Tag Archives: succes

Vrouwelijke leider geliefd bij medewerkers

Vrouwelijke managers zijn geliefd bij medewerkers en krijgen van hun ondergeschikten goede beoordelingen. Maar als veelal mannelijke bazen hun prestaties moeten beoordelen, geven ze de vrouwen een veel lager cijfer dan de medewerkers. Dat blijkt uit een studie met een looptijd van drie jaar, uitgevoerd door onder andere Beverly-Alimo Metcalfe van de universiteit van Oxford Brookes.

Stand van zaken in 2009.

Alimo-Metcalfde en haar mede onderzoekers ontdekten ook de oorzaak van dat verschil in beoordeling. De ondergeschikten waardeerden de coöperatieve managementstijl van vrouwen. Ze vonden het vooral fijn als de manager prijs stelde op hun mening en hen in staat stelde het eigen talent te ontwikkelen.

Maar de mannelijke superieuren, verantwoordelijk voor de beslissing wie promotie krijgt en wie niet, gingen op een bepaalde manier te werk bij het beoordelen van het succes en falen van managers. Bij vrouwen weten ze succes aan toeval en hard werken. Bij mannen schatten ze in dat het succes kwam vanwege zijn persoonlijke talent. Faalde de manager, dan gebeurde juist precies het omgekeerde. Bij de man weten zijn superieuren het aan pech, bij de vrouw aan een gebrek aan kennis en kunde.

Dit verschil zorgt ervoor dat het speelveld niet gelijk is. Mannen hebben voordeel van hun manzijn. Of, in de woorden van Alimo-Metcalfe: ”A major problem for women is that they simply don’t look like the notion of a leader, because leaders look like men.” Omdat het hier gaat om soms onbewuste vooroordelen, en subjectieve beoordelingen, is een snelle oplossing van dit probleem niet te geven. Het gaat om normen, waarden en een mentaliteit, zaken die notoir hardnekkig zijn en doorwerken van de ene generatie op de andere.

Inzicht krijgen en bewustwording kunnen de situatie op de lange termijn verbeteren. O, en quota, zegt Alimo-Metcalfe:

Those who vehemently disagree with quotas typically state that they patronise women because they imply that they require preferential treatment, some “remedial” help to support their “deficiencies”, and that they would far rather achieve promotion on a “level playing field”. What they ignore, however, or are not aware of, is that the playing field is far from level.

In die situatie kan het geen kwaad in te grijpen. Zodat de functie inderdaad gaat naar degene die daar het meest geschikt voor is. En dat zou wel eens heel goed een vrouw kunnen zijn…

The Help scoort bij publiek en recensenten ondanks kritiek op verhaal

The Help, de verfilming van het gelijknamige boek (in het Nederlands vertaald als Een Keukenmeidenroman), doet het goed bij het publiek en bij recensenten. Vooral actrice Viola Davis oogst lof. Dat is goed nieuws, want zoals Women&Hollywood opmerkt is dit pas de tweede commerciële Hollywoodproductie van 2011 waarin vrouwen centraal staan. (De vorige was Bridesmaids.) Het succes staat kritiek op de film echter niet in de weg. En dat is prima, want het gaat om belangrijke onderwerpen waarover we niet genoeg kunnen discussiëren.

Viola Davis (links) in The Help

In ‘Een keukenmeidenroman’ geeft auteur Kathryn Stockett een bijzonder beeld van de situatie in de staat Mississippi. Generaties blanke kinderen groeiden daar op onder het toeziend oog van zwarte bedienden. Vrouwen die hun eigen gezin op de tweede plaats moesten zetten en zichzelf wegcijferden voor een laag salaris en een constante onderstroom van racisme. Stockett groeide op in de jaren zestig, toen de rassenscheiding nog volop aanwezig was in de samenleving. Ook zij werd opgevoed door zo’n hulp. Ze ervoer dat destijds als volkomen vanzelfsprekend.

Pas als volwassen vrouw begon ze zichzelf af te vragen hoe dit kon, wie die hulpen waren, wat zij er eigenlijk van vonden dat ze diensten verleenden in blanke gezinnen. Die vragen leidden tot het schrijven van het boek The Help/Een Keukenmeidenroman. Hierin komt een blanke vrouw er net als de auteur langzaam achter dat de zwarte hulpen ook mensen zijn. Mensen die een betere behandeling verdienen, meer rechten zouden moeten krijgen.

Zoiets hardop zeggen in een racistische cultuur kan levensgevaarlijk zijn, maar ze doet het toch. Dat schept een bijzondere band tussen haarzelf en vrouwen uit de zwarte gemeenschap. Ze ontmoeten elkaar, komen met elkaar in gesprek, en wisselen informatie uit waardoor ze elkaar anders gaan bekijken.

De film naar het boek ging vorige week in première. Inmiddels hebben onder andere vrouwelijke zwarte historici een persbericht uitgegeven waarin ze het verhaal bekritiseren. De wetenschapsters kennen de situatie van de zwarte hulpen, en vinden dat boek en film de realiteit niet goed weergeven. Ook betreuren ze dat het verhaal verteld wordt vanuit het oogpunt van de blanke vrouw. Het gaat om haar ontwikkeling, haar gedachtengoed. De zwarte actrices spelen de sterren van de hemel, maar zij reageren vooral op gebeurtenissen die de blanke vrouw in gang zet.

Dit is een volstrekt legitiem én belangrijk punt. Ook vrouwen onderling kennen rangen en standen. De één heeft meer privileges dan de ander. Wat je dan vaak ziet is dat de problematiek van de minder machtige groep alleen aan bod kan komen als de machtigere groep het verhaal verteld. Je ziet dat ook bij westerns – de Indianen komen aan bod via de blanken. En natuurlijk al die films waarin vrouwen alleen aan bod komen via het verhaal van de mannen. Het is, kortom, een bekend patroon. Eentje die ook tussen vrouwen onderling optreedt.

Aan de andere kant kun je ook zeggen dat het juist het privilege van een auteur is om in de huid van een ander te kruipen. Onder andere Salon.com benadrukt dat dit iets anders is. Het heeft te maken met creatief schrijven, je inlevingsvermogen gebruiken om een onderwerp te verkennen. Als dit niet meer zou mogen kunnen uitgeverijen beter hun deuren sluiten en kunnen schrijvers over de hele wereld maar beter meteen hun computer uitzetten.

Hoe dan ook, The Help heeft inmiddels de investering van 25 miljoen dollar al terugverdiend. Entertainment Weekly geeft The Help een A-, naar Nederlandse begrippen een dikke 8. Met name omdat de vrouwen volwaardige karakters zijn, die een eigen ontwikkeling doormaken. Het zegt wat over het gemiddelde niveau van vrouwelijke personages dat dit opvalt. Ook de Los Angeles Times is zeer lovend. Dat is belangrijk, want deze krant ligt iedere ochtend op de mat bij de Hollywoodproducenten.

Bridesmaids was een groot succes. Sinds juni dit jaar leverde deze film meer dan 100 miljoen dollar op. Dat is een mijlpaal en als een film dit niveau haalt, gaat Hollywood opletten – ‘heej, een hit!’. Met zulke lovende recensies ziet het er ook gunstig uit voor The Help. Als twee films waarin vrouwen centraal staan geld opleveren en het goed doen in de bioscopen, worden de studio’s hopelijk wat happiger op nieuwe projecten en andere scenario’s waarin vrouwen een belangrijke rol spelen. Blanke én zwarte vrouwen.

P.S.: Bridesmaids draait op dit moment in de Nederlandse bioscopen. Voor The Help moeten we nog even geduld hebben.

Glazen plafond krijgt steeds meer barsten

Na al dat gedoe over condooms, verkrachting, bimbocultuur en vrouwen als (seks)object is het tijd voor een paar succesverhalen. Wat er ook gebeurt, vrouwen vinden nog steeds een manier om te overleven, zich te ontwikkelen en iets te bereiken. Waarvan acte:

Jordanië heeft voor het eerst een vrouwelijke hoofdofficier van justitie. De 46-jarige Ihsan Barakat gaat aan de slag in de hoofdstad Amman en krijgt de leiding over zestig andere officieren van justitie. Dat is een groep van 59 mannen en één vrouw. Barakat werkte eerder acht jaar als rechter.

De Somalische arts Hawa Abdi besloot stelling te nemen tegen het geweld van regeringstroepen en milities in haar land. Ze richtte een ziekenhuis op met 400 bedden en ontfermde zich over vluchtelingen. Tegenwoordig is dat laatste initiatief uitgegroeid tot een kamp van 90.000 mensen, voornamelijk vrouwen en kinderen. Die activiteiten trokken de aandacht van gewapende milities. Die vielen binnen en bedreigden haar. Abdi eiste en kreeg van hen een schriftelijke verontschuldiging. Glamour Magazine benoemde haar tot vrouw van het jaar 2010.

Vrouwen in Nadugne Agam, Ethiopië, kregen het met wat hulp van westerse organisaties voor elkaar om stromend water in hun regio te krijgen. Daarmee kwam een einde aan waterslavernij: vrouwen die per dag zoveel uur kwijt zijn aan het halen van water uit afgelegen bronnen, dat ze bijna nergens anders meer aan toekomen en uitgeput raken. Hun collectieve actie vond plaats zonder hulp van de mannen. De krant The Independent schetst het volgende beeld:

When one women suggested they should cap a spring which rose seven kilometers away, and pipe the water to all the local villages, the men smirked. “They said that women would never manage such a complex project,” Bichol said. “They said, ‘Let the women try and when they fail we’ll take over’.” But the women, with training from ActionAid, made a huge success of the enterprise.

De Kustwacht in de Verenigde Staten heeft voor het eerst een vrouw benoemd als hoofd van een opleidingsinstituut. Admiraal Sandra Stosz gaat de trainingsbasis in Connecticut leiden. Hiervoor zat ze twaalf jaar op zee en had onder andere twee fregatten onder haar hoede. Het opleidingsinstituur van de kustwacht krijgt ieder jaar zo’n duizend leerlingen.

En tot slot in Nederland: Suzanna Janssen won op 12 december de Vrouw & Kultuur Debuutprijs 2010 voor Het Pauperparadijs. Uitgeverijen stuurden meer dan vijftig werken in voor deze prijs, de enige die specifiek bedoeld is om literair werk van vrouwelijke auteurs te onderscheiden. Andere genomineerden waren Laura Broekhuysen, met Twee Linkerlaarzen, en Franca Treur met Dorsvloer vol Confetti.