Tag Archives: roddelpers

Actrice noemt het beestje bij z’n naam

Actrice Ashley Judd kreeg zeer veel media aandacht de afgelopen weken. Want haar gezicht was opeens opgezet. Dat kon maar één ding betekenen: ze onderging plastische chirurgie! Ze is bang om oud te worden! Ze ziet er niet uit! Kilo’s teveel! Totdat Judd genoeg kreeg van dat gezever en in een prachtig artikel voor de Daily Beast het beestje bij z’n naam noemde. Vrouwen reduceren tot hun uiterlijk  is seksistisch en haalt alle vrouwen naar beneden, schrijft ze. Ze gebruikt zelfs expliciet het begrip patriarchaat. Wow!

De actrice is ziek en heeft een opgezwollen gezicht gekregen van bepaalde medicijnen die ze moet slikken. De meeste speculaties in de roddelpers misten dit punt volledig. Judd besloot te reageren op de discussie over haar gezicht:

the conversation was pointedly nasty, gendered, and misogynistic and embodies what all girls and women in our culture, to a greater or lesser degree, endure every day, in ways both outrageous and subtle. The assault on our body image, the hypersexualization of girls and women and subsequent degradation of our sexuality as we walk through the decades, and the general incessant objectification is what this conversation allegedly about my face is really about.

Judd sprak ook frank en vrij over een gevoelig onderwerp. Vrouwen doen zelf mee aan het vellen van waardeoordelen over het uiterlijk van andere vrouwen. Juist dat is één van de pijnlijkste kanten aan het patriarchaat. Om als gemarginaliseerde groep mee te kunnen doen, passen vrouwen zich aan en gaan ze zich gedragen op een manier die voor hen werkbaar kan zijn, maar voor de gemarginaliseerde groep als geheel nadelig uitpakt. Zie voor dit mechanisme onder andere moeders die liever een jongensbaby krijgen, of vrouwen die meisjesbesnijdenis uitvoeren.

Meedoen met vrouwen reduceren tot hun uiterlijk lijkt minder dramatisch, maar doet even goed pijn. Judd:

That women are joining in the ongoing disassembling of my appearance is salient. Patriarchy is not men. Patriarchy is a system in which both women and men participate. It privileges, inter alia, the interests of boys and men over the bodily integrity, autonomy, and dignity of girls and women. It is subtle, insidious, and never more dangerous than when women passionately deny that they themselves are engaging in it. This abnormal obsession with women’s faces and bodies has become so normal that we (I include myself at times—I absolutely fall for it still) have internalized patriarchy almost seamlessly. We are unable at times to identify ourselves as our own denigrating abusers, or as abusing other girls and women.

Veel mensen begonnen te juichen toen de actrice deze zinnen wereldkundig maakte. Want je ziet dit mechanisme keer op keer. In Nederland hebben we ook talloze bladen die zich bezighouden met beroemdheden. Onderging ze chirurgie, wie droeg de mooiste jurk, wie heeft welke eetstoornis. En een krant zoals het AD heeft een website die zoveel mogelijk foto’s van schaars geklede vrouwen plaatst bij zinloze berichtjes over hun gewicht, kledingkeuze of andere uiterlijkheden.

In Engeland ontstond vorige week nog een schandaal, omdat het de spuigaten uit liep. Zo schreef ene Samantha Brick een artikel in de Daily Mail, met als voornaamste punt dat mensen haar niet aardig zouden vinden omdat ze zo knap is. Waarna uiteraard duizenden vrouwen en mannen haar neermaaiden. Op die manier worden vrouwen routinematig voor de wolven gegooid:

The paper and, to a larger extent, the website is pretty much built upon a foundation of “articles” – though that word does seem a stretch – about female celebrities who all fall into the dichotomy of being either thigh-rubbingly salacious (“Look at this sexy young woman in minimal clothes! Look! Look at her!”) or eye-poppingly repulsed (“Look at this woman who is older than 30, and over nine stone! Ew! Look! Look at her!”)

Ook in dit geval spelen vrouwen een actieve rol in het geheel. Ze schrijven voor de Daily Mail en andere soortgelijke media, onder andere omdat het freelancers zijn die iedere opdracht goed kunnen gebruiken om de huur te betalen. Die strategie loont, want het geeft de verhalen extra gewicht. Mannen komen er immers niet aan te pas, dus hun handen in onschuld wassend kunnen redacties zeggen ‘maar vrouwen doen dit zelf’:

As Kira Cochrane pointed out in her extensive piece on the matter, the Daily Mail comes closer than any other British paper in achieving parity of male and female bylines, yet this paper overturns the assumption that gender equality among writers is, in and of itself, the goal. The paper uses its female writers as Trojan horses to voice its most misogynistic attitudes.

Het resultaat is een giftige cultuur waarin vrouwen onmogelijk als normaal mens kunnen fungeren. Ze doen het altijd fout:

We’ve locked celebrities (female celebrities in particular) into this impossible position—they lose five pounds and they’re anorexic; they gain that weight back and they might as well call Maury Povich to airlift them out of their trailer. So what the fuck are they supposed to do? There’s a line between reasonable attention and unreasonable scrutiny, and, for my part, I’d rather sacrifice a few good jokes about the flavor-of-the-week’s gaping coke nostril than contribute any more to the commodification and dehumanization of women. My feminism doesn’t end where your celebrity begins. That’s bullshit. I’m with you, Judd.

De Zesde Clan sluit zich daarbij aan. We sluiten ons ook aan bij de oproep van Shakesville om vooral te stoppen met het waardeoordelen vellen over je eigen uiterlijk of dat van anderen:

In our profoundly sick culture of judgment, one of the most important—so simple, so difficult—bits of social justice teaspooning we can all do is simply refuse to judge other people’s appearance, which has ramifications both culturally and personally. […] The most important thing I have ever done for my own sense of value, the most profound kindness I have ever offered to myself, is to take a long look at the deeply unreasonable, inherently condemnatory, nakedly cruel, worth-suberverting, kyriarchy-entrenching, target-moving, can’t-fucking-win Beauty Standard in its impossibly unachievable face and tell it to fuck off.

Engelse organisaties inventariseren seksisme in Britse roddelpers

Misschien hebben jullie al het een en ander gelezen over een analyse van diverse Britse vrouwenorganisaties naar de inhoud van drie sensatiekranten? Hoe dan ook, de Zesde Clan linkt je graag door naar de originele tekst van het gehele onderzoek. De organisaties boden hun analyse aan bij de Leveson Inquiry, een parlementair onderzoek naar de mores van de Britse pers naar aanleiding van de schandalen bij News of the World. Deze krant overtrad de wet door allerlei bekende personen af te luisteren en deze illegale opnames te gebruiken voor sensatieberichten.

De vier organisaties, waaronder Equality Now en Object, lazen drie kranten van de roddelpers, namelijk The Sun, The Sport en The Daily Star. Ze brachten systematisch in kaart hoe deze kranten over vrouwen schreven. Dat is nodig, want we denken te weten dat dit belachelijke bladen zijn vanwege de blote dame op pagina drie en allerlei senstationeel non-nieuws. Maar weten we dat echt? Wat gebeurt er als je echt leest wat er staat, de foto’s analyseert, en dit alles duidelijk op een rijtje zet?

Wat de Zesde Clan betreft liegen de uitkomsten er niet om. De journalisten van deze drie tabloids maken vrouwen routinematig belachelijk en reduceren hen tot geseksualiseerde lichaamsdelen. De kranten schrijven over seksuele intimidatie en geweld als iets wat gezonde mannen nou eenmaal doen, het is een grapje, vrouwen zouden juist trots moeten zijn dat mannen naar hun billen en borsten willen kijken, en bovendien, als je er zo sletterig uitziet vraag je erom dat een man je verkracht. Probleemrubrieken adviseren vrouwen om achter het aanrecht te staan in lingerie, dan zal de relatie met hun partner vast verbeteren.

De vrouwenorganisaties willen dat de commissie seksisme meeneemt in het onderzoek naar het gedrag en handelswijze van de media. Vandaar dat ze hun onderzoek aan de Leveson commissie aanboden. De organisaties krijgen steun voor hun actie. Seksisme vormt een van de pijlers van de sensatiejournalistiek in Engeland, signaleert onder andere de Engelse auteur Laurie Penny.

De commissie Leveson, én de samenleving als geheel, kunnen er daarom niet omheen hier gericht aandacht aan te besteden:

There is this continuing myth that journalism is objective. Maybe that’s what it aspires to be, but even on a good journalist’s best day, 100% objectivism isn’t possible. On a bad journalist’s worst day, moral depravity, libel and sometimes oblivious accomplice to downright misogyny is not just possible, but it happens time and again. […] Media is the lens through which we view, create, and reflect cultural realities, including biased gender (and racial, class, etc.) portrayals. From sexed up ads to tongue-in-cheek references to floozies or hoes, the media can and does contribute both subtly and explicitly to the sexism around us. But because it’s “the lens” or the medium through which we receive messages, it’s harder to turn the microscope on it itself.