Tag Archives: symposium

Dertig jaar na Joke Smit

Dertig jaar geleden overleed Joke Smit, de oermoeder van de tweede feministische golf. Hoe staat het nu met haar gedachtengoed en de doelen die ze wilde bereiken? E-Quality organiseert op 24 september een symposium met workshops, plenaire discussies en presentaties om deze en andere vragen te onderzoeken. In, hoe kan het ook anders, de Joke Smitschool aan de Reijnier Vinkeleskade 62 in Amsterdam.

Vanaf 13.00 uur begint in dit schoolgebouw een bruisende middag. Allerlei prominenten maken hun opwachting. Zoals politica Hedy d’Ancona, Marja Vuijsje, die de biografie over Joke Smit schreef, Roos Wouters, auteur van het boek ‘Help, ik ben een feministe’ en de bekende hoogleraar Eveline Tonkens. Wie mee wil discussiëren kan zich opgeven via een digitaal formulier. Kenniscentrum E-quality publiceert het definitieve programma later in augustus op haar website.

Symposium brengt invloed van stereotypen aan het licht

Kinderen bombarderen met beelden van roze en blauw speelgoed? Al die films vol avontuurlijke jongens en één meisje dat vooral mooi en gedienstig moet zijn? Die stereotypen hebben invloed op kinderen, was de boodschap van het symposium Gender in de Media. Jongens worden seksistischer, en meisjes denken dat ze alleen het wormvormig aanhangsel kunnen zijn. Actrice Geena Davis organiseerde de bijeenkomst  afgelopen woensdag in Los Angeles, om de bewustwording te vergroten onder filmproducenten, wetenschappers en regisseurs.

Geena Davis op de barricaden voor meer gelijkwaardigheid in films en kinderprogramma's.

Women&Hollywood geeft een goed overzicht van de presentaties, ronde tafel conferenties en bijeenkomsten die plaatsvonden tijdens het symposium. Kern van het op de conferentie wetenschappelijk onderbouwde verhaal:

For instance, the more hours of TV a girl watches, the more limited she thinks her options are; the more a boy watches TV, the more sexist he becomes; women accept sexism as they get older because they’ve grown up with it.  On the other hand, women working behind the scenes as directors and writers have a direct correlation to more female characters on screen, and kids learn “if they see it, they can be it.”  When both genders are doing interesting work, children accept that as the norm, not the exception.  Our media has the power to teach and reinforce gender imbalance — or balance.  The first step toward correcting the current imbalance is recognizing how prevalent it is.

Davis maakt het makkelijk om je ervan bewust te worden hoe vanzelfsprekend de traditionele rollenpatronen nog zijn. Ze richtte een instituut op en stak geld in gedegen onderzoek naar de inhoud van films en kinderprogramma’s. Nu hoeft niemand meer te denken ‘goh, ik heb het gevoel dat er weinig meisjesfiguren in dit verhaal meedoen’. Nee, je kunt gewoon de turflijsten uit de kast trekken en aanwijzen: 29% meisjesrollen, de rest jongens, en als je op de achtergrond groepen ziet bestaan die bijna alleen maar uit jongens (87%). Dus inderdaad, het is een mannenwereld. En dat ontgaat kinderen niet. Met alle gevolgen vandien.

De producenten, geldschieters en andere vakmensen op het symposium beloofden alerter te worden op de scenario’s die ze onder ogen krijgen. En ze gaan in ieder geval de extra’s, achtergrondfiguren en groepen voor de helft uit vrouwen en vrouwelijke figuren laten bestaan. Alleen dat al kan een heel ander gevoel geven als je naar een film kijkt.

Geena Davis pleit voor meer rollen voor vrouwen

Actrice Geena Davis timmert flink aan de weg nu een tweede studie naar rollen van vrouwen en meisjes in jeugdfilms totaal geen vooruitgang laat zien. Vrouwen zijn nog steeds onzichtbaar of alleen aanwezig als stoeipoes/hulpje van. Om deze situatie aan de orde te stellen houdt ze deze week een symposium in Los Angeles. Professionals uit de filmindustrie kunnen zich laten informeren over de resultaten van haar onderzoek. Ook kondigt ze een derde genderstudie aan, die zal lopen tot 2015. In de aanloop naar het symposium krijgt ze in de Verenigde Staten veel media aandacht, waaronder een mooi portret in het magazine van de New York Times.

Geena Davis als overleden huisvrouw in Beetlejuice.

Davis probeerde in haar eigen loopbaan altijd uit te dragen dat vrouwen mensen zijn die sterke rollen aankunnen. Aan de New York Times vertelde ze dat ze in haar hele carrière maar één keer een huisvrouw speelde. Dat was in de komische griezelfilm Beetlejuice, en de huisvrouw waar het om ging was dood. Voor de rest was het sappelen en kon ze rekenen op veel onbegrip bij filmproducenten. Die hadden vaak totaal niet door dat vrouwen er in de meeste films zeer bekaaid vanaf komen:

“I’d be in pitch meetings, and I’d say, ‘Did you notice that there was only one female character in that whole movie?’” she recalled. “And they would say: ‘No, I didn’t notice, but I don’t think it’s really an industry problem anymore. I think it’s been fixed.’ Then they would mention a movie that had a strong female character, and I would point out that she was the ONLY female character in the whole movie.”

Nadat ze een dochtertje kreeg, ging ze vaker jeugdfilms en kinderprogramma’s kijken. Tot haar grote schrik bleek dat hier dezelfde ongelijkheid optrad. Omdat ze deze indruk graag wilde onderbouwen, richtte ze het Geena Davis instituut voor gender in de media op. Ze betaalde onderzoek naar de man-vrouw verhoudingen in jeugdfilms en begon in interviews en televisieshows de bewezen ongelijkheid aan de kaak te stellen.

Want de uitkomsten van het media onderzoek van de actrice, waar onder andere De Zesde Clan al eerder aandacht aan besteedde, logen er niet om. Meisjes kregen en krijgen nog steeds eenderde van de rollen, mannen de andere 70%. Als ze te zien zijn, hebben meisjes en vrouwen zes keer vaker dan jongens en mannen weinig kleren aan, of komen ze in beeld op een manier die duidelijk seksueel geladen was. Groepen of achtergrondmenigten bestaan voor 83% uit mannen/jongens, zodat je bijna gaat denken dat de mensheid vooral uit mannen bestaat. En in animatiefilms hebben bijna alle vrouwenfiguren maten die in het echte leven ondenkbaar zijn.

In twintig jaar tijd is hier niets in veranderd – niet in de verhoudingen en niet in de sexy manier waarop vrouwen in beeld worden gebracht door veelal mannelijke regisseurs en mannelijke cameralieden. In vergaderingen en besprekingen merkt Davis dat producenten en studiobazen gevloerd zijn als ze met dit soort harde feiten geconfronteerd worden. Door die bewustwording begint er hier en daar iets te veranderen. Ook al zijn de stapjes vooruit soms klein, en ook al moet de actrice uitkijken dat ze niet uitgekotst wordt door de filmindustrie. Davis:

“There’s clout and there’s clout,” she said. “I could insist on having everything my way, and then I could not eat.” Still, the small victories are sweet. “Stuart Little 2″ included a new baby sister in the family. That was her suggestion. “The bird was also a female,” she said, “and that wasn’t even my idea.”