Maar de wilskracht bij de haters fungeert als waarschuwing. Krachtige partijen willen heel graag hun recht op vrouwen slaan behouden. Dat het deze keer niet is gelukt, zegt niets over een volgende VN Vrouwenconferentie. Alertheid blijft geboden.

UPDATE: een hoopvol teken is dat vrouwen steeds vaker hun mond open doen en praten over wat hen overkomt. Niet langer zwijgen is het begin van alles, signaleert auteur en journaliste Sally Armstrong:

Probably about three years ago, I began to see the earth shifting. I began to see the curtain lifting. Why did that happen? There’s an increase in education, but mostly there’s an increase in talk. I’ve always felt that if you can’t talk about it, you can’t change it. When you talk, you start asking questions you never asked before. Women are now saying, “Show me where it’s written in the Koran that my daughter can’t go to school.”

Ja, dan krijg je vanzelf een revolutionaire omwenteling 😉