Tag Archives: serieverkrachters

Onderzoek naar verkrachting brengt patronen aan het licht

Bij seksueel geweld ligt de nadruk vaak op vrouwen. Wat moeten die doen en laten, wat hadden ze aan? Maar hoe zit het eigenlijk met de verkrachters? Waarom verkrachten ze, welke kenmerken hebben ze, doen ze het een keer of meerdere keren? Een analyse van 5000 ‘vergeten’ pakketjes met bewijsmateriaal in Amerikaanse zedendelicten geeft nieuwe antwoorden. Ze bevestigen onder andere het bestaan van serieverkrachters. Dat zijn er meer dan verwacht. Deze mannen hanteren een eigen ‘typische’ werkwijze, die verschilt van de ‘typische’ acties van eenmalige verkrachters.

12 Mar 2009, Los Angeles, California, USA --- Thousands of envelopes of containing DNA, blood, and other evidence collected from Los Angeles rape victims, sit in LAPD deep freeze lockers untested. The envelopes, often referred to as "rape kits" by law enforcement, continue to pile up at the LAPD Piper Tech facility in downtown Los Angeles. Staff and budget cutbacks have left thousands of the kits untested for years. Some critics say the backlog will never get caught up. --- Image by © Ted Soqui/Ted Soqui Photography USA/Corbis

Bewijsmateriaal uit verkrachtingszaken blijft in de V.S. vaak on-onderzocht, vergeten, op de plank liggen. Image by © Ted Soqui/Ted Soqui Photography USA/Corbis

Wetenschappers uit Ohio, een staat in de V.S., analyseerden 5000 pakketjes met DNA-materiaal, bebloede kleding en andere sporen van zedendelicten. In de V.S. heten dat rapekits. Sommige sporen waren twintig jaar oud en onthulden DNA van inmiddels veroordeelde daders. Andere daders bleven onbekend, maar aan de hand van hun genetische handtekening konden de onderzoekers in ieder geval vaststellen dat DNA van dezelfde persoon bij meerdere rapekits opdook. (O ja. De slachtoffers? Op drie na allemaal vrouw.)

Wat bleek? Er komen meer serieverkrachters voor dan je zou denken. In Ohio leverden de bewijsmaterialen bijvoorbeeld 200 serieverkrachters op. Die hanteerden een duidelijk andere aanpak dan mannen die een keer verkrachtten. De politie kreeg patronen in beeld:

De seriedaders

  • hadden vaker een lang strafblad dan de eenmalige daders. Driekwart liep voor het zedendelict al een keer eerder tegen de lamp. Bijna iedereen (95%) kreeg na het zedendelict te maken met de politie. Maar omdat het bewijsmateriaal in een doos lag te verstoffen, nam de politie niet per se de misdaad mee die zo’n rapekit bevatte.
  • Serieverkrachters hanteerden vaker dezelfde werkwijze – altijd verkrachten in een auto, bijvoorbeeld.
  • Ze pakten vaker vrouwen die niet aan hen verwant waren
  • Ze gebruikten vaker geweld van het type een slachtoffer kidnappen of ernstig bedreigen, vaak met een pistool

De eenmalige daders

  • kwamen minder vaak in aanraking met de politie. Ongeveer de helft kreeg voor of na het vergeten zedendelict te maken met de politie.
  • Ze pakten vaker een bij hen bekende vrouw uit hun eigen omgeving
  • Ze sloegen en schopten hun slachtoffers vaker dan de serieverkrachters deden
  • Ze namen ze vaker deel aan groepsverkrachtingen dan de serieverkrachters
  • Ze molesteerden een vrouw vaker in hun eigen woning of in de woning van het slachtoffer

Sommige staten lossen het probleem van de vergeten bewijsmaterialen op door het in de prullenbak te gooien. Elders doet de Amerikaanse overheid eindelijk meer moeite om vergeten rapekits te onderzoeken. Met name het DNA materiaal zorgt inmiddels voor steeds meer arrestaties van mannen die dachten dat ze vrijuit waren gegaan. De politie arresteerde onder andere

Naast arrestaties helpt dit soort analyse de politie bij de opsporing. Amerikaanse agenten moeten hun onderzoek naar verkrachtingszaken anders benaderen. Omdat serieverkrachters vaker voorkomen en meer slachtoffers maken dan gedacht, moet de politie veel alerter zijn op verbanden in andere zedendelicten. Of, bij het eerste DNA-spoor, veel alerter blijven en kijken of volgende zedendelicten hetzelfde dader-DNA opleveren. Zo kom je de serieverkrachters eerder op het spoor.

Detroit identificeert 100 serieverkrachters

Verrassing: als je vrouwen vertrouwt en verkrachting serieus onderzoekt, vind je daders. Onder andere de Amerikaanse stad Detroit bracht honderd serieverkrachters aan het licht toen de politie eindelijk oud bewijsmateriaal in oude verkrachtingszaken begon te analyseren. Tien al veroordeelde daders hadden bovendien jaren eerder opgepakt kunnen worden, als de politie ten tijde van de misdaad serieus aan de slag was gegaan met DNA-sporen.

Honderdduizenden niet onderzochte pakketjes bewijsmateriaal….

Als een vrouw in de V.S. snel genoeg aangifte doet van verkrachting, kunnen medewerkers van een ziekenhuis volgens een bepaald protocol bloed, sperma en kledingstukken verzamelen. Dat onderzoek resulteert in een rapekit – een pakketje bewijsmateriaal. Het is de bedoeling dat de politie deze materialen, zoals DNA-sporen, gebruikt in hun onderzoek.

Vaak gebeurt dit echter niet. De politie laat in de V.S. ongeveer 400.000 rapekits onder stoffen in opslagplaatsen. De reden? Soms gaat het om het gebruikelijke probleem van bezuinigingen en gebrek aan geld. Vaker echter bleef onderzoek achterwege omdat agenten zelf mochten beslissen of ze een analyse van dat bewijsmateriaal nodig vonden.  Vaak vonden ze een analyse van het materiaal niet zinnig. Ook al dachten slachtoffers daar vaak anders over

Toen duidelijk werd hoeveel rapekits de politie links liet liggen, volgde terecht veel ophef. Want valse aangiftes van verkrachting zijn zeldzaam. Als de politie dit soort solide bewijsmateriaal negeert, is de kans groot dat daders de facto vrijuit gaan. Nu de politie alsnog een inhaalslag doet, vinden ze prompt daders  en zijn in diverse steden de eerste nieuwe veroordelingen in oude zaken middels een feit

Onder andere Detroit laat zien wat het effect is van serieus onderzoek naar verkrachting. In die stad lagen 11.000 dozen vol bewijsmateriaal te verpieteren in een vergeten opslagloods. Na de herontdekking in 2009 begon de politie het materiaal alsnog te analyseren. Op basis van de eerste 1600 pakketjes bewijsmateriaal  blijkt dat de stad honderd serieverkrachters meer telt dan eerst gedacht. DNA-materiaal van deze specifieke mannen komt terug in meerdere rapekits.

Tien verkrachters die inmiddels in de bak zitten, hadden bovendien jaren eerder al vastgezet kunnen worden als de politie beter werk had geleverd. Ms Magazine:

the data proves what activists have long known: Rapists go on raping with impunity unless they’re caught. Imagine the number of survivors who might have been spared if those rape kits in Detroit had been tested sooner.

De Amerikaanse regering werkt inmiddels aan een voorstel om 35 miljoen dollar te investeren in het wegwerken van de achterstanden bij het analyseren van de rapekits.