Tag Archives: stigma

Onderzoekers verkennen Canadese feministische blogs

Weblogs die zichzelf expliciet als feministisch presenteren, ontvangen de meeste hatelijke reacties. Weblogs waar een groep achter zit, houden het langer vol dan weblogs van eenlingen. En er bestaan meer feministische weblogs dan je zou denken, alleen zeggen die dat niet openlijk. Ze besteden gewoon ‘verdacht’ vaak aandacht aan onderwerpen die ook prima passen bij openlijk feministische weblogs. Dat blijkt uit onderzoek naar de feministische blogosphere in Canada, uitgevoerd in opdracht van WAM Vancouver.

Feministische weblogs komen er tot nu toe karig vanaf, als het gaat om onderzoek, dus De Zesde Clan veert op als ergens op de wereld kennis is verzameld over dit onderwerp. Canada kent sinds 2011 de organisatie Women, Action & The Media, en deze organisatie leek het erg nuttig te kijken wat er zoal speelt in de wereld van feministische weblogs. Het land telt op dit moment circa honderd weblogs. De onderzoeker, Candace Coulson, kwam er echter achter dat ze lastig te vinden zijn op internet. Tot op de laatste dag van haar onderzoeksperiode wezen mensen haar op nieuwe blogs die ze niet eerder was tegengekomen.

De belangrijkste uitkomsten rond deze weblogs:

  • 38 procent van de weblogs die over duidelijk feministische onderwerpen schreven, noemden zichzelf niet feministisch
  • Een groepsweblog heeft een grotere overlevingskans (42%) dan een weblog van één persoon (18%)
  •  Weblogs die zichzelf niet openlijk presenteren als feministisch hebben een grotere overlevingskans (73%) dan expliciet feministische blogs (43%)
  • Weblogs van 1 persoon, die zich duidelijk als feministisch identificeert, krijgen de meeste reacties van lezers
  • Feministische weblogs vormen een recent fenomeen, in de zin van: het oudste weblog ontstond elf jaar geleden. De meeste weblogs begonnen met publiceren in 2010.

Het rapport plaatst deze uitkomsten in een context. Zo blijkt ‘feminisme’ een omstreden begrip. Wie zich expliciet presenteert als feministisch, zeker de eenlingen, krijgt inderdaad de meeste reacties van lezers. Dat klinkt op zich prima, maar in de praktijk gaat het helaas vaak om vijandige haat.

Dat heeft gevolgen voor de auteur(s) van weblogs. Sommigen haken af:

this may be a result of burnout on the part of feminist-identified bloggers, especially those blogging alone, who seemed to expend a great deal of energy managing blog trolling and derailing within comment threads. She suggests this is likely more common on feminist blogs than less controversial blogs (i.e. parenting blog sites), because the very nature of feminist blogs is to “resist the status quo.”

Met hun vijandigheid schaden internettrollen zodoende de democratie en de vrijheid van meningsuiting. Dit aspect speelt ook een rol bij de hogere overlevingskans van collectieve blogs. Je kunt als groep taken verdelen, zodat je als persoon minder zwaar belast wordt. Als de een hatelijke commentaren niet meer kan zien, kan een ander het overnemen. Gedeelde smart is halve smart.

Het zou interessant zijn om te onderzoeken hoe de Canadese situatie zich verhoudt tot Nederlandstalige weblogs. Dus, lees je dit en zoek je een onderwerp voor een scriptie of een wetenschappelijke studie, grijp je kans….

Mannen in Congo vechten tegen stigma verkrachting

Gewapende mannen verkrachten een vrouw met geweld. Vervolgens verlaat haar man haar omdat ze volgens hem een hoer is geworden. Het is het gangbare scenario in Congo. Maar dit begint langzaam te veranderen. In de New York Times beschrijft blogger Nicholas Kristof dat steeds meer mannen hun vrouw steunen en bij haar blijven, wat de omgeving er ook van zegt. Daarmee beginnen mannen zich aan te sluiten bij de strijd tegen verkrachting en het stigma dat deze misdaad met zich mee brengt.

Niet alleen vrouwen, maar nu eindelijk ook mannen beginnen de verkrachtingen in de Congo helemaal zat te worden.

Congo is al jaren verwikkeld in een ingewikkelde oorlog tussen legereenheden, milities en bendes. Al deze mannen zijn bewapend, weten dat ze vanwege de chaos wegkomen met misdaden, en gaan regelmatig over tot het verkrachten van vrouwen. Zo begon het nieuwe jaar met de verkrachting van 33 vrouwen in de Kivu regio. Artsen zonder grenzen rapporteerde dat de mannen de vrouwen neerknuppelden of vastbonden en vervolgens hun gang gingen.

Slachtoffers schamen zich zo erg dat ze de verkrachting proberen te verzwijgen en soms meer dan een jaar wachten voordat ze hulp zoeken voor hun verwondingen, signaleerde Oxfam vorig jaar in een onderzoek. Volgens Julie Ndaya van het Afrika Studie Centrum in Leiden zijn culturele opvattingen een belangrijke verklaring voor dit stilzwijgen. Congolezen worden opgevoed met het idee dat vrouwen niet gedwongen kunnen worden tot seks. Wie niet wil houdt de benen strak bij elkaar, dus als je dan toch verkracht werd is dat omdat je je benen spreidde. Dan wilde je blijkbaar seks. Word je onverhoopt meedere keren het slachtoffer, dan komt dat omdat kwade geesten bezit hebben genomen van de vrouw.

Het zijn deze opvattingen die ervoor zorgen dat vrouwen na de verkrachting nog een keer slachtoffer worden. Hun man wil meestal niets meer van haar weten. Treffend citaat: ‘Ik deel mijn vrouw niet met Burundezen, ze moet weg’. Dat betekent voor een vrouw een sociale dood. Alleenstaanden hebben geen plaats in de conservatieve cultuur van Congo, en een alleenstaande verkrachte vrouw is helemaal waardeloos. Iedereen kijkt op haar neer en er zijn voor haar nauwelijks mogelijkheden om ergens een veilige plek te vinden om te wonen of een inkomen te verwerven.

Ondanks die overtuiging beginnen mannen langzamerhand in te zien dat de culturele opvattingen over seks en dwang achterhaald zijn. Bovendien ondervinden mannen zelf ook dat het lastig is je te verzetten als een groep gewapende mannen je aanvalt. Kristof interviewde een man die van een afstand zag hoe zijn vrouw in het veld verkracht werd, maar hij wist dat de mannen hem dood zouden schieten als hij ingreep. Dus rende hij weg.

Het is dan heel vreemd om vrouwen opeens alsnog verantwoordelijk te houden voor hun groepsverkrachting. Langzaam beginnen mannen daarom een andere weg te kiezen, schrijft Kristof:

Due to social stigma and, in many cases, pregnancy, it’s common for men in North Kivu to leave their families if their wives are raped. But there are also men like Paluku. Paluku encouraged Hangie to go to the hospital for treatment and accompanied her when she decided to go. It wasn’t easy. He was afraid because soldiers have diseases, and at first he didn’t know if he could pardon his wife. “I was so mad, but after [the hospital] I forgave her because I realized she was innocent.”

Hij is niet de enige:

 A 19 year-old-woman named Esperance, who was raped during the same confrontation as Valerie, also says her husband stayed by her side. “He was sad for what happened but he just wants me to feel better.”

Van dit soort mannen moeten de Congolese vrouwen het hebben. Als genoeg echtparen dit goede voorbeeld geven, kunnen zij de heersende cultuur langzaam veranderen.