Tag Archives: Trump

Feministen roeren zich met symbolische en echte strijd

President Donald Trump verhoogde met 1 pennenstreek de drempel voor vrouwen uit arme landen om baas in eigen buik te zijn. Hij tekende zijn decreet omringd door welvarende blanke mannen in pak. De Franse feministische groep 52 maakte prompt een parodie met presidente Clinton die, omringd door andere vrouwen, een wet tekent die het mannen verbiedt om te ejaculeren, tenzij het de voortplanting dient. Nu volgt de Zweedse regering met de ondertekening van een klimaatverdrag door een vrouw, omringd door vrouwen. Deze symbolische strijd loopt parallel aan harde actie in de ‘echte’ wereld: een algemene staking van Amerikaanse vrouwen. Een dag zonder vrouwen.

Feministen strijden altijd op twee niveau’s: het gebied van symbolen en de ‘echte’ wereld. Op beide terreinen proberen dominante groepen namelijk hun territorium af te bakenen en hun macht vast te houden. Beide niveau’s versterken elkaar. Daarom had het zo’n grote symbolische impact toen Trump  arme vrouwen onder de bus gooide toen het gaat om hun reproductieve rechten, omringd door mannen:

Het Franse Collectif 52 besloot tegenwicht te bieden aan dit beeld. Ze produceerden een fictieve ondertekening van een fictieve wet om mannen te vertellen wat ze met hun lijf mogen doen. Door Clinton, omringd door vrouwen:

De Zweedse milieuminister Isabella Levin versterkte deze beeldenstrijd in de ‘echte’ wereld toen ze, omringd door vrouwen uit haar ministerie, een klimaatovereenkomst tekent om de uitstoot van schadelijke stoffen in 2045 terug te brengen tot nul. Fictie werd werkelijkheid met deze foto:

De Zweedse minister ensceneerde de ondertekening expres net zoals Trump zichzelf graag afgebeeld ziet. Slate magazine over deze beeldenstrijd:

The photo is striking in part because there are rarely, if ever, images of all-female groups making rules and laws. Women are disproportionately affected by the whims of legislators, but their whims often don’t even make it to the discussion table; women still make up a tiny minority of public officials in the U.S. and around the world. Watching a committee of men rule on the most intimate goings-on of women’s bodies may cause some viewers to boil with rage, but just as many others won’t bat an eye. It’s the status quo.

Zeker als vrouwenlevens op het spel staan, zoals bij pogingen van mannen om vrouwen te dwingen tot baren, mag die status quo niet vanzelfsprekend zijn. Vrouwen zijn ook mensen. Vrouwen hebben ook een kloppend hartje. Vrouwen voelen ook pijn. Als je niet eens kunt beslissen over je lijf, heb je geen poot meer om op te staan. Persoonlijker dan een gedwongen zwangerschap met baarplicht wordt het niet.

Extra motivatie dus voor vrouwenorganisaties in allerlei landen, waaronder de V.S., om te protesteren en verandering te eisen. Naast allerlei demonstraties willen de organisatoren van de Women’s March naar Washington een algemene staking uitroepen. De datum is nog niet bekend, maar hun oproep krijgt inmiddels veel bijval. Het is een krachtig middel. Onder andere vrouwen uit IJsland en Spanje gingen de Amerikaanse vrouwen voor, met succesvolle stakingen die hele steden en landen lam legden. Zodra er een datum is laat ik het weten….

Belangstelling groeit voor Octavia Butler’s vooruitziende blik

Octavia Butler schreef genuanceerde science fiction over racisme, seksisme, het milieu, de Ander. Nu, dankzij het oprukkende conservatieve populisme, krijgen deze vraagstukken een nieuwe urgentie. En neemt de belangstelling voor de ideeën van deze auteur toe. ‘Alles wat je aanraakt, verander je’, schreef Butler, en met die hoopvolle boodschap kunnen mensen wellicht verder in het tijdperk Trump (en bij ons Wilders? Of die seksistische Trump-sympathisant Thierry Baudet???)

De hernieuwde aandacht voor Butler uit zich op allerlei manieren. Non-profit organisatie Clock Shop organiseerde vorig jaar een evenement rondom de auteur. Onder de noemer Radio Imagination vonden het hele jaar door performances, filmavonden en literaire bijeenkomsten plaats.  Clock Shop zelf produceerde bovendien een reeks podcasts over haar leven en werk.

Daarnaast houdt de Huntington Library, trotse beheerder van Butler’s archief, vanaf april 2017 een tentoonstelling, zodat mensen haar brieven, schetsen, aantekeningen enz. met eigen ogen kunnen zien. Oktober vorig jaar nam een journalist uit Los Angeles bovendien het instagram-kanaal van de Huntington Library over om haar nalatenschap digitaal te ontginnen. En haar roman Kindred (geestverwant) werd bewerkt tot een literair stripboek, met een voorwoord van SF auteur Nnedi Okorafor. Recensenten noemen dit album essentieel leesvoer en een prima introductie tot haar werk.

Butler’s ideeën en inzichten krijgen op die manier de kans om breder bekend te raken bij een groter publiek. Een hoopvol teken, zeker in de V.S., waar blanken met een abonnement op Fox News een seksistische, racistische president kozen, die op dit moment allemaal racistische, seksistische mannen aanstelt die de rechten van vrouwen en niet-blanke mensen in willen perken.

Hoe kun je in zo’n verhard klimaat verder? Hoe navigeer je dit soort troebele wateren? Butler zelf kan een voorbeeld vormen, met haar pure wilskracht. Daarnaast biedt ze inzicht in situaties (kennis is macht). Ze snapte precies hoe conservatief populisme werkt en hoe ras, gender en sociale klasse op elkaar inwerken. Zo voorspelde ze Trump’s campagneslogan al in de jaren negentig. In Parable of the Talents staat een figuur op die, in een tijd van crisis, religieuze intolerantie en een toenemende hang naar isolationisme, campagne voert onder het uitroepen van ‘maak Amerika weer groot’.

Literair tijdschrift ZYZZYVA nam dit boek dan ook prompt op in een leeslijst voor het Trump tijdperk:

While Butler tackles the issues of white supremacy, misogyny, and exploitative capitalism that climax in a post-apocalyptic America, her real concern is the novel’s empathic protagonist. Lauren turns her burden into the foundation for a religious community based in empathy; in doing so, she lets us imagine what a society organized according to human need might look like.

Naast medemenselijkheid stelt Butler in haar verhalen een vorm van holistische spiritualiteit voor, samen met een politiek gebaseerd op ecologie en de gemeenschap, zoals collectieven en coöperaties. Ze plaatst zichzelf daarbij in een lange traditie van feministische utopieën en dystopieën, signaleert magazine FemSpec. Cruciaal daarbij is het vermogen van mensen om te kunnen veranderen:

Butler in the end opts for the pragmatic solution within her utopian vision, and with that speaks to concerns within feminist grassroots movements: With whom to ally? What compromises are acceptable, what is not open for negotiation? And above all, she addresses issues of agency and the potential to seize the moment and change the world around us, the promise of “All that you touch, you change.”

Dat kan op een negatieve manier zijn, maar ook op een positieve wijze. Butler laat zien hoe je aan de positieve kant uit kunt komen. Mensheid, doe er je voordeel mee.

PS.: In Nederland is alleen De Patroonmeester tweedehands verkrijgbaar, de rest van haar werk bleef zo te zien onvertaald in het Nederlands. Uitgeverijen…..?!?

Vrouwen vogelvrij in nieuwe cultuur onder Trump

Donald Trump’s voorbeeld om vrouwen te behandelen als koopwaar en hen desgewenst in hun gleuf te grijpen, heeft effect. Partijgenoot Chris von Keyserling besloot op zijn beurt óók een vrouw tussen de benen te grijpen, want nu hoeft hij niet meer politiek correct te zijn. En vrouwen die werkzaam zijn binnen de hamburgerketen van de door Trump aangewezen nieuwe minister van Werk krijgen veel vaker dan gemiddeld te maken met seksuele intimidatie, mede door seksistische reclames van het bedrijf.

Von Keyserling is een Republikeinse politicus uit de staat Connecticut. Volgens de berichtgeving liet hij een politieke discussie met een werkneemster escaleren. Haar naam en functie worden niet genoemd, maar ze had een kantoor in hetzelfde pand waar Von Keyserling werkt. De discussie draaide er volgens de aangifte op uit dat hij haar uitschold voor lui, bloedzuigend vakbondslid en haar toebeet dat er een nieuwe situatie is ontstaan. Eentje waarin hij zich niet meer politiek correct hoefde te gedragen. Waarop hij haar achtervolgde tot in haar kantoor en haar, toen ze weg wilde lopen, in haar vagina greep en zei:

According to the warrant, he “looked back with a really evil look in his eyes and said, ‘it would be your word against mine and nobody will believe you.”

De vrouw diende een klacht in, mede omdat ze er achter kwam dat Von Keyserling zich vaker seksistisch en agressief gedraagt jegens vrouwen. De politie arresteerde hem. De Republikein probeert de situatie nu te herformuleren als een grap, een speels gebaar, iets wat heus niet zo erg is als overgevoelige vrouwen beweren en komop mensen, niet zo moeilijk doen. Het lukte Trump, dus waarom Von Keyserling niet?

Dat een seksistische houding jegens vrouwen gevolgen heeft voor normen en waarden, blijkt ook uit onderzoek naar de situatie in de hamburgerketen van Andrew Puzder. Trump droeg deze man voor als degene die zich over de arbeidssector moet buigen. Puzder heeft een goed gedocumenteerde geschiedenis van seksuele intimidatie en seksistische reclamecampagnes vol halfnaakte modellen.

Dat voorbeeld werkt negatief door binnen zijn onderneming. Rapporteren gemiddeld 40% van de fast food medewerksters seksuele intimidatie, bij Puzder’s bedrijven stijgt dat percentage naar 66%. Klanten beroepen zich daarbij op de seksistische reclames om hun gedrag goed te praten: in die filmpjes zijn de vrouwen gewillig en vrijelijk beschikbaar om te bepotelen, dus waarom de medewerksters dan niet? The Guardian concludeert somber:

When the person at the top of a company normalises objectification, it makes it much more socially acceptable for others to treat women in a similar way. This is one of the clearest illustrations yet of the “trickle-down” effect we see when people who themselves exhibit prejudiced views are put in positions of great power. It is a phenomenon we must prepare ourselves to see a great deal more of after Donald Trump is inaugurated as the 45th President of the United States.

Vrouwenmars 2017: alleen de mannen ontbreken nog

De organisatie van een vrouwenmars naar Washington, om te protesteren tegen de verkiezing van Donald Trump als president van de V.S., bereikt een beslissende fase. Op 21 januari komen er naar schatting 200.000 deelnemers . Honderden andere Amerikaanse steden en circa dertig andere landen sluiten bovendien aan met lokale protesten. Alleen zijn de deelnemers maar al te vaak deelneemsters. Mannen laten het tot nu toe afweten. Ze voelen zich niet aangesproken, want het is iets ‘voor vrouwen’ en zodoende niet ‘masculien genoeg’, signaleert de Washington Post.

UPDATE: Nederland doet mee met marsen in Amsterdam en Den Haag.

De Women’s March komt uit de koker van een slordige 200 actiegroepen en organisaties. Behalve in Washington vinden, op dezelfde datum, in ruim 300 Amerikaanse steden soortgelijke demonstraties plaats. Ook Hollywood- en popsterren maken hun opwachting. Duizenden mensen zijn op dit moment druk bezig met het breien van roze ‘pussy-hoedjes’, een verwijzing naar de ‘grijp ze bij hun gleuf’ opmerking van Trump. Voor wie wil: patronen en instructiefilmpjes te over, dus brei ze….

Maar daar blijft het niet bij. De demonstratie ging viraal, dankzij Facebook. Zodoende sloten tot nu toe dertig landen zich aan. In Europa komen medestanders 21 januari onder andere bijeen in Londen en natuurlijk in onze eigen hoofdstad Amsterdam (aanvang 12.00 uur). Brussel houdt de demonstratie een dag eerder, op 20 januari (vanaf 17.00 uur).

Gezamenlijk hebben de Amerikaanse organisatoren een progressieve boodschap opgesteld. Daarin staan  de punten die je kunt verwachten, zoals gelijke rechten, gelijk loon voor gelijk werk, een einde aan geweld tegen vrouwen, reproductieve rechten. Maar de lijst bevat ook punten zoals ouderschapsverlof, een einde aan het massale gevangen zetten van voornamelijk minderheden, een aanpak van politiegeweld, behoud van goede gezondheidszorg, persvrijheid en steun voor vakbonden.

Je zou zeggen dat dit platform breed genoeg is en genoeg punten bevat waar mannen zich met goed fatsoen achter kunnen scharen. Maar nee. Het is een vrouwenmars. Vrouw. Als in ‘geen man’. Dus voelen mannen zich niet aangesproken en blijven weg.

Die situatie bracht Erin Keane van Salon Magazine ertoe om mannen een virtuele uitnodiging te overhandigen, inclusief gouden kleur, krullerige letters en ornamentele sierrand:

Might I suggest — lightly, so I don’t hurt any men’s feelings and give them another excuse for opting out — that this is not an invitation to a second cousin’s wedding, but an opportunity to participate in an organized effort to salvage our ravaged democracy? And that there is a certain amount of “get over it” they need to hear and act upon?

Anderen spraken minder voorzichtig en omfloerst:

 12 jan.  You think the name is keeping people away? Women & POC always have enter spaces explicitly/implicitly named against us. Deal.
Al die oproepen beginnen effect te sorteren. Mannenblad Esquire riep mannen op de zaken in een breder perspectief te zien. Dat vrouwen de mars organiseren wil niet zeggen dat mannen deze demonstratie niet zouden kunnen steunen. Integendeel:
There’s a tendency among men—even those with the best of intentions—to parachute into the middle of an issue and attempt to take control of it. That’s precisely what is not needed here when it comes to the Women’s March. Men need to be present, to register support. Then we need to shut up. (Unless we’re dealing with fellow men, specifically the retrograde masculinists to whom the Trump campaign appealed.)
New York Magazine besloot twijfelende ‘zal ik wel of niet gaan’-mannen een steuntje in de rug te geven door negen mannen te laten vertellen waarom ze mee demonstreren en wat daar het belang van is. Zoals: vrouwenrechten zijn mensenrechten. Als man kun je daar prima achter staan en meelopen in de Vrouwenmars. Wie weet komt de mars in Washington dan opeens op een half miljoen mensen uit….

Winst Trump backlash voor ”feminisering” populaire cultuur?

Salon magazine publiceerde een interessante analyse over de verkiezingen in de Verenigde Staten. Namelijk deze: vrouwen kregen de afgelopen jaren veel ruimte in de populaire cultuur – in shows van popsterren, in vrouwelijke reboots van films, in liedjes van popsterren. Dat leidde tot een tegenreactie:  Maak de V.S. weer mannelijk!

”Trump, maak een einde aan deze nachtmerrie!!!”

Let wel: het blad claimt niet dat een seksistische tegenreactie op de ”progressieve” cultuur de enige reden was voor de winst van Trump. Onder andere racisme speelde een grote rol, bijvoorbeeld. Maar de angst voor het oprukkende vrouwelijke in de culturele openbaarheid kreeg een verpersoonlijking in Trump en wat hij vertegenwoordigt, betoogt het blad.

In augustus dit jaar zag Salon in de nominatie van Trump al een teken van een opstand tegen al die mondige vrouwen op televisie en in tijdschriften. Nu, met Trump als president, krijgt die opstand handen, voeten en tanden:

White men are going to keep voting Republican until you liberals get all those women and black people away from their TV sets.

Dit deel van de bevolking neemt, volgens magazine Salon, wraak voor een tijd waarin de populaire cultuur vrouwen steeds meer ruimte geeft. Zo toonden diverse televisieseries abortus op een respectvolle, genuanceerde manier. Kreeg Ghost Busters een geheel met actrices bevolkte reboot. Of neem Mad Max Fury Road, waarbij de heldin een belangrijkere rol had dan de held.

De ”vrouwelijke” Ghostbusters veranderde voor delen van de bevolking meteen in hét voorbeeld van de manier waarop vrouwen allerlei rollen overnemen die mannen tot voor kort ferm in hun knuisten dachten te hebben. Ook Mad Max Fury Road riep bij sommige mensen een luid neeeeeeee! op.

De Trumpstemmers namen waarschijnlijk ook aanstoot aan televisieseries die open en genuanceerd over abortus vertellen. Van de conservatieve blanke Christenen steunde 81% Trump, mede vanwege zijn anti abortus pose. Een meerderheid van de Trumpstemmer wil abortus verbieden. 18% wil dat zelfs als het leven van de moeder gevaar loopt, of in geval van verkrachting.  39% vindt dat de vrouw straf moet krijgen als ze een ongewenste zwangerschap beëindigt.

Daarnaast vatten mensen de slogan ‘drain the swamp‘ (demp het moeras) tot voor kort op als een pleidooi om een einde te maken aan de kliek van Wall Street haaien en conservatieve politici. In kringen van Trump-aanhangers kreeg deze slogan echter een andere betekenis. Het veranderde in een oproep om allerlei links liberale types Washington uit te werken. 

Trump’s keuzes voor zijn regeringsploeg wijzen inmiddels ook duidelijk in die richting.  Alle belangrijke sleutelposities in zijn kabinet gingen naar rijke, meestal blanke mannen. Veel van deze mannen gaven blijk van grote minachting voor vrouwen. Hun standpunten druisen lijnrecht in tegen het doel van de regeringsinstantie die ze moeten leiden. Amerikaanse media spreken wat dat betreft al van vossen die op de kippenren moeten passen. Wat kan daar fout mee gaan? Niks toch? (Oh, dat…)

O ja, en het helpt als je er goed uitziet, want Trump hecht bij het aanstellen van zijn naaste medewerkers grote waarde aan een televisievriendelijk uiterlijk. Niks mis namelijk met televisie, reality shows en andere populaire cultuur, als die uitingen maar passen in het denkraam van de Trumpstemmer.

Vrouwen bereiden zich voor op komst Trump

Amerikanen in het algemeen en vrouwen in het bijzonder bereiden zich voor op Trump. Vrouwen roepen elkaar op snel een spiraaltje laten plaatsen voordat Trump Obamacare uitkleedt en abortus onmogelijk maakt. Burgerrechtenorganisatie ACLU wil Trump voor de rechter slepen zodra hij als president wetten begint te breken. En een Professor Rechten acht een afzettingsprocedure mogelijk, vanwege frauduleuze toestanden rond de Trump Universiteit. Alleen komt in dat geval Mike Pence aan de macht, en die is zo mogelijk nog vrouwvijandiger dan Trump.

Trump staat vijandig tegenover abortus en wil Obamacare inperken. Vrouwen moeten dan honderden, soms duizenden dollars betalen voor een spiraaltje en kunnen nergens legaal terecht als ze tóch zwanger worden. Daarom gebruiken ze onder andere Twitter, om in actie te komen voordat Trump aan de macht komt. Met een spiraaltje ben je als vrouw redelijk beschermd tegen een ongewenste zwangerschap. Misschien zelfs lang genoeg om Trump’s oorlog tegen reproductieve rechten van vrouwen uit te zingen.

Media doen daarnaast oproepen aan mensen, om organisaties te steunen die opkomen voor vrouwen en hun rechten. De Huffington Post verwijst bijvoorbeeld naar organisaties voor vrouwen met een gekleurde huid, organisaties die transgenders steunen, hulpverlening voor seksueel geweld, Planned Parenthood en diverse feministische organisaties, zoals de National Women’s Law Center. Feministen zelf doen die oproepen ook en roeren zich om een plan op te stellen voor de komende vier jaar.

Dat soort oproepen hebben effect. Ster Katy Perry doneerde 10.000 dollar aan Planned Parenthood. ACLU, een organisatie die zich inzet voor burgerrechten, ontving een recordbedrag aan donaties vlak na de overwinning van de Republikeinen. Met zo’n oorlogskas kan ACLU aan de slag. De organisatie wijst er terecht op dat veel plannen van Trump basale mensen- en burgerrechten schenden. Ze zien Trump daarom graag in de rechtbank. Bijvoorbeeld als hij inderdaad over wil gaan tot de deportatie van bevolkingsgroepen die Trump eng vindt. Of marteling opnieuw onderdeel wil laten uitmaken van de verhoortechnieken van het Amerikaanse leger.

Michael Moore, een van de weinigen die de overwinning van Trump al in juli 2016 correct voorspelde, gaat een stap verder. Hij roept op tot een afzettingsprocedure tegen de nieuwe president-in-spe, omdat hij ongeschikt is voor het presidentschap en de wet breekt of binnen de kortste keren gaat breken.

Iemand anders die tot dit soort stappen oproept is Christopher Lewis Peterson van de Universiteit van Utah en het S.J. Quinney College of Law. Tegen Trump lopen diverse rechtszaken, onder andere rond een dubieuze ‘Trump Universiteit’ die mensen het geld uit de zakken klopte. Bij een veroordeling wordt het lastig legitiem president te blijven, aldus Peterson. Alleen is Trump’s tweede man een enge Christenfundamentalist, dus een afzetting leidt niet automatisch tot een verbetering in de situatie en vooruitzichten van iedereen die niet blank, mannelijk en hetero is. Integendeel.

Wat betreft psychologische nazorg produceerde tijdschrift Cosmopolitan een video met boodschappen die vrouwen Clinton willen meegeven, nu de Democratische droom uiteen spatte. Schrijfster J.K Rowling stak meisjes en jonge vrouwen een hart onder de riem. Laat je niet ontmoedigen, zei ze, want ten eerste won Clinton in absolute getallen – ze kreeg de meeste kiezers achter zich. En ten tweede zal het er ooit, op een dag, wél van komen dat de V.S. zich een vrouwelijke president voor kunnen stellen. Amerikanen krijgen ook de tip om te doen wat Engelse deden die tegen een Brexit stemden. Speldt discreet een veiligheidsspeld op je kleding, ten teken dat je het goed voorhebt met minderheden.

Ook SF auteur John Scalzi mengde zich in de fall-out van de verkiezingen. Zo schijnen veel Trump-stemmers het vervelend te vinden dat mensen hen racistisch noemen. Ze zijn niet racistisch! Scalzi, die eerder furore maakte met zijn metafoor over blank, mannelijk privilege, maakt nu de vergelijking met televisie abonnementen om mensen in te laten zien waar ze voor kozen met Trump.

Stel dat je HBO wil, zegt Scalzi, maar je kunt dat kanaal alleen krijgen als je ook Cinemax accepteert. Dan kun je wel zeggen ‘ja maar ik nam dat abonnement alleen voor HBO’, maar je accepteerde tegelijkertijd ook Cinemax. Je betaalt ervoor. Het kanaal staat op je lijst met zenders. Je steunt Cinemax met je geld. Zo ook met het racisme en seksisme van Trump:

This election, you had two major Presidential providers. One offered you the Stronger Together plan, and the other offered you the Make America Great Again plan. You chose the Make America Great Again plan. The thing is, the Make America Great Again has in its package active, institutionalized racism (also active, institutionalized sexism. And as it happens, active, institutionalized homophobia). And you know it does, because the people who bundled up the Make America Great Again package not only told you it was there, they made it one of the plan’s big selling points. And you voted for it anyway. So did you vote for racism? You sure did.

En je stemde ook voor seksisme. Dat is waarom vrouwen zich nu koortsachtig voorbereiden. Je weet maar nooit wat er gebeurt in een land waarin iemand als Trump president wordt. Brrrrrrrr!

Amerikaanse verkiezingen door een genderbril: schandalen-editie

Zit je in de laatste fase van je verkiezingscampagne, komt de FBI opeens met een vage brief dat ze opnieuw een onderzoek beginnen naar Clinton’s e-mail gedrag. Koren op de molen van Trump, die Clinton opnieuw verdacht kan maken, en een tegenslag voor Clinton. Welke rol speelt gender bij dit alles? Wat speelt er rondom de kandidaturen van Trump en Clinton? De Amerikaanse media bieden allerlei interessante analyses en nieuwtjes die je in de Nederlandse media niet leest.

Eén van de redenen waarom Trump de e-mails aan kan grijpen voor verdachtmakingen is omdat Clinton bij veel mensen te boek staat als een leugenachtig, niet authentiek persoon die vast en zeker vanalles te verbergen heeft. Waarschijnlijk speelt haar vrouw-zijn hierbij echter een grote rol, signaleert The Conversation als een van de velen. Vrouwen behoren hun man te steunen, tweede viool te spelen, zich bescheiden op te stellen en te dienen en te troosten. Doe je dat niet en vertoon je ambities, dan schend je de verwachtingen die mensen hebben. Je gedraagt je niet als een vrouw. Dat deugt niet. Er klopt iets niet.

Dat gevoel van onbehagen exploiteert Trump al vanaf het begin van zijn campagne. Hij gebruikt haar sekse tegen haar door slim in te spelen op vooroordelen. Hij gebruikt daarbij codewoorden zoals ‘stamina’ en door te stellen dat een president ‘brede schouders’ moet hebben, of dat Clinton er niet uitziet zoals een president – kritiek waar scholieres die meedoen aan debat-lessen al mee te maken krijgen.

Trump’s focus op schandalen en Clinton’s uiterlijk heeft nog een ander voordeel. Het leidt de aandacht af van zijn eigen, veel ergere schandalen. Terwijl bij Clinton twintig jaar verdachtmakingen en talloze diepgravende onderzoeken niks opleverden, kon Trump ongestoord belasting ontduiken, frauderen met giften, vrouwen ongewenst betasten en vernederen, rotzooien met zijn eigen mails, enz.

Vreemd dat we daar zo weinig over horen, merkten verschillende analisten op. Het riekt naar een dubbele moraal. Onder andere het gedrag van de FBI directeur onderstreept dit. Hij deinsde er voor terug om Trump’s dubieuze banden met Russen openbaar te maken, maar elf dagen voor de verkiezingen het Clinton e-mail gebeuren oprakelen vond hij geen probleem. Met zijn actie overtrad de FBI mogelijk de wet, en zeker weten interne gedragsregels.

Hoe nu verder? Omroep CNBC denkt dat dit e-mail schandaal Clinton juist helpt om Trump te verslaan. Anderen schatten in dat de invloed van de FBI manoeuvre beperkt blijft, omdat mensen lange tijd geleden al besloten op wie ze zullen stemmen. Maar zeggen mensen wel wat ze denken? Veel vrouwen uit conservatieve Christelijke milieus moeten bijvoorbeeld hun man volgen, ook in zijn politieke keuzes. Er zijn echter tekenen die er op wijzen dat vrouwen in het openbaar hun man steunen, maar in het geheim voor Clinton willen stemmen omdat ze Trump niet kunnen velen.

Ook vrouwen die openlijk Republikeins zijn, komen in het nauw. Ze moeten kiezen tussen trouw zijn aan de partij en daarmee een vrouwenhater volgen, of hun partij ”verraden” en niet stemmen of overlopen naar Clinton. Republikeinen vrezen dat Trump hun vrouwelijke aanhangers weg jaagt. Daarnaast voelen Republikeinse politici zich verraden door hun mannelijke collega’s. Jarenlang verdedigden ze mannelijke politici tegen beschuldigingen van seksisme. Nu steunen ze een vrouwenhater die openlijk aanranding goedpraat. Stank voor dank.

Hoe het uitpakt rond 8 november? Geen idee. Vrouwenhaat lijkt mensen (mannen) te stimuleren om de gang naar de stembus te maken en Trump te kiezen. Aan de andere kant putten Democraten hoop uit de eerste vroege stemrondes. In de staten Georgia, North Carolina en Florida lijkt het erop dat vrouwen zich opvallend vaak registreerden als kiezer en op Clinton stemden. Er ontstond onder andere een piek na het eerste debat tussen de kandidaten, toen Trump Clinton zeer seksistisch behandelde:

It thus appears that women reacted to the events by exercising their right to vote.

Goh, wie had dat gedacht.

Waarom zoveel mensen Trump nu opeens zat zijn

Ruim een jaar riep Trump vanalles en nog wat over Mexicanen, negers, moslims en vrouwen, zonder dat iemand er echt een punt van maakte. Totdat de Washington Post tien jaar oude opnames publiceerde waarbij Trump onder andere zegt dat hij, als beroemdheid, vrouwen vrijuit in hun kruis kan tasten. En Trump in een openbaar debat dreigde dat hij Clinton gevangen zet als hij wint. Zijn gedoe mocht niet baten: hij verloor het debat. En, UPDATE: vrouwen beloven Trump dat de kutten hem terug zullen grijpen op 8 november, de dag van de verkiezingen….

 

Om maar met dat laatste te beginnen: het tweede debat tussen de twee presidentskandidaten was er eentje waarbij Clinton waardig bleef, terwijl Trump zei dat hij een heer was, terwijl hij zich in werkelijkheid gedroeg als een macho pestkop die Clinton probeerde te intimideren door vlak achter haar te staan. Hij kwam zodoende over als een enorme engerd. Vooral het feit dat hij haar dreigde met de cel als hij zou winnen, wekte bij veel kijkers afschuw op. Je rivaal in de gevangenis gooien schendt basale afspraken binnen de democratie en riekt naar het gedrag van een dictator.

Ondertussen breidt het schandaal rond het ‘grijp ze bij hun kut’ filmpje van Donald Trump zich steeds verder uit. Waarom struikelen mensen nu pas over hem heen en nemen prominente Republikeinen nu pas afstand van hem? Verschillende commentatoren komen met verschillende verklaringen voor deze omwenteling.

Slate magazine oppert dat de grens bereikt is omdat niemand er meer omheen kan dat Trump écht een seksistisch varken is. Tot nu toe wuifden veel mensen zijn lange geschiedenis van vrouwenhatende opmerkingen weg onder het mom van ‘het is Trump, hij meent het niet zo, het zijn grappen, het is een show’. De opnames tonen echter aan dat er geen verschil bestaat tussen Trump de televisiester en Trump als persoon. Voor en achter de camera’s ziet hij vrouwen als een gebruiksvoorwerp. Dat komt hard aan. Republikeinen kunnen hem niet meer verdedigen en beginnen af te haken.

Magazine The New Statesman noemt een tweede verklaring voor de plotselinge ophef. Trump deed zijn uitspraken op het moment dat hijzelf net getrouwd was. Eén van zijn doelwitten was een vrouw die op haar beurt ook getrouwd was. Zolang Trump in het algemeen vrouwen als seksobject behandelde of hen neersabelde vanwege hun gewicht of andere uiterlijkheden, vinden partijgenoten het wel best. Maar als een man aan de vrouw van een andere man komt, houdt het op voor veel Republikeinen. Je dochter of echtgenote zijn bezit en andere mannen moeten daar vanaf blijven. De grens was bereikt.

Auteur en feministe Jessica Valenti noemt in een opiniestuk voor dagblad The Guardian een derde verklaring. Trump zet actrice Arianne Zucker te kakken. In de bus, voordat hij uitstapt, neemt hij TicTacs voor het geval hij de knappe vrouw wil kussen of op andere manieren wil lastig vallen. Zodra hij uitstapt, doet hij zijn best om charmant over te komen bij Zucker, maar ondertussen weten hij en zijn mannelijke medestander precies waar hij op uit is, ten koste van de vrouw in kwestie. Dat wekt woede en pijn op en maakt dat de grenzen bereikt zijn bij vrouwen:

Trump won’t recover from this tape. Too many of us have been groped and commented on, joked about and made to feel small. Even Trump’s non-apology is something we’ve seen before – we know the look of someone who has gotten caught doing something that they don’t at all feel badly about. We know the look of someone who has little regard for women. We’ve seen that look, we’ve heard these insults, our entire lives. They’re a part of who we are. And on 8 November, Trump will find out just how tired we are of it.

Magazine The Nation tenslotte, zoekt de verklaring in de aard van reality televisie en de bevolkingsopbouw van de Verenigde Staten. Eerst de bevolking. Vrouwen vormen een meerderheid in de bevolking van de V.S. The Nation kan zich, net als Valenti, geen vrouw voorstellen die de opnames ziet en niet kwaad wordt. Hierna nog op Trump stemmen lukt alleen als je jezelf als vrouw een rad voor ogen draait. De meeste vrouwen weten beter. Trump heeft zo’n grote bevolkingsgroep tegen zich in het harnas gejaagd, dat een overwinning steeds moeilijker wordt.

Ten tweede de aard van reality televisie. Niets is zo aantrekkelijk voor kijkers als een stomende mix van seks en roddel. De opnames van Trump bieden beiden in overvloed. Mensen zullen het filmpje delen en bekijken en nog een keer willen zien. De aard van de video zal tijdens de campagne voortdurend terugkomen in gesprekken. Op die manier bereikt het ‘nieuws’ van Trump’s seksisme groepen die normaal gesproken geen politiek nieuws volgen of de persoonlijkheid van Trump tot nu toe negeerden:

…it’s one thing to have “heard about” a controversy; it’s quite another to watch a tape that reveals Trump’s grotesqueries in all their sordid vividness. Seeing is believing, and countless people are going to be seeing that tape over the next four weeks. […] Having lived by the sword of celebrity television, Donald Trump is now on the verge of dying by it.

Met een PS van Joan Walsh. In The Nation constateert zij dat Republikeinen weliswaar veel rumoer maken over hun afkeer van Trump, maar de meesten voegen geen daad bij het woord. Ze stemmen nog steeds op de man die openlijk zegt dat hij vrouwen aanrandt.

Clinton kan dus nog niet op haar lauweren rusten. Ze moet vechten voor iedere stem en hopen dat gezond verstand uiteindelijk de doorslag geeft in het stemhokje. Aan de vrouwen zal het niet liggen:

Seksisme Trump lijkt kritische grens te bereiken

Tussen nu en 8 november kan nog vanalles gebeuren, maar voorlopig bereikt de Amerikaanse verkiezingscampagne iets wat veel commentatoren beschouwen als een keerpunt. Na de zoveelste uitgelekte seksistische uitspraken van Trump, lijkt de weerzin tegen zijn houding rond vrouwen een kritische grens bereikt te hebben. Persbureau Reuters gebruikt inmiddels het woord ‘crisis’ voor Trump. Andere bronnen melden dat de Republikeinen in paniek zijn nadat deze bom barstte. Pussygate!

Het kantelpunt lijkt bereikt dankzij de Washington Post. Die onthulde opnames van Trump waarin de presidentskandidaat ongegeneerd seksistische taal over vrouwen uitsloeg. In platte taal sprak hij over vrouwen en de manieren waarop hij hen wilde vastgrijpen, kussen en hoe hij hen in bed wilde krijgen voor een potje seks. Vooral uitspraken zoals ”als ster mag je een vrouw in hun pussy (vagina) grijpen” vallen zó slecht, dat onder andere Variety signaleert dat dit de druppel kan zijn die de emmer doet overlopen.

Zulke uitspraken komen namelijk neer op aanranding:

Trump is evidently proud of the fact that he wielded his wealth and star power as a weapon to help him abuse women—to kiss and grope them without their permission. This is violence, full stop.

Trump’s houding en gedrag geven de verkrachtingscultuur in een notendop weer. Vlak na het uitlekken van de opnames begonnen vrouwen via sociale media hun ervaringen te delen met mannen die hen ongewenst tussen hun benen grepen (#grabbedbythepussy). Zodat iedereen doorkrijgt dat het in dit soort situaties gaat om strafbare feiten en een cultuur van seksueel geweld tegen vrouwen.

Trump lijkt nog niet te begrijpen dat hij aanranding goedpraat. Hij publiceerde vrij snel na de primeur van de Washington Post een video waarin het lijkt alsof hij excuses aanbiedt. Een nadere analyse van zijn tekst wijst echter uit dat hij zijn gedrag probeert te normaliseren met een beroep op het ‘ach nou ja, jongens zijn jongens- argument. Gewoon wat praat van mannen in een kleedkamer, moet kunnen, phoe phoe zeg, sorry als iemand zich daar aan ergerde.

Een tweede excuus leek neer te komen op de aloude smoes die verkrachters van stal halen zodra iemand ze betrapt: ze vroeg erom. Opnieuw een element uit de verkrachtingscultuur.

Dat soort non-excuses verergeren de situatie. Zelfs partijgenotes vallen de conservatieve kandidaat nu openlijk aan. Andere Republikeinen trekken hun steun voor hem in:

Jason Chaffetz, the Republican congressman who chairs the House committee that is investigating Clinton’s use of a private email server, also withdrew his support. “I’m out – I can no longer in good conscience endorse this person for president,” Chaffetz told a Fox television affiliate. “It is some of the most abhorrent and offensive comments that you can possibly imagine.” He said he could no longer look his 15-year-old daughter or wife in the eye while backing Trump.

Deze opnames komen namelijk boven op een berg eerdere schandalen. Dagblad  The Telegraph kan moeiteloos een hele rubriek vullen met de geschiedenis van alle seksistische uitspraken die Trump heeft gedaan en, belangrijker, nu nog steeds doet.

Hoeveel incidenten en excuses van de dader wil je hebben voordat je toegeeft dat het een patroon is? Joan Walsh van magazine The Nation deed een paar dagen voor het uitbreken van dit meest recente schandaal al een oproep: ”laten we het gewoon hardop zeggen. Donald Trump is een seksistisch varken”. Steeds meer mensen, ook uit de Republikeinse hoek, beginnen dat standpunt nu over te nemen. En vragen zich af: moet dat onze president worden?

UPDATE: een aantal conservatieven bekritiseren Trump, want stel je voor dat iemand zo met hun dochter om zou gaan. Klinkt sympathiek, maar, zoals Slate magazine signaleert, zulke uitspraken zijn problematisch. De mannen die zo praten, halen de Dochter Clausule aan:

The Daughter Clause reveals an extraordinarily primitive understanding of human rights. It more or less implies that unless someone is your flesh and blood, you have little reason to care what happens to her.

Of, anders gezegd:

When a man’s concern for women begins and ends with her patriarchal relationships, he’s not speaking from empathy; he’s speaking from ownership.

Als weldenkend mens zou je ook zo, gewoon, uit jezelf, kunnen beseffen dat mannen zo niet over vrouwen moeten praten en niet zo met vrouwen om moeten gaan. Omdat vrouwen mensen zijn.

UPDATE 2: de New York Times houdt een lijst bij met prominente Republikeinen die publiekelijk Trump afzweren. De teller staat al op 150. De krant stelde ook een lijst op met mensen en ‘dingen’ (organisaties, landen, fenomenen zoals gehandicapt zijn) die Trump heeft beledigd. Die teller staat inmiddels op 273. Reken er maar op dat beide getallen de komende tijd nog oplopen.

Trump campagne gooit alles op Clinton’s sekse en huwelijk

Wow, Trump gaat voluit in zijn vrouwenhaat. Na een vijf dagen durende tirade over een miss Universe die in de ogen van de presidentskandidaat te dik zou zijn én sletterige sekstapes zou hebben gemaakt, viel hij Clinton aan met de Grote Zes: lelijk, hoerig, krankzinnig, leugenachtig, niet loyaal aan haar man en  zwak. Vervolgens zei Trump-aanhanger Rudy Guliani, voormalig burgemeester van New York, hardop wat seksisten denken: Trump is als man sowieso beter dan een vrouw, ongeacht haar kwaliteiten.

De Miss Universe, Alicia Machado, slaat hard terug in de media. Ze is de aantijgingen van Trump zat en laat zich niet door hem intimideren:

”Door zijn haatcampagne probeert de Republikeinse kandidaat een vrouw in diskrediet te brengen en te demoraliseren, een van zijn meest verschrikkelijke eigenschappen. Maar wat hij echt wil is de aandacht afleiden van zijn echte problemen en zijn onbekwaamheid om zelfs maar te pretenderen dat hij de leider van dit grootse land is.”

Clinton zelf moet al haar hele loopbaan dealen met seksisten zoals Trump. Zodoende wist ze in het eerste debat precies wat ze moest doen om de vrouwenhaat van Trump in de schijnwerpers te zetten. Haar overwinning leverde haar na dat debat een stijging in de peilingen op, terwijl Trump duidelijk schade leidde door zijn zwakke optreden en zijn soms onsamenhangend klinkende obsessieve kritiek op Machado en Clinton.

Voor het tweede debat, op 9 oktober, heeft Trump aangekondigd dat hij het nog harder gaat spelen en dat hij zich onder andere zal richten op de ontrouw van Bill Clinton. Want als je als vrouw je echtgenoot niet kunt managen, kun je het land ook niet leiden. Of zoiets. Meer seksisme van Trump! Meer krankzinnige aanvallen op vrouwen en mensen met een gekleurde huid. Dat helpt vast. Vooral om vrouwelijke kiezers over de streep te trekken.

Hillary Shimmy song vrolijkt hopelijk slachtoffers huiselijk geweld op

Het eerste debat tussen Amerikaanse presidentskandidaten Trump en Clinton dreunt nog steeds na. De krant USA Today heeft zich voor het eerst in haar bestaan uitgesproken over verkiezingen en lezers opgeroepen vooral te gaan stemmen, maar niet op Trump omdat hij volgens de redactie totaal ongeschikt is voor het presidentschap. En mensen componeren liedjes met Clinton als triomfantelijk middelpunt, zoals de Hillary Shimmy Song:

Shimmy‘ staat voor vibreren en voor een bepaalde beweging uit de jazz danswereld, waarbij iemand met het bovenlichaam schudt. Dat is wat Clinton op een bepaalt moment in het debat deed in reactie op een belachelijke uitspraak van Trump over zijn geweldige temperament en oordeelsvermogen. Internet explodeerde – op een zeer positieve manier. En leverde onder andere de Shimmy Song.

Hopelijk kan dit vrolijke deuntje slachtoffers van huiselijk geweld opvrolijken. Na het kijken van het debat blijken vrouwen die deze vorm van geweld meemaakten namelijk traumatische flashbacks van Trump te krijgen. Ze zien en horen Trump en herkennen daarin precies de gedragingen van de hork die hun leven jarenlang tot een hel maakte, signaleert de Huffington Post.

Trump triggert ook nare gevoelens bij vrouwen die andere soorten geweld van macho mannen meemaakten, vanwege zijn minachtende houding vol emotionele manipulatie. Hij liegt, verdraait de waarheid, geeft anderen de schuld, projecteert zijn gif op anderen, doet net alsof hij over A praat terwijl hij het eigenlijk over B heeft, schreeuwt, praat dwars door anderen heen en praat vrouwen schaamte aan voor hun uiterlijk, somt Every Day Feminism op. Dat is traumatisch voor vrouwen die eerder het mikpunt waren van dit soort behandeling.

Om die traumatische lading van Trump af te halen, helpt naast de Shimmy song misschien ook deze video, met alle debat-snotters en snuiven van Trump. Aan elkaar geplakt in een epische compilatie:

Niet flatterend voor Trump.

Meer goed nieuws na het debat: mensen die in eerste instantie openlijk schreven dat ze Clinton haatten (bijvoorbeeld omdat ze fervent aanhanger waren van Bernie Sanders en zijn Bernie-bro’s) trekken hun keutel in en geven publiekelijk toe dat ze zich vergisten. Onder andere omdat ze zagen hoe Clinton zich opstelde in dit eerste debat met Trump:

I’ve felt myself start advocating for Hillary more than advocating a vote against Trump, culminating in last night’s debate when she finally, totally, completely won me over. […] Secretary Clinton, I’m sorry. And I retract my previous position of hatred and angst towards you.

En comédienne Samantha Bee analyseerde het debat op haar eigen briljante wijze. Snel, kijken ;):

Donald: I said she doesn’t have the look, the stamina. To be President of this country you need tremendous stamina.

Samantha: Oh, just say penis, Don. Three-syllable words don’t suit you.

Joss Whedon’s geniale verkiezingsoproep belooft een naakte Mark Ruffalo

Leve Joss Whedon! De regisseur haalde een groep supersterren bij elkaar om Amerikanen op te roepen hun stem uit te brengen bij de presidentiële verkiezingen in november. Nergens staat ‘Stem op Clinton’. Maar wil je echt kiezen voor een racistische man die vanalles af wil vuren? Bovendien, stem en je krijgt acteur Mark Ruffelo te zien in een naakt scène. Als dat geen aanmoediging is….

Verder in Amerikaans verkiezingsnieuws met de focus op gender:

Trump beroept zich op seksistische aannames over hoe een president eruit moet zien. Dit dient om Clinton’s kandidatuur te ondermijnen  en zichzelf op te werpen als de ideale kandidaat, want: blank en mannelijk. Hij speelt, zeg maar, zijn mannenkaart uit, stelt de Los Angeles Times in een analyse.

Een andere analyse, van magazine The Atlantic, stelt dat veel mensen een diepgewortelde instinctieve angst voelen voor machtige vrouwen. In het geval van Clinton bestaat zelfs een aparte term voor die weerzin: het Clinton-Krankzinnigheidssyndroom. Dat syndroom betekent steun in de rug voor Trump, terwijl het Clinton in het nauw brengt:

”Electing the first woman president of the United States will be a revolutionary act, as terrifying to some as it is thrilling to others, but her victory is anything but inevitable. There’s a very real chance the visceral hatred, or at minimum the visceral ambivalence, toward Hillary Clinton could hand the election to Donald Trump.”

En dan zijn daar nog de debatten, waarvan de eerste plaats vindt in de nacht van maandag op dinsdag. Trump wint al als hij enigszins rustig blijft en goeie oneliners op televisie gooit, verwachten analisten, terwijl het Clinton waarschijnlijk niet zal lukken vooroordelen bij kiezers weg te nemen. Want vagina. En Trump het stoere alfamannetje komt overal mee weg.

Clinton’s campagne probeert tegenwicht te geven. Onder andere door Trump af te schilderen als een driftig onvolwassen mannetje, ongeschikt voor de verantwoordelijkheden die een president op zich moet nemen. Ook gebruikt ze in een nieuwe reclamespot Trump’s uitspraken over vrouwen tegen hem. Iemand die zo over vrouwen praat, is dat dé president voor onze dochters? Goeie vraag. Het antwoord weten we in november.

Amerikaanse verkiezingen: kritiek op vooringenomen media zwelt aan

Als de Amerikaanse bevolking Donald Trump ervaart als eerlijker en transparanter dan Hillary Clinton, is er iets helemaal mis. Dat schrijft Nicholas Kristof in een opiniestuk voor de New York Times. De publieke opinie is inmiddels zo lichtjaren ver verwijderd van de feiten, dat het eng wordt. Kristof legt een deel van de oorzaak van die kloof tussen perceptie en werkelijkheid bij de pers.

Journalisten en televisiepresentatoren laten Trump regelmatig wegkomen met leugen na schandaal na belediging, terwijl diezelfde journalisten zich even later wél storten op iedere zweem van een probleem als het om Clinton gaat. De kritiek op deze eenzijdige berichtgeving is niet nieuw – lees het werk van feministen en zie deze televisie analyse van John Stewart – maar zwelt steeds meer aan.

Zo publiceerde het tijdschrift Newsweek een vernietigende analyse van de frauduleuze bedrijfsvoering en politiek van en bij Trump’s vele ondernemingen. Die onthullingen zorgden echter niet voor massale vervolgonderzoeken, kritische interviewvragen of andere soorten ophef. Heather Digby Parton, die in 2014 de Hillman Prize for Opinion and Analysis Journalism won, signaleert deze vreemde stilte in Salon Magazine en wijt dit aan een kolossaal falen van de Amerikaanse journalistiek. Als zoiets over Clinton bekend zou worden, zou ze geen leven meer hebben.

Amanda Marcotte gaat in hetzelfde blad iets verder en noemt de verslaggeving rondom Clinton zelfs Gamergate, maar dan in het groot. Gamergate draaide in de kern om een groep bange jongemannen die vonden dat de wereld van computerspelletjes onherkenbaar dreigde te veranderen onder invloed van feministen, kleurlingen en andere buitenstaanders. Diezelfde dynamiek kenmerkt deze verkiezingen:

Trump and his men are using the same tools as the Gamergaters: gaslighting, projectionworking the refs and leaning heavily on often subconscious double standards that allow white men to have more benefit of the doubt than others. […] Eventually, most witnesses to Gamergate woke up and saw it for what it was. I have no doubt the same will happen with the Trump campaign. […] But there’s a real chance now that the grand awakening won’t happen until after the election….

Het is niet voor niets dat de Presidential Gender Watch vorig jaar al een bezorgd klinkend artikel publiceerde over de dubbele moraal en (onbewuste) vooroordelen in de pers. De aparte behandeling die Clinton krijgt is uitgebreid gedocumenteerd en steeds opnieuw bleek dat negatieve, seksistische verslaggeving haar kansen verminderde. Zie onder andere organisatie Media Matters, die vele voorbeelden van seksistische berichtgeving verzamelden. Ook wetenschappers onderzochten de rol van de pers, zowel in die periode als bij vrouwelijke politieke kandidaten in het algemeen.

Vanwege die aantoonbare negatieve invloed van seksistische verslaggeving, spreken steeds meer vakgenoten hun collega-journalisten aan op hun dubbele moraal. The Hill bekritiseerde de bevooroordeelde ‘verslaggeving’ van CNN rondom Clinton’s gezondheid. Newsweek, zoals gezegd leverancier van een zeer kritische rapportage over Trump, bekritiseert de media vanwege het gebrek aan balans, hoor en wederhoor.

Naast vakgenoten protesteren ook ”gewone mensen” steeds vaker tegen de eenzijdige berichtgeving. Die zien namelijk ook dat er gekke dingen gebeuren. Op Twitter ontstond bijvoorbeeld een storm van kritiek nadat televisiepresentator Matt Lauer van zender NBC Clinton onderbrak, kort hield en vijandige vragen stelde, terwijl hij met Trump een vriendelijk gesprekje voerde zonder hem aan te spreken op zijn leugens, vaagheden halve onwaarheden. Vrouwengroep UltraViolet eist inmiddels dat zenders vaker vrouwelijke presentatoren en moderatoren inzetten om een herhaling van dit soort seksistische toestanden te voorkomen.

Hoe het afloopt? Niemand weet het, maar onder andere Amanda Marcotte vreest dat mensen zich te lang in de luren laten leggen door de bevooroordeelde pers. Als de meerderheid pas wakker wordt na de verkiezingsdag in november is het te laat:

if that happens there’s a very good chance Trump will win and we will be screwed.

Onder andere omdat Trump zich volgens Newsweek inlaat met zoveel dubieuze ondernemingen en deals:

Never before has an American candidate for president had so many financial ties with American allies and enemies, and never before has a business posed such a threat to the United States. If Donald Trump wins this election and his company is not immediately shut down or forever severed from the Trump family, the foreign policy of the United States of America could well be for sale.

Presidentiële genderwatch houdt Amerikaanse verkiezingen in de gaten

Wij Nederlanders moeten nog wachten tot maart 2017 en kunnen waarschijnlijk kiezen uit blanke mannelijke partijleiders en nog meer blanke mannelijke partijleiders. In de V.S. echter, staan een man en een vrouw tegenover elkaar in de strijd om het Witte Huis. Dat biedt stof te over voor analyses naar de rol van gender. Daarom een handige link voor iedereen die meer wil weten dan de Nederlandse media kunnen of willen geven: de Presidential Gender Watch, een initiatief van het Center for American Women and Politics and the Barbara Lee Family Foundation.

In samenwerking met allerlei studiecentra, experts en media-analisten onderzoekt de Gender Watch wat er speelt. In de maand augustus voerden ze bijvoorbeeld analyses uit naar Melanie Trump, die te maken kreeg met massale seksuele objectificatie, de rol van zwarte vrouwen, een wat-als scenario op basis van de vraag ‘wat als vrouwen bijna honderd jaar geleden geen kiesrecht hadden gekregen’ en het effect van Trump’s retoriek op vrouwen die Republikeins stemmen of actief zijn binnen die partij.

Deze maand, september, begint met een analyse van uitspraken van Trump als zou Clinton er niet uit zien als een president. En je moet wel een presidentieel uiterlijk hebben, wil je winnen. Ehm, signaleert de Presidential Gender Watch, alle vorige presidenten op één na waren blanke mannen, en allemaal waren en zijn ze van het mannelijk geslacht, dus wat bedoel je precies als je begint over Clinton?

De site biedt ook een leidraad voor vrouwen die politieke ambten willen bekleden – hoe kom je dichter bij de top en wat zijn de dingen die je dan als vrouw beter wel en niet kunt doen tijdens politieke campagnes. En wat maakt dat Republikeinen zo’n nadruk leggen op macho mannelijkheid? (Hint: vrouwen wil je niet hebben want als die macht vergaren zijn ze gek, ziek en zwak).

Enfin, stof tot nadenken te over bij deze site…..

BONUS: een videocompilatie van de seksistische vragen die journalisten al veertig jaar aan Clinton stellen.

 

 

 

Interviewer verpest Clinton-Trump debat met seksisme

Een televisie-evenement waarbij presentator Matt Lauer presidentskandidaten Clinton en Trump interviewde, leverde hoon en kritiek op van talloze journalisten, politici en ”gewone burgers”. Vanwege een enorme dosis seksisme. Lauer liet Trump praten, liet hem wegkomen met leugens en stelde nauwelijks kritische vragen. Bij Clinton daarentegen wemelde het van de aanvallende vragen. Bovendien onderbrak hij haar te pas en te onpas.

Clinton kreeg na afloop nog een trap na van de Republikeinen. De voorzitter van het Nationale Comité van de partij, Reince Priebus, klaagde dat Clinton te weinig glimlachte tijdens het interview. Dat soort kritiek krijgen mannen zelden tot nooit. Republikeinse campagnevoerders, Trump voorop, gebruiken die seksistische kritiek echter graag. Ze plaatsen dit bovendien in een bredere context. Clinton zou er niet presidentieel uit zien. Dat klopt, signaleert de Washington Post:

Trump is not wrong that Hillary Clinton does not have That Presidential Look. She is, after all, female, something that no prior president has had the misfortune to be.

Waarna behulpzaam uitlegt volgt hoe Clinton alsnog ‘the look‘ kan krijgen. Bijvoorbeeld door een deel van haar tanden uit te laten trekken, het haar te krullen, er mee in de regen te lopen en daarna niks aan doen, en door een rijke plantagehouder te worden. Dán ben je pas presidentieel. Een militair uniform dragen helpt ook.

Het enige goede nieuws is dat veel mensen inmiddels luide kritiek uiten op Lauer en Priebus, en steunende berichten aan of ten behoeve van Clinton op sociale media zetten. Zo leidde de kritiek als zou Clinton niet genoeg glimlachen van tot een golf van mensen die op Twitter foto’s plaatsen van hun eigen gezicht, met als hashtag #presidentialface. Diverse media maakten Lauer bovendien met de grond gelijk voor zijn houding ten opzichte van Clinton. Ook Twitter stond bol van de kritiek op de presentator.

Diverse media aarzelden niet om het beestje, ook in koppen boven de artikelen, bij de naam te noemen: seksisme. Of zelfs vrouwenhaat. Zonder laffe citaat-komma’s om afstand te nemen van dit soort termen. Journalisten wezen daarbij op de bredere gevolgen van de seksistische behandeling van Clinton:

Matt Lauer’s bias against women ruined his ability to pass for a journalist last night. He failed to inform the people, and that is the job. Not only did he hurt the American public, but he sent signals to young girls that this is how they will be treated even when they are the smartest person in the room.