Tag Archives: Verenigde Naties

VN dulden alleen fantasievrouw als boegbeeld

En de nieuwe genderambassadeur voor de Verenigde Naties is…. comics heldin Wonder Woman! En de nieuwe Secretaris Generaal van de Verenigde Naties is… een man! Opnieuw! Deze combinatie wekt woede op bij mensen die hoopten op een vrouw aan het hoofd van de VN.

Dichterbij dan dit komen we niet.

Onder andere Susan O’Mally, VN vertegenwoordiger namens de International Federation of Business and Professional Women, kon he-le-maal niks met deze gang van zaken:

At the same time that the Security Council was appointing António Guterres, who does promise that there will be gender parity in senior appointments, women got hit with Wonder Woman, a male fantasy. We need real women in decision-making positions in the United Nations to empower women, not female cartoon characters who don’t talk back.

Wat de benoeming van de zoveelste man in de 70-jarige geschiedenis van de VN zo tenenkrommend maakt, is niet alleen dat in zeventig jaar tijd blijkbaar nooit een vrouw goed genoeg was om aan het hoofd van deze organisatie te staan. Het was ook omdat de vorige Secretaris Generaal expliciet hoopte dat een vrouw hem op zou volgen. Dat er vervolgens een campagne op gang kwam om meer diversiteit aan de top te bereiken. Dat er deze ronde zeven zeer gekwalificeerde vrouwen in de rij stonden. Dat de commissie die uiteindelijk de knoop doorhakte, uit allemaal mannen en 1 vrouw bestond. En dat die mannenclub gewoon weer een man benoemde.

Insiders zagen de bui al hangen nadat een eerste intern voorkeurslijstje voor de post van Secretaris Generaal niet verder kwam dan 1 vrouw in de top vijf. Na een smerige procedure met gehackt e-mails en gekonkel in achterkamertjes, met een dubieuze rol voor de V.S. en Rusland, bleek dat er geen enkele vrouw meer voorkwam in de top drie van favorieten. Het werd uiteindelijk een Portugese man.

Onder andere de Argentijnse Minister van Buitenlandse Zaken Susana Malcorra, zelf kandidaat, zei daarop in het openbaar dat het hele selectieproces voor vrouwen tot nu toe altijd ongunstiger uitpakt dan voor mannen. Onder andere vanwege allerlei impliciete vormen van seksisme. Dat was ook de conclusie van wetenschapster Jean Krasno van het City College of New York:

“We thought the U.N. could reform and move into the 21st century with gender equality. But they are still making backroom deals among the old boys club,” said Jean Krasno, a lecturer on international affairs at the City College of New York and chair of the Campaign to Elect a Woman U.N. Secretary-General. “Fourteen men on the Security Council, and one woman, Samantha Power, just couldn’t envision a woman at the top,” she said.

Om in die situatie het fictieve personage Wonder Woman op te voeren als de nieuwste ambassadrice voor het bevorderen van gendergelijkheid in de wereld, komt op z’n zachtst gezegd vreemd over. De VN had beter een paar maanden kunnen wachten met deze p.r. stunt. Hoe feministisch je haar personage ook uit kunt leggen, in de huidige situatie klopt deze parallelle ontwikkeling voor geen meter.

Advertenties

De lezing van…. Margriet van der Linden

Margriet van der Linden, ex-hoofdredactrice van tijdschrift Opzij, sprak op 13 oktober 2014 als Vrouwenvertegenwoordiger namens Nederland de leden van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties toe. Ze deed een dringende oproep: neem de rechten van vrouwen en meisjes aub serieus. Ze zijn geen onbeduidend minderheidsgroepje. Je hebt het over de helft van de mensheid. Hun situatie kun je niet wegwuiven als zijnde een detail. Zeker niet als het gaat om geweld en de verlammende gevolgen daarvan. Lees hier haar hele speech (in een Nederlandse vertaling).

In haar toespraak legde Van der Linden een direct verband tussen een mate van vooruitgang voor vrouwen, en de golven van agressie en geweld die daar prompt op volgen. Die intimiderende reacties betekenen dat jongens en mannen aan de slag moeten. Van der Linden:

Een begin van de oplossing voor dit probleem is de verbetering van de positie van vrouwen én de opvoeding en begeleiding van jongens. Dit geweld is net zo goed een probleem van jongens en mannen. Hun moet worden geleerd dat hun positie en mannelijkheid niet in het geding zijn als ze respectvol met vrouwen en meisjes omgaan, als ze hun dochters de kansen bieden en posities gunnen waar zij zelf van nature recht op lijken te hebben.

 

 

Journalistiek stokt bij jeugd, emoties, naaktfoto’s en entertainment

In welke categorie publiceer je nieuws over een toespraak van een vrouw over vrouwenrechten, uitgesproken voor de Verenigde Naties? Nou, in de rubriek entertainment natuurlijk, besloten onder andere Nieuws.nl en Spitsnieuws. Daarnaast wist journalist Bas Baas duidelijk niet waar hij het zoeken moest. Want de vrouw in kwestie is actrice Emma Watson. Dan word je natuurlijk snel afgeleid door andere zaken. Zoals mogelijke naaktfoto’s, en Watson’s emoties.

Voor de tekst van de toespraak: hier de Nederlandse vertaling, hier de Engelse transcriptie.

De manier waarop landelijke media schrijven over Emma Watson, haar krachtige speech over vooroordelen jegens het feminisme, geweld tegen vrouwen, genderongelijkheid en de mogelijke rol van mannen bij het verbeteren van de situatie, spreekt boekdelen over het conservatieve (media)klimaat in ons land.

Neem Bas Baas. Hij schreef een bericht van zes alinea’s. Diverse landelijke kranten, waaronder De Volkskrant en Trouw, namen zijn stuk over. ,,De 24-jarige spreekt emotioneel tot de VN-ambassadeurs”, lezen we meteen in het begin. ”Haar stem is onvast, maar haar verhaal is daardoor niet minder duidelijk.” Even verderop: ,,De emotionele Watson legt het probleem uit.” Het is jong en het praat emotioneel!  Jeeetje! Waarna het gelukkig ondanks die emoties, onvaste stem, en 24-jarige jonge leeftijd gelukkig toch nog goed komt: ,,De jonge vrouw krijgt de bijval waarop ze hoopte.”

Phew, komt Watson daar even goed weg! Je zou bijna denken dat ze met al die emoties en haar onvaste stem en haar jeugdige leeftijd het einde van haar toespraak niet zou halen. Het ontbrak er nog maar aan dat Baas ook nog haar kleding, kapsel en/of make-up aanhaalde. Maar misschien wist hij al dat zijn artikel gelardeerd zou worden met twee foto’s. Alsof het om een haringparty van Bekende Nederlanders gaat: oooo kijk, Watson naast VN secretaris-generaal Ban-Ki-Moon! Oooo, kijk Watson eens zitten, als middelpunt, omringd door vijf mannen! (voor vrouwen moet je iets beter kijken, ten opzichte van Watson zitten ze in de tweede ring).

De koppen waar de diverse media voor kiezen, geven ook een mooi voorbeeldje van ‘framing‘: een verhaal zodanig kaderen dat het ene element heel zichtbaar wordt, en het andere element achter de gordijnen verdwijnt. Volkskrant en Trouw melden in de categorie Nieuws (hulde daarvoor) dat Watson mannelijke medestrijders tegen vrouwenhaat zoekt. Beide dagbladen nemen ook het Youtube filmpje van haar speech op in hun kolommen. Als ze bekomen zijn van haar emoties en 24-jarige leeftijd, kunnen lezers zodoende zelf luisteren naar de boodschap die ze uitsprak.

De altijd conservatieve redactie van Spits vindt het echter belangrijker om mythes over het feminisme nog eens lekker te bevestigen. Feministen haten mannen, dat ‘weten’ we allemaal, toch? Dus kiezen zij de kop ‘Emma Watson bij VN tegen mannenhaat’. Waarna Spits het artikel opent met:

Ze sprak zich daar uit tegen mannenhaat. Mannen moeten juist betrokken worden bij het streven naar gelijkheid van de seksen, zo zei ze tijdens de formele lancering van de HeForShe-campagne van de VN in New York.

Pas in de volgende alinea merk je dat de actrice juist vooroordelen tegen feminisme aan de kaak stelde:

In haar speech die hieronder is te zien zei ze: “Hoe meer ik over feminisme spreek, hoe meer ik me realiseer dat vechten voor vrouwenrechten te vaak als synoniem met mannen haten wordt gezien. Als ik iets zeker weet dan is het dat dit moet stoppen.”

Stoppen dus met feminisme gelijk stellen aan mannenhaat. Een zeer belangrijke nuance, die Spits in de eerste alinea volledig wegmoffelt.

De lezer krijgt daarna een paar zinnen over de inhoud van Watson’s toespraak en het feit dat ze sinds juli als VN-ambassadeur voor vrouwenrechten werkt. Daarna wordt het echter weer hoog tijd voor belangrijkere zaken, namelijk mogelijke naaktfoto’s van Watson:

Meerdere media melden dat Watson wel eens de volgende actrice kan zijn waarvan naaktfoto’s uitlekken. Er is een website verschenen met de dreigende naam Emma You Are Next. […] Opvallend genoeg is Emma Watson nooit eerder genoemd door de hackers, dus we sluiten zeker niet uit dat de site is opgezet door een paar grappenmakers.

Geen wonder dat Spits het bericht opneemt in de categorie Entertainment. Nieuws.nl doet dat ook. Waarom niet de categorie ‘politiek’? Of ‘nieuws’/’buitenlands nieuws’? Me dunkt dat wereldwijd geweld tegen vrouwen en toespraken in de VN tot die categorie behoren. Maar nee, het gaat om vrouwen en een actrice, dus: Entertainment, aldus Spits. Entertainment /achterklap, in de zin van ‘roddel en achterklap’ besluit Nu.nl zelfs.

Bij de publiciteit rondom een analyse naar beeldvorming in het gebruik van foto’s van kranten, waren redacteurs er als de kippen bij om te verkondigen dat ze alleen de werkelijkheid weergeven. Dus sorry hoor, als vrouwen vooral in beeld komen als sexy huisvrouw en mannen als serieuze, sportende carrièretijger.  Zo zit de wereld nou eenmaal in elkaar.

De Zesde Clan maakte gehakt van die smoesjes, want de media kleuren en vormen de ‘werkelijkheid’ duidelijk op hun eigen manier. Dat deden ze in de berichtgeving over het stereotiepe beeldgebruik, en dat doen ze nu opnieuw, onder andere in de berichtgeving over Watson. De resultaten doen op geen enkele manier recht aan vrouwen, hun situatie, hun ambities en hun bijdragen aan de wereld.

In het geval van de problematiek die Watson aankaart is de verwrongen berichtgeving, veelal in de rubriek Entertainment, gezien de feiten over geweld tegen vrouwen helemaal een klap in het gezicht van ieder weldenkend mens.

Rest my case.

UPDATE: de Emma You Are Next site is inderdaad een grap. Een zeer dubieuze, problematische grap bovendien:

The Emma You Are Next site isn’t just a prank. It’s a symptom of a civil rights issue faced by all women who risk becoming the target of angry misogynistss each and every time they speak up about feminism online or in any other public forum. You can’t have a true free market of ideas if those of one gender can’t speak freely without worrying about their private lives — up to and including nude pictures — being exposed online.

Tussen papier en praktijk gaapt een kloof

Wat zullen twee mannelijke Leidse promovendi blij zijn. ‘De emancipatie is af’, vertelden ze vrouwen onlangs via de Volkskrant. Prompt komt het nieuws dat Nederland bovenaan staat in een nieuw overzicht, van de situatie in allerlei landen rondom gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Echter, zelfs minister Bussemaker van Emanicaptie geeft tussen de regels toe dat er nog een wereld te winnen valt als het gaat om de situatie in de praktijk.

Bussemaker toont zich blij met de lijst van de Verenigde Naties. In een gender gelijkheidsindex van dit orgaan prijkte Nederland in 2012 op de eerste plaats. Bussemaker zegt hierover echter:

 ‘We moeten blijven knokken zodat gelijke rechten en een gelijke behandeling worden omgezet in de praktijk en vrouwelijk talent ook echt de ruimte krijgt. Het is nu zaak dat mannen, vrouwen én werkgevers doorpakken en nog meer gaan inzien dat diversiteit op de werkvloer winst oplevert.’

Hier gebeuren twee dingen. Ten eerste wordt emancipatie gelijkgesteld aan ‘iedereen betaald werk’. Op zich logisch, want Bussemaker concentreert zich vooral op de economische zelfstandigheid van vrouwen. Ze weet dat ze nog bergen werk moet verzetten voordat vrouwen zichzelf kunnen bedruipen. Nederland heeft een oerconservatieve mentaliteit. Met gevolgen zoals structurele discriminatie van zwangere vrouwen op de werkvloer, een gebrek aan keuzevrijheid en een ‘onverklaarbare’ loonkloof van 8 procent. (Zodra je seksisme meerekent is dat verschil opeens wél verklaarbaar.)

Maar emancipatie ligt natuurlijk veel breder dan kwesties rondom betaald werk. Het gaat ook om impliciete normen, culturele en psychologische factoren, de rol van onbewuste vooroordelen. De Verenigde Naties slaan dat soort gegevens over – de lijst concentreert zich op de formele situatie. Bussemakers lijkt hier wel oog voor te hebben. Ze zegt namelijk dat ze graag wil, dat gelijke rechten worden omgezet in de praktijk.

Ze geeft daarmee impliciet toe dat dit nu nog niet gebeurt. Op papier kunnen vrouwen wel dezelfde rechten hebben, maar dat wil niet zeggen dat het ook in de praktijk goed gaat. Als mens houden we namelijk veel rekening met de mening van andere mensen. We willen niet buiten de groep vallen. En de groep, wij als samenleving, vinden in meerderheid nog steeds dat een vrouw zonder mannelijke partner iets mankeert. We verwachten nog steeds van vrouwen dat ze sociaal zijn en zorgen voor anderen, want dat is hun natuur. We denken nog steeds dat vrouwen minder kwaliteit bieden dan mannen en dat de echte leider een man is.

Dat begint al vroeg. Wat er ook op papier staat, in de praktijk krijgen meisjesbaby’s vanaf de geboorte roze pakjes aan met het commando ‘lief’ erop. Een meisje kan een hooguit een prinses worden, terwijl jongens de wereld mogen veroveren. Sites zoals seksisme in en om het huis, of het everyday sexism project, maken duidelijk dat vrouwen nog steeds te maken krijgen met hardnekkige patronen van uitsluiting en marginalisering.

Om in die situatie te spreken van vrije keuzes is lachwekkend. De keuzes die vrouwen maken, hangen nauw samen met keuzes die mannen maken, wat er gebeurt in de wijdere wereld, zoals de politiek en in het bedrijfsleven, en welke boodschappen vrouwen geïnternaliseerd hebben.

De emancipatie is pas af als mannen even vaak als vrouwen thuis onbetaald het toilet schoonboenen en ongestoord kunnen werken in de kinderopvang. De emancipatie is pas af als vrouwen even vaak als mannen het verhaal dragen in een film, boek of televisieserie. De emancipatie is pas af als vrouwenvriendschappen even vaak publiekelijk gevierd worden als mannenvriendschappen (Zie: bromance, literatuur, alle buddy cop movies enz.) De emancipatie is pas af als feminist niet meer geldt als een scheldwoord.

Of, zoals webmagazine Salon het zo mooi zei:

 I know, people laugh at expressions like “institutionalized male dominance” because of the alleged “boy crisis.” I laugh, too, when I hear “male dominated” used as a descriptor, because, what, pray tell, isn’t male dominated? […] The End of Men, The Richer Sex, The Dead Patriarchy and the Boy Crisis will get my full attention when their effects translate into parity in politics and gender, the end to lifetime wealth and wage gaps, the equalizing of confidence and ambition across socioecononomic, racial and gender groups and an end to the relentless realities of domestic violence and sexual assault, from which children and women remain the most likely to suffer.

Tot die tijd betekent zo’n eerste plek alleen dat Nederland het beter doet dan Yemen. Ja, dat is zeker een vooruitgang – het is erg fijn dat je na een verkrachting niet met de dader hoeft te trouwen om de familie eer te redden – maar om nou te zeggen dat we af zijn van het systeem waarin blanke mannen de baas zijn? Nee.

Als tieners sterven is dat hun eigen schuld????

Sterven tijdens de bevalling is de belangrijkste doodsoorzaak voor tienermeiden wereldwijd. Dat becijferden de Verenigde Naties. Ze schatten dat dagelijks 200 meiden dood gaan omdat ze veel te jong, en onder slechte omstandigheden, een kind moeten baren. De VN wil dat landen strengere maatregelen nemen tegen kindhuwelijken en jong moederschap. Daarbij helpt het niet dat meiden vaak zelf de schuld krijgen van hun zwangerschap en de gevolgen.

In landen als Bangladesh, Chad, Guinea, Mali, Mozambique en Niger krijgt een op de tien meisjes een kind voordat ze zelf de leeftijd van vijftien jaar heeft bereikt, maken de VN duidelijk in hun rapport. Te vaak kan hun lijf zo’n zware aanslag niet aan, en bezwijkt het meisje. Dat maakt het extra pijnlijk dat campagnes nogal eens de schuld bij meisjes zelf leggen:

“Al te vaak veroordeelt de maatschappij het meisje voor de zwangerschap”, aldus UNFPA-directeur dokter Babatunde Osotimehin. “De realiteit is dat tienerzwangerschap meestal niet het resultaat is van een bewuste keuze, maar eerder van het gebrek aan keuzes en van omstandigheden buiten de controle van het meisje. Het is een gevolg van weinig of geen toegang tot onderwijs, werkgelegenheid, kwalitatieve informatie en gezondheidszorg.”

Goh, waar hebben we dat eerder gehoord? Het slachtoffer de schuld geven lijkt wijd verbreidt als het gaat om meisjes, vrouwen, seksualiteit en alles wat daarmee samenhangt. Daarvoor hoef je niet af te reizen naar een ontwikkelingsland. De dubbele moraal begint hier, in eigen land. Vooral meisjes lijden daaronder, omdat zij veel vaker dan jongens te maken hebben met stereotypering, negatieve waardeoordelen, beschuldigingen en hardvochtige reacties. Het ligt een beetje aan cultuur en religie hoe zwaar de druk op meisjes is, maar in alle gevallen wijzen mensen met hun vingertje naar haar, en niet naar hem.

De Verenigde Naties hebben dit in de gaten. De organisatie neemt gender en rolpatronen expliciet op in hun rapport. En roept landen op om onderliggende oorzaken aan te pakken.  Zolang veel samenlevingen meisjes beschouwen als nutteloze kostenposten, en een risico voor de goede naam van de familie, blijven ze ten prooi vallen aan vroege uithuwelijking en tienerzwangerschappen. Meisjes tot hun achttiende op school houden, meisjes meer op waarde schatten, families ondersteunen om meiden een betere start te geven, dat soort maatregelen kunnen het tij keren. Wie weet hoeven we dan niet iedere dag 200 jonge meiden te begraven.

Binnenkort in de bioscoop: The Whistleblower

Stel, je bent een politieagente uit de Amerikaanse staat Nebraska. Vol idealisme reis je af naar Bosnië om deel te nemen aan een vredesmissie van de Verenigde Naties. Om er vervolgens achter te komen dat een door de VN ingehuurd bedrijf de tijd in Bosnië benutte met onder andere vrouwenhandel. Het overkwam Kathryn Bolkovac, en haar indringende verhaal is nu verfilmd:

Verenigde Naties mengen zich in abortusdebat

De Verenigde Naties mengen zich in het debat over abortus. In een speciaal rapport maakt de mondiale organisatie kort samengevat duidelijk dat landen die vrouwen verhinderen baas in eigen buik te zijn, de mensenrechten schenden.

Vrouwen hebben namelijk recht op goede gezondheidszorg, en zaken zoals zwangerschap of juist niet zwanger willen worden zijn direct gerelateerd aan de gezondheid en het welzijn van vrouwen. Daarom moeten landen ervoor zorgen dat vrouwen gebruik kunnen maken van voorbehoedsmiddelen, goede zwangerschapszorg, én de mogelijkheid tot abortus. Oftewel, zoals het VN-rapport schrijft:

Although securing particular public health outcomes is a legitimate State aim, measures taken to achieve this must be both evidence-based and proportionate to ensure respect of human rights. When criminal laws and legal restrictions used to regulate public health are neither evidence-based nor proportionate, States should refrain from using them to regulate sexual and reproductive health, as they not only violate the right to health of affected individuals, but also contradict their own public health justification.

Criminal prohibition of abortion is a very clear expression of State interference with a woman’s sexual and reproductive health because it restricts a woman’s control over her body, possibly subjecting her to unnecessary health risks. Criminal prohibition also requires women to continue unplanned pregnancies and give birth when it is not their choice to do so.

Webmagazine Jezebel schat in dat de Paus, de Congo en conservatieve politici in de Verenigde Staten de VN nu waarschijnlijk officieel gaan haten. Geen vreemde inschatting. Want een uitbarsting van woede was precies wat er gebeurde toen Amnesty International een paar jaar geleden openlijk stelling nam voor abortus. De organisatie verklaarde dat vrouwen in bepaalde gevallen recht hebben op abortus, als het weigeren van deze ingreep een schending van hun mensenrechten oplevert en/of hun leven in gevaar brengt. Prompt trok het Vaticaan zijn handen af van AI.

AI legde dit naast zich neer en voert tegenwoordig expliciet campagne. Bijvoorbeeld om Nicaragua ertoe te bewegen het algehele verbod op abortus in te trekken: ,,”De VN-lidstaten moeten Nicaragua ter verantwoording roepen vanwege een wet die het recht van vrouwen op leven, gezondheid en waardigheid schendt”, zegt Widney Brown, Amnesty’s Senior Director Internationaal Recht en Beleid.” Sinds het land abortus in 2008 totaal verbood, nam de moedersterfte toe met 16 procent. Artsen durven vrouwen sommige behandelingen niet te geven, en vrouwen gaan over tot illegale abortussen die soms dodelijk aflopen.

De VN scharen zich nu aan de zijde van Amnesty International. Net als deze mensenrechtenorganisatie ziet de VN dat een baarplicht niet kán. Vrouwen zijn mensen, weet je. Dat is een welkom signaal in een wereld waarin vrouwen steeds meer gezien worden als omhulsels waar een gezonde baby uit moet komen. Hopelijk lezen veel regeringen het rapport en gaan ze de mensenrechten van vrouwen beter garanderen.

Engeland steunt VN Vrouwen alsnog

De Engelse regering doneert de komende twee jaar in totaal 20 miljoen dollar aan VN Vrouwen. Dit is een steuntje in de rug voor de enige organisatie binnen de Verenigde Naties die gender centraal stelt en specifiek de situatie van vrouwen wereldwijd wil verbeteren. Eerder werd bekend dat VN Vrouwen een half jaar na de oprichting nog niet eens eenvijfde deel van het beoogde budget binnen had gekregen. Dit leidde tot zorgen, want zonder geld geen slagvaardigheid.

De Britse regering kreeg kritiek omdat onlangs bleek dat ook dit land VN Vrouwen nog geen cent had gegeven, terwijl Engeland destijds één van de grootste voorstanders was van de oprichting van de organisatie. Bronnen binnen de regering benadrukken dat Engeland eerst wilde kijken hoe het zou gaan met VN Vrouwen:

…sources at the Department for International Development, who pointed out that it provided £1m in start-up funding, said that Britain wanted to carry out a rigorous assessment of Bachelet’s plans after doubts about the work of the former UN gender organisation, UNIFEM, which received £3m from Britain. […] “Michelle Bachelet has made an impressive start,” one government source said. “[The organisation’s predecessor] did not have enough political momentum. Bachelet is providing high-level momentum.”

Ondanks de geldproblemen werkt VN Vrouwen door. De organisatie begon een campagne om de situatie van weduwen te verbeteren, en bracht deze week een rapportage uit over de beroerde juridische en economische positie van vrouwen. Volgens dat rapport zitten wereldwijd minstens 600 miljoen vrouwen vast in onzekere, tijdelijke baantjes, waarbij ze veel plichten hebben en weinig rechten. Ook hebben miljoenen vrouwen geen toegang tot Justitie. Ze kennen hun rechten niet, hebben geen geld voor een advocaat, of er is geen wetgeving waar ze een beroep op kunnen doen om zichzelf te beschermen tegen misbruik en mishandeling. Later meer over dit rapport van VN Vrouwen.

Ontwerp een poster voor de VN

Geweld tegen vrouwen zat? Wil je op een creatieve manier verzet plegen? Doe dan nu mee aan een ontwerpwedstrijd van de Verenigde Naties. Alle inwoners van de 48 Europese landen kunnen een ontwerp indienen. De enige eis is dat het logo van de campagne ‘Geweld tegen vrouwen, nee’ erop voorkomt. Voor de rest kun je je helemaal uitleven. Je kunt jouw poster inleveren tot en met 31 mei.

Het enige verplichte onderdeel van je ontwerp is dit logo.

De ontwerpactie is bedoeld om de bewustwording rondom geweld tegen vrouwen te bevorderen. Maar voor de ontwerpers zit er ook wat in, want de prijzen liegen er niet om. De inzender van de winnende poster krijgt vijfduizend euro en mag dat bedrag in ontvangst nemen tijdens een feestelijke ceremonie in de Spaanse hoofdstad Madrid. Mensen mogen bovendien via internet stemmen welke poster zij het mooist vinden. De winnaar van die publieksprijs krijgt 1500 euro.

Cosmetische veranderingen helpen Afghaanse vrouwen niet

Het aannemen van een wet tegen geweld tegen vrouwen in Afghanistan heeft niets verbeterd. De Verenigde Naties meldt in een persbericht naar aanleiding van nieuw onderzoek dat de mensenrechten van vrouwen geschonden worden in alle regio’s van het land. Zo geven mannen meisjes aan andere families om conflicten op te lossen, dwingen vaders hun dochter te trouwen met iemand zonder dat zij daarmee instemmen, en is het ook heel normaal dat die nieuwe echtgenoot zijn bruid vervolgens de rest van haar leven opsluit in huis.

UNAMA, de organisatie van de Verenigde Naties die het onderzoek uitvoerde, pleit voor serieuze inspanningen om meisjes en vrouwen beter te beschermen en hun mensenrechten te garanderen. Daar is tegenwoordig een basis voor: de Afghaanse regering nam vorig jaar een nieuwe wet aan om een einde te maken aan geweld tegen vrouwen. In de praktijk komt daar echter niks van terecht, blijkt uit het onderzoek. Overheidsfunctionarissen en politie zijn er als de kippen bij om vrouwen te vervolgen als ze afwijken van de strikte sociale normen in het land. Maar als vrouwen aangifte willen doen van mishandeling of een gedwongen huwelijk, doet de overheid dit af als privézaken waar ze niets mee kunnen.

Afghanen zelf adviseren daarnaast een andere maatregel: schakel lokale religieuze leiders van de gemeenschappen in. Van welk geloof ze ook zijn, die religieuze leiders houden tot nu toe praktijken in stand die vrouwen in gevaar brengen. Ook als dat in strijd is met de Sharia, de islamitische regelgeving die bestaat naast het formele Afghaanse recht. De overheid zou in gesprek moeten gaan met deze geestelijken en hen bewust maken van de formele en informele wet. Als zij het goede voorbeeld zouden geven, volgen de lokale gemeenschappen, vermoeden de Afghanen.

Formele vredesonderhandelingen? Alleen mannen aub

Een triest jubileum voor de wereld. Tien jaar geleden namen de aangesloten landen van de Verenigde Naties wereldwijd een resolutie aan met een plechtige belofte: als je land een einde wil maken aan oorlog en geweld, heb je óók de vrouwen nodig.  We spreken met elkaar af dat vrouwen erkend worden als partner in de onderhandelingen. Maar helaas, naar nu blijkt uit een studie van het MIT Center for International Studies is dat niet gelukt.

De VN liet een onderzoek doen naar de situatie in zes gebieden waar vredesonderhandelingen lopen. Zoals Colombia, Liberia en Uganda. De Washington Post citeert de onderzoekers, en die winden er geen doekjes om: bij vredesonderhandelingen gaat het vaak om machtsspelletjes en egotripperij, niet om het bereiken van echte vrede. En vrouwen worden tien jaar na het aannemen van de resolutie nog steeds stelselmatig buiten de deur gehouden.

Het MIT rapport somt vanaf pagina zeventien fascinerende redenen op waarom vrouwen geen deel uit zouden mogen maken van vredesonderhandelingen. De uit mannen bestaande groeperingen zeggen regelmatig dat vrouwen niet kunnen onderhandelen, en/of dat ze te weinig verstand zouden hebben van de kwesties waar het om gaat. Waarop MIT opmerkt dat ditzelfde vaak genoeg geldt voor de mannen, maar in hun geval is dat opeens geen enkel probleem. Een andere favoriet die de onderzoekers vaak tegenkwamen: indirect zouden vrouwen al genoeg invloed hebben, dus het is helemaal niet nodig dat ze meepraten.

De studie let op positieve uitzonderingen. In Liberia pikten de vrouwen het niet dat de krijgsheren hen negeerden.  Wekenlang staakten ze, totdat de toenmalige president Taylor eindelijk serieus wilde onderhandelen over vrede. Maar toen die besprekingen begonnen, waren vrouwen nergens te bekennen. En de onderhandelingen dreigden eveneens nergens op uit te lopen. De vrouwen gingen opnieuw tot actie over. Wat leidde tot deze situatie:

In 2003 genieten de krijgsheren daar zes weken lang van de luxe in de hotels. Op originele opnames is te zien hoe dan de in het wit geklede vrouwen de hal van het vergadercentrum zittend blokkeren. ’Generaal Leymah Gbowee en haar leger’ zijn woedend over het onnodige lijden dat maar doorgaat. „Toen een agent me wilde arresteren omdat ik ’gerechtigheid in de weg stond’, ontplofte ik”, blikt Gbowee terug.

Kortom, als vrouw moet je soms de gekste dingen uithalen om gehoord te worden. Vergeet ook de naamgeving van dit weblog niet. De Zesde Clan is een begrip in Somalië. Toen daar over vrede werd gesproken met de vijf bestaande clans, leidde dat tot louter mannen in een zaaltje. De vrouwen besloten daarop een zesde clan te stichten, voor vrouwen. Gebruikmakend van de tradities in hun land moet iedere clan vertegenwoordigd zijn, dus dankzij de vrouwenclan, de Zesde Clan, konden vrouwen eindelijk mee onderhandelen.

VN secretaris generaal Ban Ki-moon en en politici zoals Hillary Clinton hebben volgens de New York Times in ieder geval allerlei goede voornemens. Het kan niet zo zijn dat lidstaten massaal een door hen zelf aangenomen resolutie negeren en de halve wereldbevolking links laten liggen. Er moet hernieuwde druk komen om vrouwen te betrekken, ook als onderhandelingen formeel worden. De VN zelf gaat in ieder geval miljoenen uittrekken voor projecten om vrouwen weerbaarder te maken en meer zeggenschap te geven. En de nieuwe loot aan de stam, VN Vrouwen, gaat scherp in de gaten houden of de doelstellingen de komende tien jaar wél nageleefd worden.

UN Women helpt politica’s in Tanzania

Om vrouwelijke kandidaten te helpen bij verkiezingen in Tanzania, stuurt UN Women dertig landgenoten op pad om de politica’s in spe te coachen. Hoe spreek je in het openbaar, hoe plan je je campagne, en hoe sta je de media te woord? Dat en meer komt aan de orde tijdens een serie workshops, meldt Allafrica.com.

De verkiezingen vinden in oktober plaats. De grondwet van Tanzania regelt dat vrouwen dertig procent van de zetels moeten hebben, maar bij voorgaande verkiezingen haalde het land dit niet. Er waren te weinig vrouwelijke kandidaten. Zodoende bemachtigden vrouwen in 2005 slechts 17 van de 232 zetels. Om de drempel te verlagen en meer vrouwen in de politiek te krijgen, zet  UN Women  de workshops op. De trainers komen ook uit Tanzania, ze kennen de cultuur en gewoonten. Het enige verschil is dat zij in het verleden al gebruik konden maken van ondersteuning van de VN. Ze geven hun kennis en ervaring nu door aan hun landgenoten.