Tag Archives: verkiezingen 2012

Religieus rechts gijzelt Republikeinen

Hoe kan het dat een politieke partij ernstige problemen op het gebied van de economie terzijde schuift, en zich in plaats daarvan richt op het demoniseren van abortusartsen en het moeilijk verkrijgbaar maken van voorbehoedsmiddelen? Het is zo’n opvallend beeld in de huidige Amerikaanse politiek, dat steeds  meer commentatoren de situatie analyseren. Daaruit komt een rode draad naar voren: religieus rechts houdt de Republikeinse partij in gijzeling. Deze groep wil de sociale omwentelingen van de afgelopen vijftig jaar terugdraaien, met name op het gebied van vrouwenrechten.

Bron: Miami Herald.

Vrouwen moeten vooral niet zelf kunnen beslissen wat ze met hun lichaam doen. Iedere vrouw die niet trouwt en kinderen krijgt, moet zich schamen. Dat is de laatste jaren het devies van de golf fundamentalistische Republikeinen die in land en regio zetels bezetten:

The progress women have made in achieving independence and equality is now under attack by a Republican campaign so retro that, as a friend of mine who lives in the U.S. puts it, “I just substitute the word “Taliban” for “tea party” or “right-wing base” and that says it all.”

Deze fanatici verzetten zich tegen wat zij zien als een verloederde cultuur, op gang gekomen sinds de seksuele revolutie en de komst van de pil. Want laten we niet vergeten hoe revolutionair de komst van betrouwbare anticonceptie was. Voor het eerst in de geschiedenis konden vrouwen zelf beslissen of en zo ja wanneer ze kinderen wilden krijgen. Dat sloeg aan, want veel mensen ervoeren betrouwbare voorbehoedsmiddelen als een bevrijding. Vrouwen hadden er baat bij, maar mannen ook:

Most men have a complex relationship to patriarchy. They do enjoy the benefits, but most of them pay a price, too, and having crappy sex because you’re worried about having another mouth to feed is just one part of that. That effective contraception tends to take off wherever it’s available suggests that in this way, men are just fine with the new order.

Helaas, niet iedereen was blij met de veranderingen. Want de bevrijding van je biologische lot gaf vrouwen tijd en ruimte om te studeren, te reizen, een onafhankelijk bestaan op te bouwen. De basis onder het ‘man als hoofd van het gezin’ model viel weg. Erger nog: vrouwen konden seks hebben, en dan onder een ongewenste zwangerschap uitkomen. Wat?!? Een minderheid, uit de religieus/conservatieve hoek, sloeg de angst om het hart. Ze begonnen zich te verweren tegen wat zij zagen als een aanval op hun wereldbeeld. Daarbij haalden ze alles uit de kast:

…conservatives, with the support of powerful right-wing foundations and think tanks, poured millions of dollars into research and propaganda promoting family values and demonizing reproductive freedom, including emotional television ads that ran for years on major media outlets. A relentless stigmatizing of abortion, along with campaigns of intimidation and outright violence against Planned Parenthood and other providers, had a chilling effect on politicians generally shy of social controversy.

Deze conservatieve kruistocht leidde tot een grote sociale druk, ook op politieke kandidaten. Steeds meer Republikeinen verlegden zodoende hun koers. Zo gaf de Republikeinse kandidaat Mitt Romney tien jaar geleden nog aan dat hij Planned Parenthood  (PP) van harte ondersteunde. In zijn huidige campagne wil hij deze Amerikaanse versie van de Rutgers Stichting juist zo snel mogelijk afschaffen. Veel kiezers hadden niet door dat politici hun prioriteiten verlegd hadden, signaleert Cecile Richards, directeur van PP:

After the 2010 elections we saw this total realignment of  Congress and legislatures, based on reproductive issues.  People had been elected on the basis of anger about this enormous economic dislocation. But what we saw was that the House of Representatives was then two-thirds anti-choice. This was not a topic at all in the election. Yet, as soon as they were sworn in, they didn’t focus on jobs, the economy or foreclosures, but the first legislation they introduced was about abortion and healthcare. One of the first bills the House passed was to completely eliminate Planned Parenthood funding.

Een bedankkaartje voor Republikeinen die zich vanaf dag 1 inzetten om de reproductieve rechten van vrouwen aan te pakken, in plaats van de economische crisis.

Een soort wolven-in-schaapskleren scenario dus, zo van ‘we hadden geen idee, ze wilden toch de economie redden, dus oeps, waar komen deze standpunten opeens vandaan?’ Andere commentatoren denken dat ongeloof een rol speelt. Wie goed had opgelet zou niet verrast zijn geweest, maar helaas:

the problem is that the vast majority of the people who don’t share the extremists’ view did not take them seriously, and did not view this assault on reproductive rights—including contraception—as a logical outgrowth of an extreme anti-choice and anti-feminist position, but instead dismissed it out of hand with smug ableism: They’re crazy. They’re wackos. They’re nutbags. They’re batshit nuts. They’re the lunatic fringe. Nope. They’re very rational, patient, determined, and methodical actors, who have been quietly waging war on reproductive rights in state legislatures for decades.

Dat klopt – onder Republikeinse vlag hebben rechtse fundamentalisten sinds 2010 een enorme waslijst aan maatregelen door de diverse politieke en juridische gremia kunnen loodsen. De meest recente overwinning is een uitspraak van een rechter dat apothekers vanwege hun religieuze overtuiging mogen weigeren om de morning after pil aan vrouwen te verstrekken. Daarmee kom je terecht bij vraagstukken van het type de weigerambtenaar. Met dit verschil dat het hier gaat om iemand die met zijn weigering zijn werk te doen, een vrouw kan veroordelen tot het gedwongen uitzitten van een zwangerschap, danwel de gestigmatiseerde keuze voor abortus. Want niet iedereen woont in steden met op iedere hoek van de straat een apotheek.

Ondanks dit soort overwinningen begint het er langzaam op te lijken dat er steeds meer georganiseerd verzet komt tegen de ver strekkende invloed van religieuze fundamentalisten binnen de Republikeinse partij. Mensen beginnen wakker te schrikken, en dat is zichtbaar in allerlei nederlagen voor Republikeinen. Mississippi, de meest conservatieve staat van het land, weigerde een zich delende eicel gelijk te stellen aan een volgroeid levend mens. In Virginia strandde een wetsvoorstel voor een echo met vaginale sonde, als verplicht vooronderzoek voor het al dan niet overgaan tot abortus. Komische televisieshows maken de absurde standpunten van Republikeinen met veel genoegen belachelijk. Waardoor ze imagoschade lijden, en in de politiek komt dat hard aan.

De Daily Show fileert de wetgevers in Virginia die vrouwen willen onderwerpen aan een vaginale penetratie met een sonde.

Zou dit alles helpen? Ms Magazine hoopt er het beste van, maar sluit een politieke analyse als volgt af:

Both sides may well summon the spirit and words of Barry Goldwater, who cautioned against allowing faith-based extremism to gain control of the Republican Party. “Politics and governing demand compromise,” he told John Dean, who reports on the conversation in his 2006 book, Conservatives Without Conscience. “But these Christians believe they are acting in the name of God, so they can’t and won’t compromise. I know. I’ve tried to deal with them.”

Dus wat er ook gebeurt in de V.S., één ding lijkt zeker: de gemoederen zullen nog lange tijd zeer verhit blijven, en er is voorlopig geen einde in zicht als het gaat om vrouwvijandige wetsvoorstellen en de mentaliteit waaruit dit soort plannen voortkomen.

TOEGIFT: wat science fiction ons kan vertellen over reproductieve rechten en de samenleving.

Politiek = race tussen mannen???

Dankzij waakhonden in de V.S. komen er steeds meer voorbeelden beschikbaar van seksisme in de media. Kranten en talkshows in de Verenigde Staten hebben veel moeite met vrouwelijke kandidaten. Hun nieuwste wapen: de aanloop naar de verkiezingen van volgend jaar voorstellen als een race tussen twee mannen. Dan weet je zeker dat vrouwen geen plaats krijgen in het debat.

Website Sociological Images vat deze techniek mooi samen in tekst en beeld. Bij een recent debat op de televisie kregen vooral twee mannelijke kandidaten vragen en konden zij op elkaar reageren. Een foto van deze situatie laat zien hoe beide heren met elkaar in discussiëren terwijl Michele Bachmann er ietwat verloren bij staat. Dat zijn dodelijke momenten voor een kandidaat die een gooi wil doen naar het presidentschap.

Sociological Images neemt in haar berichtgeving mee dat dit voorbeeld niet op zichzelf staat. De Rutgers University bestudeerde wat er in de geschreven pers gebeurde toen Elizabeth Dole deel wilde nemen aan de verkiezingen voor het presidentschap. De Universiteit van Kansas analyseerde de berichtgeving in de media toen Hillary Clinton zich mengde in de kandidaatstelling voor deelname aan de presidentsverkiezingen van 2008, gevolgd door Sarah Palin.

In beide gevallen liegen de conclusies er niet om. De media reageren niet alleen op gebeurtenissen, maar doen er ook op een bepaalde manier verslag van. Dat beïnvloedt lezers/kijkers, en in het geval van vrouwelijke kandidaten was die beïnvloeding vaak negatief. Het rapport over Elizabeth Dole, die zich in 2000 terugtrok als mogelijke presidentskandidaat voor de Republikeinen, noteerde de volgende feiten:

  • Kwantitatief kwam Dole er slecht van af. Op basis van opiniepeilingen en verkiezingen was duidelijk dat ze de op een na succesvolste was, maar haar kandidatuur kreeg veel minder media-aandacht dan je op basis van dat feit mocht verwachten. De media concentreerden zich op de mannelijke kandidaten.
  • Kreeg ze aandacht, dan legden journalisten veel meer dan bij de mannelijke kandidaten de nadruk op haar uiterlijk en persoonlijke trekjes. Een deel van die artikelen was negatief en minachtend van toon. De pers omschreef Dole in negatief beladen termen zoals robotachtig en kil, typische bijvoegelijk naamwoorden waarmee vrouwen om de oren worden geslagen.
  • Journalisten kwamen er maar niet overheen dat ze een vrouw was. Ze beschreven Dole in termen van de uitzondering, de eerste die een poging doet. Ging het om de race tussen de kandidaten, dan schreven ze in termen van Dole’s vermeende gebrek aan ervaring en kunde om fondsen te werven. Beide typen artikelen wekten de indruk dat Dole weinig kans maakte op de nominatie. Bij de mannelijke concurrentie waren dit soort uitlatingen afwezig.
De studie concludeert dat Dole populair was bij de kiezers, maar niet de steun had van haar partij en al helemaal niet van de media.
 
Negen jaar later kunnen de onderzoekers van de universiteit van Kansas nagenoeg dezelfde conclusies trekken na de mislukte race van Hillary Clinton:
Something is definitely amiss, and it
is difficult to deny that the mainstream media finds it acceptable to be blatantly sexist
and with few exceptions and suspensions of reporters, unapologetic. Further, media
portrayals do send messages that women are not as competent and are unsuited to
certain offices—whether they have the qualifications or not.
Het positieve van dit hele verhaal is dat deze ervaringen ervoor zorgen dat mensen wakker schrikken. De verkiezingen van 2008 leidden tot de oprichting van de website Name it, Change it, waar voorbeelden van seksisme in de media verzameld en bekritiseerd worden. Op het aan deze site verbonden weblog volgt het ene onsmakelijke voorbeeld het andere op. Opvallend daarbij is hoe vaak seksisme hand in hand gaat met racisme om vrouwen te marginaliseren.
 
Dat sites dit soort ontwikkelingen volgen en publiekelijk aan de kaak stellen, betekent dat journalisten (en campagneteams) minder makkelijk wegkomen met gezwam over kille bitches en het kapsel of de etnische afkomst van de vrouwelijke kandidaat. In plaats daarvan moeten ze zich op de inhoud concentreren. Als ze Bachmann dan al willen afserveren, zullen ze daar genoeg feitelijke argumenten voor vinden die niets met haar sekse te maken hebben.

Seksisme waakhonden maken zich op voor verkiezingen 2012

Het is weer zover. Vrouwen stellen zich kandidaat voor verkiezingen en het seksisme barst los. In dit geval gaat het om de Verenigde Staten, waar volgend jaar de presidentsverkiezingen plaats vinden. Tot nu toe al gespot: het beeld van de waanzinnige vrouw met rollende ogen, ook gebruikt tegen Hillary Clinton, de ‘vrouwen zijn niet geschikt voor het ambt’ – tactiek (want ze hebben migraine of ze menstrueren) en zodra er twee vrouwen zijn krijg je natúúrlijk een catfight.

Ga overhemden strijken, bitch, kreeg presidentskandidaat Hillary Clinton te horen.

Deze houding ten opzichte van vrouwelijke politici is zeker niet voorbehouden aan de Verenigde Staten. In Nederland heerst dezelfde sfeer, scherp opgetekend in een ironische column in Vrij Nederland:

Als er straks in de Kamer een debat gehouden wordt over women on top, zullen er altijd mannelijke politici zijn die elkaar een veelbetekenende knipoog geven, of opmerken: ‘Dat zei mijn vrouw ook vannacht.’ Zijn twee vrouwelijke kamerleden héél aardig voor elkaar? Lekker! Vliegen ze elkaar in de haren? Catfight! Journaliste Myr­the Hylkens mag dan bij de Pvda zijn beland dankzij haar strijd tegen de ‘pornoficatie van de samenleving’, sommigen van haar partijgenoten zullen het diep van binnen vast niet onprettig vinden, zo’n blondine die voortdurend het woord ‘porno’ in de mond neemt.

Wat in de V.S. echter anders is, is dat allerlei organisaties zo gericht aandacht besteden aan seksisme tijdens verkiezingen. Dit is een direct gevolg van de verkiezingscampagnes in 2008. Omdat er toen een zwarte (iek!!) en een vrouw (iek!!) meededen, barstte er een hele nare racistische en seksistische onderstroom door naar de oppervlakte en de openbaarheid. Niemand kon meer om die vijandige sfeer heen. Met name de manier waarop Hillary Clinton werd behandeld werd zo erg dat zelfs haar politieke vijanden zich ongemakkelijk begonnen te voelen bij al die haat.

In reactie op het vrouwvijandige klimaat richtten diverse organisaties, waaronder het women’s media center, een campagneteam op. Name It Change It begon vanaf 2010 seksisme in de media aan de kaak te stellen. Te beginnen met Clinton, maar nu de verkiezingen van 2012 beginnen te spelen gaat het vrolijk verder met de volgende vrouwelijke kandidaten, zoals Michelle Bachmann. Onder andere Weblog Sociological Images heeft zich hier nu bij aangesloten.

Minachting voor vrouwen is overal aanwezig, maar mensen komen er dankzij dit soort waakhonden steeds minder makkelijk mee weg. Zeker niet meer in de politiek. Je wordt in de gaten gehouden, vriend!