Tag Archives: Verenigde Staten

Clinton, gender en vier tot acht jaar extra vrouwenhaat

Mocht Clinton de Amerikaanse verkiezingen in november winnen, reken dan maar op vier tot acht jaar intense vrouwenhaat, met een extra dosis ‘BITCH!!!!!!‘, voorspelt Michelle Cottle van magazine The Atlantic. Het is een van de gevolgen van een diepgewortelde minachting voor vrouwen en een dubbele moraal die ervoor zorgt dat mannen in de luwte kunnen blijven, terwijl vrouwen bij het minste of geringste op het schavot belanden. Dat iemand van de verkeerde sekse na ruim 200 jaar de hoogste politieke post in het land in handen krijgt, echt, huiveringwekkend!

De kans dat Clinton wint en dat wij vrouwen die golf hatelijke vuiligheid over ons heen krijgen, wordt steeds groter. Zelfs als alle blanke mannen op tegenkandidaat Trump stemmen, redt hij het niet om te winnen van de Democraten, verwachten demografen. De Verenigde Staten veranderen namelijk. Er komen steeds meer vrouwen en niet-blanke mannen bij. Laten dat nou precies de mensen zijn die Trump keer op keer uitscheldt en beledigt.

Dat heeft gevolgen: steeds meer vrouwen en niet-blanke mannen stemmen op de Democraten. Zo stemmen vrouwen sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw meer dan mannen. Die vrouwelijke kiezersmeerderheid vinkt steeds vaker het vakje Democraat aan, omdat ze zich steeds minder thuis voelen bij de Republikeinen en hun oorlog tegen vrouwen. Peilingen laten inmiddels ruime marges zien in het voordeel van Clinton.

Trump haalde lange tijd zijn schouders op. Hij zoekt zijn heil bij mannen. Maar die basis wankelt. Vooral blanke mannen met een goede opleiding lopen weg. En zwarte mannen? Die kijken wel linker uit dan te stemmen op een partij die hen beschouwt als louter waardeloze en criminele negers – ook al ontkent de partij zelf (uiteraard) in alle toonaarden dat Republikeinen vol racisme zitten.

Trump voelt de bui hangen. Hij reorganiseerde zijn campagneteam voor de zoveelste keer in een paar weken tijd, en valt Clinton steeds feller aan. Zijn nieuwste trucje bestaat eruit dat hij Clinton vergelijkt met de Duitse premier Angela Merkel. Niet alleen omdat het in zijn optiek beiden vuile bitches zijn, maar ook omdat blanke rechtsradicalen Merkel haten vanwege haar beleid rondom buitenlanders en asielzoekers. Door Merkel aan te halen probeert hij die stemmen voor zich te winnen, schrijft magazine Salon. Vrouwenhaat en racisme gaan wat dat betreft hand in hand bij Trump.

Dus, stel je voor dat zo’n hysterische bitcherige ISIS-lover, castreerder van mannen en verpester van het blanke ras, de hoogste politieke post van het land weet te winnen. Aaaaargh:

just as Barack Obama’s election did not herald a shiny, new post-racial America, Clinton’s would not deliver one of gender equality and enlightenment. So goes progress: Two steps forward, one step back(lash). As the culture changes, people resent that change and start freaking out, others look to exploit their fear, and things can turn really, really nasty on their way to getting better.

We zijn gewaarschuwd 😉

Advertenties

Seksisme alarm: Abortus-angsten en kwakdenken gaan goed samen

Abortusangsten en kwakdenken gaan goed samen. Meest recente voorbeeld: een opiniestuk in De Volkskrant, waarin auteur Aleid Truijens zich verzet tegen een eventuele makkelijkere verkrijgbaarheid van pillen, die een ongewenste zwangerschap in een zeer vroeg stadium af kunnen breken. Zij vindt onder andere dat je bestaande drempels intact moet houden en de beweegredenen voor abortus extra goed moet onderzoeken. Want het is moord en je was er als vrouw toch zelf bij toen je zwanger raakte? Nou dan.

De passage waarin ze die ‘je was er zelf bij’ – vraag stelt geeft goed aan hoe bewustzijnsvernauwing hand in hand gaat met seksisme. Truijens schrijft:

het gekke is dat je het argument ‘eigen verantwoordelijkheid’ zelden hoort als het om ongewenste zwangerschap gaat. Je was er toch bij toen dat kind werd verwekt? Je hebt zelf besloten tot seks zonder voorbehoedmiddelen – verkrachting daargelaten. Vervolgens ben je ook verantwoordelijk voor het leven dat daaruit is voortgekomen. Want woorden als ‘overtijdbehandeling’ ten spijt is dat wat een abortus is: het doden van wat een mens had kunnen worden, een baby, een schoolkind, een moeder, een grijsaard. Soms kan dat het beste zijn – je gunt niemand een verwaarlozende moeder – maar het kind dat niet mag bestaan verdient wel een grondige afweging. […] Ik denk dat het niet zo slecht is dat er ‘drempels’ en bedenktijd zijn ingebouwd in de huidige regeling. Die moeten ook blijven gelden bij een vroege abortus.

Twaalf regels, maar ze wemelen van de omissies en rare argumenten die rechtstreeks uit een Amerikaans pro life handboek lijken te komen. Ik beperk me tot:

Ten eerste: als man en vrouw seksueel actief zijn, kan alleen de vrouw zwanger worden. In die situatie, met een grote ongelijkheid in de gevolgen van seks voor de man of de vrouw, geeft de nadruk op ‘je was er toch zelf bij’ blijk van minachting voor vrouwen:

…she needs to accept the consequences of sex. In other words, she needs to be taught a lesson.

Dit argument is onder andere zo tenenkrommend, omdat vrouwen op allerlei manieren ongewenst zwanger kunnen raken.  Zo falen voorbehoedsmiddelen regelmatig. Je hébt je verantwoordelijkheid genomen, maar helaas. Zelfs als een vrouw zich laat steriliseren, toch wel de meest drastische methode volgens mij, raken er van de honderd vrouwen in tien jaar tijd vijf alsnog zwanger. We lezen hier geen woord over in Truijens artikel.

Ten tweede. Verkrachting. Fijn dat Truijens dan een uitzondering wil maken, maar wat blijft er dan over van haar principiële standpunt dat je een potentieel mens doodt? De ene abortus is blijkbaar beter dan de andere. En wat als er andere zaken spelen, zoals levensgevaar bij de moeder of een foetus met zeer ernstige afwijkingen? Hier hoor je Truijens niet over.

Ten derde. De eigen verantwoordelijkheid geldt bij Truijens wél bij het moeten behouden van de foetus, maar als een meisje of vrouw abortus wil, komen opeens de doemscenario’s. Stel je voor dat een vriendje of ouders het meisje overhalen om een zwangerschap af te breken! Dat ze dus onder druk ‘kiest’ voor abortus. Nou, dan zijn die drempels en regels toch maar wat fijn om te hebben!

Er zijn genoeg feiten bekend over meisjes en vrouwen die onder grote druk meegaan in seksuele handelingen die ze eigenlijk niet willen, inclusief situaties die akelig dicht bij verkrachting komen. Dat zou juist pleiten voor een zo breed mogelijk pakket aan hulp, inclusief abortus. Maar ‘onder druk’ abortus plegen? Niks over bekend, behalve angstige geruchten.

Ook doet Truijens hier iets raars met het uitoefenen van druk. Als druk ertoe leidt dat meisjes een ongewenste zwangerschap afbreken is het slecht en verdacht en moeten we ons zorgen maken. Maar als druk abortus moeilijker maakt, ook in de vorm van zo hoog mogelijke drempels, is het daarentegen prima. Een dubbele moraal van heb ik jou daar.

Ten vierde: Truijens legt een directe link tussen foetus = kan mens worden = ”een baby, een schoolkind, een moeder, een grijsaard”. Waarna de ‘overtijdbehandeling is een potentieel mens doden’ passage volgt. Dit is een non-argument, puur gebaseerd op emotionele retoriek. Met hetzelfde gemak kun je het argument namelijk omdraaien en negatief maken. Wat als je zou bevallen en je kind wordt een moordenaar of een pedofiel? Als je dat van tevoren geweten had, zou abortus dan alsnog ok zijn geweest?

Los daarvan begeeft Truijens zich met deze redenering op het zeer dubieuze gebied van de ‘personhood’ beweging in de V.S. Een foetus is nog geen mens, en dat het dat in potentie wel kan worden doet niets af aan het feit dat een foetus in het lijf van een volwaardig mens zit. Dat volwaardige mens heeft ook rechten, maar daar gaat Truijens vrolijk aan voor bij.

Zo kan ik doorgaan. Het wemelt van de emotionele uitroepen en onlogische argumenten die uit elkaar vallen als je ze serieus doorneemt.

Truijens haalt op het einde van haar stuk nog een ander heikel punt aan, namelijk een advies wat er op neerkomt dat de overheid zwangere vrouwen aan verscherpte regels moet kunnen onderwerpen, als ze een levensstijl hanteert die ‘wij met ons allen’ niet goed vinden. Ook dat zou niet zo moeilijk hoeven te liggen. Als je vrouwen tenminste kunt beschouwen als volwaardige mensen. Als je dat niet kunt en de foetus boven alles stelt, krijg je daarentegen zeer onfrisse situaties, vergeven van seksisme en hardvochtigheid. Kijk maar naar de V.S. voor vele voorbeelden. Willen we dat ook in Nederland krijgen? Ons huidige systeem werkt al behoorlijk goed. En hoe meer ondersteuning baas in eigen buik krijgt, hoe beter het is. Feit.

Vrouwvijandige wetgeving in V.S.: het blijft prut

Gemengd nieuws voor mensen in de V.S. die willen dat vrouwen baas in eigen buik blijven. Hogere gerechtshoven hebben de afgelopen weken verschillende pogingen geblokkeerd om  de keuzevrijheid van vrouwen in te perken. Hoera! Daar staat echter tegenover dat een ander hoog gerechtshof staten verregaande vrijheden geeft om de toegang tot abortusklinieken ernstig te belemmeren. En dat betekent slecht nieuws voor vrouwen.

Rechters in Iowa oordeelden dat vrouwen geheel legaal een videoconsult met een arts kunnen hebben, voor het voorschrijven van abortuspillen. Voorstanders van een baarplicht voor vrouwen probeerden die route onmogelijk te maken, maar faalden. Zo’n verbod schendt de grondwet, oordeelde de rechtbank in deze Amerikaanse staat.

Het hoogste gerechtshof van het land, de Supreme Court, stak rond diezelfde tijd een stokje voor pogingen in North Carolina om vrouwen verplicht een echo te laten maken voordat ze hun ongewenste zwangerschap af mogen breken. De rechters schreven in hun oordeel expliciet dat dit type wetgeving ideologische elementen bevat, gericht op het verplicht doorzetten van een zwangerschap. Bovendien heeft de geëiste procedure niets van doen met het welzijn van de patiënt.

Sterker nog, zoals mensen eerder al duidelijk maakten, komt de procedure neer op een vorm van verkrachting. Vrouwen krijgen immers tegen hun wil een voorwerp in hun vagina gedouwd, omdat ze anders geen toegang krijgen tot op zich legale medische zorg. Kan niet, vonden zij die vrouwen respecteren. In 2014 oordeelde een federale rechtbank al dat de procedure in deze vorm en in deze context illegaal is. Het Supreme Court vindt dat nu ook.

Tot slot Arkansas. Deze staat wilde de termijn inkorten waarbij vrouwen een ongewenste zwangerschap kunnen afbreken. Als conservatieve politici hun zin hadden gekregen, was abortus met 12 weken al onmogelijk, en nog eerder als artsen een kloppend hart zouden horen. Ook in dit geval maakten rechters duidelijk dat zulke maatregelen de grondwet schenden. Het recht op abortus hangt niet af van een hartklop, maar van de vraag of de foetus buiten de baarmoeder zelfstandig kan overleven, aldus het hof.

Dat lijkt allemaal super, maar helaas zorgden conservatieve rechters van het Fifth Circuit voor een enorme domper. Deze nog door George Bush benoemde mannen gaven hun goedkeuring aan een draconische Texaanse wetgeving, die abortusklinieken onderwerpt aan zulke strenge medische en bouwkundige eisen, dat bijna alle klinieken in Texas hun deuren moeten sluiten. Of al gesloten hebben. Waarschijnlijk blijven er in de hele staat maar zeven klinieken open. Met enorme gevolgen voor vrouwen, vooral zij met een laag inkomen. De uitspraak schept een precedent voor staten die dezelfde tactiek willen gebruiken.

Kortom, een stapje vooruit, drie stappen achteruit, en vrouwen betalen de prijs.

UPDATE: De Tempel van Satan spant rechtzaken aan tegen anti abortusmaatregelen met het argument dat dit type wetgeving hun religieuze overtuiging schendt. Op die manier leggen ze de vinger op de zere plek – veel anti abortusmaatregelen worden gedreven door Christelijk-conservatieve waarden en zijn gebaseerd op overtuigingen die niet gebaseerd zijn op medisch-wetenschappelijke inzichten.

Amerikanen denken zeer genuanceerd over abortus

Je zou het bijna vergeten in de herrie van felle pro-abortus en contra-abortus mensen in de V.S., maar de gemiddelde Amerikaan denkt behoorlijk genuanceerd over abortus. Dat blijkt uit kwalitatief onderzoek onder een groep van ruim duizend ‘gewone burgers’.

De onderzoekers gebruikten deze kwalitatieve studie ook om duidelijk te krijgen welke invloed de woordkeuze en zinsopbouw hebben. Vragen die grammaticaal gezien subtiel duidelijk maken dat vrouwen betrokken zijn bij keuzes over al dan niet een veilige abortus, leveren 9% meer steun op voor een veilige en toegankelijke procedure. Vrouwen zijn namelijk geen dieren of dingen die baby’s moeten produceren, goedschiks of kwaadschiks, maar mensen. In tegenstelling tot veel politici en de mythes die zij en andere conservatieven verspreiden, wéten Amerikanen dat. Gelukkig maar! Nu de politiek nog:

These aren’t the voices that set abortion policy; they don’t vote on laws or run lobbying campaigns. But they do live under those laws — and even though they come from different backgrounds and live in different states and hold different views, they have way more in common with one another than most of us realize.

Atwood’s toekomst komt steeds dichterbij

In haar roman Het Verhaal van de Dienstmaagd schetst Margaret Atwood een beeld van een fundamentalistische, Christelijke samenleving, die vrouwen letterlijk reduceert tot broedmachines waar gezonde kinderen uit moeten komen. Inderdaad, science fiction, maar die toekomst komt in de V.S. steeds dichterbij. Het hoogste rechtsorgaan van het land heeft namelijk net, met 5 tegen 4, besloten dat bedrijven op basis van hun religieuze opvattingen gezondheidszorg aan vrouwen uit verzekeringspakketten kunnen houden. Alsof bedrijven personen zijn.

De zaak heeft te maken met pogingen van de Amerikaanse regering om meer Amerikanen te verzekeren tegen ziektekosten. De Betaalbare Zorg-wetgeving regelt onder andere dat vrouwen een beroep kunnen doen op anticonceptie, zonder dat ze zelf moeten betalen of gestraft worden met hogere tarieven. Twee bedrijven, waaronder Hobby Lobby, vochten dit aan. Zij willen zich niet aan deze wet houden omdat voorbehoedsmiddelen voor de religieuze eigenaren gelijkstaan aan abortus.

De vijf mannelijke rechters hebben nu aangegeven dat zij Hobby Lobby die vrijheid gunnen. In die zin kun je hun oordeel zien als het dwarsbomen van Obama’s beleid. Ook zet het vrouwelijke werknemers met een veelal laag inkomen op achterstand. In het woordenboek van de Zesde Clan heet dat: discriminatie. Het vonnis maakt personen van bedrijven, en stelt die ondernemingen vervolgens in staat gewetensbezwaren te ontwikkelen. Op basis daarvan mogen ze vervolgens de wet te omzeilen. John Oliver heeft daar geen goed woord voor over:

In deze zaak speelde gender op verschillende manieren een rol. Ten eerste verliep de uitspraak langs gender-lijnen. De vijf mannelijke leden van het hoogste gerechtshof vonden het geen probleem om werkgevers een wapen in handen te geven, waarmee ze de helft van de beroepsbevolking kunnen discrimineren. De vijf spraken louter over bedrijfsbelangen en religie. In hun 49 pagina’s tellende epistel komt het woord ‘vrouw’ welgeteld dertien keer voor.

De drie vrouwelijke rechters vormden het minderheidsstandpunt, aangevuld met de enige progressieve mannelijke rechter. Aangevoerd door Ruth Ginsberg schreven de vier een een vernietigend tegen-oordeel. Dit document staat inmiddels bekend als de Ginsburg Dissent, en het is zo krachtig opgesteld dat iemand er al een lied van heeft gemaakt. Ginsberg & co stelden in hun oordeel het welzijn en de mensenrechten van de vrouwen centraal.

Ook wezen de vier rechters op de vérstrekkende gevolgen van de meerderheidsuitspraak. Zo moeten vrouwen diep in de buidel tasten voor kosten waar ze in principe tegen verzekerd zouden moeten zijn. Een spiraaltje laten plaatsen kost een vrouw een netto maandsalaris. Bovendien wachtten rechters in 71 andere zaken op het vonnis in deze zaak. Nu vijf mannen integrale gezondheidszorg voor vrouwen als triviaal gedefinieerd hebben, zullen die andere bedrijven ook mogen doen wat ze willen. Hoeveel andere bedrijven nog volgen, is op dit moment niet bekend.

Tenslotte laat dit vonnis zien dat de vijf mannelijke rechters passen in een conservatieve traditie die vrouwen en seks ziet als een verschrikkelijke combinatie. Wat mannen doen maakt niet uit, en niemand tornt aan hun gezondheidszorg. Maar vrouwen? Als die zondige wezens de hoer uit willen hangen, moeten ze boeten. Zwangerschap uitzitten en baren jij, had je je maar fatsoenlijk moeten gedragen. Het is niet voor niets dat studente Sandra Fluke meteen breed voor slet werd uitgescholden, toen ze wilde getuigen in een hoorzitting over het verzekeren van de kosten van voorbehoedsmiddelen.

De vijf rechters kunnen zichzelf vanalles wijs maken. Weldenkende mensen laten zich echter niet om de tuin leiden. The New Yorker noemt de uitspraak een zeer slecht vonnis:

the majority is either being disingenuous about how broad its ruling is or is blind to its own logic.

Hillary Clinton bekritiseerde de uitspraak. Ook twitteraars prikken de absurditeit van het vonnis genadeloos door, met opmerkingen zoals deze:

View image on Twitter

an illustrated guide to american personhood.

Vrouw bestrijdt angst en schaamte rond abortus

Hoe bestrijd je de hysterische verwijten en foutieve beweringen die Amerikaanse activisten rondom abortus verspreiden? Emily Letts uit New Jersey dacht erover na en vond het antwoord: je eigen abortus filmen en verspreiden. Haar actie verovert op dit moment internet en geeft Letts de kans om te pleiten voor nuchterheid en respect in het abortusdebat.

Letts was er niet op uit om een internetsensatie te worden. Maar ze maakte gebruik van unieke omstandigheden. Ten eerste begeleidt ze vrouwen die bij een abortuskliniek in de Amerikaanse stad New Jersey aankloppen. Vanwege dat werk kende ze de artsen en verpleegkundigen. Ten tweede raakte ze ongewenst zwanger. Ze vond zichzelf nog te jong om nu al moeder te worden. Na enig nadenken nam ze de beslissing de zwangerschap af te breken.

Letts wist vanwege haar werk min of meer hoe een abortus in het eerste kwartaal van de zwangerschap in z’n werk gaat, maar kon nergens een zichtbaar voorbeeld vinden. Daarentegen trof ze bergen schaamte aan en vrouwen die keer op keer zwegen en onzichtbaar wilden zijn, uit angst om voor moordenaar uitgemaakt te worden. Dat trof haar. Ze besefte dat ze in een unieke positie verkeerde om haar verhaal in beeld te brengen. Een noodzakelijke stap gezien het hysterische klimaat in de V.S. :

It’s acceptable in most of America (barely) to have an abortion if you’ve been raped, if your life or health is in danger – or at least if you are permanently devastated and repentant afterward. But to have an abortion simply because you don’t want to be a parent? Let alone to feel good about your decision? You’re vilified as a monster.

Abortus wordt vanwege die stigmatisering steeds meer een taboe. Juist dat toenemende stigma wilde Letts bijstellen met haar actie. Ieder jaar besluiten duizenden vrouwen een ongewenste zwangerschap af te breken. Uiteindelijk heeft in de V.S. 1 op de drie vrouwen een abortus ondergaan tegen de tijd dat ze 45 is.

Abortus is in die zin een normale, veel voorkomende ingreep. Een vorm van zorg die hoort bij het complete medische pakket dat vrouwen nodig hebben. En een vorm van zorg waar vrouwen minder vaak gebruik van maken, als landen goede seksuele voorlichting geven en voorbehoedsmiddelen vrij beschikbaar stellen. Zoals Nederland. Letts:

I do feel comfortable about my decision and I feel positive because I  have so much love and support around me. It’s my home. It is my own workplace, where I go into that surgery five to eight times a day to support other women. So I just thought it was a perspective that needed to be heard as a way to encourage women to share their stories and break the stigma.

Uiteraard stond conservatief Amerika meteen op z’n achterste benen. Letts kreeg doodsbedreigingen en beschuldigingen als zou ze expres zwanger zijn geworden, alleen maar om daarna in de publiciteit te komen.

Een manier van denken die duidelijk maakt hoeveel wantrouwen en minachting mensen kunnen voelen jegens vrouwen die beslissingen nemen over wat er in en met hun eigen lijf en leven gebeurt, aldus RH Reality Check. Juist dat maakt haar actie zo belangrijk:

As we watch clinics disappear and women’s access to safe abortion become more and more endangered, there is no one who is going to rescue us from this insanity. It is only our voices raised one at a time, in compassion and integrity, that will save us.

Detroit identificeert 100 serieverkrachters

Verrassing: als je vrouwen vertrouwt en verkrachting serieus onderzoekt, vind je daders. Onder andere de Amerikaanse stad Detroit bracht honderd serieverkrachters aan het licht toen de politie eindelijk oud bewijsmateriaal in oude verkrachtingszaken begon te analyseren. Tien al veroordeelde daders hadden bovendien jaren eerder opgepakt kunnen worden, als de politie ten tijde van de misdaad serieus aan de slag was gegaan met DNA-sporen.

Honderdduizenden niet onderzochte pakketjes bewijsmateriaal….

Als een vrouw in de V.S. snel genoeg aangifte doet van verkrachting, kunnen medewerkers van een ziekenhuis volgens een bepaald protocol bloed, sperma en kledingstukken verzamelen. Dat onderzoek resulteert in een rapekit – een pakketje bewijsmateriaal. Het is de bedoeling dat de politie deze materialen, zoals DNA-sporen, gebruikt in hun onderzoek.

Vaak gebeurt dit echter niet. De politie laat in de V.S. ongeveer 400.000 rapekits onder stoffen in opslagplaatsen. De reden? Soms gaat het om het gebruikelijke probleem van bezuinigingen en gebrek aan geld. Vaker echter bleef onderzoek achterwege omdat agenten zelf mochten beslissen of ze een analyse van dat bewijsmateriaal nodig vonden.  Vaak vonden ze een analyse van het materiaal niet zinnig. Ook al dachten slachtoffers daar vaak anders over

Toen duidelijk werd hoeveel rapekits de politie links liet liggen, volgde terecht veel ophef. Want valse aangiftes van verkrachting zijn zeldzaam. Als de politie dit soort solide bewijsmateriaal negeert, is de kans groot dat daders de facto vrijuit gaan. Nu de politie alsnog een inhaalslag doet, vinden ze prompt daders  en zijn in diverse steden de eerste nieuwe veroordelingen in oude zaken middels een feit

Onder andere Detroit laat zien wat het effect is van serieus onderzoek naar verkrachting. In die stad lagen 11.000 dozen vol bewijsmateriaal te verpieteren in een vergeten opslagloods. Na de herontdekking in 2009 begon de politie het materiaal alsnog te analyseren. Op basis van de eerste 1600 pakketjes bewijsmateriaal  blijkt dat de stad honderd serieverkrachters meer telt dan eerst gedacht. DNA-materiaal van deze specifieke mannen komt terug in meerdere rapekits.

Tien verkrachters die inmiddels in de bak zitten, hadden bovendien jaren eerder al vastgezet kunnen worden als de politie beter werk had geleverd. Ms Magazine:

the data proves what activists have long known: Rapists go on raping with impunity unless they’re caught. Imagine the number of survivors who might have been spared if those rape kits in Detroit had been tested sooner.

De Amerikaanse regering werkt inmiddels aan een voorstel om 35 miljoen dollar te investeren in het wegwerken van de achterstanden bij het analyseren van de rapekits.

Zwangere vrouw is bij voorbaat schuldig

Rechtszaken waarbij de ongeboren foetus een advocaat heeft, en de moeder niet. Het gebeurt in de V.S. Dat land telt vier staten waar zwangere vrouwen tegen hun wil behandelingen moeten ondergaan ‘in het belang van hun ongeboren kind’. De V.S. tonen zodoende wat er in het verschiet ligt voor ons, als de SGP in Nederland meer macht krijgt dan de partij nu al heeft. En waar het eindigt als we zwangere vrouwen onderwerpen aan een regime van geboden, verboden en vermaningen rondom dat wat overblijft van hun reproductieve rechten.

Welke moeder wil nou niet het beste voor haar kindje? Vanuit die logica wemelt het overal, ook in Nederland, van de opgeheven vingertjes. Geen alcohol drinken. Niet roken. Geen ongepasteuriseerde kaasjes eten. Op je gewicht letten. Op controle gaan. En na de bevalling meteen borstvoeding geven en minstens een jaar lang thuis bij de baby blijven, want anders dan.

Sommige mensen gaan echter nog veel verder dan dit juk van regels. Zo wilde de SGP dat een rechter een 17 weken zwangere vrouw onder toezicht zou stellen, om ervoor te zorgen dat er een gezond kindje ter wereld zou komen. De rechter weigerde. Vrouwen zijn mensen, geen willoze enveloppen die hun rechten kwijt raken zodra zich een zwangerschap aandient.

In Wisconsin kan een rechter niet meer voor de vrouw kiezen in zijn/haar vonnis. In die staat hebben ze wetten die anderen het recht geven vrouwen tegen hun wil medische behandelingen te ondergaan. Toevallig worden met name  vrouwen met een laag inkomen en/of een gekleurde huidskleur het slachtoffer van dit beleid.

Vaak verraadt de woordkeuze bij de bepalingen het seksistische wereldbeeld op basis waarvan vrouwen van hun vrijheid beroofd worden:

“If the mother isn’t smart enough…” There you have it, friends. The pro-life attitude toward women in a succinct, hateful little nutshell. Women need to be punished because women aren’t smart enough to do control their own bodies. Women need protection. Women need a daddy, forever.

Waag het verder niet om van een ongewenste zwangerschap af te komen. De afgelopen twee jaar namen 26 Amerikaanse staten in totaal 111 maatregelen om het recht op abortus in te perken. Dat noemen progressieven in de V.S. ook wel een oorlog tegen vrouwen, omdat vrouwen overgeleverd worden aan hun biologie en geen zeggenschap meer hebben over hun eigen leven.

De bizarre gevolgen – advocaten voor foetussen – en de schade die de beperkingen in de reproductieve rechten van vrouwen aanrichten, zorgen echter voor steeds meer verzet. Zo sloegen vrouwen terug. De ‘abortus is moord’ retoriek  klinkt hol en vijandig zodra je de 26 persoonlijke abortusverhalen van evenzoveel individuele vrouwen leest. De publicatie van die ervaringen is zo bijzonder, dat zelfs NRC Handelsblad er de aandacht op vestigt. Daarnaast maakten twee documentairemakers After Tiller, een genuanceerde film over late zwangerschapsafbrekingen van het soort waar dokter George Tiller voor werd doodgeschoten. In een kerk.

Eén ding is zeker. Hoe sterker het stigma, hoe strenger de verbodsbepalingen, en hoe vijandiger de omgeving, des te pijnlijker is het om als vrouw baas in eigen buik te willen blijven. Het valt te hopen dat de mensen die een vrije keuze willen behouden, het uiteindelijk zullen winnen van de fanaten. Want, zoals de 39-jarige Cherisse zo uitstekend samenvat in haar profiel in New York Magazine:

They sent me home with a rattle and onesie. This was in 2002, not some bygone era. They sent me to another place to get a free ultrasound. The technician said, “If you have an abortion now, you’ll rupture your uterus and won’t be able to have children in the future.” I had no idea what was true. I didn’t want to regret not being able to have children. I went ahead and had my son. Those people weren’t there after I lost my job and couldn’t afford my COBRA, utilities, rent, food.

Nieuwe paus valt nonnen af

Oude paus, nieuwe paus, voor  de Leadership Conference of Women Religious, een overkoepelende organisatie waar tachtig procent van de Amerikaanse nonnen onder valt, maakt het geen verschil. De vorige paus stelde een Spaanse inquisitie in omdat hij vond dat de nonnen de kerkdoctrine schonden en zich bezig hielden met enge radicaal feministische initiatieven. De nieuwe paus, Francis, zet die lijn voort. Hij gaat verder met de reorganisatie van de LCWR, en stelde drie mannen aan om de statuten van deze organisatie te herschrijven en toezicht te houden op alle activiteiten van de zusters.

Hervorming van de Curie, een einde maken aan seksueel misbruik door pedopriesters, lekker belangrijk allemaal. Nee, als eerste bekrachtigt de nieuwe paus de beschuldigingen tegen de LCWR:

…the Holy See accused the group of undermining “issues of crucial importance to the life of Church and society, such as the Church’s Biblical view of family life and human sexuality” and promoting a “radical feminist themes incompatible with the Catholic faith.” With Francis’ blessing, the Vatican will continue its “program of reform,” which includes the appointment of three male bishops to manage the rewriting of the nuns’ conference statutes, review its community-based programs and otherwise ensure the group “properly” follows Catholic teaching.

Radicaal feministische nonnen! Toe maar. Wat heeft de LCWR misdaan om dit vreselijke etiket opgeplakt te krijgen? Nou, armen helpen, bijvoorbeeld, en stelling nemen tegen iedere vorm van onderdrukking in de samenleving. Concreet betekent dit dat nonnen allerlei sociale projecten opzetten en in woord en daad proberen om gemarginaliseerde groepen te ondersteunen. Vorig jaar ontving de organisatie nog een prijs voor haar werk, De Herbert Haag Prize:

The Catholic-based Herbert Haag Foundation honored LCWR “for their candid stance in this crisis, for their persistent loyalty to the Christian message and for the spiritual energy with which they carry the conflict,” according to a recent press release. The award honors “people and institutions that engage themselves in the spirit of the apostle Paul for freedom in the church and in doing so give witness to the world,” the press release said.

Het Vaticaan vindt het echter belangrijker dat vrouwen afblijven van voorbehoedsmiddelen en ongewenste zwangerschappen tegen hun wil uitzitten. Amerikaanse nonnen geven hier geen prioriteit aan. Dus is de LCWR opeens radicaal feministisch.

Nonnen en progressieve katholieken reageerden teleurgesteld op de handelswijze van de nieuwe paus. Ze hadden hoop gekregen, omdat Francis zich in eerste instantie voordeed als een nederige man, met een mildere inborst. Nee dus. Onder andere een commentator van webmagazine Slate is echter niet verbaasd. De nieuwe paus hangt dezelfde conservatieve denkbeelden aan als zijn voorganger. (Iets waar dit weblog meteen na zijn aantreden ook al op wees). Voor Francis staat de LCWR aan de verkeerde kant van de streep. Onder zijn leiding wapent het Vaticaan zich nog steeds tegen deze Amerikaanse nonnen. Treurig….

Rechtse pers steigert als blanke man in de kijker komt

Webmagazine Salon gooide de knuppel in het hoenderhok. Rondom massale schietpartijen vindt op dit moment een uitgebreide discussie plaats in de V.S., waarbij vanalles aan bod komt. De enige reden dat dit zo genuanceerd loopt is omdat de daders in bijna alle gevallen blanke mannen zijn. Waren het bijvoorbeeld overwegend Moslims, dan hadden mensen allang geroepen om maatregelen om die bevolkingsgroep beter in de gaten te houden, aldus Salon. Die observatie ging met name de rechtse pers te ver.

David Sirota, werkzaam voor onder andere Salon, sprak bij televisiezender MSNBC over de recente tragedie in Newton. Hem viel op dat iedereen over elkaar heen buitelt als andere groepen rottigheid uithalen. Dan moeten er maatregelen genomen worden. Gaat het echter over blanke mannen, dan kijken veel mensen de andere kant op. Sirota formuleerde een stelling:

… opposed to people of color or, say, Muslims, white men as a subgroup are in a such a privileged position in our society that they are the one group that our political system avoids demographically profiling or analytically aggregating in any real way. Indeed, unlike other demographic, white guys as a group are never thought to be an acceptable topic for any kind of critical discussion whatsoever, even when there is ample reason to open up such a discussion.

Redenen om aandacht te besteden aan gender en huidskleur zijn er inderdaad te over, want man en om je heen schieten is nauw met elkaar verbonden. In 61 van de 62 gevallen is de dader een man, en ook nog eens opvallend vaak een blanke man. Verschillende onderzoeken wijzen uit dat problemen rondom de mannelijke identiteit een belangrijke rol spelen.

Wapenhandelaren leggen de link zelf ook. Zo kun je bij Bushmasters een ‘mannenkaart’ aanvragen, mits je een test aflegt. De juiste antwoorden getuigen van stereotiepe mannelijk gedrag en/of roepen op tot geweld, zoals de auto in brand steken van iemand die je dwarsboomt in het verkeer. Je vrienden kunnen verzoeken om intrekking van de mannenkaart bij fout gedrag:

your buddies can “revoke” your Man Card at any point. Revokable offenses include being a “crybaby,” a “coward,” a “cupcake” (we have no idea what that means either), having a “short leash” (presumably thanks to a wife or girlfriend), or being just generally “unmanly” (this one has a woman icon).

Nee, niet iedere man rent schietend een school binnen. Maar onderzoekers Rachel Kalish en Michael Kimmel, die drie massale moordpartijen op scholen analyseerden, zien wel degelijk een overeenkomst tussen de mensen die wél de wapens oppakken. Ze concluderen dat deze daders iets ervoeren:

….what we here call ‘aggrieved entitlement’ – a gendered sense that they were entitled, indeed, even expected – to exact their revenge on all who had hurt them. It wasn’t enough to have been harmed; they also had to believe that they were justified, that their mur- derous rampage was legitimate. Once they did, they followed the time-honoured script of the American western: the lone gunman (or gang) retaliates far beyond the initial provocation and destroys others to restore the self.

Dit is een bijzonder mannelijke cultuur, met verreikende gevolgen. Je mag het echter niet over dit gender aspect hebben, constateert Ms Magazine. Sirota kreeg een golf van kritiek over zich heen omdat hij waagde te zeggen dat de overheid zich bij iedere andere bevolkingsgroep onmiddellijk hard zou maken voor nader onderzoek en profiling, het in kaart brengen van mogelijke daders. Door dit te zeggen zou hij een racist zijn – zeg maar de raciale variant van de drogreden ‘je bent een seksist als je op gender let’:

I quickly became the day’s villain in the right-wing media. From the Daily Caller, to Fox News, to Breitbart, to Glenn Beck’s “The Blaze,” to all the right-wing blogs and Twitter feeds that echo those outlets’ agitprop, I was attacked for “injecting divisive racial politics” into the post-Newtown discussion (this is a particularly ironic attack coming from Breitbart – the same website that manufactured the Shirley Sherrod fiasco).

Ja, discussies over wapenbezit zijn broodnodig in de V.S. Oproepen tot betere psychologische zorg ook. Het punt is echter dat die aspecten na iedere schietpartij bediscussieerd worden in de media, en ondertussen gaan mannen nog steeds schietend de straat op. Niemand wil het daar over hebben, want ‘blanke man’ is een categorie die de norm stelt. Maar dat gegeven grondig uitdiepen zou wel eens de sleutel tot het hele probleem kunnen zijn. Dan gaan mannen misschien nadenken over hun gedrag:

In the wake of yet another unspeakable crime, I suggest that we men self-consciously mark the category to which we belong, and engage in some critical self-reflection about why committing such horrors should be such quintessentially male behavior.

en komen er wellicht zinnige maatregelen op tafel om een volgend Newton te voorkomen.

Boze, vernederde mannen schieten er op los

Bij alle berichtgeving over de tragedie in het Amerikaanse stadje Newton wordt één ding steeds duidelijker: iets in de Amerikaanse cultuur maakt dat het regelmatig mis gaat. Er volgt een extreme uitbarsting. En degene die dan de wapens oppakt en in het rond schiet  is in 99,99 procent van de gevallen een man. Amerikaanse media en een onderzoek wijzen een crisis rond de (blanke) mannelijke identiteit aan als hoofdoorzaak, gekoppeld aan een cultuur waar wapens overal rond slingeren en betaalbare psychologische zorg ver te zoeken is.

In het rijtje van 62 gebeurtenissen die kwalificeren als massale schietpartij komt zowaar 1 vrouwelijke dader voor. Jawel. Eentje. Haar naam was Jennifer San Marco, 44 jaar. Ze werkte als postbode in het stadje Goleta, in de staat Californië, maar bekleedde die functie niet meer toen ze naar haar voormalige werkplek reed en daar acht mensen dood schoot. Daarna pleegde ze zelfmoord.

Voor de rest is het jongens en mannen wat de klok slaat. Volgens Salon auteur Andrew O’Hehir hadden de daders een gemeenschappelijk trekje:

While some element of sexual or misogynistic drama was frequently involved – a mother or ex-wife or girlfriend; a rejection or divorce or suggestions of closeted homosexuality – the one thing you can point to in almost every case is perceived humiliation. Over and over again you read stories of workplace shootings […]  in which some guy who got fired or lost a promotion or generally felt that everybody hated him goes and gets a gun, or several, and acts out his revenge fantasy.

Als je het moeilijk hebt, wat kun je dan doen? In de Amerikaanse cultuur treffen deze mannen volgens Salon magazine een giftige cocktail aan van een falende geestelijke gezondheidszorg, een overvloed aan makkelijk verkrijgbare wapens, en een media die zeer hijgerige elementen bevat.

Dan is daar nog de slechte economie. De gemiddelde Amerikaan werkt tegenwoordig harder voor een lager salaris dan dertig jaar geleden, de welvaartsverschillen nemen toe, en sinds de jaren zeventig nemen vrouwen steeds assertiever hun plek in op de arbeidsmarkt, waardoor de concurrentie toeneemt. Volgens conservatieven levert dat een probleem op met mannelijkheid:

It’s plausible that these grotesque events are by-products of the downward pressure on wages, especially in the working class and lower fringes of the middle class, and reflect what has sometimes been called the “crisis of masculinity,” meaning the perceived emasculation and loss of privilege felt by some men in an age of increasing sexual equality.

The Examiner ziet daarin zelfs de belangrijkste reden voor die bijna honderd procent mannelijke daders. Ze zijn niet alleen op een na man, maar ook erg vaak een blanke man. Die voelen zich niet voor niets vernederd en genaaid. Het feminisme kwam, het land koos een zwarte president, mannelijke privileges zijn niet meer vanzelfsprekend. Toen Obama zijn tweede termijn won, kreeg blank rechts Amerika prompt een zenuwinzinking. Tegenwoordig beschikt het land ook over een beweging van mannenrechtenactivisten, die routinematig oproepen tot geweld (en expliciet vrouwen haten).

Nog een aanwijzing: The Examiner signaleert dat de massale schietpartijen vooral gebeuren in zeer conservatieve, christelijke dorpen op het platteland. Mannen en vrouwen zitten daar in een keurslijf. Als je in dat soort plaatsen bent opgevoed volgens strikte stereotiepe mannelijke rolpatronen, en dat rolpatroon valt weg of komt onder druk te staan, wie ben je dan? Kun je dan nog een man zijn, of ben je niets meer? De kern van je identiteit begint te wankelen, signaleert de Southwest Journal of Criminal Justice. En een klein groepje pakt dan de wapens op.

Bovenstaand geheel is op geen enkele manier bedoeld om massamoord goed te praten!!! Integendeel, het is een oproep aan mannen om eens zeer, zeer kritisch naar zichzelf te kijken, benadrukt The Examiner:

we can take this perspective with us, and we can work to think of ways to help young white males grow up in a society where the expectation of privilege is never indoctrinated. We can teach them early in life how to cope with rejection. We can realize that pointing fingers and blaming others might feel good in the short term, but in the long term, only working towards positive solutions will really help. And yes, we can absolutely continue to advocate for better mental healthcare.

Want schietpartijen zoals in Newton, die wil niemand meemaken. Het is daarom heel erg als onder andere eerder genoemde mannenrechtenactivisten weigeren om naar zichzelf te kijken, en in plaats daarvan kraaien dat Newton hét bewijs is dat mannen onderdrukt worden. Dat is juist niet waar het hier om gaat. So, f..k you, men’s rights activists. Het is zonder jullie harde geschreeuw al moeilijk genoeg om een genuanceerd gesprek te voeren over dit soort netelige kwesties.

De dader is verantwoordelijk voor zijn daden. Dat je het probleem analyseert en naar factoren kijkt die bijdragen aan uitbarstingen van geweld, doet niets af aan die eigen verantwoordelijkheid. Dus, heren, aan het werk.

BONUS: zoals altijd brengt website Sociological Images weer verdieping aan bij actuele problemen. Zoals dit bericht over de transformerende werking van technologie en de culturele lading van geweld, inclusief associatie met de mannelijke helft van de wereldbevolking. En dit bericht hoe deze cultuur kan leiden tot een klimaat waarin jongens en mannen leren dat agressie een goede oplossing biedt voor allerlei situaties:

From an early age, boys learn that violence is not only an acceptable form of conflict resolution, but one that is admired. However the belief that violence is an inherently male characteristic is a fallacy. Most boys don’t carry weapons, and almost all don’t kill: are they not boys? Boys learn it. […] They learn that if they are crossed, they have the manly obligation to fight back. They learn that they are entitled to feel like a real man, and that they have the right to annihilate anyone who challenges that sense of entitlement.

 

 

Stemrecht voor vrouwen zet wereld op z’n kop

De strijd om stemrecht voor vrouwen had overal op de wereld nogal wat voeten in de aarde, ook in de Verenigde Staten. Een serie politieke ansichtkaarten geeft een onthullend kijkje in de psyche van de tegenstanders, zij die vrouwen geen stem willen geven in het democratische proces van verkiezingen. Meest trieste conclusie: de gevoelens van angst en weerzin jegens stemmende vrouwen zijn springlevend. Zo geven conservatieven anno 2012 met name alleenstaande vrouwen de schuld van het verlies van Romney.

We hadden al de Christelijke mannen die vrouwen ervan beschuldigden sletten te zijn die alleen op Obama stemden omdat ze dan gratis aan de pil konden – en dan nog veel meer vrije seks konden hebben, de sloeries. Na dit eerste salvo volgden meer gematigde conservatieven. Hun taalgebruik klinkt redelijker, maar de kritiek op het stemgedrag van vrouwen was even fel. Vooral alleenstaande vrouwen moesten het ontgelden. Die waren zo druk bezig met het recht op abortus veilig stellen dat ze alle andere, verstandigere overwegingen vergaten:

Single women are so obsessed with birth control and abortion that they can’t be bothered to care about the economy or even take care of their kids. There were many jaw-droppers during the segment, but my favorite might be Gretchen Carlson saying that married women vote more on the economy, “because when you’re married, abortion is not really—or contraception for that matter—is not maybe a huge part of your life.” In Carlson’s bizarro world, only single women have sex and only married women have kids.

Zie je, er komt alleen maar ellende van als vrouwen mogen stemmen. Dan kiezen ze de verkeerde kandidaat als president, en maken hun keuze bovendien op basis van de verkeerde overwegingen.

Bijna honderd jaar geleden speelde een soortgelijke minachting voor vrouwen ook een grote rol, maar dan in de strijd vrouwen stemrecht te geven. Tegenstanders gaven argumenten om vrouwen dit recht te onthouden onder andere weer door middel van politieke ansichtkaarten, sociaal gezien even belangrijk als Tumblrs of internet memes nu. De politieke boodschap van dit type postkaart liet niets aan de verbeelding over.

Alleen lelijke alleenstaande vrouwen willen stemrecht.

Geef vrouwen stemrecht en het einde van de wereld is nabij! Feminist Philosophers  merkt op:

somehow it is natural and proper for women to wash clothes and babysit, but it is improper and dehumanizing for men to do it. I just find it funny, especially with the postcard of the three women sitting around a table play cards, smoking and complaining about their lazy husbands.  There is an admission here of, “Yes, we men sit on our asses while our wives do all the work, but that is our RIGHT as men and husbands.  When THEY do it, it’s NOT FAIR and UNNATURAL.”

Kortom, vrouwenkiesrecht zet de wereld op z’n kop, bedreigt het gezin en reduceert mannen tot zielige slappelingen die baby’s vasthouden en de was moeten doen. De horror! Dit soort argumenten komen volgens Feminist Philosophers echter voort uit pure angst voor vrouwen:

I find it fascinating that the implicit argument in these images is something like, “We can’t give women the same rights and privileges that we have, because then they might try to do to us what we have been doing to them, and that is just INHUMANE.”

In Nederland speelden diezelfde angsten en argumenten een rol. Ook hier probeerden mensen vrouwen uit de stemhokjes te weren omdat mannen van nature verstandiger zouden zijn dan vrouwen, en vrouwen thuis hoorden bij hun gezin. Ook God werd erbij gehaald – die had duidelijke rollen voor mannen en vrouwen bedacht en dus zou een echte vrouw nooit het kiesrecht willen hebben, dat was onnatuurlijk en onvrouwelijk. Bovendien, stel dat vrouwen politieke invloed zouden krijgen, dan komt daar alleen maar meer ellende van:

U ziet, weerzin tegen vrouwelijke kiezers is van alle tijden…

Amerikaans debat geeft kijkje achter de schermen bij benoeming van vrouwen

Nederland staat niet alleen in ongemakkelijke discussies over de benoeming van vrouwen op hoge functies. Het Amerikaanse debat tussen Romney en Obama, die allebei de volgende president van de V.S. willen worden, leverde een zeer interessante discussie op over dit thema. Het blijkt dat mannen in de V.S. net als in Nederland volautomatisch aan mannen denken als ze hoge functies te vergeven hebben. Dat ze uiteindelijk ook vrouwen benoemen, komt vaak vanwege druk van buitenaf.

Volgens Romney trok hij als baas van de staat Massachusetts zelf aan de bel omdat hij zag dat benoemingen naar mannen gingen. Hij vroeg om een map met gekwalificeerde vrouwen:

I had the chance to pull together a cabinet and all the applicants seemed to be men. And I — and I went to my staff, and I said, “How come all the people for these jobs are — are all men.” They said, “Well, these are the people that have the qualifications.” And I said, “Well, gosh, can’t we — can’t we find some — some women that are also qualified?” And — and so we — we took a concerted effort to go out and find women who had backgrounds that could be qualified to become members of our cabinet. I went to a number of women’s groups and said, “Can you help us find folks,” and they brought us whole binders full of women.

Met die map in de hand loodste onze held Romney vrouwen naar binnen. Probleem: hij loog. Hij vroeg niet zelf om namen van gekwalificeerde vrouwen, maar ontving ongevraagd een lijst omdat allerlei sociale organisaties het belachelijk vonden dat hij vrouwen oversloeg. Toen hij eenmaal een namenlijstje had, benoemde hij alsnog vrouwen. Hij maakte hen echter verantwoordelijk voor de onderwerpen waar hij niets mee wilde:

Romney did appoint 14 women out of his first 33 senior-level appointments, which is a reasonably impressive 42 percent. However, as I have reported before, those were almost all to head departments and agencies that he didn’t care about — and in some cases, that he quite specifically wanted to not really do anything. None of the senior positions Romney cared about — budget, business development, etc. — went to women.

Bovendien daalde het percentage vrouwen in de loop van zijn regeringstermijn weer van 42 naar afgerond 28%. Pas toen Romney het veld ruimde, steeg het aantal vrouwen op hoge posities weer in een rap tempo.

Los van dit alles merken critici nog dit op:

…note that in Romney’s story as he tells it, this man who had led and consulted for businesses for 25 years didn’t know any qualified women, or know where to find any qualified women. So what does that say?

Inderdaad. Inmiddels is Romney’s woordkeuze, ‘een map vol vrouwen’, een eigen leven gaan leiden. Internet creatievelingen buitelen over elkaar om deze uitspraak visueel gestalte te geven. Terwijl het debat aan de gang was, nota bene. The Guardian snapt wel waarom de woorden ‘mappen vol vrouwen’ zo hard aan kwamen:

Because it was tone deaf, condescending and out of touch with the actual economic issues that women are so bothered about. The phrase objectified and dehumanized women. It played right into the perception that so many women have feared about a Romney administration – that a president Romney would be sexist and set women back. And it turns out the way Romney presented it – that he asked for a study of women in leadership positions – wasn’t true anyway.

Onder andere webmagazine Jezebel, waar de auteurs de presidentiële debatten zeer kritisch volgen, juicht de acties op internet van harte toe:

Internet, sometimes you are the greatest and those sometimes are right now. Three-hole punch me, I’m done! Does this remind anyone else of those binders that polygamists choose their wives out of? Or is that just a Big Love thing? I’m gonna assume that show’s a mockumentary based on Romney’s life, tell everyone you know! (JK JK) (Kind-of)

Romney deed ook andere uitspraken die blijk geven van een wel zeer aparte kijk op werkende vrouwen. Zo liet hij zich erop voorstaan dat hij een vrouwelijke medewerker op tijd naar huis liet gaan, zodat ze thuis het eten op tafel kon zetten voor haar man en kinderen. Het paternalistische ‘kijk mij eens aardig en begripvol zijn voor de vrouwtjes’ druipt er vanaf. Twitter legde die houding van subtiel seksisme genadeloos bloot:

Obama eert vooruitgang voor vrouwen

Na de Republikeinen hielden nu ook de Democraten hun conventie. Het contrast kan niet duidelijker zijn. Waar Ann Romney het hield op ‘tsja, vrouwen hebben het nou eenmaal moeilijker dan mannen, wat kunnen jullie toch goed lijden, hier, een aai over jullie bolletjes’, sneed Michelle Obama in haar speech expliciet het thema aan van baas in eigen buik. En verbond ze vooruitgang voor vrouwen aan andere historische bewegingen, zoals de emancipatie van arbeiders en mensen met een getinte huidskleur.

Obama tijdens haar toespraak voor de Democratische conventie.

Opiniebladen lieten niet na om te benadrukken dat de speech van Obama veel enthousiaster werd ontvangen, en veel eerlijker over kwam. Tegelijkertijd noteerden commentatoren ook dat Obama, als vrouw, en als zwarte vrouw, nog steeds beperkt wordt. Die verandering is al langer gaande. Toen ze in 2004 voor het eerst optrad in het publiek, zei ze nog dingen die een vrouw van echt nooooit behoort te zeggen. Zoals:

“I cannot be crazy, because then I’m a crazy mother and I’m an angry wife,” she told The Chicago Tribune about balancing her husband’s Senate run with the rest of their lives. “What I notice about men, all men, is that their order is me, my family, God is in there somewhere, but me is first. And for women, me is fourth, and that’s not healthy.” “I’ve had to come to the point of figuring out how to carve out what kind of life I want for myself beyond who Barack is and what he wants,” she continued, on a more poignant note.

Acht jaar later heeft Michelle Obama geleerd van alle kritiek en schrik en verwijten dat ze haar man overvleugelt of zelfs castreert. Ze beperkt zich tot de zorg voor het thuisfront, en hield zich verre van expliciet politieke toestanden.

Die situatie kwam ook terug in haar speech. Net als Ann Romney beschrijft ze vrouwen toch vooral in termen van hun relaties tot anderen. En ook al besteedde ze aandacht aan diverse emancipatiebewegingen in de geschiedenis van de V.S., het eindigt toch bij ‘Mom in Chief’ als allerbelangrijkste taak waar ze zich voor gesteld ziet. :

If you feel let down by an arc that begins with anti-colonialism, immigration and women being dragged to jail, but returns to the cult of motherhood, you’re not alone. […] But for a black woman whose embrace of the most uncontroversial causes imaginable still managed to incite right-wing hysteria, who had to prove her normalcy and demureness and maternal love in the face of broad dehumanization, even mom-in-chief is something — even if it’s not everything. And her speech tonight could make you think that maybe, just maybe, that could change too.

Dat geeft hoop…

Vrouwen falen zelfs bij eigen verkrachting

Het komt bijna nooit voor dat vrouwen na een ‘echte’ verkrachting zwanger worden. Want hun lichaam kan een zwangerschap in dat geval zelf voorkomen. Dat beweert Todd Akin, een invloedrijke Republikein uit de Amerikaanse staat Missouri. Hij voert dit aan als één van de redenen om abortus nooit, in geen enkel geval, toe te laten. Internet hoonde de man meestal op vol volume weg. Zelfs The New Yorker nam stelling tegen de Republikein. Maar Akin staat niet alleen in zijn onsmakelijke opvattingen.

Een vriend van de Zesde Clan vatte de situatie mooi samen:

🙂 Grappen over verkrachting mochten eigenlijk niet meer hè? Trekt Todd zich niets van aan! Je kunt nu dus ook falen bij je eigen verkrachting. Je liep er al bij als een slet, dus je vroeg er om…en dan is je lichaam óók nog geeneens in staat om de boel fatsoenlijk af te voeren. Tsk tsk.

Enfin, na alle kritiek kwam Akin uiteraard met een verklaring waarin hij aangaf wel degelijk erg begaan te zijn met het lot van verkrachte vrouwen. Onder andere tijdschrift Mother Jones plaatst die verontschuldiging echter in een kritische context. Akin wil abortus onder alle omstandigheden verbieden, en in kringen die rabiaat tegen abortus zijn is het een gangbaar idee dat een vrouw biologisch gezien een zwangerschap afstoot zodra het echt om verkrachting gaat:

Akin didn’t make this idea up. That women can’t get pregnant when they’re raped is a thing that some people actually believe. I stumbled across this several months ago while researching another story. It turns out to be an idea held and repeated by individuals who oppose abortion in any circumstance. [….]  The you-can’t-get-pregnant-from-rape falsehood is apparently something that enough people believe that Planned Parenthood includes it on its pregnancy FAQ page. Akin may be wrong, but he’s got company.

Webmagazine Jezebel nam de ‘het was geen verkrachting als je zwanger achterblijft’  verkrachting ook op in haar Officiële Gids voor Echte Verkrachting. Gezien alle discussie rondom verkrachting en echte verkrachting lanceerde het webmagazine dit overzicht. Er staan juweeltjes bij. Zoals de Slecht Weer Verkrachting. Slachtoffers moeten gewoon gewillig meewerken en dan kan het best een leuke ervaring zijn, net zoals wanneer je een uitje maakt en opeens gaat het stormen. Daar doe je ook niet moeilijk over. De daterape – het was geen verkrachting als je vrijwillig naar een afspraakje met een jongen /man ging, eenmaal begonnen met kussen moet je het helemaal afmaken. Oh, en verkrachting binnen het huwelijk? Bestaat niet want een man heeft altijd recht op seks. Punt.

Dat is de wereld waar Akin toe behoort. Vanwege die context heeft onder andere de New Yorker geen enkel vertrouwen in zijn mooie woorden:

He later added, on Twitter, “‘To be clear, all of us understand that rape can result in pregnancy & I have great empathy for all victims. I regret misspeaking.’- Todd”—which had not been clear at all. He went on to emphasize, in case anyone missed it, that he believed a woman who became pregnant as the result of a rape should not be able to have an abortion.

Kortom, zijn excuses en verklaringen maken niks uit. Ongewenst zwangere vrouwen kunnen van hem naar de hel lopen, waar ze thuis horen. Bedankt, Todd Akin!

De laatste ontwikkelingen zijn hoopgevend. Akin was in de race om een zetel in de senaat. Partijgenoten riepen hem op zich terug te trekken. President Obama hield een onverwachtse speech, waarin hij de standpunten van Akin veroordeelde. Zelfs de Republikeinse kandidaat Mitt Romney voelt aan dat hier iets helemaal mis gaat, en nam afstand van Akin’s beweringen. Wie weet houdt Akin nu de eer aan zichzelf….

UPDATE: internetmagazine Salon noemt Akin inmiddels ‘de man die teveel zei’. Oeps! In het openbaar voor een breed publiek laten blijken hoe extreem de standpunten van de Republikeinse partij zijn. Dat gaat stemmen kosten, vooral, mag je hopen, van vrouwen. Want hoe moet je iemand steunen die zo over vrouwen praat? En vervolgens zijn zegen geeft aan wetten die je reduceren tot slaaf van je lichaam? Salon:

Yes, the Republican establishment is condemning Akin’s remarks and distancing itself from his candidacy. But let’s be clear: Akin is only guilty of saying out loud what many Republican leaders think and legislate on the basis of. […] Moreover, the many Republicans pushing back against Akin seem more concerned with preserving the dignity of the Republican Party than protecting the dignity and rights of women who have been raped.

Tieners trappen deur in bij presidentieel debat

Drie Amerikaanse meiden van zestien, Emma Axelrod, Sammi Siegel, en Elena Tsemberi, hoorden op school dat twintig jaar geleden voor het laatst een vrouw een presidentieel verkiezingsdebat op de televisie leidde. Daarna vervulden alleen mannelijke televisiepersoonlijkheden deze eervolle taak. Belachelijk, vonden ze. Hun hele leven lang nog nooit een vrouw als moderator. Ze zetten een petitie op om ervoor te pleiten dat het een vrouw werd. Al snel hadden ze ruim 100.000 handtekeningen. En nog geen twee weken later werd er inderdaad een vrouwelijke televisiejournalist aangewezen. Candy Crowley, van zender CNN, leidt het tweede debat.

Deze drie activistes doorbraken het glazen plafond.

Zeker binnen de media zijn er in de V.S. zoveel competente kandidaten waar je uit kunt kiezen, dat de traditionele klacht ‘ we kennen geen vrouwen die ervoor in aanmerking zouden komen’ niet op ging. Alleen bleven die vele competente vrouwen op de een of andere manier buiten beeld. Er waren mensen van buiten voor nodig om deze situatie aan te klagen en televisiestations tot actie te dwingen:

Frustration at a lack of equal treatment is an open secret among women who work in television news. But several prominent women in the field declined to comment on the controversy, explaining that they were reluctant to appear as if they were complaining or promoting themselves. So in effect, the New Jersey teenagers are saying what the most powerful women in television rarely do out loud — that in newscasts, men are still often treated as if they have more authority than women.

Niet zo vreemd dat er meiden van zestien voor nodig waren. Zij hebben (nog) niets te verliezen. Maar sinds Women don’t Ask weten we dat professionals, als ze een bepaald niveau in hun werk willen bereiken, het zich niet kunnen veroorloven om stampij te maken. Het is te makkelijk om te roepen ‘in twintig jaar tijd hadden die vrouwelijke journalisten zichzelf aan kunnen melden’. Nee, veel vrouwen kijken wel linker uit. Ze weten dondersgoed wat er speelt. Gedraag je assertief, en voordat je het weet volgt sociale staf:

Behavior that can lead a man to be seen as ambitious or a go-getter can brand a woman as too pushy and aggressive. She may be called rude names, receive negative evaluations based solely on her personal style instead of her work and find herself closed out of networks or opportunities from which she might benefit. My boss was pleased that I asked him for what I wanted. A lot of women aren’t so lucky.

Dus, goed dat een paar assertieve meiden deze negatieve kip-ei situatie konden doorbreken. Als Obama en Romney elkaar op de televisie verbaal te lijf gaan, komen er eindelijk vrouwen aan te pas om vragen te stellen en het debat te leiden. Hoera!

Roep om echte man is teken van onzekerheid

De roep dat mannen weer echte mannen moeten zijn, lijkt een veeg teken. Hoe erger de verwarring in een land, des te sterker de roep dat mannen moeten ophouden met feminien gedoe, jammerklachten dat de samenleving te veel vervrouwelijkt, en oproepen dat ‘we’ (wie is we???) een stoere vent terug willen. Met als enige concessie dat die macho wel nog een paar moderne trekjes mag houden, zoals er goed verzorgd uit blijven zien.

Na de terug-naar-de-jaren-vijftig, waar blijft de echte man-retoriek van mensen zoals Wim Kuiper en Angela Crott, vuurt columniste Malou van Hintum nu het zoveelste schot af in dit offensief. De Volkskrant geeft haar alle ruimte om te verwijzen naar twee jongetjes. Eentje wil geen astronaut worden want dat lijkt hem eng. Het tweede jongetje wil geen hond want die kon hem omver lopen. Op basis van deze anekdotes komt ze vervolgens met een verhaal wat rechtstreeks aan TV show Man Liberation Front  ontleend lijkt te zijn.

Deze trend staat niet op zichzelf. Susan Faludi analyseerde in haar boek The Terror Dream wat er gebeurde in de Amerikaanse populaire cultuur nadat terroristen de Twin Towers opbliezen. Dat dit zomaar kon gebeuren, zonder dat iets of iemand de burger kon beschermen tegen zulk traumatisch geweld. Argh! Het land verkeerde in crisis. En greep in verwarring en onzekerheid terug op stereotypen. Mannen moesten zich schamen dat ze het land niet hadden kunnen beschermen. Ze moesten weer echte mannen worden, stoer en sterk. Vrouwen moesten terug in hun hok, zorgen voor anderen en je laten beschermen door die stoere en sterke man.

Ook Polen kende een sterke opleving van conservatieve verhalen over de echte man en de echte vrouw. Een onderzoekster, Agnieszka Graff, analyseerde deze berichtgeving. Ze kwam erachter dat dit discourse vooral opleefde in de periode dat Polen niet zeker wist of het zou lukken toe te treden tot de Europese Unie:

The abundance of “gender talk” and discourse on gender difference in the three magazines intensified abruptly around May 2004, particularly in the conservative Wprost, which was featuring stories about femininity or masculinity every other week. […] I argue that anxieties evoked by Poland’s E.U. accession have been projected onto, and resolved within, the realm of gender.

Net als Polen en de V.S. maakt Nederland op dit moment roerige tijden door. Onzekerheid alom. We zijn politiek hopeloos verdeeld, kampen met een economische crisis, talloze mensen dreigen hun baan te verliezen en Europa is in de beleving van groepen mensen een tikkende tijdbom. Het bij de wortel aanpakken van de problemen, bijvoorbeeld door de excessen van banken en Wall Street haaien in te perken, ligt complex. Dat overzien we niet. Op naar een makkelijker doelwit…. zoals het morrelen aan oude en vertrouwde rolpatronen.

We beschikken inmiddels over een hele lijst van klachten over mannen en de crisis bij jongens, plus oproepen dat mannen weer echte mannen moeten worden, want anders dan. Waarbij de jammeraars graag meteen ook even een beschuldigende vinger wijzen naar ‘het’ feminisme, zoals zij dat zien. Dit gaat gepaard met bedrijven of de media die de seksen tegen elkaar opzetten, want de belangen van beide groepen botsen uiteraard, nu ‘we’ onze plaats niet meer kennen.

Zelfs de Olympische Spelen ontkomen niet aan deze conservatieve blik. Trouw schrijft niet juichend over de medailles van de vrouwen, maar concentreert zich op de mannen. Voor hen is het vrouwensucces verontrustend, want waarom halen zíj de medailles niet. Ze falen! Schande! Waar zijn de stoere sportmannen gebleven!

Al die verhalen, inclusief angstige of beschuldigende ondertoon, passen in het stramien zoals Faludi en Graff dat aantroffen:

There is a blissful era of order and “tradition” somewhere in the past, a crisis/reversal in the present, and finally—this part is prominent in Wprost, suggested in Newsweek, and usually absent in Polityka—the promise of a restored gender order. Gender is given an aura of newsworthiness in these stories, but the sense of drama and change is undercut by the conclusion that, in the end, gender roles have an eternal, timeless nature. There is a tension between making gender seem dynamic and insisting that it is not—a contradiction that can be read as an articulation of anxiety about Polish national identity in a period of upheaval and change.

Mensen vinden verandering lastig te hanteren. Niet zo vreemd dat sommigen op een gegeven moment hun kalmte verliezen en gaan gillen. De wereld vergaat! Was alles maar weer zoals vroeger!! Waar is de echte man gebleven!!! Gelukkig zijn er hier en daar nog nuchtere mensen, die helder na blijven denken. De Zesde Clan hoopt dat die stemmen niet verstommen in het conservatieve mediageweld. En dat we de ophef over echte mannen en echte vrouwen kunnen herkennen voor wat het is: een teken van onzekerheid in roerige tijden.

Obama’s zorgwet maakt leven voor vrouwen beter

Ja, president Obama mag een wet invoeren die het mogelijk maakt dat inwoners van de Verenigde Staten een ziektekostenverzekering krijgen. Webmagazine Jezebel juicht de uitspraak toe. En komt meteen ter zake, want de belangrijkste vraag is natuurlijk: wat betekent dit voor vrouwen. Er is volgens het blad één nadeel. In twaalf staten wordt abortus flink duurder. De rest van het nieuws is echter positief tot zeer positief.

Progressief Amerika juicht nu de zorgverzekeringswet van president Obama erdoor komt.

Verschillende media wezen erop dat vrouwen veel te winnen hebben bij de nieuwe wetgeving. Dat is omdat vrouwen nu de klos zijn binnen het bestaande systeem, onder andere vanwege hun sekse:

Even pregnancy has been grounds for insurance companies to refuse policies on the grounds that it’s a pre-existing condition.  All this made women more likely to be uninsured—as one in five women under 65 were in 2010. And even when we did have coverage, we often weren’t able to get our insurers to pay for birth control and other basic prevention (even while they were doling out Viagra, no questions asked).

De nieuwe wet zorgt ervoor dat verzekeraars zulke kunstjes niet meer kunnen flikken. Miljoenen vrouwen die nu onverzekerd rondlopen, krijgen alsnog een ziektekostenverzekering. Ook maakt de wet een einde aan de willekeur rondom het hebben van een medische voorgeschiedenis. Zorgverzekeraars mogen klanten niet langer weigeren in verband met seksueel misbruik of  zwangerschap. Jongeren kunnen bovendien langer meeliften op de verzekering van hun ouders.

Meer goed nieuws: verzekeraars mogen geen hogere premies meer rekenen voor vrouwen. Tot nu toe betaalden vrouwen regelmatig dertig procent meer dan mannen, voor precies hetzelfde zorgpakket. Zwangerschap, geboorte, en anticonceptie moesten vrouwen daarnaast nog los bijbetalen.  Het zorgplan van Obama maakt een einde aan die financiële discriminatie.

Nog meer goed nieuws: vrouwen kunnen eindelijk vrij gebruik maken van alle medische voorzieningen die de overheid heeft goedgekeurd. Daaronder vallen voorzieningen zoals voorbehoedsmiddelen, soa tests en diverse andere preventieve onderzoeken. Republikeinen, die maandenlang schreeuwden dat de pil hoeren maakt van vrouwen, hebben het nakijken. Anticonceptie valt straks onder de gewone gezondheidszorg aan vrouwen, net als in de rest van de beschaafde wereld.

Tsja, en abortus? Jezebel signaleer dat twaalf staten wetten aannamen die vrouwen dwingen zelf te regelen dat ze die ingreep vergoed krijgen. Dat kan aardig duur uitvallen:

In these states, employers and individuals who purchase insurance on the soon-to-be-implemented state exchanges will need to purchase additional abortion insurance or settle for not having coverage at all. Which doesn’t seem like that huge a deal unless you consider the fact that many private companies currently carry policies that cover abortion for employees, and the most expensive abortions are late term, and late-term abortions often occur after a couple discovers a birth defect or health risk to the mother. So if you get pregnant and decide you don’t want to be pregnant, and you live in one of these twelve states, get ready to cough up (or, you know, pick a cooler place to live and move there).

Tsja, je kunt niet alles hebben. Al met al geeft de nieuwe zorgverzekeringswet vrouwen een enorme steun in de rug. Met de huidige oorlog tegen vrouwen kunnen ze die bemoedigende ontwikkeling goed gebruiken.

Kranten tikken gemakzuchtig koppen over

Steeds meer Amerikanen tegen abortus, kopt onder andere dagblad Trouw. Waarna een paar regels volgen die regelrecht van persbureau ANP overgenomen lijken te zijn, zonder dat een verslaggever even verder keek dan zijn of haar neus lang was. Of de resultaten zelf ging lezen. Wat blijkt? De steun voor abortus in de V.S. is sinds 2001 hetzelfde gebleven. Driekwart van de bevolking wil abortus toegankelijk houden.

Waar gaat het om? Gallup, een groot Amerikaans onderzoeksbureau, houdt regelmatig onderzoeken naar de standpunten van de bevolking. De meest recente poll, over het abortusstandpunt van mensen, veroorzaakte grote koppen van het type zoals aangetroffen in Trouw. Gallup vroeg namelijk aan mensen hoe ze zichzelf zien: pro life of pro choice.

Het klopt dat minder mensen dan voorheen zichzelf identificeren als pro choice. Gallup zelf geeft echter al aan dat de cijfers overeen komen met bevindingen uit mei 2009. Zo nieuw is dit dus niet. Bovendien is er een probleem met de vraagstelling:

Inevitably, “pro-life” polls well, much better than it would if it were more accurately phrased as “anti-choice” or “anti-abortion,” because it’s a fuzzy-wuzzy term that deliberately distracts from the legal and sexual freedom issues at the heart of the abortion debate.

Niet alleen is pro life een lege juichterm, hoe je jezelf afficheert, zegt bovendien weinig over je daadwerkelijke standpunten rondom de toegankelijkheid van abortus. Al die pro lifers zijn in de praktijk helemaal niet zo happig op een totaal verbod op abortus:

Indeed, the same Gallup poll found that the number of Americans who support banning abortion altogether is just 20% and falling, while the overall rates for those who support abortion rights in some or all instances has been fairly steady for the last decade.In other words, “pro-choice” and “pro-life” are labels that lack nuance, and the details make all the difference. Gallup’s own report added, “[I]t is notable that while Americans’ labeling of their position has changed, their fundamental views on the issue have not.”

Kortom, al jarenlang wil een grote meerderheid de mogelijkheid tot abortus open houden. Ondanks de taboesfeer en de hysterie rondom abortus, weten mensen namelijk zelf prima wat de gevolgen zijn als vrouwen geen zeggenschap hebben over hun lichaam:

even those supposedly “pro-life” Americans don’t really want to see themselves—or their wives, daughters, sisters and mothers—lose their reproductive rights. Regardless of their rhetoric, at the end of the day, they don’t really want to go back to the days of back alley coat hanger abortions.

Dat lezen we allemaal niet bij ANP of Trouw. Waarmee de media in Nederland bijdragen aan slechte nieuwsgaring, waardoor de indruk ontstaat dat heel veel mensen af willen van legale abortus, terwijl dat niet het geval is. Journalisten, De Zesde Clan weet dat jullie onder druk staan. Deadlines, steeds kleinere redacties, enzovoorts. Maar juist vanwege het beladen klimaat rondom abortus, willen jullie asjeblieft enige zorgvuldigheid uitoefenen voordat je klakkeloos andermans koppen over schrijft?

Amerikaanse bisschoppen pakken scouting aan

Wat is het eerste waar je aan denkt bij de scouting? Juist, meisjes die de hoer spelen, homoseksualiteit en abortus promoten, iedereen met linkse denkbeelden proberen te hersenspoelen en op sinistere wijze allianties aangaan met andere, nog engere organisaties die baby’s dood willen maken, zoals Planned Parenthood. Dat moet stoppen! Daarom lanceert het hoogste religieuze orgaan in de Verenigde Staten, de Amerikaanse organisatie van Katholieke Bisschoppen, een diepgaand onderzoek naar de handel en wandel van de Girl Scouts.

De actie van de bisschoppen volgt na de veroordeling van vrouwelijke religieuzen. Amerikaanse nonnen zouden radicale feministes zijn, die hun achterwerk afvegen met de katholieke dogma’s en veel te veel tijd besteden aan minderbedeelden helpen, en andere communistische hobby’s. Ze moeten terug hun hok in en het morele kompas van de bisschoppen volgen. Nou, dat gaat helemaal goed komen.

Nu de katholieke kerk korte metten heeft gemaakt met volwassen vrouwen, is de stap naar meisjes snel gezet:

They’re concerned that various program materials used by the Scouts have been offensive to the Catholic faith and that the Girl Scouts have affiliated themselves with other unsavory groups. […]  One of the biggest worries is that the Girl Scouts of the USA are a member of the World Association of Girl Guides and Girl Scouts (which is made up of scouts from 145 nations). WAGGGS has said that young women “need an environment where they can freely and openly discuss issues of sex and sexuality,” and it has also promoted access to condoms to prevent the spread of disease.

De horror! De horror! Snel, bisschoppen, laat die pedopriesters met rust en doe iets om deze ramp tegen te gaan!

Voor alle duidelijkheid: de Girl Scouts zijn een begrip in de Verenigde Staten. Het honderdjarige instituut is vooral bekend vanwege koekjes verkopen voor goede doelen, en meisjes met leuke en leerzame activiteiten iets meegeven voor de rest van hun leven. Voordat de Republikeinse partij veranderde in een bolwerk van woedende vrouwenhaters maakte niemand een probleem van het bestaan van dit instituut. Helaas wijzigde het politieke klimaat in het land. De activiteiten van de Girl Scouts zijn opeens verdacht. De link met de opkomst van conservatieve stromingen ontgaat mensen niet. Bijvoorbeeld: 

There are so many aspects to this inquisition… I mean inquiry, that one hardly knows where to begin. But aside from our society’s infantile squeamishness about the realities of human sexuality and the health issues that a lack of information inevitably causes, there’s the troubling issue of the Catholic Church joining the ranks of conservatives using the Girl Scouts as a political football.

En deze:

one might begin to wonder if we haven’t finally tumbled down the rabbit hole. I mean, we are talking about the Girl Scouts here–you know, that organization that helps form girls into confident, self-possessed grown women who take leadership roles in society. Now who could possibly have a problem with that?

Inderdaad. Maar in de V.S. is alles mogelijk, en ook koekjes verkopende scoutingmeisjes staan tegenwoordig onder verdenking.