Tag Archives: vakbond

Thuiszorg medewerksters krijgen steun van gemeente Den Haag

Medewerkers in de thuiszorg, veelal vrouwen, krijgen steun van de gemeente Den Haag. De gemeente liet uitzoeken of de landelijke bezuinigingen op deze sector juridisch door de beugel kunnen. Nee, blijkt het antwoord. De regering zit fout en handelt in strijd met de wet. Den Haag wil de bezuinigingen nu met de stap naar de rechter terugdraaien. Er is haast bij, want vanaf volgend jaar beginnen de kortingen op het budget van gemeenten op te lopen.

De afgelopen jaren vond al een ware slachting plaats onder vrouwen die betrokken zijn bij de zorg aan hulpbehoevenden. ActiZ, de branchevereniging van zorgondernemers, waarschuwde in 2008 voor massa ontslagen, faillissementen, en verslechterde arbeidsomstandigheden. Twee jaar marktwerking en gemeentelijke aanbestedingen later meldde de NOS dat de thuiszorg voor ouderen ‘dramatisch verslechterd’ was.

Sindsdien nam de ellende alleen maar toe. Duizenden vrouwen verloren hun baan, of worden binnenkort ontslagen. Zorgvisie schat in dat het gaat om 30.000 tot 50.000 banen. Vakbond AbvaKabo gaat uit van 100.000 ontslagen, en zette op een rijtje dat de bezuinigingen van in totaal 1,1 miljard slechts een netto besparing oplevert van circa 240 miljoen euro. Dit terwijl een kwart van de hulpbehoevenden niet meer de zorg krijgt die ze nodig hebben.

De achteruitgang ontstaat omdat gemeenten de thuiszorg voortaan moeten aanbesteden. De verliezer ontslaat het personeel. Soms gebeurt dat zelfs preventief, omdat een organisatie niet het risico wil lopen vast te zitten aan lopende arbeidscontracten als ze de aanbesteding verliezen. Het UWV vindt die strategie prima. Ook het kabinet grijpt niet in. Asscher en Van Rijn vinden het ‘een afweging van de instelling zelf’ op welke wijze zij anticiperen op mogelijke veranderingen. Met die woorden zijn werkneemsters en hulpvragers vogelvrij.

De zorgaanbieder die de aanbesteding wint, wil best een aantal van de recent ontslagen thuiszorgmedewerksters aannemen, maar dan wel onder hele andere voorwaarden, zoals:

De nieuwe aanbieders Vérian,TSN, T-zorg willen de hulpen die thuiszorg uitvoeren alleen via de laagste cao-schalen betalen. Nu wordt de thuiszorg nog uitgevoerd via Axxicom Thuishulp die wel hogere loonschalen hanteert.

Vrouwen accepteren die verslechtering vaak, omdat het alternatief werkloosheid is. Ze staan met hun rug tegen de muur. Dat laten ze echter niet zomaar gebeuren. Sinds begin dit jaar kwam de thuiszorg in actie tegen het in hun ogen vernietigende beleid van de regering. Met campagnes, demonstraties, en een website waar iedereen terecht kan voor informatie over de bezuinigingen en geplande acties.

Het lijkt erop dat de regering door begint te krijgen dat mensen geen apparaten zijn, waar je naar believen mee kunt schuiven. Volgens ‘strijd voor thuiszorg’ overweegt de regering de ergste bezuinigingen deels terug te draaien. Het gaat dan om een bezuiniging van 89 miljoen euro op huishoudelijke zorg, die volgend jaar in zou gaan. Dat zou mooi zijn. Maar de grote bezuiniging van 40 procent staat nog steeds in de planning voor 2015.

Amerikaanse modewereld toont bescheiden vooruitgang

‘Gekleurde’ modellen maken eindelijk iets meer dan twintig procent uit van de modellen die modeshows lopen tijdens de New York Fashion Week. Dat signaleert internetmagazine Jezebel. Bovendien beginnen modellen zich te roeren. Er komt steeds meer kritiek op de zwakke rechtspositie van vaak jonge vrouwen die ver van huis aan het werk gaan in de modewereld. Een gloednieuwe vakbond, Model Alliance, wil verandering brengen. Het zijn allemaal tekenen dat er een nieuwe wind waait, in ieder geval in de Amerikaanse mode industrie.

Jezebel houdt al acht jaar bij welke raciale achtergrond modellen hebben tijdens de New York Fashion Week. Het magazine doet dat in een reactie op het soms openlijk racistische klimaat in de modewereld. Daarbij is het nog heel gebruikelijk dat een organisator aangeeft ‘dit jaar geen zwarte modellen te doen‘ of af te zien van een boeking omdat ze al genoeg Aziatische vrouwen in de show hebben. Dat blank nog steeds de norm is, wijt Jezebel aan opvattingen over ideaalbeelden:

Calvin Klein, as usual, showed its collection on 32 white models, and one black model. […] Lacoste had two, and no black models. Victoria Beckham had just two non-white models in her show. So did BCBG Max Azria, Derek Lam, and Diesel. What’s interesting is that most of these are multinational brands that seem very interested in taking the money not only of minority Americans, but of women in countries like Brazil, India, and China. But it seems that to a lot of fashion brands, white skin is still “aspirational.”

De norm begint echter af te zwakken. Voor het eerst in acht jaar maken niet-blanke modellen twintig procent uit van het totaal. De meeste mode ontwerpers hebben een voorkeur voor Aziatische vrouwen, op de voet gevolgd door zwarte vrouwen. Met name Diana van Furstenberg, Mara Hoffman, Betsey Johnson, Tracy Reese, en Tommy Hilfiger zorgden voor diversiteit in hun shows.

Diane von Furstenberg gaf het goede voorbeeld.

Deze vooruitgang, hoe bescheiden ook, vindt tegelijkertijd plaats met een andere ontwikkeling. Fotomodellen in de Verenigde Staten krijgen eindelijk hun eigen vakbond. Sara Ziff nam het initiatief, omdat ze tijdens haar loopbaan als model teveel misstanden tegen kwam. Met de Model Alliance wil ze de branche reguleren. De rechten van fotomodellen moeten op papier komen, en Model Alliance wil bereiken dat werknemers verzekerd worden tegen ziektekosten. Iets waar nu vaak geen sprake van is.

Ziff wil met haar vakbond de glamour van het beroep van een tegenwicht voorzien. Modellen worden betaald om er geweldig uit te zien, dus waar zou je verder over zeuren, is de standaard opmerking die ze vaak hoort. Als knappe jonge vrouw de hele wereld over reizen en met de beroemdste fotografen werken, en daarvoor een topsalaris krijgen, is toch geweldig? Tsja, merkte Ziff, dat geldt misschien voor de drie a vier supermodellen, maar de gewone doorsnee werkneemster kan daar alleen maar van dromen:

The modeling business today is unregulated and relies on a compliant labor force of children. Sexual abuse and systematic theft occur at the highest levels of the industry, and because models are considered to be “independent contractors”, the rule of law in terms of workplace standards does not exist.

Tot nu toe konden modellen alleen individueel iets proberen te regelen. Zo spanden drie modellen een rechtszaak aan tegen Next. Ze beschuldigden dit agentschap van diefstal en het achterhouden van salaris. Als je een vakbond achter je hebt staan, wordt het makkelijker om je te verweren tegen misstanden en je rechten op te eisen. Het wordt ook makkelijker om jezelf als groep te organiseren. En bijvoorbeeld meer werkgelegenheid voor zwarte vrouwen te eisen. Er valt genoeg te doen voor vakbond Model Alliance.

Bimbocultuur, nu ook in Zuid Afrika

Ariel Levy noemde het de Bimbocultuur: een samenleving waar de vrouw als seksobject zo vanzelfsprekend is geworden, dat vrouwen zelf ook gaan denken dat macht gelijk staat aan seksuele aantrekkingskracht. Dus omarmen ze Playboy, doen ze gewillig mee aan natte t-shirt wedstrijden en dansen ze topless op de bar. Het is een cultuur die niet beperkt blijft tot rijke westerse landen, toont AllAfrica aan in een reportage over Zuid Afrika. Daar houdt zakenman Kenny Kunene de gemoederen ernstig bezig na een verjaardagsfeestje met halfnaakt modellen.

Kenny Kunene leefde zich uit met vijf modellen.

Kenny Kunene is een beroemdheid in Zuid Afrika. Hij vergaarde een fortuin en houdt er sindsdien een nogal opzichtige levensstijl op na. Ook zijn veertigste verjaardag besloot hij te vieren op een manier die de aandacht wel móest trekken. Als onderdeel van de festiviteiten ter waarde van 700.000 Rand huurde hij vijf modellen in. Hij liet hen rondparaderen in lingerie, of louter bodypaint, en liet één van de vrouwen halfnaakt liggen zodat hij sushi vanaf haar blote buik kon eten.

Dit feestje trok zoveel aandacht dat zelfs een vakbond zich in het debat mengde. Volgens Zwelinzima Vavi van de Congress of South African Trade Unions spuugde Kunene in het gezicht van de arme bevolking van Zuid-Afrika door zoveel geld zo publiekelijk uit te geven. Kunene sloeg al even publiekelijk terug met een open brief in de kranten. Hij rechtvaardigde zijn feestje als volgt:

You remind me of what it felt like to live under apartheid: you are telling me, a black man, what I can and cannot do with my life,” he said. “You are narrow-minded and still think that it’s a sin for black people to drive sports cars or be millionaires at a young age. You make my stomach turn.”

Kortom, apartheid en ras als wapens in de woordenstrijd. Maar AllAfrica neemt daar geen genoegen mee. Waar blijven de vrouwen, vraagt journaliste Jennifer Ellen Lewis zich af. Geen woord over de manier waarop zij gebruikt werden, als onderbord voor sushi en statusverhogende trofee. Volgens Lewis lijkt de discussie tussen Kunene en Vavi nog het meest op de manier waarop jongens hun bezittingen aan elkaar tonen. Kijk, mijn brandweerauto is groter dan de jouwe. Met vrouwen als gewoon een van de vele dingen waar je mee kunt pochen.

Waarop precies dezelfde discussie begint die Ariel Levy zo mooi analyseerde in haar boek over de Bimbocultuur. Wanneer bepaalt een vrouw uit vrije wil, vanuit haar eigen interesses en voorkeuren, hoe ze zich presenteert? Als dat inhoudt dat ze halfnaakt als sushibord fungeert, is dat dan iets wat ze echt zelf leuk vindt of is ze dan alleen bezig zich te conformeren aan een dominante cultuur?  Of doet ze dit omdat ze gekocht is door een rijke man die wil pochen met zijn weelde? Wat zegt zo’n manier van doen over de manier waarop mannen en vrouwen met elkaar omgaan?

Helaas maakt dit hele genderaspect geen deel uit van het in Zuid-Afrika opgelaaide debat. AllAfrica:

Based on the attitudes expressed by both Kunene and Vavi, discourse such as the above is so far off their radar that a man can argue in favour of his wealth by mentioning champagne and fancy cars, while neglecting to see the women that were literally bought via the same funds. The rights of women amidst this cheesy ersatz opulence are so far gone, that there is no recognition by either men that the women, or their rights, even existed.

Ariel Levy heeft nog een hoop werk te doen….