Tag Archives: schoonheidsideaal

Zelfs Wonder Woman dient als wapen tegen vrouwen

Nog een paar weekjes slapen en dan is het zover: Wonder Woman in de bioscoop! Maar zelfs deze heldin ontkomt niet aan minachting. Eerst moesten we decennia wachten op de film. Daarna bleef het bijzonder stil om de film te promoten. Nu de p.r. eindelijk tekenen van leven toont, blijkt Wonder Woman gekoppeld te worden aan dieetproducten. Wonder Woman verandert zo in een wapen tegen vrouwen – je moet perfect zijn, val af, anders kotsen we je uit.

Gal Gadot, die Wonder Woman speelt,  kan er niets aan doen dat ze bijna voldoet aan het dominante schoonheidsideaal. Ze werd geboren met bepaalde fysieke kenmerken die onze cultuur waardeert. Ze werkte hard om in 2004 de kroon van Miss Israel te winnen. Ook voor haar filmrollen moet ze er perfect uit zien – Hollywood ziet actrices alleen staan als ze jong, bloedmooi en sexy zijn, anders kun je fluiten naar een inkomen. Op je 23ste ben je al over je hoogtepunt heen, lijkt het. Kortom, ze moet wel hard aan haar uiterlijk werken, anders krijgt ze geen klussen.

Het wordt nog vervelender als anderen aan de haal gaan met Gadot’s bijna perfecte uiterlijk en vrouwen allerlei gekkigheid voorschrijven. Journalisten publiceren clickbait over een ‘Gal Gadot dieet plan‘. Daarin staan vermaningen dat je als vrouw voedsel moet vermijden waar je opgeblazen van raakt. Geen groenten eten, meisjes! Een banaan mag nog net, maar echt, je wil geen vet zwijn worden, toch? En blijven scheren, vrouwen. Haar in oksels of op benen vinden we alleen prima als het gaat om mannen. Vrouwen moeten met dure producten en door pijn te lijden die natuurlijke begroeiing verwijderen. Levenslang.

De huidige dieet pr-campagne, rijkelijk gelardeerd met foto’s van Gadot als Wonder Woman, heeft de slogan ‘denk dun’. De kritiek was al snel niet van de lucht. Eindelijk een grote Hollywood productie over en rondom Wonder Woman. De eerste productie uit de huidige superhelden-golf waarin een vrouw centraal staat als heldin. Maar nee, krijg je weer gezeur over het uiterlijk van vrouwen. Je zou er depressief van worden. Zoals website The Mary Sue samenvat:

 “Think thin” is not a slogan we need associated with a fierce warrior. […] This cross-promotion is full of the mixed messages of unrealistic standards women have forced upon them their whole lives. We’re supposed to be as strong as Wonder Woman but also expected to “think thin,” to keep our bodies small and unimposing, preferably to the point of having no body at all. Hopefully the movie itself does a better job of promoting representation of a stronger, unapologetically impressive sort of woman.

Ik hoop het ook. De trailers beloven in ieder geval veel goeds:

 

Advertenties

Photoshop verandert je kijk op de werkelijkheid

”Als er niet expliciet bij een foto staat dat het beeld onbewerkt bleef, kun je er van uit gaan dat alles bewerkt is met Photoshop”. Dat is de waarschuwing van vier mannen die zelf wilden ervaren hoe het is om als model gefotografeerd te worden, waarna anderen het beeld aanpassen aan een heersend schoonheidsideaal. Ze vonden het een schokkende, dehumaniserende ervaring. Welkom bij de club!

Website BuzzFeed beschikt over de zogenaamde Try Guys. Vier mannen die vanalles uitproberen. Voor een van de meest recente afleveringen van hun rubriek wilden ze weten wat het effect is van heersende ideaalbeelden over het uiterlijk van vrouwen. Vrouwen liggen onder een genadeloos vergrootglas. Onder andere actrice Jennifer Aniston protesteert tegen die druk en wijst erop dat mensen een vreemd beeld krijgen van vrouwen en hoe hun lichamen moeten zijn, door al die verwrongen eisen en idealen.

Hoog tijd dus voor de Try Guys om in de voetsporen van vrouwelijke beroemdheden te stappen. Ze ondergingen een fotoshoot, waarbij ze fameuze poses imiteerden van vrouwen zoals Madonna. Vervolgens zagen ze hoe de beelden een metamorfose ondergingen. Verbijstering, verwarring en vervreemding van hun eigen lijf waren het gevolg.

Zo kon één van de mannen, Zach Korenveld, niet goed overweg met de vele commando’s die hij kreeg tijdens de fotoshoot:

“Be angular and hard but be soft and be seductive but innocent and it’s like what are you ― I can’t be all of these things at once,” he said.

Een andere man, Keith Habersberger, imiteerde een advertentiefoto voor lingeriemerk Victoria’s Secret:

Hij had grote moeite met zijn verandering van mens in seksobject:

“This is a hypersexualized position, and my face is not a part of who I am at all in this,” he said. “I’m an object. My face won’t even be in the photo.”

Hoewel mannen ook sexy moeten poseren, zijn vooral vrouwen doelwit van seksualisering.  Goed dat Habersberger als man een keer ervaart hoe dat is, en dat je menselijkheid verdwijnt als je alleen als een stel sexy onderdelen gezien wordt.

Ook Ned Fulmer merkte dat zijn gevoel mens te zijn, averij op liep. Hij imiteerde een bekende foto van Madonna:

..en merkte na afloop op:

The Try Guys were all surprised by the photoshopped image of Fulmer, which he said made him look “like a vampire.” He also wasn’t a fan of the photo shoot process itself. “I just felt so beaten down and like there were expectations of me that I couldn’t meet,” he said.

Kortom, wat je ziet in allerlei glossy’s en damesbladen, is fictie. Maar omdat je nooit het plaatje zag voordat iemand met Photoshop begon, raak je dat inzicht snel kwijt en denk je dat de foto’s redelijk dicht bij de werkelijkheid staan. Nee dus. Goed om daar weer even aan herinnerd te worden….

UPDATE zie ook tijdschrift Opzij over dit experiment.

‘Mooi’ ziet er overal anders uit

Geniaal idee van journaliste Esther Honig: stuur een foto van jezelf naar Photoshop experts in veertig landen. Vraag of ze je mooi willen maken. Een bewust vage opdracht, waardoor iedereen vrijuit aan de slag kon. Met als resultaat dat de schoonheidsnormen in allerlei verschillende landen duidelijk werden. Kijk zelf:

Honig constateerde na haar experiment:

“Photoshop allows us to achieve our unobtainable standard of beauty,” she wrote, “but when we compare those standards on a global scale, achieving the ideal remains all the more elusive.”

En dat is precies waar fabrikanten van schoonheidsproducten op rekenen ;).

Hollywood blijft vrouwen buiten sluiten

Vrouwen hebben in zestien jaar tijd geen enkele kans gekregen om vooruit te komen in de Amerikaanse filmindustrie. Dat blijkt uit onderzoek naar de werkgelegenheid voor vrouwen voor en achter de camera’s. De percentages stagneren al jaren. Volgens Martha Lauzen, die de situatie steeds op dezelfde manier analyseert en dus goede vergelijkingen kan maken, verkeert Hollywood in een staat van onverschilligheid.

De media doen vrolijk mee…

Lauzen gaf onder andere voor website Women&Hollywood angst als verklaring voor de situatie. De film- en televisie-industrie hangt aan elkaar van tijdelijke contracten, werk op projectbasis en losse klussen. Pleiten voor meer diversiteit gaat tegen de mores in. Het kan mensen van je vervreemden, terwijl je diezelfde mensen een minuut later hard nodig hebt voor je volgende klus.

Daarnaast zit seksisme diep verankerd in het productieproces van films en televisieseries. Het gaat er namelijk niet alleen om dat vrouwen minder werk krijgen dan mannen, maar ook dat de schaarse banen die er zijn, alleen naar een zeer specifieke groep gaan. Mannen kunnen eruit zien zoals ze zijn. Natuurlijk kennen sommige genres een voorkeur voor afgetrainde bikkels, maar mannen met een buikje, grijze haren, mannen die niet erg knap zijn, krijgen ook volop kansen. Vrouwen niet, en je wordt er moedeloos van omdat het gaat om een diep ingesleten ongelijkheid:

Men can be all shapes and sizes on film; women must be hot. When I talk about this issue with fellow actresses, I’ve gotten a unanimous three-step response: 1) Recognition; 2) a shaking of the head in disgust, immediately followed by 3) a shrugging of the shoulders in defeat. I used to shrug too, and yet I decided to do some research and quickly realized that this discrepancy is lodged deep within the writing and casting processes. And I find myself, as an actress eager to get cast, unable to do anything about the pattern I have spent months charting (except stay fit and spend tons of money on makeup)

Je bijt niet in de hand die je voedt….Dus krijg je steeds opnieuw dezelfde resultaten. Waar zijn de vrouwen? Heej, waar zijn de vrouwelijke regisseurs? Oh, en waar zijn de actrices met een gekleurde huid? Goh, ja, waar zouden ze zijn…. Die vragen blijven maar komen, terwijl iedereen dondersgoed het antwoord weet.

Volgens Lauzen moet verandering komen vanaf de top:

We don’t hear the studio heads, union leaders, or executives at the Academy acknowledging women’s under-employment as a problem and outlining concrete plans for change. In order for the film industry to experience a significant shift, the top players would need to work together in a concerted effort to seek out more women filmmakers and films made by women.

Women & Hollywood pleit daarnaast voor meer hardere acties. Desnoods moet je die studiobazen en vakbondsleiders dwingen om ervoor te zorgen dat actrices aan de bak komen.

Zonder titel

Laat je niet gek maken door het schoonheidsideaal, zo met de kerstdagen in het vooruitzicht. Het zit ‘m in Photoshop. Met echte mensen heeft dat niks meer te maken.

Voor meer informatie, zie hier en hier.

Douglas legt terreur van de feestdagen bloot

Wil je gepast de feestdagen in, dan kost je dat volgens winkelketen Douglas minstens 723,90 euro (exclusief kapper en feestkleding). Bovendien moet je drie weken van tevoren al beginnen met honger lijden. Geen probleem, want je had toch geen geld meer over voor boodschappen. Alleen dan ben je in 21 dagen party proof. De cosmeticaketen legt het allemaal uit in de meest recente uitgave van ‘Fabulous’, die deze week bij aangesloten klanten op de mat viel.

Het begint met je gezicht strak in de lak zetten. Als je de feestelijke uitstraling van het bloedmooie model op de cover van Fabulous wil, heb je twee soorten oogpotlood nodig, een lippenstift, een foundation en oogschaduw. Deze make-up kost alles bij elkaar 166,50 euro. Douglas geeft keurig de individuele prijzen – de lippenstift kost bijvoorbeeld 25 euro – maar zet dit totaalbedrag er niet bij. Je zou eens kunnen uitrekenen hoeveel weken boodschappen je kunt betalen van die 166,50 euro, en dan besluiten er vanaf te zien. Da’s natuurlijk niet de bedoeling.

Dan het 21 dagen programma om jezelf klaar te stomen voor kerst en nieuwjaar. Het programma ziet er uitputtend uit. Wil je gasten mogen ontvangen tijdens de feestdagen, dan moeten vrouwen van Douglas:

  • op dieet, en vooral suiker vermijden
  • exfoliëren
  • haarmaskers en haarkuur nemen
  • huid scrubben en hydrateren
  • ontharen
  • zelfbruiners smeren
  • nagels lakken, geurtje opdoen,
  • 7 uur van tevoren lippen verzorgen
  • 6 uur van tevoren partyprep
  • 2 uur van tevoren make-up
  • 1 uur van tevoren puntjes op de i
  • 5 minuten van tevoren: fixeren

Dat de winkelketen zeven uur van tevoren je lippen verzorgen als apart punt noemt, is omdat dit een hele operatie inhoudt. Je gaat als vrouw je gasten zoenen! Dat kan zomaar niet. Dat betekent in de zeven uur voorafgaand aan je feestje ieder uur je lippen scrubben en een laagje lipbalsem aanbrengen. Dan moet je je lippen vetvrij maken, en dan pas kun je eindelijk je lippen stiften. Vlak voordat de gasten arriveren. Nou maar hopen dat ze op tijd zijn, want als ze te laat komen valt ‘vijf minuten van tevoren fixeren’ in het water, met huiveringwekkende gevolgen (glimmende huid!!!!)

Bedenk dat vrouwen ook nog eens in de meeste gevallen opdraaien voor het koken van het kerstdiner, en je krijgt een absurd scenario: terwijl je in de stress zit om alles op tijd op tafel te krijgen, moet je er ook nog aan denken om het uur de dampende pannen in je keuken te verlaten en lippenbalsem te smeren. Anders gaat het helemaal fout en bega je een beautyblunder, om in het jargon van Douglas te blijven.

Stress verzekert als je zo moet opereren. En de kosten? Als je bij iedere dag het door Douglas aanbevolen product zou gebruiken, kom je uit op de lieve som van  557,41 euro.  De financiële dijkdoorbraak begint op dag 1 met antioxidanten voor je huid, geleverd door Origins A Perfect World Antioxidant Moisturizer with White Tea (48 euro en sorry, De Zesde Clan heeft deze naam niet verzonnen) en eindigt drie weken later op Lippenstiftdag, met de CK One Color + Liptreat lip kit van 38 euro.

Let wel, dan ben je nog niet naar de kapper geweest, heb je geen kleding of parfum gekocht, heb je ook nog niet het advies opgevolgd om een dagje naar de hammam te gaan, en laten we de kosten van de laatste 6 uur voor het feest even buiten beschouwing.

Zo ziet de schoonheidsideologie er uit, mensen… Inclusief make-up ruim zevenhonderd euro uitgeven in drie weken tijd, een strak leefregime volgen, en tijdens je sociale contacten constant alert zijn op glimmende huidjes, uitgelopen mascara, lippenstiftvlekken en andere beautyblunders. Douglas diende hier als voorbeeld, maar zij zijn absoluut niet de enigen die zulke schoonheidsidealen uitdragen. Vrouwen worden gebombardeerd met oproepen om een bijna onbereikbaar ideaal na te streven. Je zou bijna gaan geloven dat dit alles echt moet.

De boodschap van de cosmetica industrie staat echter in schril contrast met de verzuchtingen van terminaal zieke mensen. Een verpleegkundige, Bronnie Ware, luisterde naar hun verhalen, en schreef op wat mensen achteraf gezien anders hadden willen doen, of gewenst hadden. Daaruit destilleerde ze een kort lijstje levenslessen, met als vijf belangrijkste punten:

  1. de moed hebben om het leven te leiden wat je zelf wilde, niet zoals andere mensen dat wilden
  2. niet zo hard werken – vooral mannen hebben achteraf spijt dat ze niet meer tijd besteedden aan hun partner en kinderen
  3. vaker gevoelens uiten
  4. meer contact houden met vrienden
  5. jezelf gelukkiger laten zijn – Volgens Bronnie Ware zijn mensen bang voor veranderingen en bedriegen ze zichzelf door te denken dat ze gelukkig zijn, maar diep in hun hart weten ze dat het niet waar is. Luister naar dat stemmetje in je binnenste.

Merk op dat hier niets staat over perfecte lippen en beautyblunders. Het gaat om tijd maken voor echtheid en sociale contacten. Je hebt zo’n drie-weken-plan en 166 euro aan make-up helemaal niet nodig. Laat je niet gek maken, doe wat je zelf wilt, bij voorkeur met mensen waar je je prettig bij voelt, en ga stressvrij de feestdagen tegemoet! En als je dan toch als overwerkte, gestresste vrouw geld uit wil geven, doe dan wat filosofe Susan Sontag deed. Boek een luxe kamer in een goed hotel, nestel je comfortabel in bed met een interessant boek, en laat roomservice aanrukken.

Studie brengt in kaart wanneer vrouwen zichzelf lelijk voelen

Marketingbureau’s willen graag omzet halen. Als het gaat om persoonlijke verzorgingsproducten voor vrouwen, hebben ze er dus alle belang bij om te weten wanneer ze de grootste kans maken om een crème of lippenstift te verkopen. Dat leidde tot een studie van media agentschap PHD waaruit blijkt op welke dagen en momenten vrouwen zichzelf het lelijkst voelen. Vervolgens kunnen verkopers daar hun strategie op aanpassen. We zijn gewaarschuwd!

Het onderzoek haalde allerlei media, die aangeven dat PHD Amerikaanse vrouwen vroeg om vragenlijsten in te vullen over hun zelfbeeld. Soms noemen de artikelen zelfs percentages, bijvoorbeeld in alinea’s die aangeven dat 46% van de ondervraagde vrouwen zichzelf het lelijkst vinden op maandag. De Zesde Clan heeft het originele onderzoek echter nergens kunnen vinden.

Wel treffen we steeds Kim Bates aan, hoofd van de afdeling Brand Planning bij PHD. En vinden we steeds opnieuw dezelfde informatie. Vrouwen voelen zich het lelijkste op maandagen, op de voet gevolgd door zondagen. Donderdag vinden ze zichzelf het mooiste, want dan komt het weekeinde eraan. Vrouwen voelen zichzelf volgens PHD het lelijkste als ze ziek zijn, zweten, net gehuild hebben, net wakker worden, of aan het einde van een drukke werkdag. Ze voelen zich ook lelijk als ze zich eenzaam of neerslachtig voelen, en/of als ze zich veel zorgen maken.

Bates formuleert op basis van de resultaten een verkoopstrategie die neerkomt op aanmoedigen en ‘empower’, in slecht Nederlands ‘bekrachtigen’. Het komt er op neer dat PHD winkels en marketeers aanraadt in te spelen op de zwakke momenten van vrouwen. Dan moet je makkelijke reddingsacties onder de aandacht brengen – snel, koop deze mascara om je  gezichtsmake-up op te kalefateren! Als vrouwen zich goed voelen, wil je dat bekrachtigen. Ja, je ziet er geweldig uit met onze producten, en voor het weekeinde adviseren we dit en dit en dit om er tijdens een uitje op je voordeligst uit te zien.

Jezebel vat de deze verkoopstrategie als volgt samen:

The “Encourage/Empower” engagement strategy can best be summed up in the following steps: 1) Maintain an environment in which women feel unattractive and vulnerable without using beauty products; 2) tell them that they can assuage their feelings of vulnerability by putting the right crap upon their faces and bodies; 3) make them feel that doing so is somehow integral to their personal success and value as a person; 4) repeat. So empowering! So encouraging! Thanks, everyone!

Merk ook op hoe de marketingmensen gretig gebruik maken van het taalgebruik uit positieve psychologie en het feminisme. Je lekker voelen in je eigen lijf! (Maar dan wel afgemeten naar de maatstaven van een zeer strak keurslijf). Empowerment! (Maar dan alleen op het gebied van je uiterlijk.) Etc.

Dat is geen empowerment van vrouwen, dat is een voorbeeld van het begrip empowerful. Vrouwen winnen geen daadwerkelijke, concrete macht of invloed. Ze leren alleen om beter te voldoen aan het schoonheidsideaal:

She may only earn 3/4 of what a man earns, but she damn well has the empower to look sexy doing it in her cheapcrap push-up bra from Victoria’s Secret. She has the empower to demand pink products from manufacturers. She has the empower to cry out ‘I did it for me!’ when she gets her boob job; maybe she even has the empower to believe it. The empowerful woman is saucy, yet feminine. Clever, yet feminine. In her early thirties, yet feminine. Heterosexual, yet feminine. Stays in shape eating Lean Cuisine and sweating blue Gatorade while kickboxing in slow motion, yet feminine. Yes, the empowerful woman is many things. Too bad powerful isn’t one of them.

Gezien deze studie zou het voor vrouwen veel beter zijn om de sirenenzang over strakke lijven, perfecte wenkbrauwen, ideale lippotloden en vrouwelijke geuren zoveel mogelijk links te laten liggen, en in plaats daarvan te bedenken dat we mensen zijn. Als we sporten, zweten we. Dat is normaal. Laten we vooral plezier hebben in wat we doen. Laten we het gezelschap opzoeken van mensen die ons waarderen om wie we zijn, niet om hoe we eruit zien. En met die mensen vervolgens iets leuks te ondernemen. Word je veel gelukkiger van. Waarna je meteen positiever over je eigen schoonheid denkt. Win win!

Dat mooie bikinilijf heb je nu al, deel 2

Echt, binnenkort wordt het me toch een partij zonnig en warm! Eindelijk een late lente, of een vroege zomer. Hoe dan ook, reclamemakers en de media wachten de warmte niet af om vrouwen nu al te onderwerpen aan een terreurregime van diëten en gezeur over bikinilijven. De Zesde Clan herhaalt: dat mooie bikinilijf heb je nu al. Mocht dat niet genoeg zijn, dan biedt webmagazine Jezebel tien tips om je hoofd koel te houden in een zee van boodschappen die je onzeker maken over jezelf en je lijf. En een extra tip van ons: stem met je portemonnee, laat damesbladen links liggen totdat het herfst wordt.

Je weet hoe dat gaat. Weer een reclame op de televisie over blije vrouwen die producten met nul calorieën eten of drinken. Weer damesbladen die vrouwen op dieet willen zetten, of vrouwen aanpraten voortaan alle koolhydraten te mijden alsof het gif is. Reclamefolders die je wijs maken dat je lijf pas toonbaar is nadat je er voor minstens 300 euro aan crèmes op hebt gesmeerd. Weer dwingende oproepen om te gaan hardlopen, of yoga beoefenen (en aan de foto’s kun je meteen zien wie aan yoga mag doen: ranke blonde dames, maximaal maatje 34).

Al dit soort signalen kunnen in je hoofd een golfbeweging op gang brengen. Ik schiet tekort! Ik eet teveel! Ik sport te weinig! Ik zie er niet uit! Ik ben te dik! Mijn lijf deugt niet!! Dat heeft grote gevolgen voor het psychisch welbevinden van vrouwen. Die lopen veertig procent meer kans op een mentale aandoening. Da’s niet voor niks:

“Where we think it has an effect is particularly on women’s self-esteem or self-worth: women tend to view themselves more negatively than men, and that is a vulnerability factor for many mental health problems.”

Je zelfvertrouwen behouden is dus van het grootste belang. Maar hoe doe je dat in het zicht van al die gephotoshopte, loeistrakke, zongebruinde fotomodellen en dwingend voorgeschreven dieetplannen? Webmagazine Jezebel weet raad. Zodra je een negatieve gedachtentrein op gang voelt komen, raadt dit blad je het volgende aan:

  1. ”Onzin! Wat proberen ze me nou weer te verkopen?” Veel signalen komen binnen via reclames, al dan niet verpakt in een tijdschriftenartikel. Fabrikanten willen geld verdienen. Eerst maken ze je onzeker. Daarna verkopen ze je iets zodat je je minder onzeker voelt. Wees zeer, zeer sceptisch.
  2. ”Moeten mannen dit ook doen?” Deze komt van Caitlin Moran. Moeten mannen allerlei toeren uithalen om een boxershortlijf te krijgen? Waarom zou jij dat dan wel doen? Meten met twee maten, nee bedankt. Zie verder hier.
  3. ”Hebben ze het over mijn gezondheid, of over mijn gewicht?” Die vraag is van belang om in te schatten of je een bericht serieus wilt nemen. Gezondheid, prima. Gewicht? Rot op met je fatshaming.
  4. ”Boeien!” Ok, dus een of ander blad vertelt je dat je maximaal 60 kilo mag wegen en bij alles daarboven sterf je een eenzame dood. Wat moet je daar nou mee. Schouders ophalen en vrolijk doorlopen.
  5. ”Wat zou er gebeuren als je die magische grens van X kilo haalt?” Bladen doen vaak alsof je dan het perfecte leven hebt, maar klopt dat? Zou je op je ideale gewicht echt niet ontslagen worden, of geen ruzie meer krijgen met iemand, of nooit meer een verregende rotvakantie hebben?
  6. Cijfers misleiden. Gewicht zegt niks over gezondheid. En BMI is een zeer dubieuze maatstaf, afkomstig uit de negentiende eeuw, en expliciet niet bedoeld om een oordeel te vellen over individuen.
  7. ”Waar gaat het eigenlijk écht over?” Als je mensen vraagt wanneer ze zich echt goed voelen, praat bijna niemand over gewicht en lichaamsvormen. Meestal gaat het dan veel meer om iets betekenen voor een ander, iets waardevols doen, merken dat je geliefd wordt en meetelt.
  8. Piekeren over je lijf, ok. Maar wil je daar echt de hele tijd bij stil staan? Waar had je in die tijd beter over na kunnen denken? Is er niet iets belangrijkers dan het dictaat van een of andere mode ontwerper?
  9. Je bent geen pion, die door anderen gebruikt kan worden om geld te verdienen en zichzelf beter dan jij te voelen. Jezebel adviseert om lekker kwaad te worden: ,,Get pissed. Get really good and pissed. […] Do you really want to play into a set of steps already laid out for you? Do you really want to be a complete and utter product of a system designed to make you feel like shit directly for its own gain? Does’t that burn you to the fucking core? It does me. No thanks! Everyone can go straight to Go Fuck Yourself Village.” Amen.
  10. Denk na over menselijke schoonheid. Los van modedictaten en de boodschap van fabrikanten van dieetpoeders. Wat vind je mooi aan het menselijk lichaam? ,,Remind yourself that bodies in all shapes and sizes of all ages are interesting, unique, strong, useful. That we are nothing if not utilitarian creatures. That our bodies are meant to do things and show it. Anyone who tries to make you feel that ALL you are is an object to be weighed, when in fact you are object, subject, protagonist, antagonist, villain, hero and especially the NARRATOR of this story you call your existence, is not on your side. Including when that person is you. Flip the script.”

Vrouwen zijn mensen. Geen fijne boodschap voor de commercie, wel voor jezelf. Laat de zon maar komen!

UPDATE: het gezeur over bikinilijven gaat vaak gepaard met oproepen om allerlei diëten te volgen. Jezebel verwende ons met een overzicht van alle belachelijke en tegenstrijdige adviezen die je dan te verstouwen krijgt:

 If you do everything on this list, you will absolutely, positively lose weight — and maybe your mind.

Fantastisch. Betalen de auteurs van hypes a la het 5:2 dieet ook de rekening van de psychotherapeut?

De vagina als slagveld

Meisjesbesnijdenis geldt volgens iedereen die mensenrechten een warm hart toedraagt als genitale verminking. In het Westen blijft deze ingreep de meeste vrouwen bespaard, maar hebben plastische chirurgen in plaats daarvan vrij spel om cosmetische ingrepen aan de vagina te verkopen. De zogenaamde ‘designer vagina’ of Barbievagina rukt op, ook in Nederland. Artsen snijden daarbij onder andere je schaamlippen geheel of gedeeltelijk weg, zonder medische noodzaak. Is dat dan geen verminking? Hoe moeten we zulke ingrepen plaatsen? En waarom is het slagveld deze keer de vagina?

Vrouwenlichamen zijn door de eeuwen heen altijd onderworpen geweest aan nare ingrepen. Denk aan de opgebonden voeten van Chinese vrouwen uit welgestelde families. Of korsetten, die vrouwen een wespentaille gaven, maar ook hun adem afsneden en schade toebrachten aan interne organen. Naarmate de tijd vorderde, werden meer onderdelen van het vrouwelijk lichaam bespreekbaar. Was in de Victoriaanse tijd het tonen van een stukje enkel al taboe, tegenwoordig kun je rustig praten over modetrends op het gebied van schaamhaar.

Deze sociale verandering maakte de opkomst mogelijk van openlijk reclame maken voor cosmetische ingrepen daar beneden. Begin dit jaar meldde het AD zodoende dat de Barbievagina oprukt in Nederland. Klinieken adverteren op hun sites met een keur aan mogelijkheden: vagina verkleinen, versmallen, verjongen, strakker maken. Het loont de moeite prijzen te vergelijken en eventueel af te reizen naar België, omdat operaties daar vaak goedkoper zijn. Voor een kleine tweeduizend euro kunnen vrouwen hun kleine schaamlippen laten verkleinen met ‘een V-incisie, inclusief behoud van de kleur van je huid’. Toe maar.

Overzichten van cijfers zijn lastig te vinden, omdat voornamelijk privéklinieken dit soort ingrepen uitvoeren en vrouwen de operaties zelf moeten betalen. Maar iedereen houdt het erop dat het wegsnijden van schaamlippen steeds populairder wordt. In 2011 bood de site Groupon zelfs kortingen aan voor dit soort cosmetische chirurgie. Als een aanbieding uit de supermarkt.

Hoe moet je dit alles plaatsen? Het Tijdschrift voor Seksuologie besteedde in 2006 al aandacht aan de designer vagina. Dat vakblad signaleerde een dubbele moraal. Wel meisjesbesnijdenis (FMG) veroordelen als verminkend, maar geen uitspraken doen over medisch onnodige operaties voor het verkrijgen van een Barbievagina. Zodoende blijft het in Nederland verdacht stil. In buurland Engeland gaan echter stemmen op die uitspreken dat ze de Barbievagina-trend verontrustend vinden. Deze mensen zien de overeenkomsten met meisjesbesnijdenis wel:

Whilst I think forced mutilation is infinitely worse, what connects both procedures is the fact that women’s bodies are being made to conform to some kind of cultural norm. With FGM, the norm is to repress sexuality to ensure that a girl remains a virgin until she marries, and is imposed on its victims by the expectations of the church and the family. With FGCS, the aim is not to repress sexuality, but to enhance it, as its willing victims believe they would look more attractive or would have better sex if they are somehow altered “downstairs”. Instead of the church and family, we have marketing and the media to tell us how we ought to look.

Ook weblog De Tweede Sekse verwijst naar sociale druk en culturele normen als het gaat om de neiging vagina’s aan allerlei ingrepen te onderwerpen.

Prima, maar waar komt die sociale druk vandaan? Wat maakt dat de vagina het moet ontgelden? Een sociologe van de universiteit van Columbia vindt antwoorden in de psychologie:

The male psyche played a critical role in perpetuating the myth that the vagina is dangerous and erratic; a metaphorical part of the woman to be controlled. The vagina is seen as a hole of uncertainty –mysterious, fleshy, devouring the male penis (Galvin, 1994). Additionally, the vagina physically is not physically seen as easily as the penis, nor has it been represented as often in media and social dialogue around genetalia. Thus the vagina (that we aren’t as familiar with) is unpredictable (Braun & Wilkinson, 2001; Braun, 2005).

Seks is alomtegenwoordig en de porno industrie ontwikkelde zich razendsnel. Dit leidde echter niet tot het verdwijnen van taboes. De angst voor en weerzin tegen de vagina rommelde gewoon door, en kreeg nieuw elan dankzij steun van de massa media en de reclamewereld:

Women are inundated with derogatory cultural attitudes surrounding vaginas, which are portrayed as dirty, unhygienic, and even dangerous (Braun & Wilkinson, 2001). The media perpetuates this stigmatization of female anatomy by asserting that women need to clean and hide their vaginas to maintain some level of decorum. […] The vagina consistently has been portrayed as problematic. Popular teen and women’s magazines are rampant with questions from readers about how to improve the look, smell, tone, even taste of their vaginas (Kane, 1997).

Het resultaat? Meer angst, meer weerzin, minder accurate kennis over vagina’s en normale variaties in het uiterlijk van deze intieme delen, onzekerheden en voor een minderheid de gang naar een cosmetisch chirurg om een betere vagina te krijgen. Want:

The message is clear: women must conform to what the male authority of popular culture dictates as acceptable, so that men can feel some amount of control over women and their sexuality (Braun, 2005).

De run op een Barbievagina lijkt in eerste instantie onverklaarbaar en buitenissig, maar past bij nader inzien in een lange traditie van vrouwen controleren via hun lichaam. Het past bij een moderne cultuur waarbij niemand met z’n ogen knippert als conservatieven zeggen dat mannen hun oude rol als bewaker van vrouwen weer op zich moeten nemen, en de teloorgang van traditionele rolpatronen bewenen – met feministen in de rol van vijand, want hun verstoring van de oude orde is de oorzaak van allerlei maatschappelijke problemen.

Gelukkig zijn er tegengeluiden. Steeds meer mensen vinden dat vrouwen ook mensen zijn, en bekritiseren de genadeloze druk op de helft van de wereldbevolking om een goedgekeurd lijf te tonen. Daarnaast maakte regisseuse Ellie Land vorig jaar Centrefold, een documentaire over vrouwen die een designervagina willen hebben. Het werd een genuanceerd verhaal over een beladen onderwerp. Daarnaast wijzen feministische weblogs erop dat er ook pijnloze alternatieven zijn als je per se een Barbie vagina wil hebben.

Dat zullen de cosmetische chirurgen je echter niet vertellen. Die zijn veel te druk met het houden van lezingen voor collega’s, om hen te wijzen op nieuwe manieren om geld te verdienen aan de weerzin van vrouwen tegenover hun eigen lijf. Het zou goed zijn als deze commerciële jongens meer verantwoordelijkheidsgevoel aan de dag zouden leggen. Als reclamemakers ophouden met de al dan niet bedekte vrouwenhaat. En vrouwen openlijker met elkaar zouden praten over dit soort ingrepen aan je eigen lijf. Samen kunnen we onze cultuur vrouwvriendelijker maken!

De gereedschapskist: zelfhaat begrijpen

Slachtoffers van verkrachting die zichzelf de schuld geven – of van andere vrouwen de schuld krijgen. Als vrouw meisjes besnijden. Elkaar eindeloos de maat nemen op het gebied van uiterlijk en sexy gedrag. Als vrouw oproepen tot het inperken van vrouwen om mannen meer ruimte te geven (waarna andere vrouwen gelukkig protesteren.) De lijst is eindeloos. Waarom zijn vrouwen soms hun ergste vijand? Waar komt die zelfhaat vandaan? Het is een gevoelige kwestie, en de Zesde Clan heeft dan ook al weken aan dit artikel lopen schaven. Maar nu hakken we de knoop door en publiceren het als aflevering in de rubriek De Gereedschapskist. Want kennis is macht, en ieder beetje inzicht helpt om je als vrouw beter staande te houden in een vaak vijandige wereld. UPDATE: dit artikel kreeg eind 2016 een vervolg.

Zelfhaat? O, dat wordt er bij vrouwen ingestampt vanaf de geboorte. Aldus Eve Ensler, schrijfster van de Vagina Monologen en tevens mondiale voorvechtster van vrouwenrechten. Want welke boodschappen ontvangen vrouwen eigenlijk van 1. de buitenwereld? Al te vaak: ze mogen er niet zijn, symbolisch, maar ook letterlijk. Al te vaak: mannen zijn goed, vrouwen zijn minderwaardig. Als vrouwen succes hebben, vormt dat een probleem en moeten we er iets aan doen. De verhalen van en over mannen zijn groots en belangrijk. De verhalen van vrouwen niet:

it has not escaped my attention that when I wrote about men and men’s journeys they gave me the National Book Award nomination, the National Book Critics Circle award nomination, the National Magazine Award nomination, the Hemingway award, the PEN/Faulkner, you know they just showered me with love. I think especially because I was a woman writing about men’s journeys and I wrote about them lovingly. Then when I wrote about women’s emotions and women’s journeys I got shunted off. It was crazy to watch. I was like, oh, is that all it takes to lose all respect, to write about women’s lives? That sucks.

Aangezien vrouwen mensen zijn, en dus sociale wezens, komen die boodschappen aan. Of we willen of niet. Wat het nog erger maakt is dat vrouwen dit soort opmerkingen al eeuwenlang naar hun hoofd geslingerd krijgen. Veel godsdiensten zitten vol neurotische vrouwenhaatTot minstens de ouwe Grieken aan toe was er nauwelijks plaats voor vrouwen in de ideologische en filosofische opvattingen van mannelijke geleerden. En als je in de negentiende eeuw rond wilde lopen op straat, vond de omgeving je meteen onzedig en onfatsoenlijk.

Mensen m/v worden beïnvloed door het ideologische klimaat. Ondanks verschuivingen en veranderingen krijgen vrouwen er  nog steeds van langs als ze de openbaarheid betreden, bijvoorbeeld als ze de politiek in willen. Daarbij vormen uiterlijk en seksualiteit gewilde, traditionele wapens om vrouwen te ondermijnen. Vrouwen zijn te dik, te dun, te sexy gekleed, te truttig gekleed. Als vrouw moeten we onze edele delen parfumeren en chirurgisch laten bewerken, anders zijn we te smerig voor woorden.

Naast openlijke agressie krijgen vrouwen ook te maken met subtiel seksisme. Dit type neerbuigend paternalisme is misschien nog wel schadelijker dan openlijke minachting, omdat het moeilijker te herkennen is. Iemand geeft je een compliment, bijvoorbeeld dat jij als vrouw zo goed voor kinderen kunt zorgen. Wat is daar verkeerd aan? Nou, het ondermijnt vrouwen, zoals sociaal-psycholoog Sezgin Cihangir van de Universiteit Leiden aantoonde, en zoals Joke Smit decennia daarvoor al besprak in haar beroemde essay Het Onbehagen bij de Vrouw. Want het klinkt wel positief, maar wat als we  iets anders willen dan voor kinderen zorgen? Oeps…

Die vijandigheid heeft psychologische gevolgen voor de individuele ontplooiing en het welbevinden van vrouwen. Waarbij we aankomen bij 2, de innerlijke factoren van zelfhaat. Zo signaleert de Australische therapeute Sue Austin:

‘woman’ has traditionally been constructed as ‘other’ in cultural discourse. As has been articulated extensively by feminism over the last few decades, to be ‘other’ in this way is to be at odds with one’s subjectivity. One of the common manifestations of this experience was described to me by a patient as ‘living life with one eye watching yourself on closed-circuit TV, accompanied by a ruthlessly attacking commentary from an invisible, nameless critic who has the authority of God’.

Vrouwen verinnerlijken de negatieve boodschappen die de buitenwereld op je afstuurt. Omdat je één oog permanent gericht hebt op dat ‘wat zullen ze wel niet van me vinden’-tv scherm, word je psychisch zwakker. Daardoor kun je sneller gedachten ontwikkelen of acties ondernemen die schadelijk zijn voor jezelf.

Een combinatie van inzichten uit de Jungiaanse psychologie en feministische analyse brengt de manieren in kaart waarop zo’n proces kan verlopen. In een paper over de Babylonische scheppingsmythe waarin de god Marduk (m) de godin Tiamat (v) vermoordt en uit haar lijf de wereld schept, zet Tracy Derynck van de Mount Royal universiteit in Calgary dit prachtig op een rijtje:

The above interpretation suggests three ways in which internalized patriarchy oppresses women: 1) by asking them to abandon their own judgment (Apsu and Mummu), 2) by putting them down and pressuring them when they hesitate to abandon their own judgment (Kingu and his faction), 3) by implicating them in a self-fulfilling prophecy of inferiority when they do abandon their own judgment (Marduk). The myth is thus illustrative of both inner and outer realities, and again demonstrates how the two serve to confirm and bolster one another.

Dat is één ding, maar er speelt nog iets anders mee. Te weten: 3, praktische overwegingen. Het persoonlijke is politiek. Vrouwen waren tot 1956 handelingsonbekwaam in Nederland. Je had als vrouw een man nodig om toegang te krijgen tot een maatschappelijke status en enige materiële welstand. Tot op de dag van vandaag betekent vrouw zijn in Nederland een automatische strafkorting van gemiddeld 8 procent op je salaris.

Als het ging om geld, macht en status hadden vrouwen eeuwenlang duidelijk de verkeerde sekse. Het loonde daarom om je te identificeren met, en aan de zijde te scharen van  de dominante groep, oftewel mannen:

in a patriarchal society, “male approval” translates into a form of power (albeit a limited one). Even in societies where women have access to other ways in which to attain power, girls are still encouraged from a young age to seek out and maintain male approval as a way to secure their own power in the world.

Dat kan betekenen dat je tegen je eigen belangen in gaat handelen om je eigen hachje veilig te stellen. Dit raakt aan het terrein van de patriarchale deal. Bewust of onbewust gebruik je als vrouw de middelen die tot je beschikking staan om vooruit te komen in het leven. Je kunt zo’n deal sluiten terwijl je zeer positief over jezelf denkt. Zelfhaat gaat echter een rol spelen in situaties waarbij je de negatieve boodschappen uit je omgeving in jezelf hebt opgenomen en daar naar handelt, bijvoorbeeld door jezelf een sexy uiterlijk aan te meten terwijl je eigenlijk liever in een spijkerbroek rond zou willen lopen. Dan doe je jezelf geweld aan.

Wat te doen aan al die verinnerlijkte zelfhaat? Dat is een vraag waar we een andere keer dieper op ingaan, maar voor nu een hint. Steeds opnieuw blijkt dat boze vrouwen een taboe zijn en dat vrouwen zichzelf daarom inhouden:

We are all smiley for fear of being labelled man–haters. And what is the result of this people-pleasing, ultra-feminine, crowd–sourced sexual politics? Sod all. Reasonably sitting around waiting for equality while empowering oneself with some silicone implants does not really seem to have worked wonders, does it ladeez?

Waarom die angst voor boze vrouwen? Omdat gerechtvaardigde woede enorm krachtig is. Het haalt vrouwen uit hun machteloosheid en zet aan tot actiesdemonstraties, je als groep organiseren en verder bekwamen in effectief lobbyen voor verbetering. Deze activiteit kan, maar hoeft natuurlijk niet, leiden tot het feminisme ontdekken als middel om zicht te krijgen op wie je bent, wat je wilt, hoe al die hatelijke boodschappen in elkaar zitten en wat je daarmee wilt.

Mensen met privileges vinden dat eng. Ze komen verrassend snel op het punt waarop ze vrouwen bitch en mannenhater etc. noemen. Mocht het woord ‘feministe’ vallen, dan zijn deze bange mensen er als de kippen bij om de kernboodschap van het feminisme verdraaien. Ze vergeten graag dat boosheid een rationele, logische reactie op onderdrukking is.

Zij die boze feministen neersabelen, en/of vrouwen bekritiseren omdat ze boos zijn, weten ergens in hun achterhoofd donders goed dat zulke woede de eerste stap vormt op weg naar het ondermijnen van de status quo en het eisen van gerechtigheid. Woede verandert de wereld. Dus als je merkt dat mensen je minder aardig vinden, beschouw dat dan maar als een teken dat je goed bezig bent.

Verder lezen? Behalve de informatie in de links vond De Zesde Clan deze boeken zeer behulpzaam. Neem eens een kijkje in de bundel  ‘In Her Place’ van literair criticus S.T. Joshi, over vrouwenhaat. Of lees Vrouwen en Ambitie, van psychiater Anna Fels. Women don’t Ask, van economen Linda Babcock en Sara Laschever. The Creation of Feminist Consciousness van historica Gerda Lerner. Alles van Joke Smit, te beginnen met Het Onbehagen bij de Vrouw. Psychiater en therapeut Nelleke Nicolaï schrijft  in haar handboek Vrouwenhulpverlening en Psychiatrie ook belangwekkende zaken over de verinnerlijking van haat, en wat dat doet met het zelfgevoel van vrouwen. Last but not leastFeminisme is voor Iedereen van bell hooks. Veel plezier op je ontdekkingsreis… En zie ook dit vervolgartikel op De Zesde Clan.

Lady Gaga tegen critici: daar is het gat van de deur

Net als allerlei andere beroemdheden ligt Lady Gaga momenteel onder vuur in de roddelpers en glamourbladen omdat ze, ooooh grote schrik, een paar kilo’s aankwam. Ze moet afvallen, want zo’n dikke kont kan echt niet, ze past niet eens meer in haar kostuums en dat is schandalig, aldus de kritiek. De reactie van de popster? In plaats van nederig haar hoofd te buigen, zich schuldig te voelen en acuut op een dieet van water en sla te gaan, kwam ze in verzet. Daar is het gat van de deur.

Lady Gaga gaat haar eigen gang.

Magazine Salon juicht haar acties toe:

Over the weekend she posted a photo of Marilyn Monroe and the quote, “To all the girls that think they’re ugly because you’re not a size 0, you’re the beautiful one. It’s society who’s ugly.” And she added, “And thanks to my fans who love me no matter what, and know the meaning of real beauty & compassion. I really love you.” She then issued the sartorial equivalent of an upraised middle finger by stepping out in a balloony dress that seemed inspired by a post-Wonka factory visit by Violet Beauregarde.

Het blad denkt dat deze acties samenhangen met de manier waarop Gaga haar lichaam gebruikt voor haar kunst:

Her public persona uses her body as a work of art, not an object of lust. So if you have a problem with her size, if it’s aesthetically unpleasing to you, it’s really your issue, isn’t it? Gaga’s never given a damn about making herself pretty for you.

Goed voorbeeld om na te volgen, zou de Zesde Clan zeggen.

 

Hou van je eigen lijf

Ja hoor, oud en nieuw geweest en daar zijn ze weer, de campagnes van ontbijtgranen- en allerhande poederfabrikanten, in toon en sfeer specifiek gericht op vrouwen, met de boodschap: gij zijt te dik, gij zult afvallen want alleen dan kun je gelukkig worden. De kerstkilo’s moeten eraf! En dat kan door onze producten te kopen. Als je maar wilt!!!!

De Zesde Clan walgt van dit soort agressief vrolijke campagnes. Ten eerste hameren wetenschappers er al jaren op dat streng diëten averechts werkt – je lijf komt in standje hongersnood en gaat extra hard aan de slag om gewicht te behouden of terug te winnen. Ten tweede baseren dit soort campagnes zich op twee principes: 1. geld verdienen en 2. vrouwen onzeker maken en onder druk zetten zodat ze hun geld naar je toebrengen, zie 1.

Tot slot is het geen kwestie van beetje minder eten en sterk zijn, klaar. De genetische aanleg, de inrichting van je woonomgeving, of je een hoog of laag inkomen hebt, culturele factoren, het speelt allemaal mee. Dat alles weglaten leidt de aandacht af van het systeem en legt de focus op het individu. Dat is een vertekening van de werkelijkheid. Het maakt mensen schuldig, want als je aankomt ben jij het luie domme varken dat willens en wetens teveel blijft eten vanwege emotionele problemen, noem de vooroordelen maar op. Het werkt zelfhaat in de hand.

Zoals ervaringsdeskundigen zelf zeggen:

 if a fat person is indeed fat as the result of disordered eating, the last goddamn thing they need to hear is how fat they are and why don’t they take care of themselves and blah blah blah,especially from the people who may very well be the source of emotional eating in the first place. I will never stop being amazed by how we are encouraged to regard all fatties as people overeating to fill an emotional void, then interact with them in abusive ways that create emotional voids.

Kortom, de agressief vrolijke campagnes van commerciële firma’s voor poeders en ontbijtgranen zijn in de ogen van de Zesde Clan onwerkbare mode diëten, duur en op de lange termijn niet vol te houden. Het enige wat helpt is langzaam, stapje voor stapje, patronen proberen te veranderen en een beetje lief te zijn voor jezelf. Dan hou je tenminste tijd en energie over om bijvoorbeeld te zorgen voor meer mogelijkheden om te spelen, of voor volwassenen om te fietsen.

Gezondheid met een flinke dosis gender

Weblog Sociological Images heeft het weer voor elkaar. In een prachtig bericht toont de site haarfijn aan hoe het rond 1922 in de V.S. zat met mensen en gezondheid. Vrouwen moeten fit zijn om jong en mooi te blijven (en gezonde kinderen te baren voor hun man.) Voor mannen is het belangrijkste dat ze met fitness spieren kweken en hard kunnen werken. Anno 2011 is er weinig veranderd. Mannen moeten nog steeds energiek zijn en spieren kweken. Voor vrouwen is de nadruk op kinderen baren wat afgezwakt. Het gebod is nu vooral: gij zult gewicht verliezen.

Mochten vrouwen denken dat ze ooit onder het fitness regime uit konden komen, dan hadden de Amerikaanse reclamemakers in de jaren twintig een duidelijke boodschap voor haar:  ‘Every woman has a figure problem’.  Daarom moeten vrouwen producten aanschaffen die haar figuur corrigeren. Zoals een gordel, of etenswaren met wormen erin – die eten dan van binnenuit mee, zodat ja als vrouw wat makkelijker kon afvallen. Iew!

Maar wacht, afvallen? Gewicht verliezen? Neeeeee!!! Rond 1960 vond men het juist een probleem als je te mager was. Allerlei adverteerders schreven horrorverhalen over mannen die te magere vrouwen met geen tang aan wilden raken. Met allerlei voedsel of kledingstukken met opvulling moesten vrouwen proberen juist een voller figuur te bereiken. Over tegenstrijdige berichten gesproken….

Slechts één boodschap blijft hetzelfde: een vrouwenlichaam is nooit ok en moet altijd met allerlei producten verbeterd worden. Alleen met product X kun je enigszins acceptabel voor de dag komen. En dan nog zul je het waarschijnlijk altijd afleggen tegen de schoonheidsnormen die de huidige westerse samenleving voorschrijft aan vrouwen. Want met zulke smerige oksels en dat enge gebiedje daar beneden tussen je benen ga je het echt niet redden in het leven…

Site toont veelzijdigheid van menselijke lichamen

Bijna geen enkele vrouw past in het ideaalplaatje van de modebladen en vrouwenglossies. Dat laat My Body Gallery zien. De site geeft vrouwen de mogelijkheid een foto van zichzelf te uploaden, of anoniem gemaakte foto’s van seksegenoten te bekijken. Zo kunnen ze zichzelf eraan herinneren dat lichamen voorkomen in alle kleuren en formaten, en dat ze goed zijn zoals ze zijn.

My Body Gallery: zo ziet een gewone vrouw eruit.

Volgens The Independent krijgt de site positieve reacties, onder andere van zelfhulpgroepen voor mensen met eetstoornissen. Het zien van normale lijven bevordert zelfacceptatie, merken deze groepen, en biedt een gezond tegenwicht aan het doorlopende bombardement van gefotoshopte beelden met slanke, blanke, piepjonge fotomodellen.

Dat is een goed signaal. Uit onderzoek blijkt namelijk dat de propaganda van één nauw omschreven schoonheidsideaal ervoor zorgt dat slechts een zeer kleine minderheid van de vrouwen zichzelf volmondig als mooi durft te omschrijven. Bijna zeventig procent van de vrouwen ziet af van het ondernemen van bepaalde activiteiten omdat ze zich schamen voor hun lijf (want: te dik, te harig, te rimpelig). Alles wat vrouwen van zichzelf laat houden, hen wat steun geeft, is dan heel welkom. Goed initiatief dus, my body gallery.

Zonder titel

Mode, schoonheid en vrouwenlevens, het debat

Engeland heeft zondagkranten, en die pakken in het weekeinde uit met grote verhalen en achtergrondreportages. De Zesde Clan wijst je graag op een uitgebreid artikel in The Observer. Deze krant zette grootheden bij elkaar, zoals psychotherapeut en auteur Susie Orbach, voor een debat over mode, schoonheid en de impact daarvan op de levens van vrouwen.

Aan de ene kant signaleren de deelnemende fotomodellen en eindredacteuren van modebladen dat vrouwen bijna bezwijken onder de terreur van onrealistische schoonheidsidealen. Eén van de deelneemsters, auteur Terri Apter, sluit zich aan bij het werk van Joan Jacobs Brumber. Die bestudeerde onder andere dagboeken van meisjes voor haar boek The Body Project, en kon zo precies in kaart brengen hoe de schoonheidsindustrie de verwachtingen van meisjes veranderde:

if you look at girls’ diaries circa 1890 and 1990, they’re always talking about self-improvement. In 1890 they’re talking about being better people, being more helpful, being more considerate. Whereas in 1990, when they talk about self-improvement, they’re talking about their bodies: “I’m going to diet, I’m going to work out.” Their body is a project and it’s something they have to work on.

Aan de andere kant zien de deelneemsters aan de discussie een tegenbeweging op gang komen. Vrouwen keren zich af van Photoshop en het gladgestreken uiterlijk waaraan vrouwen moeten voldoen. Zij kijken naar duurzaamheid, hoe kleding en make up gemaakt worden, wat kleding doet met een echt mens. Internet speelt een grote rol bij die ontwikkeling, signaleert Nijde Ugboma, redacteur van een modeblad:

I think within the creative industry there’s so much choice out there now. I think it’s true that people aren’t really buying magazines any more. Everyone’s going online. And when you look at all the fashion publications online, all the bloggers are kind of showing fashion in a completely different way. They’re not retouching. They’re putting clothes on themselves as opposed to models. They’re wanting their readers to identify the clothes in a much more sort of emotional way.

Kortom, dat en nog veel meer interessants in het artikel van The Observer. Enjoy!

Zo maak je perfecte vrouwen

Al die beeldschone vrouwen in de media. Superslank. Perfecte huid. Geen haartje te bekennen, tenzij het gaat om wenkbrauwen en hoofdhaar. Hoe krijgen ze dat toch voor elkaar? En vooral, waarom kun je er zelf niet zo uitzien? Nou, omdat er met de foto’s is gerommeld totdat geen enkele vrouw op aarde er meer zo uit kan zien, gniffelt Jezebel. Het digitale magazine toont hoe deskundigen perfecte vrouwen voor de glamourbladen scheppen. Met dank aan Photoshop! Zie de situatie voor en na. Zelf uitproberen? De Photoshopper die je aan het werk ziet, geeft ook les via Skype.

Jezebel vecht voor echte foto’s

Internetmagazine Jezebel heeft het aan de stok gekregen met advocaten. Wat was de misdaad? Het magazine publiceerde twee foto’s van actrice Jennifer Aniston. Eentje zonder Photoshop, een foto waarop je een mooie vrouw ziet met een paar rimpels, en eentje na Photoshop, dezelfde actrice maar dan compleet rimpelloos en met een glanzende huid. 

De gemanipuleerde foto is geen probleem, maar het echte beeld? Weg ermee, niemand mag het zien! Jezebel ontving dreigende brieven van advocaten, met als boodschap haal die foto’s weg of we beginnen rechtszaken tegen je tot het einde der tijden. Jezebel weigerde dat en heeft de foto’s op de site gehouden.

In een verklaring schrijft de site waarom Jezebel vasthoudt aan de voor en na foto’s:

They will fight to keep you from seeing a naturally gorgeous woman before she’s been properly Photoshopped. Her gorgeousness is not enough; she must be superhumanly gorgeous. And there are whole legal teams who make their living making sure you have no choice but to to look at a lie.
Het kijken naar die leugens heeft volgens Jezebel grote gevolgen voor het zelfbeeld van vrouwen. Als je alleen trucages ziet, ga je op een gegeven moment onbewust geloven dat die gradatie van schoonheid mogelijk is. Als Aniston een vlekkeloze huid heeft en een superdunne taille, moet het voor jou ook mogelijk zijn om een vlekkel0ze huid en superdunne taille te hebben. Lukt dat niet dan ga je twijfelen wat er met jou mis is.
Jezebel staat daarin absoluut niet alleen: onderzoek toont keer op keer aan dat het schoonheidsideaal zoals getoond door vrouwenbladen het zelfbeeld van vrouwen en meisjes ondermijnt. En dat het effect heeft wanneer jongeren doorhebben dat beelden bewerkt zijn: de schadelijke effecten verminderen dan sterk.
Daarom wil Jezebel blijven herhalen: de foto’s zijn niet echt. Het zijn kunstmatige beelden, bewerkt en gefilterd, en geen enkele normale vrouw kan voldoen aan de getoonde idealen.

Vergeet het maar, zo'n taille.