Tag Archives: relaties

Allerlei mooie artikelen en essays

EĂ©n van de redenen waarom ik dit blog begon was om allerlei interessante studies, essays en artikelen te delen met mensen die meer willen weten over de positie van vrouwen. Ik richt me daarbij vooral op buitenlandse, Engelstalige media, omdat ik er vanuit ga dat lezers de Nederlandstalige media prima zelf weten te vinden, en omdat veel mensen Engels kunnen lezen. Maar als ik iets moois tegen kom in een Nederlandse krant of tijdschrift, link ik er ook naar door, hoor 😉 Enfin, de oogst was weer rijk. Met twee artikelen over vrouwen in India, maar dat is toeval. Veel leesplezier en nieuwe inzichten gewenst!

Jezelf serieus nemen en ruimte innemen? Voor veel vrouwen in veel landen een hachelijke zaak. Ook in India krijgen meisjes en vrouwen van jongs af aan ingepeperd dat ze zich moeten schamen en vooral niet moeten denken dat iemand hen als mens serieus zal nemen. Toch komt daar steeds meer verandering in. Indiase vrouwen beginnen openlijk uit te komen voor hun opinies en delen hun ervaringen. Vaarwel, schaamte, hallo, eigen stem vinden, vat Madhuri Sastry deze ontwikkeling samen in een mooi artikel voor Bitch Magazine.

In het persoonlijke essay De Kraanvogel Vrouw deelt C.J. Hauser haar ervaringen met trouw blijven aan jezelf, terwijl de omgeving iets heel anders van je verwacht. Zoals genoegen nemen met een emotioneel kille man, trouwen, kindjes krijgen, de ideale schoondochter spelen. Is dat echt alles wat het leven een vrouw te bieden heeft? En wat zou je Ă©cht willen, als je die druk laat voor wat het is? Hint: kraanvogels spelen daarbij een rol.

Mooi weer, hitte, nou, dan weet je het als vrouw wel. Zodra je je op straat begeeft, bijvoorbeeld om bij de winkel om de hoek een verfrissend drankje te kopen, ben je vrij wild voor mannen die je naroepen en iets van je willen. Maakt niet uit waar je woont, het gebeurt. ZoĂ« Ettinger schrijft erover in The Independent, en voor de Nederlandstalige editie van VICE klom Lauren O’Neill in de pen. De boodschap van beide vrouwen is echter dezelfde: mannen, stop aub met dit gedoe, het is vervelend en hinderlijk. Oftewel, stop asjeblieft met naar mijn tieten te staren, ik heb het fucking warm. Laat ons!

De Groene Amsterdammer publiceerde de afgelopen maanden een paar mooie artikelen over feminisme, vrouwenhaat, terloops seksisme, het voetbalpatriarchaat, enzovoorts. Filosofe Kate Manne (ik ben fan) krijgt een eervolle vermelding, hoera! Daarnaast dook De Groene in de situatie van vrouwen in BraziliĂ«. Sinds de rechts-extremistische populist Bolsonaro aan de macht kwam, nam geweld tegen vrouwen toe…

Lyz Lenz schreef een persoonlijk artikel over haar ervaringen in Evangelische kringen. Het bleek moeilijk, zo niet onmogelijk, voor haar en haar partner om een kerkgemeenschap te vinden waar zij als vrouw gezien kon worden als mens. Ze bleef de aan haar man gehoorzaamheid verschuldigde echtgenote van, en dat knaagde steeds meer aan haar. Ze hunkert naar een kerk waar ze meetelt als mens, en waar vrouwen ook gewoon op de kansel kunnen staan.

Ook in Nederland ligt dat lastig. Er zijn verschillende stromingen waar vrouwen het goddelijke kunnen vertegenwoordigen en kunnen preken. Bij de remonstranten is het al ruim honderd jaar gebruikelijk dat vrouwen serieus meetellen, en de Oud Katholieke kerk heeft vrouwelijke priesters – kom daar maar eens om bij de R.K. Kerk. Maar bij Christelijk Gereformeerde Kerken blijft de rol van de vrouw zo’n heikel punt, dat kerkscheuringen dreigen.

Een witte Nederlandse jongeman won een miljoen dollar door tweede te worden in een Fortnite toernooi. Op papier staan zulke game-evenementen open voor iedereen, maar in de praktijk komen vrouwen (en mensen met een gekleurde huid) zoveel sociale, psychologische en financiële hindernissen tegen, dat voornamelijk witte en een paar Aziatische jongemannen overblijven. The Guardian geeft een goede analyse over de situatie, want deze monocultuur ontstaat niet vanzelf.

Voor meer verdieping: vrouwen maken bijna de helft, namelijk 46%, van de gamers uit. Vrouwen gamen even goed als mannen. Maar zodra ze verder willen dan onder een mannelijk pseudoniem voor de lol vanuit huis een potje gamen, slaan poortwachters toe. Driekwart van spelers van online games ervaren agressie, en vrouwen worden het hardst getroffen. Zodra ze het wagen om in een toernooi een goede mannelijke speler te verslaan, hebben fans van die jongen of man het op hen gemunt. Bedreigingen, agressie, gedoe, het zorgt ervoor dat vrouwen zich terugtrekken. Daarnaast botsen professionele vrouwelijke gamers aan tegen een enorme loonkloof. Kortom, hoog tijd dat de mannelijke poortwachters stoppen met het agressief bejegenen, onderbetalen en niet serieus nemen van vrouwelijke gamers, en de poort open zetten.

De huren en prijzen van een koopwoning stijgen zo hard, dat steeds meer alleenstaande vrouwen geen dak boven hun hoofd kunnen vinden. Ze moeten ergens op kamers wonen, slapen in een auto of bij vrienden op de bank, of raken dakloos. Ondertussen kunnen alleenstaande mannen zich de hogere prijzen nog net veroorloven: ze profiteren van de loonkloof (of: overbetaling van mannen ten opzichte van vrouwen, overwaardering van ‘mannenwerk’ ten opzichte van ‘vrouwenwerk’). Zie voor Engeland deze reportage, voor AustraliĂ« deze  en deze, voor BelgiĂ« dit artikel.

Nederland lijkt een uitzondering, maar met de enorme stijging van huren en hypotheken zouden we Engeland en AustraliĂ« snel achterna kunnen gaan. In 2016 meldde het CBS dat de m/v verhouding bij daklozen al jaren op 85%-15% ligt. Maar dat is 2016. Voor alleenstaande is een koopwoning sinds een jaar of twee effectief onbereikbaar geworden, en met een middeninkomen een kale huur van duizend euro moeten ophoesten lijkt op de lange duur ook niet houdbaar te zijn. Daarnaast lijkt het erop dat moeders met kinderen zwaar in de problemen komen, vooral als ze bij hun partner weg willen. NRC Handelsblad noemt, als je geen zin hebt in een hospita en/of huisgenoten, in je eentje huren in een woontoren de enige optie die nog open ligt voor een alleenstaande met een baan. Waarbij de man weer profiteert van de loonkloof en dus eerder zo’n appartement zal kunnen betalen dan de alleenstaande vrouw.

Vrouwen lijden het vaakst honger in de wereld. Veel landen met voedselschaarste hebben een patriarchale cultuur. Mannen eten vaak als eerste, en gezinnen investeren in de jongens. Meisjes en vrouwen komen als laatste, met eten, en worden als eerste opgeofferd als de middelen van bestaan schaars worden. Bijvoorbeeld door meisjes veel te jong gedwongen uit te huwelijken, zodat het gezin die mond niet meer hoeft te voeden. Hier en daar ontstaan initiatieven om een einde te maken aan de ondervoeding bij vrouwen. Zo ontstond in India een initiatief om het hele gezin gezamenlijk aan de maaltijd te zetten. Dat maakte een enorm verschil: vrouwen kregen een gelijk deel van het beschikbare voedsel, in plaats van achteraf de schamele restjes te eten die man en kinderen over lieten.

Zoals eerder gezegd ben ik een fan van website Literary Hub. Een fijne vindplaats voor mooie essays, interessante boeken en inzichten over vanalles en nog wat rond literatuur, gender, taal, vrouwen in de wereld. Lees bijvoorbeeld dit hoofdstuk van Hannah Allam uit een nieuw boek, Our Women on the Ground, over vrouwelijke oorlogscorrespondenten in Irak. Of de revolutionaire effecten van de pil voor vrouwen, op de levens en het werk van vrouwelijke auteurs. Of de manieren waarop internet en feminisme elkaar kunnen versterken. Of een mooi artikel over de ongenadige weerzin tegen ongetrouwde vrouwen bij de vroege witte kolonies in de V.S., en hoe die hatelijke erfenis tot op de dag van vandaag invloed heeft. Of dit mooie artikel over het werk van Nobelprijs winnares Svetlana Alexievich.

Hieraan gerelateerd: bereid je voor om de ogen uit je hoofd te lachen – of te huilen – van de manieren waarop mannelijke auteurs vrouwen beschrijven in hun romans en andersoortige boeken. Twitteraccount Men Writing Women, echt, lezen is geloven. Niet alleen levert het bodyhorror op (personage bewaart een kleine beurs met haar pinpas in haar vagina?!? Alle porieĂ«n in de huid veranderen in kleine clitorissen?!?) maar ook de karakterbeschrijvingen van vrouwelijke personages leiden regelmatig tot kotsneigingen. Deze twitterdraad is in zekere zin een vervolg van een actie uit 2018, waarbij Lucy Huber vrouwen uitdaagde om zichzelf te beschrijven zoals een mannelijke auteur dat waarschijnlijk zou doen, als je in zijn boek voor zou komen. Vele hilarische inzendingen volgden.

Voor het Duitstalige gebied: #dichterdran, een satire waarbij mensen over mannen schrijven en praten zoals er vaak over vrouwen wordt gesproken en geschreven. Lichte nadruk op literatuur, maar het gaat alle kanten op.

Enfin, veel leesplezier….

Vrouwenwerk, liefdewerk? Zimmerman wil haar aandeel!

Dit weblog verwijst graag door naar goede onderzoeken, prikkelende essays en interessante artikelen. Dit keer link ik door naar het licht ironische artikel ‘Where’s My Cut’? Waar is mijn aandeel? Over de emotionele arbeid die vrouwen verrichten, en of het niet tijd wordt daar voor te betalen. Het essay sloeg in als een bom en leidde tot commentaren in kranten zoals The Guardian.

Blijven lachen dame, anders gaat hij zich ongemakkelijk voelen!

Emotionele arbeid begon als een term uit de sociologie. Indertijd sloeg het op de manier waarop werkgevers arbeiders bewegen tot het managen van hun emoties volgens de richtlijnen van de organisatie. De term duikt echter steeds vaker op in feministische discussies. Emotionele arbeid staat dan voor de verwachting dat vrouwen als vanzelfsprekend emoties managen, van zichzelf en van anderen, en dienen als gratis coach, vraagbaak, verzorgster en onderhoudster van sociale relaties voor mannen (en kinderen).

Veel feministen zien die emotionele arbeid als een probleem. Mannen kunnen bijvoorbeeld gemiddeld meer energie steken in betaald werk, omdat een vrouw gemiddeld veel vaker dan hij gratis en voor niets ‘de rest’ regelt. Waarna hij meer verdient dan zij, waarna het logischer is als zij minder of niet meer buitenshuis werkt. Waarna vrouwen in een (financieel) kwetsbare positie terecht komen. Ze hebben minder mogelijkheden om de benen te nemen als de relatie verzuurt, en belanden vaker in armoede als hun partner vertrekt of overlijdt.

De onbetaalde zorgarbeid blijft bovendien niet beperkt tot thuis. Ook op kantoor zijn het vaak vrouwen die problemen aanhoren, aan verjaardagen denken, en de koelkast schoonmaken. Doen ze dit dan valt het niet op, want ze behoren dit te doen. Weigeren ze dan krijgen ze vaker negatievere beoordelingen en lijdt hun loopbaan onder hun vermeende gebrek aan collegialiteit.

Daarnaast lijdt de op zich grote waarde van zorgen en relaties onderhouden onder de directe koppeling met vrouwen. De Wet van Sullorot luidt immers: als vrouwen iets doen, daalt de status van dat werk. Ook de beloning keldert. Zorgarbeid is daar een goed voorbeeld van, net als andere ‘vrouwelijke’ beroepen: je kunt beter op auto’s passen dan op kinderen.

Geen wonder dat feministen al vroeg nadachten over oplossingen. The Nation publiceerde in 1926 al een artikel over het betalen van (huis)vrouwen voor hun vele onbetaalde werkzaamheden. Joke Smit begon de tweede feministische golf met een essay over het vervreemdende bestaan van de huisvrouw die geeft en geeft aan man en kinderen, zonder dat iemand haar serieus neemt. Van daaruit loopt een directe lijn via The Second Shift (de tweede dienst – thuis, na het betaalde werk) naar Liefdewerk van Susan Maushart en de huidige Women Inc campagne ‘ik ben er even niet‘.

Deze artikelen, boeken en campagnes problematiseren de vanzelfsprekendheid van het vrouwelijke adviseren, troosten en zorgen, en de sociale druk waardoor vrouwen zich verplicht voelen om hun diensten ‘vrijwillig’ te verlenen.

Kortom, ’t is een probleem als vrouwen opgezadeld worden met het leeuwendeel van de onbetaalde emotionele arbeid. Daarom veerde Jess Zimmerman op toen ze een artikel las over een zogenaamd helderziende vrouw, die een man onder andere een Rolex, een diamanten ring en grote geldbedragen ontfutselde voor relatieadvies. De man had een oogje laten vallen op een vrouw. Die had duidelijk aangegeven geen interesse te hebben, maar dat weerhield de man er niet van om haar te achtervolgen en om raad te vragen aan de helderziende:

when I read that he found “Michelle is influenced by evil spirits” easier to swallow than “Michelle is a human being with preferences and agency,” I find it harder to feel too sorry that someone took him for what he was willing to pay. “Men gonna men,” as the New Yorker’s Caitlin Kelly tweeted; they often ignore women’s explicit stated opinions, and it’s always annoying, so why not get a Rolex out of the deal? The real travesty is that Michelle didn’t get a cut. The other travesty is that I didn’t think of it first.

Waarna ze in verder in gaat op de gekke positie van emotionele arbeid. Mensen, ook vrienden, willen elkaar best iets geven voor vriendendiensten. Maar emotioneel werk compenseren? Het idee alleen al:

Offering advice, listening to woes, dispensing care and attention? That’s not supposed to be transactional. People are disturbed by the very notion that someone would charge, or pay, for friendly support. It’s supposed to come free. [..] Housework is not work. Sex work is not work. Emotional work is not work. Why? Because they don’t take effort? No, because women are supposed to provide them uncompensated, out of the goodness of our hearts.

Wat nu? Wel een  ‘huisvrouwenloon‘? Geen ‘huisvrouwenloon’? Maar wie verricht al die gratis zorgarbeid dan, en wat doen we aan de machtsongelijkheid die ontstaat als we massaal vinden dat vrouwen deze plicht op zich moeten nemen, gewoon, vanwege ons vrouwzijn? Wat vinden we daar van? Toch maar geld betalen voor goede raad en een georganiseerd huishouden? Of taken eerlijker delen? Maar wat als mannen wel linker uitkijken dan in die gratis zorg-val te trappen en vrouwen opschepen met nog meer energievretend gedoe? Toch maar weer diensten van vrouwen inkopen?

Zo kun je doorgaan. Hoe dan ook, betalen voor emotioneel vrouwenwerk blijft een heikel punt. Als voorbeeld noemt Zimmerman een campagne via Twitter, hashtag #giveyourmoneytowomen. Die omstreden, beladen campagne leverde heftige reacties op. Woede, ongeloof, gegil van het type ‘geld vragen haalt alle waarde weg’ en andere allergische uitspattingen.

Maar de vraag blijft legitiem. Mensen betalen wĂ©l voor een coach of therapeut, merkt Zimmerman fijntjes op. Maar als een vrouw hetzelfde werk doet, alleen dan in de sfeer van het gezin en vrienden, is het opeens een gratis service. ,,When you find yourself in a system that profits off of you and has done so for centuries, it’s time to stake your claims,” aldus een reactie op de Twittercampagne ‘geef je geld aan vrouwen’. Het hoe, wat en waarom blijft echter voer voor felle debatten. Dat was al zo in 1926, en zal pak ‘m beet een eeuw later niet anders zijn.

Nieuwsronde: achtergrond-editie

Wat langere, analytische stukken in de nieuwsronde van deze week. Want bij de waan van de dag is het goed om af en toe stil te staan bij trends, onderliggende thema’s, en achtergronden bij het nieuws. Enjoy…

– De Engelse kwaliteitskrant The Guardian publiceerde een serie over vrouwelijke politici. Wat maken ze mee in de democratische arena? Kun je patronen ontdekken of heeft iedere vrouw andere ervaringen? Al snel bleek uit de rondgang dat de vrouwen een overtuiging delen. Namelijk dat ontwikkelingen langzaam maar zeker de goede kant op gaan. Dat geeft hoop en motiveert hen om verder te werken aan een betere wereld. Die hoop en motivatie hebben ze hard nodig, want dit deelden de politici ook:

Around the globe, female politicians struggle with preconceived ideas of how women should speak and behave; they struggle, too, to reconcile motherhood with long, unpredictable hours and a career that rarely allows for maternity leave. [
] Depressingly often, too, female politicians report ugly and highly sexualised abuse from men who seek to intimidate them out of power.

– Trouw publiceerde een essay over vrouwenbesnijdenis, en de verbanden met islam en gewoonterecht. Een prima achtergrond om discussies over deze verminkende ingreep bij meisjes beter te begrijpen. Wat vinden vrouwen er zelf van? Hier en daar tref je hun ervaringen aan op internet, meestal in de context van de strijd tegen besnijdenis. Want ja, die praktijk komt ook voor in Nederland. Het is geen ver-van-mijn-bed verhaal…

– Logisch dat vrouwen blijven steken in allerlei ondergeschikte baantjes. Ze kunnen het niet, beschikken niet over de juiste kwaliteiten, en hebben het talent niet om iets te bereiken in de wetenschap, de kunsten of de politiek. Zelfs voor zoiets vrouwelijks als koken deugen ze niet. Sorry, dames, laat eerst maar eens zien dat je een goede echtgenote en moeder bent, voordat je allerlei andere ambities najaagt…

– De Belgische politici Evie Embrechts en Ida Dequeecker kennen de debatten over vrouwen die geheel zelf, vrijwillig kiezen voor een anderhalf verdienersmodel, waarbij alle flexibiliteit en compromissen van haar moeten komen. Ze wijzen erop dat deze discussie niet gevoerd kan worden zonder na te denken over je uitgangspositie. Hou je rekening met structuren, of geloof je in een gelijk speelveld waarbij iedereen dezelfde keuzevrijheid heeft? Embrechts en Dequeecker analyseren de kwestie en geven wat handvaten om zulke debatten zuiverder te voeren.

– De organisaties achter twee grote science fiction en fantasy-prijzen, de Arthur C. Clarke Award en BSFA Awards, zien eindelijk in dat ze niet langer geloofwaardig zijn als ze bijna alleen blanke mannelijke genomineerden presenteren. Dit jaar pakken ze het anders aan. Hun bewustwording past binnen een context van toenemende alertheid op genderdiscriminatie. Vooruitgang! Bovendien hebben dit soort debatten een bredere impact dan ‘alleen een sf-aangelegenheid’. De discussie past bij iedere beweging naar meer diversiteit op welk terrein dan ook, omdat vaak dezelfde patronen optreden:

it has not escaped notice that those who protest against “pimpage” are mainly straight cis able-bodied white men, while those trying to get heard are often not in that group. In any field traditionally dominated by one particular cultural group, the arrival of people from another culture will be seen as an invasion, even if their numbers are quite small. This can quickly lead to an angry backlash.

-Baas in eigen buik blijven wordt steeds moeilijker in de Verenigde Staten. Magazine Mother Jones zette op een rij wie zich bezig houden met anti-abortus wetgeving, welke voorstellen het halen en welke niet, en wat vrouwen kunnen verwachten in 2014. Met infographics en talloze interessante weetjes. Zoals: politici die de reproductieve rechten van vrouwen in willen perken, komen met een overweldigende meerderheid uit de Republikeinse (conservatieve) hoek. En ja, het zijn bijna allemaal mannen
.

– Regelmatig lees je stereotiepe verhalen over mannen, vrouwen en relaties. Wie wordt het meest beledigd door dat soort artikelen? Mannen of vrouwen? Slate Magazine telde het aantal beledigingen in een artikel over vrouwen die tijdens hun studie snel een man aan de haak moeten slaan, anders wordt het nooit meer wat met ze. Met hilarische uitkomsten.

Datingadviezen voor echte mensen

Wat moet je met zelfhulp boeken over daten als je geen blanke hetero vrouw uit de middenklasse bent? Wat is het dominante verhaal over het vinden van een partner? En zijn er alternatieven voor mensen die niet in de hokjes van de zelfhulpboeken passen? Dat waren de vragen die Samhita Mukhopadhyay ertoe brachten eens heel kritisch te onderzoeken wat eigenlijk de basis is van al die adviezen om de ware te vinden. Het leidde tot het boek Outdated. Met als provocerende ondertitel ‘waarom daten je liefdesleven verpest.’

De publicatie van Outdated leidde al tot aantrekkelijke krantenkoppen. Zoals ‘feministen hebben betere seks’. Ook Ms Magazine interviewde haar vanwege haar nieuwe boek. In dat artikel vertelt Mukhupadhyay dat bijna alle bekende datingboeken over een en hetzelfde type vrouw gaan. Blank, hetero, redelijk opgeleid, maar toch hebben ze slechts een doel, en dat is een man vinden om te trouwen.

Om Hém te vinden en te houden moet vrouwen volgend deze boeken wel offers brengen. Neem genoegen met een middelmatige man, want alles is beter dan gefrustreerd en verbitterd eindigen als single vrouw, houden sommige auteurs vrouwen zelfs expliciet voor.

Daarnaast ligt de focus op wat de man wil, hoe de vrouw hem kan verleiden, welke dingen ze moet doen om interessant en boeiend te blijven voor hem. Over haar eigen verlangens, wensen en behoeften geen woord. Sterker nog, vaak genoeg klinken er waarschuwingen. Wees niet te onafhankelijk, stop met het naar voren brengen van je eigen mening als je ziet dat hij dat niet leuk vindt, en feministisch zijn  is al helemaal een doodzonde. Dan rent die man gegarandeerd gillend weg.

Kortom, Mukhupadhyay ziet dat veel handboeken teruggrijpen op zeer ouderwetse denkbeelden. Daardoor is er geen ruimte om eens na te denken over wat mensen eigenlijk nodig hebben om gelukkig te worden in hun leven:

I think people have so bought into the romantic fairy-tale story that deviating from it is almost impossible to imagine. What I talk about in my book is that we don’t have an alternative romantic story. The only language we have to describe our romantic relationships is either “couples” or “sad single people.” And I think the analysis in these pieces is lazy. These writers aren’t thinking enough about how the world is changing and how gender roles have shifted. You can either harp on the idea that men aren’t men anymore and that women are too independent, or you can acknowledge that the world has changed and that we need to focus on what will make us happy in our lives.

Op die manier probeert ze een alternatief te vinden voor het stereotiepe beeld van vrouwen en de romantische liefde. Ze stelt voor om de hetero stelletjescultuur los te laten, en veel meer uit te gaan van een gemeenschap. Een gemeenschap van diverse en zelfstandige mensen, met solide vriendschappen en burenhulp. Vanuit die basis kunnen mensen hun eigen behoeftes ontdekken en op hun eigen voorwaarden een relatie aangaan met een ander mens – als ze dat zelf willen. Mukhupadhyay:

The most radical approach to love is not having an approach, but instead a solid recognition of exactly what you want for yourself. Feminism can help you decipher the difference between something you want and something that is expected of you, which is an invaluable exercise not just in dating, but in life. It’s not always easy, but ultimately will make you happier if you do end up in a relationship because you are more likely to enter it on your own terms.

TLC sluit vrouwen op in keurslijf

Uiterlijk, relaties, en koken. Dat is het nauwe keurslijf waarin de nieuwe vrouwenzender TLC het beoogde publiek opsluit. TLC zendt vanavond vanaf zes uur voor het eerst uit. Met programma’s die draaien rondom schoonheidswedstrijden voor kleine kinderen (‘Toddlers & Tiaras’), Say Yes to the Dress (trouwjurken uitkiezen) en Offspring, waarin het allemaal draait om ene Nina, haar familie en haar vervelende ex-man.

Sarah Palin's Alaska, vanaf vanavond te zien op vrouwenzender TLC. Met gezellige familieportretjes van deze Amerikaanse politica.

Op wie is deze zender eigenlijk gericht? Volgens Reclameweek zou het een brede groep moeten zijn:

alle vrouwen, met een focus op de doelgroep 25 – 39 jaar: van moeder tot dochter, van manager tot huisvrouw, van atlete tot academica. De zender biedt iets voor elke smaak.

Laten we eerst even voorop stellen dat relaties erg belangrijk zijn, dat het leuk is om muffins/cupcakes te bakken, en dat er niks mis is met een avondje kijken naar vrouwen die een trouwjurk uitkiezen. Maar het wordt benauwend als dit het enige is op deze zender waar de brede doelgroep vrouwen zich mee bezig ‘mag’ houden van TLC. Dan wordt het namelijk de op volwassenen gerichte variant van de roze gekleurde hoek in de speelgoedwinkel – technisch Lego en ridderkostuums voor de jongetjes, en voor de meiden een gezellige roze strijkbout en een prinsessenjurkje.

Als de zender serieus een brede groep vrouwen aan wil spreken, ook de atlete en de academica, waar zijn dan de spannende politieseries met competente vrouwelijke rechercheurs in de hoofdrol? Informatieve programma’s over wetenschap, politiek en cultuur, bezien vanuit vrouwelijk perspectief? Sportprogramma’s waarin je leert hoe je het beste je spieren kunt trainen of je hardlooprondjes kunt opbouwen?

De Zesde Clan ziet niks van dien aard in het programma overzicht. Geschiedenis komt bijvoorbeeld alleen aan bod in de licht verteerbare variant van ‘Who do you think you are’, waarin Sarah Jessica Parker van Sex & The City het persoonlijke verleden van mensen uitpluist. En politiek moet het doen met gezellig gebabbel van Sarah Palin.

Het is bij TLC net zoals met het uitkiezen van een boek: je moet dat boek eerst lezen voordat je een definitief oordeel kunt vellen. Voordat je echter begint, zie je de titel, lees je de korte inhoud, en vorm je een eerste indruk. De Zesde Clan gaat zeker een paar avonden kijken voordat we een definitief oordeel vellen. Maar de eerste indruk is ‘gaap’, vermengd met irritatie. Als dit is hoe TLC tegen ‘de vrouw’ aankijkt, dan is het wel duidelijk dat we nog heel wat feminisme nodig hebben.

Studies over vrouwen en seks deugen niet

We ‘weten’ het allemaal. Vrouwen willen een relatie, mannen willen gewoon snel veel seks, en dat komt door de evolutie. Man de jager, die zijn zaad breed over de wereld wil verspreiden, etc. Echt waar? Of ligt het aan de manier waarop dat soort onderzoek uitgevoerd wordt? Steeds meer signalen wijzen op dit laatste. Niet de evolutie, maar de manier waarop mannen en vrouwen benaderd worden voor deze studies, en de sociale context waarin mannen en vrouwen zich bevinden, veroorzaken de verschillende antwoorden.

Onbekende man vraagt of je seks wil? Dat moet wel een enge psychopaat zijn!

Veel onderzoeken die het resultaat tonen dat vrouwen geen kortstondige seks willen, werden uitgevoerd op dezelfde manier. Een man stapt af op een vrouw en vraagt of ze seks wil, of een vrouw stapt af op een man en vraagt of hij seks wil. Een alternatief was dat de proefpersoon zich moest voorstellen op die manier benaderd te worden, en kreeg dan de vraag of hij/zij in die situatie in zou gaan op het aanbod.

Het blijkt dat de situatie ‘man benadert je voor vlugge seks’ bijzonder weerzinwekkend wordt gevonden door vrouwen. Vanwege de manier waarop het gevraagd wordt zeggen bijna alle mannen ja en bijna alle vrouwen nee. En geen wonder, schrijft het blog Yes Means Yes:

most of the gender difference in women’s and men’s propensity to agree to a broad-daylight, out-of-nowhere proposition for casual sex is driven by women’s perception that their risks are higher, and their likely enjoyment is lower from the proposer.

Te beginnen met het laatste: het idee van plezier beleven blijkt een grote invloed te hebben op het al dan niet ingaan op het aanbod van seks met een onbekende. Yes means Yes analyseert verschillende onderzoeken en daaruit blijkt het volgende. Mannen die benaderd worden door een voor hen onbekende vrouw, schatten haar in als gemiddeld tot goed in bed. Dus zeggen ze bijna altijd ja. Een onbekende man die een vrouw benaderd, wordt door de vrouwen echter ingeschat als iemand met een lage status, die niet goed is in bed. De vrouwen schatten massaal in dat ze weinig plezier zullen beleven aan het avondje seks, en weigeren bijna altijd.

Dan de sociale context. Naast Yes Means Yes wijst ook Feministe er terecht op dat mannen en vrouwen anders worden opgevoed als het gaat om seks. Vrouwen worden constant gewaarschuwd: let op, kijk uit, gevaar, doe het niet want je wordt voor eeuwig verdoemd!!!! Deze culturele bagage is van invloed op de manier waarop vrouwen reageren. Een onbekende man die hen aanspreekt om seks te hebben, loopt een grote kans om gezien te worden als gevaarlijk, een risico voor de vrouw. Mannen die aangesproken worden door een onbekende vrouw hebben die culturele bagage niet, en zullen de situatie minder snel als eng en gevaarlijk beschouwen.

Op Yes Means Yes vat de mannelijke auteur van het artikel deze inzichten als volgt samen:

On my account, as long as there is a lot of rape and not a lot of remedy, as long as there is slut-shaming and double-standards, as long as the denial of the technologies women need to mitigate the risks of unintended pregnancy and disease, then they’re going to look askance at us, and they’re going to act like they have more risk and less to gain from sex with us, because in fact they do. 

En dat heeft dus niks te maken met evolutie, biologie en man de jager. Waarvoor dank!