Tag Archives: The Help

Oscarnominaties 2012 zakken voor Bechdeltest

Dat zegt de Zesde Clan niet, dat tonen de genomineerde films zelf aan. Kijk en huiver:

Moeite met het gesproken woord? De Engelse tekst staat hier volledig uitgeschreven. Zoals gewoonlijk komt Anita Sarkeesian, het genie achter dit feministische videokanaal, met goeie aanvullingen. De Bechdeltest kan uitgebreid worden: de twee met name genoemde vrouwen praten over iets anders dan een man, gedurende tenminste 60 seconden (verdeeld over de hele film). Dan heb je geen problemen meer met films die alleen op technische gronden slagen omdat twee vrouwen ieder 1 zinnetje uitspreken. Je kunt de test ook uitbreiden naar huidskleur: twee met name genoemde personages die over iets anders dan een blank persoon praten. Dan zie je pas goed hoe zeldzaam dat is. Werk aan de winkel, Hollywood!

Advertenties

Oscars spelen op veilig

Laat het maar aan Engelse filmrecensenten over om messcherp de Oscarnominaties te analyseren. ,,Hollywood heeft een sterke voorkeur voor getraumatiseerde oorlogspaarden boven vrouwen of zwarte mensen”, concluderen ze. Dat vat de situatie prima samen. De belangrijkste nominaties gingen zoals gebruikelijk naar blanke mannen. En een paardenfilm.

The Guardian bracht een aantal critici aan tafel. In gesprek met elkaar kwamen de drie vrouwen en twee mannen tot een heldere uitleg van de keuzes die het Hollywoodsysteem dit jaar maakte. De belangrijkste nominaties, in de gezaghebbende categorieën, speelden op veilig, en gingen vooral naar films die het bestaansrecht van Hollywood bevestigden:

Hugo is, essentially, about the need to preserve film history, couched in a kids’ adventure that pays homage to George Méliès, the early effects pioneer. Michel Hazanavicius’s The Artist is a paean to old Hollywood itself, to the silver screen, to studio moguls and to old-school Beverly Hills glamour. Academy voters in their retirement homes must be lapping it up – art telling old artists their art was important, and still is.

Dit type film kwam uit de koker van blanke mannen, en zij domineren alle nominaties. De enige persoon met een gekleurde huid, die een nominatie in een belangrijke categorie kreeg, was Viola Davis voor haar rol als zwarte bediende in The Help. Pina, de prachtige documentaire van onze eigen Wim Wenders, kreeg een nominatie in de categorie beste documentaire, maar de recensenten denken niet dat de film een echte kans maakt:

I’d like some recognition for Pina, Wim Wenders’s doc about the pioneering choreographer Pina Bausch. It’s exciting, accessible, vital and visually stunning and pays tribute to a woman of genius. Which is why it won’t get no Oscar.

En dan waren er nog de rollen en films die geen erkenning kregen van het Oscar comité. Opvallend kenmerk van de groep veronachtzaamde films: een sterk eigen karakter en een grote aanwezigheid van vrouwen.

All the women. We Need to Talk About KevinWuthering Heights?Bridesmaids? New director Angelina Jolie’s excellent Bosnian war dramaIn the Land of Blood and Honey? Dee Rees and her brilliant, cool, powerful film about black-American lesbian life, Pariah? Kelly Reichardt’s neo-western, Meek’s Cutoff? Oh, and guess what, Madonna’s W.E. is a thousand times better than royal borefest The King’s Snooze, in which a man spends two hours overcoming a speech impediment while Helena Bonham Carter looks on. W.E. actually has proper roles for women in it – and, sorry haters, Madonna can direct. Oh, and whither Steve McQueen, director of Shame? Hollywood strongly prefers war-haunted horses to black people or women.

Nee, de Oscars spelen op veilig. Veilig betekent het nostalgische verleden, toen alles goed en mooi was. En blanke mannen. (We zagen het al vaker. De samenstelling van het kabinet Rutte is een prachtig voorbeeld van eigen bodem). De rest, alles wat niet blank en mannelijk is, valt in de categorie ‘kennen we niet en motten we niet’. Dat vrouwen prachtige films regisseerden dit jaar blijft zodoende buiten beeld.

Ava DuVernay, prijswinnend regisseur

Hoe anders ging het op het grote Amerikaanse Sundance filmfestival. Daar ontving Ava DuVernay de prijs voor beste regisseur. Als eerste zwarte vrouw sleepte ze de hoofdprijs in de wacht met ‘Middle of Nowhere’, een film over een vrouw wiens echtgenoot in de gevangenis zit. Vrouwen maken uitstekende films. Als je het maar wil zien.

The Help en Bridesmaids halen nominaties binnen

Vijf nominaties voor een Golden Globe en vier nominaties bij de Screen Actors Guild (SAG). The Help doet het tot nu toe goed in het circuit. Ook Bridesmaids viel in de smaak bij SAG leden en kreeg twee nominaties, onder andere voor beste ensemble film. Blijkbaar levert het tot nu toe geen schade op als actrices het beeld bij een film domineren, concludeert Women&Hollywood voorzichtig.

Scene uit The Help.

De vijf nominaties voor een Golden Globe leidden tot vreugde bij de regisseur en de cast van The Help, een film over de enorme kloof tussen blanke gezinnen en hun zwarte hulpen in het racistische zuiden van de Verenigde Staten. Vanwege het beladen onderwerp kwam er echter ook al vrij snel kritiek op deze nominaties:

Since none of the nods are for “least accurate,” “most sugarcoated depiction of African-American history” or “best effort to be offensive,” it’s safe to say that members of the Association of Black Women Historians weren’t asked to cast a vote. Earlier this year they wrote an open letter to fans of The Help, arguing that it distorted, ignored and trivialized the experiences of black domestic workers.

Bridesmaids toont dezelfde mix van optimisme en tegenslag. De producers van deze film over, inderdaad, bruidsmeisjes die in de aanloop naar het huwelijksfeest in allerlei bizarre situaties terecht komen, zien in de SAG nominaties een voorproefje van de Oscars. De stem van de Screen Actors Guild leden weegt namelijk zwaar bij de stemming welke films zo’n beeldje verdienen.

Tegelijkertijd beginnen er echter berichten te circuleren dat een vervolg er waarschijnlijk niet in zit. Chris O’Dowd, de mannelijke hoofdrolspeler, zei onlangs:

he is surprised that a follow-up to the hugely popular comedy has not yet been greenlit. “There’s no word yet,” he informed the Daily Star. “You’d think someone would want to take it on but I’m not sure.”

Webmagazine Salon is een stuk optimistischer, en dat was in september dit jaar. Nog voor de nominaties dus. Het blad sprak met Linda Obst, een invloedrijke producente die de ins en outs van Hollywood zeer goed kent. In een interview gaf zij aan:

It came at a moment when […] women’s projects were dying everywhere. That’s why the opening of “Bridesmaids” was so critical for every woman in features, why its success was attended with such profound interest by every woman writer, producer and director in town. […] There are suddenly projects for women! I’m pitching one right now that is a female-based comedy and people are really responsive to it. And then my directing debut, which was dead in the water at New Line, went from having no momentum to having momentum, the weekend right after “Bridesmaids” opened. “Bridesmaids” meant that the idea of being able to make a movie about women was resuscitated.

Enfin, even afwachten of de nominaties daadwerkelijk leiden tot prijzen. En dan op naar de Oscars….

Hollywood blockbuster weert vrouwen

Hollywood blockbuster maken? Beperk de spreektijd van vrouwen dan tot maximaal dertig procent, en breng ze het liefste op een sexy manier in beeld. Dat blijkt uit de nieuwste analyse van de honderd grootste Hollywoodproducties uit 2009. Onderzoekers van de Annenberg School for Communication & Journalism kwamen tot hun cijfers door films goed te bekijken en te turven wie spreekt, wie iets doet, en wie wat aan heeft.

De cijfers over mannen en vrouwen vertonen zo’n continuiteit dat de onderzoekers hardop zeggen dat het geen toeval is:

“We see remarkably stable trends,” said USC Annenberg associate professor Stacy L. Smith. “This reveals an industry formula for gender that may be outside of people’s conscious awareness.” […] “Some of this is a function of the fact that we see more males working behind the scenes than females, and they’re telling the stories that they know,” Smith said. “If the numbers behind the scenes move, we’re likely to see numbers on-screen move.”

De studie toont dat inderdaad aan. Zodra de regisseur een vrouw was, kregen actrices veel meer te doen. Opeens steeg het aantal vrouwelijke personages in de film naar bijna de helft – oftewel een goede afspiegeling van de bevolking. Zodra één van de scenarioschrijvers een vrouw was, kwamen actrices veertig procent van de tijd aan het woord. Dat wijst in de richting van een oplossing: zorg voor meer diversiteit in de ploeg die films maakt.

Met voornamelijk mannen zakte het aandeel vrouwen namelijk meteen naar bedenkelijk lage niveau’s. Actrices voerden dan minder dan eenderde van de tijd het woord, en kwamen in een kwart van de gevallen sexy gekleed in beeld, terwijl acteurs slechts in vijf procent van de gevallen blote huid hoefden te vertonen. Die seksualisering gebeurde even vaak bij meiden van 13 tot en met 20 jaar, als bij de wat oudere groep tot dertig. Met andere woorden: het dictaat van korte rokjes geldt al voor minderjarigen.

Geen fijn voorbeeld voor opgroeiende pubermeisjes, merken de onderzoekers op:

Sexualizing a significant portion of women this age may contribute to males viewing girls and women as “eye candy” at younger ages, Smith said. “Viewing sexualized images of females in film may contribute to self-objectification in some girls or women, which in turn may increase body shame, appearance anxiety and have other negative effects,” she said.

De uitsmijter: terwijl blockbusters actrices minachten en naar de zijlijn duwen, kopen vrouwen de helft van de kaartjes. What’s wrong with this picture? Het wordt tijd dat we ons geld laten spreken. Negeer een misbaksel als Killer Elite, met slechts één (ja, 1) rol voor een vrouw – en die rol bestaat uit smachtend wachten op haar man – en koop massaal kaartjes voor The Help. Misschien dat Hollywood díe boodschap wel begrijpt.

‘The Help’ krijgt Chickflick behandeling

Nederland doet met The Help precies wat de Amerikaanse criticus MaryAnn Johanson al vreesde: de film krijgt de chickflick behandeling. Het verhaal draait om de soms moeizame verhouding tussen rijke blanke vrouwen in het zuiden van de V.S., en hun zwarte hulpen, en er komen weinig mannen in de film voor. Dus maken bioscopen er een film voor de speciale Ladies Nights van. Want tsja, vrouwen spelen de hoofdrol. Dus…

Ladies Night: The Help

Johanson verzette zich fel tegen die houding op haar site Flick Philosopher:

The story it has to tell does happen to feature white women and black women, and nary a man in sight, but the feeling it wants to leave you with is universal. It’s hard to be brave, to buck convention and to defy your peers. Paranoia and bigotry aren’t logical. Culture — local and at large — can be toxic. Everyone is a product of their circumstances, it’s what you do with yourself that matters. Blah blah blah. I don’t mean to put down those messages — those are good messages. But there’s nothing of the chick-flick ghetto about this movie. If movies that’re all men and no women can be universal, so can this one. This is The Shawshank Redemption.

Helaas, de marketingbureau’s denken daar anders over…. En dat is ook niet zo gek. Johanson, die al jaren meedraait in het wereldje, weet hoe de verhoudingen in Hollywood liggen:

But there are other things at play, too: the politics of Hollywood, in which race and gender aren’t a factor unless the race isn’t white and the gender isn’t male. Then a story must be ghettoized, shuffled aside, considered to not really “count.” It’s “only” about women. It’s “only” about black people. Fuck. That. Shit. The Help says, “Fuck that shit,” too.

(Mocht je denken dat Johanson overdrijft, neem dan even een kijkje bij screenwriting for hollywood, of lees wat onderzoeken van het Geena Davis Institute, of lees de discussie rond Bridesmaids. Echt, seksisme is meetbaar…)

Kortom…. Negeer het roze etiketje wat de marketingbureau’s met de Ladies Night op deze film willen plakken. Ga er gewoon heen, tijdens zo’n speciale meidenavond en daarbuiten. Ook jullie, heren die misschien per ongeluk op dit weblog komen. Schrik er niet voor terug om een verhaal te zien over universele thema’s, toevallig deze keer verteld aan de hand van de ervaringen van vrouwen. The Help, vanaf 9 november in de bioscoop. Komt dat zien!

Vrouwen halen het geld binnen in Hollywood

Jennifer Yuh Nelson veroverde de eerste plaats in de ranglijst van regisseuses die het meeste geld binnen haalden met hun films. Nelson maakte Kung Fu Panda 2 en genereerde daarmee een omzet van 645 miljoen dollar wereldwijd. Met die prestatie evenaarde ze Phyllida Lloyd, die met Mama Mia 609 miljoen dollar in het laatje bracht. Daarnaast behaalden twee films waarin vrouwen centraal staan deze zomer de hoogste winst.

Bridesmaids en The Help zorgden deze zomer voor de hoogste scores. Bridesmaids, een film over een groep vrouwen waarvan er eentje gaat trouwen, verdiende de magere investering van 32 miljoen dollar in de eerste week al terug en deed het boven verwachting goed.

Ook The Help, de verfilming van het boek Een Keukenmeidenroman, heeft in de V.S. de grens van een omzet van 100 miljoen dollar al gehaald. Omdat deze film kort geleden uitkwam is het niet duidelijk waar de teller uiteindelijk op uit zal komen. Eén ding is echter al zeker: The Help domineerde de ranglijsten drie weken achter elkaar.

Volgens de krant Globe and Mail is The Help bovendien een voorbeeld hoe films die vrouwen serieus nemen sterk presteren. Enthousiaste bezoekers maken andere mensen enthousiast. Dat mechanisme zorgt ervoor dat een film lange tijd in de bioscopen blijft draaien:

Even as The Help risks perpetuating some negative stereotypes, it shatters some others and makes its audiences feel a part of something liberating. It demonstrates that a summer movie can have a serious theme. It shows that black audiences and women will pay to see themselves represented onscreen in strong roles – even in a flawed film. In a movie world where hip is defined as young, urban and male, it proves that older women, even those outside major cities, can drive social media and produce hit movies.

Actrice Viola Davis kreeg lovende kritieken voor haar rol in The Help.

Dit toont wel aan dat vrouwen het voor en achter de schermen goed kunnen doen. Als ze de kans krijgen. Volgens Melissa Silverstein, al vier jaar bezig met het weblog Women & Hollywood, is daar niet zoveel voor nodig:

Take us seriously.  Give us opportunities.  Count out dollars as much as you count the guys.

Dan komt het allemaal in orde. Desnoods schrijven we zelf ons eigen scenario, om er eindelijk voor te zorgen dat actrices fatsoenlijke rollen hebben. Want winst maken, het uiteindelijke doel van Hollywood studio’s, kunnen vrouwen als de beste. En vrouwen centraal stellen in het verhaal trekt een miljoenenpubliek. Dat we het weer even weten.

The Help scoort bij publiek en recensenten ondanks kritiek op verhaal

The Help, de verfilming van het gelijknamige boek (in het Nederlands vertaald als Een Keukenmeidenroman), doet het goed bij het publiek en bij recensenten. Vooral actrice Viola Davis oogst lof. Dat is goed nieuws, want zoals Women&Hollywood opmerkt is dit pas de tweede commerciële Hollywoodproductie van 2011 waarin vrouwen centraal staan. (De vorige was Bridesmaids.) Het succes staat kritiek op de film echter niet in de weg. En dat is prima, want het gaat om belangrijke onderwerpen waarover we niet genoeg kunnen discussiëren.

Viola Davis (links) in The Help

In ‘Een keukenmeidenroman’ geeft auteur Kathryn Stockett een bijzonder beeld van de situatie in de staat Mississippi. Generaties blanke kinderen groeiden daar op onder het toeziend oog van zwarte bedienden. Vrouwen die hun eigen gezin op de tweede plaats moesten zetten en zichzelf wegcijferden voor een laag salaris en een constante onderstroom van racisme. Stockett groeide op in de jaren zestig, toen de rassenscheiding nog volop aanwezig was in de samenleving. Ook zij werd opgevoed door zo’n hulp. Ze ervoer dat destijds als volkomen vanzelfsprekend.

Pas als volwassen vrouw begon ze zichzelf af te vragen hoe dit kon, wie die hulpen waren, wat zij er eigenlijk van vonden dat ze diensten verleenden in blanke gezinnen. Die vragen leidden tot het schrijven van het boek The Help/Een Keukenmeidenroman. Hierin komt een blanke vrouw er net als de auteur langzaam achter dat de zwarte hulpen ook mensen zijn. Mensen die een betere behandeling verdienen, meer rechten zouden moeten krijgen.

Zoiets hardop zeggen in een racistische cultuur kan levensgevaarlijk zijn, maar ze doet het toch. Dat schept een bijzondere band tussen haarzelf en vrouwen uit de zwarte gemeenschap. Ze ontmoeten elkaar, komen met elkaar in gesprek, en wisselen informatie uit waardoor ze elkaar anders gaan bekijken.

De film naar het boek ging vorige week in première. Inmiddels hebben onder andere vrouwelijke zwarte historici een persbericht uitgegeven waarin ze het verhaal bekritiseren. De wetenschapsters kennen de situatie van de zwarte hulpen, en vinden dat boek en film de realiteit niet goed weergeven. Ook betreuren ze dat het verhaal verteld wordt vanuit het oogpunt van de blanke vrouw. Het gaat om haar ontwikkeling, haar gedachtengoed. De zwarte actrices spelen de sterren van de hemel, maar zij reageren vooral op gebeurtenissen die de blanke vrouw in gang zet.

Dit is een volstrekt legitiem én belangrijk punt. Ook vrouwen onderling kennen rangen en standen. De één heeft meer privileges dan de ander. Wat je dan vaak ziet is dat de problematiek van de minder machtige groep alleen aan bod kan komen als de machtigere groep het verhaal verteld. Je ziet dat ook bij westerns – de Indianen komen aan bod via de blanken. En natuurlijk al die films waarin vrouwen alleen aan bod komen via het verhaal van de mannen. Het is, kortom, een bekend patroon. Eentje die ook tussen vrouwen onderling optreedt.

Aan de andere kant kun je ook zeggen dat het juist het privilege van een auteur is om in de huid van een ander te kruipen. Onder andere Salon.com benadrukt dat dit iets anders is. Het heeft te maken met creatief schrijven, je inlevingsvermogen gebruiken om een onderwerp te verkennen. Als dit niet meer zou mogen kunnen uitgeverijen beter hun deuren sluiten en kunnen schrijvers over de hele wereld maar beter meteen hun computer uitzetten.

Hoe dan ook, The Help heeft inmiddels de investering van 25 miljoen dollar al terugverdiend. Entertainment Weekly geeft The Help een A-, naar Nederlandse begrippen een dikke 8. Met name omdat de vrouwen volwaardige karakters zijn, die een eigen ontwikkeling doormaken. Het zegt wat over het gemiddelde niveau van vrouwelijke personages dat dit opvalt. Ook de Los Angeles Times is zeer lovend. Dat is belangrijk, want deze krant ligt iedere ochtend op de mat bij de Hollywoodproducenten.

Bridesmaids was een groot succes. Sinds juni dit jaar leverde deze film meer dan 100 miljoen dollar op. Dat is een mijlpaal en als een film dit niveau haalt, gaat Hollywood opletten – ‘heej, een hit!’. Met zulke lovende recensies ziet het er ook gunstig uit voor The Help. Als twee films waarin vrouwen centraal staan geld opleveren en het goed doen in de bioscopen, worden de studio’s hopelijk wat happiger op nieuwe projecten en andere scenario’s waarin vrouwen een belangrijke rol spelen. Blanke én zwarte vrouwen.

P.S.: Bridesmaids draait op dit moment in de Nederlandse bioscopen. Voor The Help moeten we nog even geduld hebben.