Tag Archives: slachtoffers

Herdenking 9/11: vrouwen tellen mee

Een paar weken nadat twee vliegtuigen zich in de Twin Towers in New York boorden, begon het bepaalde media op te vallen dat vrouwen letterlijk uit beeld verdwenen. Op de televisie gaf de ene na de andere man tekst en uitleg over de reden van de aanslag en de heldendaden van brandweer- en politiemannen kregen alle aandacht. Bij de herdenking, tien jaar later, zijn allerlei organisaties vastbesloten vrouwen mee te laten tellen. Ook zij waren destijds betrokken bij de calamiteiten, ook zij hebben expertise en verrichten heldendaden.

Brandweervrouw Regina Wilson was één van de velen die in actie kwam bij de aanslag op 11 september 2001.

Onder andere Women’s eNews houdt een debat over de rol van vrouwen tijdens de aanslag op New York. Speciale gasten zijn Brenda Berkman en Regina Wilson. Als brandweervrouw rukten ze uit toen de vliegtuigen zich in de wolkenkrabbers boorden. Ze wisten talloze wernemers uit de gebouwen te redden en waren nog weken later bezig met het onderzoeken van de brandhaard en opruimen van het puin.

Daarnaast heeft CNN verslaggeefster Soledad O’Brian een documentaire gemaakt over de rol van vrouwen tijdens en na de aanslagen. In Beyond Bravery staat ze stil bij de realiteit dat vrouwen tien jaar later nog steeds moeten vechten voor erkenning. Zoals Susan Faludi documenteerde in haar boek The Terror Dream ontstond er meteen na de aanslagen het beeld van de kwetsbare vrouw die gered moet worden door de stoere brandweerman. Vrouwen die niet in dit plaatje pasten, verdwenen naar de achtergrond. Ze telden niet mee.

Beyond Bravery reconstrueert hoe vrouwen net als mannen handelend optraden, hun werk deden, mensen redden, en probeerden te verwerken wat er gebeurd was. Soledad O’Brian zei over haar documentaire:

O’Brien told The Huffington Post that “everyone has their own story” about 9/11, and that the story she was telling in her documentary was one of “a million.” But she said that the role of women in responding to the crisis has been overlooked. “This is just one interesting version of those stories, and I hope that people see another facet of what it was like to go through that experience,” she said

En dan waren daar nog de moslims die al jaren, zo niet hun hele leven, in de V.S. woonden en opeens tot het vijandelijke kamp behoorden. Na de aanslagen sloegen onbekenden ruiten in bij moskeeën. Het vergde moed om met een hoofddoek over straat te lopen. Niet geheel toevallig verscheen daarom nu de essaybundel I Speak for Myself, waarin veertig moslimvrouwen vertellen over hun leven, ambities, wensen en ervaringen. De nasleep van de aanslag op de Twin Towers komt steeds terug, omdat deze gebeurtenis een grote invloed had op hun zelfbeeld en hoe andere Amerikanen hen zien.

Tien jaar na de aanslagen is er nog steeds veel wat we niet weten, maar het is mooi om te zien hoe de herdenking nieuwe inzichten brengt en ruimte biedt aan de verhalen die we niet gehoord hebben.

De Zesde Clan betuigt haar medeleven met de slachtoffers van de ramp in Japan

Slachtoffers verkrachting klagen Amerikaanse leger aan

Het is al jarenlang een publiek geheim: militairen in het Amerikaanse leger worden verkracht, en hebben daarna geen poot om op te staan. Twee mannelijke en vijftien vrouwelijke slachtoffers pikten het niet langer. Ze klaagden eerder deze maand staatssecretaris van Defensie Robert Gates en zijn voorganger Donald Rumsfeld aan en beschuldigen beide politici ervan dat ze een legercultuur in stand houden die het verkrachters mogelijk maakte weg te komen met hun misdaden.

Webmagazine Jezebel nam delen van hun verklaringen letterlijk over en maakte daar de volgende video collage van:

Onder andere CBS News citeerde uit de diverse verklaringen van de slachtoffers. Een vrouw verklaarde dat twee mannelijke medesoldaten haar verkrachtten in Irak. De mannen maakten een video opname van hun daden. De militair diende een aanklacht in bij haar leidinggevende toen ze erachter kwam dat de mannen de video vertoonden aan collega’s. Hoewel ze van schouder tot middel onder de blauwe plekken zat, weigerde haar leidinggevende iets te doen. Volgens hem vertoonde de soldate niet het gedrag wat je zou verwachten bij een slachtoffer, had ze zich onvoldoende verzet, en zou een juridische procedure het terugkeerschema van de eenheid in de war schoppen.

In een ander geval drong een sergeant het damestoilet binnen van een luchtmachtbasis bij Baghdad. De man vocht daar met sergeant Mary Gallagher. Hij zette haar uiteindelijk klem tegen een muur, maakte haar broek los en randde haar aan terwijl hij bleef herhalen hoe hij hier van genoot. Toen ze naar de commandant stapte zei die alleen maar dat dit soort dingen nou eenmaal gebeurden. De man werd overgeplaatst, en dat was dat.

De slachtoffers staan niet alleen. Volgens NBC News noteerde het Pentagon vorig jaar 3230 klachten over verkrachting, aanranding en andere vormen van seksueel misbruik. In slechts één op de vier gevallen ondernam het leger enige vorm van actie. Het Pentagon erkent dat veel voorvallen waarschijnlijk helemaal niet gerapporteerd worden, en daar is dan ook op geen enkele manier tegen opgetreden.

Advocate Susan Burke, de leider van het juridische team van de slachtoffers, verwacht veel kritiek. Desondanks gaat de zaak door:

With the country still entangled in two seemingly endless wars, Burke and her team are anticipating criticism. But they and others argue that it’s precisely because we’re at war that the issue is so critical. “The military is so focused on operational readiness that all these other issues can be labeled ‘minor personnel issues,’” says Anu Bhagwati, executive director of the Service Women’s Action Network. “But the fact of the matter is, it’s destroying the military internally.” 

Seriemoordenaars doden vooral vrouwen

Al die Hollywoodfilms waarin enge mannetjes de ene na de andere vrouw doden? Ze benaderen de werkelijkheid. Uit een vrijgegeven studie van de FBI blijkt dat Amerikaanse seriemoordenaars in 70% van de gevallen vrouwen vermoorden. Bij moord algemeen maken vrouwen ‘slechts’ 22% uit van het aantal slachtoffers. Het rapport kwam in de openbaarheid nadat Scrippsnews de informatie opeiste voor een serie reportages over moord in de V.S.

De FBI definieert een seriemoordenaar als iemand die twee of meer mensen na elkaar vermoordt. Na elkaar, want helaas kent de V.S. ook gevallen van scholieren of ontslagen werknemers die teruggaan naar school of hun oude werkplek en daar met een geweer in het rond schieten. Zo iemand is een massamoordenaar, maar geen seriemoordenaar. De FBI houdt al een kwart eeuw bij wie welk type slachtoffer vermoordt en hoe het zit met seriemoordenaars.

Waarom kiezen seriemoordenaars vooral vrouwen uit? Het rapport van de FBI wijst erop dat de motieven van de dader een belangrijke rol spelen:

FBI agent Mark Hilts, head of the bureau’s Behavioral Analysis Unit No. 2 that profiles serial killers, said “a large number” of serial killers act with a sexual motive. “Sex can be a motivation, but it’s a motivation in conjunction with something else — with anger, with power, with control,” Hilts said. “Most serial killers do derive satisfaction from the act of killing, and that’s what differentiates them” from those who kill to help commit or conceal another crime.

Die seksuele motivatie, gekoppeld aan boosheid, macht en controle, zorgt ervoor dat de veelal mannelijke seriemoordenaars vaker een vrouw vermoorden dan een man, aldus de FBI. Het kan ook verklaren waarom relatief veel slachtoffers een leeftijd hebben tussen de twintig en de veertig jaar. Dat is precies de periode waarin vrouwen volgens de huidige culturele mores het meest aantrekkelijk zouden zijn voor mannen.

Niet alleen dat, maar binnen die groep richten seriemoordenaars zich ook nog eens relatief vaak op prostituees, signaleert Broadsheet. Hun kans om vermoord te worden is achttien keer groter dan voor ‘gewone’ vrouwen. Dat heeft vooral te maken met kansberekening. Seriemoordenaars willen niet opgepakt worden, dus prostituees vormen dan een aantrekkelijk doelwit. Ze werken illegaal, zullen niet snel naar de politie stappen om aangifte te doen, en zijn kwetsbaar omdat ze werken op afgelegen terreinen, in donkere straten of in een grote stad waar ze niet snel gemist worden. Tegen de tijd dat zo’n vrouw gevonden wordt is de dader al weer ver weg, om in een andere stad vrolijk verder te moorden.