Tag Archives: Van Miltenburg

Vrouwen liggen onder vuur, mannen blijven in de luwte

Kamervoorzitter Van Miltenburg kreeg er, na eerder gemor, onlangs opnieuw van langs in de media. Deze keer echter van politici die alleen tegenover Volkskrantjournalisten wilden klagen als ze anoniem konden blijven. ‘Heel weinig chique’, en ‘ongepast’, vinden andere politici, die wel met naam en toenaam in de openbaarheid willen treden. Het geheel riekt naar het type fluistercampagne waar vrouwen in de politiek wel vaker mee lastig gevallen worden.

In de V.S. hebben de media inmiddels geleerd hier op te letten. Zo stelde de Washington Post de anonieme fluistercampagne tegen Janet Yellen aan de kaak. In Nederland lijken journalisten nog niet helemaal door te hebben dat er een seksistisch element meespeelt in dit soort situaties. De media behandelen het hier als een sappig incident, met smeuïge verhalen over fractievoorzitters die de messen geslepen hebben. De journalisten die met mensen spraken over Van Miltenburg, tekenden vrolijk op dat de anonieme klagers niet afgerekend wilden worden op hun kritiek. Zonder zichzelf de vraag te stellen waar ze eigenlijk aan meewerkten, door dat anonieme gezeur te openbaren.

Het is echter in Nederland niet de eerste keer dat een vrouw ondermijnd wordt in het klimaat van de mannenbroeders-politiek. Eerder zwol de kritiek op Ella Vogelaar zodanig aan dat ze af moest treden als minister. Daarna konden mensen Agnes Kant niet meer luchten of zien. Dit jaar waren militairen en andere ‘beste stuurlui staan aan wal’ types er als de kippen bij om de kersverse minister Hennis-Plasschaert af te serveren als zijnde incompetent. Steeds wordt gedaan alsof de vrouw in kwestie totaal ongeschikt is voor haar taak.

Veelzeggend is dat dit niet in diezelfde mate gebeurt met mannen. Ja, ook zij krijgen kritiek, maar niemand roept dat ze ongeschikt zijn voor het vak. Hoeveel fouten zou Stef Blok nog mogen maken voordat mensen hem afserveren, al dan niet anoniem? Eerst de huursector financieel leegtrekken, en als de gevolgen te erg worden zien we wel. Wat is dat voor onverantwoorde afbraakpolitiek?

En wat te denken van Opstelten en zijn dubieuze beleid, onder andere op het gebied van softdrugs en gegoochel met cijfers? Waar blijft de anonieme afzijk-campagne tegen Plasterk en Weekers, die er een zooitje van maken door veel te laat in te grijpen bij fraude met toeslagen? Dubbele moraal, anyone?

Inmiddels hebben de eerste anonieme klagers in de Van Miltenburg fluistercampagne zich alsnog gemeld. Geert Wilders gaf toe dat hij één van de anonieme criticasters was. O ja, Wilders. Die moeten we inderdaad zeer, zeer serieus nemen. Want die heeft zelden kritiek op iemand, dus áls hij gaat klagen moeten we opletten. (Hij noemt zijn optreden inmiddels ‘laf’.)

Ook GroenLinks fractievoorzitter Bram van Ojik biechtte op dat hij met de Volkskrant had gesproken over Van Miltenburg, terwijl hij tegelijkertijd toegaf ‘dat hij er niet van houdt als er anoniem kritiek wordt geleverd’. Beetje laat om die opmerking te maken, Bram.

Inmiddels lijkt het vuur weer geblust. Van Miltenburg liet weten niet via de media te willen reageren en Halbe Zijlstra maakte duidelijk dat de positie van de kamervoorzitter niet ter discussie staat. Nu enkele klagers openlijk het boetekleed aantrekken is de hype voorlopig weer voorbij. Voorlopig dan, want als een vrouw volgens derden middelmatig werk levert vinden ze haar al snel totaal ongeschikt, terwijl een man het voordeel van de twijfel krijgt. De media zijn er vaak als de kippen bij om die status quo te bekrachtigen. Dus ergens in 2014 zal er wel weer een nieuwe ruzie rondom het functioneren van Van Miltenburg uitbreken. Wordt vervolgd.

Onderbuik van Nederland hoont Van Miltenburg weg

De Telegraaf is er als de kippen bij om de poorten open te zetten voor kritiek op Van Miltenburg. De kamervoorzitter kwam in de problemen toen het CDA haar er in een debat van beschuldigde dat ze de discussie op een oneerlijke manier stuurde. Ze reageerde kort en schorste daarna de vergadering voor vijf minuten. De kop dat ze ‘ongeschikt als kamervoorzitter‘ zou zijn, zorgt ervoor dat de discussie meteen al een gekleurde aftrap krijgt.

Eerder had het NRC, ook een conservatief bolwerk, haar gedrag in een kop al een kamervoorzitter onwaardig genoemd. En HP/De Tijd riep ‘stop er toch mee’. De stemming zit er goed in. In dat klimaat is het niet zo vreemd dat er naast min of meer ter zake doende kritiek, ook allerlei seksistische geluiden klinken. Die hatelijke ondertoon zit ‘m onder andere in reacties van onderstaand type:

Van Miltenburg heeft een hoog koeieneergehalte en als ze dan terechtgewezen wordt gaat ze jankerig pruilen. Niet geschikt dus.

in een situatie als deze is het de vraag of de voorzitter van de kamer wel genoeg overwicht heeft. Op de aanval die er gegeven werd had deze krachtig en cordaat het kamerlid van rubliek dienen te geven.

Het is een schat van een vrouw maar ik denk dat het voorzitterschap te hoog voor haar gegrepen is. Er zijn nog genoeg andere mooie baantjes voor haar in de politiek te doen die minder emotionele druk geven voor haar…..!

laat deze huisvrouw maar gewoon doen waar ze goed in is en lijstduwer worden van de partij

Het moest perse weer een vrouw worden, een vrouw die belerend toespreekt, personen en partijen op de vingers wil tikken en een vrouw die niet neutraal blikt in haar handelen. Buma heeft gelijk met zijn bewering dat zij het debat stuurt en daarbij duidelijk aantoont NIET neutraal te kunnen handelen.

weglopen als je iets te horen krijgt wat je niet bevalt,doe je werk mevrouw en vat niet alles persoonlijk op

Mevrouw is aardig; dat zijn gelukkig zoveel mensen. Ze is compleet ongeschikt als kamer voorzitter en moet snel de eer aan zichzelf houden. Stoppen dus ! De zoveelste binnen de VVD die op basis van “aardig zijn” beloond moest worden met een mooie functie.

Dit soort opmerkingen krijgen vrouwen in leidersrollen verdacht vaak naar hun hoofd geslingerd. We komen het bekende rijtje tegen: te aardig. Te emotioneel. Geen overwicht. Vat zaken te snel te persoonlijk op. Pruilen. Janken. Gebruikt de verkeerde toon, in dit geval onder andere belerend en koeionerend. Weglopen (nogmaals: Van Miltenburg schorste de vergadering kort, kwam terug en zette de vergadering daarna weer voort).

Het seksisme is zowel expliciet als impliciet. Neem de kwalificatie huisvrouw. Ooit een mannelijke politicus weggezet horen worden als huisman? Ook het verwijt dat het per se een vrouw moest worden (met impliciet het vervolg ‘en zie wat er van komt’) is behoorlijk hatelijk. Zo’n opmerking doet geen recht aan de openbare, democratische verkiezingsprocedure voor de functie van kamervoorzitter.

Impliciet seksisme ligt lastiger, want het is subtieler en dus moeilijker hard te maken voor mensen die vantevoren al bedacht hebben dat er niks aan de hand is. Maar geloof ons, een beetje kritische vrouw herkent seksisme als ze het hoort of ziet. Laten we PvdA-voorman Diederik Samson eens nemen. Die reageerde recent ook nogal emotioneel toen iemand hem verweet koehandel te bedrijven met illegalen. Toch noemt niemand hem onbekwaam en er volgden ook geen oproepen om op te houden, omdat hij emotioneel zou zijn of ‘het’ zich te persoonlijk aantrekt.

Ook woorden als ‘schat van een vrouw maar ik denk dat het voorzitterschap te hoog voor haar gegrepen is’, zijn tenenkrommend neerbuigend. Het klinkt positief, maar eigenlijk wordt Van Miltenburg hier met een paternalistisch kneepje in haar wang naar huis gestuurd. Zoet maar meisje, ga jij maar thuis verder pruilen en janken. Dan stop je tenminste met anderen koeioneren.

Van Miltenburg zelf maakt zich helaas kwetsbaar voor die seksistische ondertoon, door in het openbaar te verklaren:

Van Miltenburg zei achteraf dat ze zeer geraakt was door de opmerking van Buma. ‘Ik was geraakt in mijn integriteit. Dan ga je bij mij grenzen over. En ik heb wat heel veel vrouwen hebben als er wat gebeurt. Dan ga ik helaas huilen. Andere gaan gooien met dingen maar ik ging huilen.’

Zo’n opmerking is gevaarlijk in een wereld die met twee maten meet. Op zich is huilen ok. Het overkwam Diederik Samson. Hans Wiegel. Jan Pronk. Enneüs Heerma. Maar toen Karin Adelmund een keer vol schoot, voelde ze zich meteen opgelaten:

Ze putte er kracht uit, maar had ook gêne dat het haar overkwam. ,,Wat jammer dat ik het ben en niet een man. Laat nou toch eens een man janken”, had ze op dat moment bedacht, zo vertelde ze later in een interview.

Want een huilende man is krachtig. Maar een huilende politica? Zwak. Adelmund maakte haar opmerking niet voor niets. Ze had, vanwege haar linkse vakbondsachtergrond, kennis van het feminisme en was zodoende alert op dit soort mechanismen. Tegenwoordig menen we echter dat seksisme niet meer bestaat en dat gender er niet toe doet. Daardoor kunnen mensen onderschatten hoezeer seksisme ondergronds door broeit en discussies kleurt, op een manier die schadelijk is voor vrouwen.

Misschien moet Van Miltenburg er eens een goede feministische machtsanalyse bij halen. Dan kan ze de machocultuur van de politiek beter doorgronden, en zichzelf wat makkelijker een houding geven. Nog beter: misschien krijgen we op een gegeven moment eindelijk een politieke cultuur waarin vrouwen wat ruimte krijgen. We zijn er met ons allen verdacht snel bij om een vrouw in een verantwoordelijke, openbare functie te diskwalificeren op een manier die mannen niet tegenkomen. Verwijten van het type ‘een te aardige, te emotionele huisvrouw’ geven echt te denken.