Tag Archives: regisseur

Canadese regisseurs komen moeilijk aan geld voor films

Vrouwelijke regisseurs komen veel moeilijker aan geld om een film te maken dan mannen. Dat blijkt uit een studie naar de situatie van filmmakers in Canada. Vrouwen vormen de helft van de studenten die de opleiding tot filmmaker volgen, maar eenmaal terecht gekomen in de boze buitenwereld zijn het vooral de mannen die hun werk gefinancieerd krijgen. De afgelopen jaren waren van de 700 tot 900 films maar honderd films geregisseerd door een vrouw.

Uit de resultaten van het onderzoek  blijkt dat die honderd films uit de koker komen van een groep van 48 vrouwen. Meer dan de helft van hen, 26 vrouwen, wist maar één film op het witte doek te krijgen. Het lukte hen niet het geld en de middelen te verzamelen voor een tweede project, en dat betekende in de praktijk dat hun loopbaan stokte. De onderzoekers kwamen erachter dat het vrouwen helpt als de producent een vrouw is: die steunden in 53% van de gevallen voorstellen van vrouwelijke regisseurs. Was de producent een man dan daalde het aantal projecten van vrouwen naar 16%.

De studie werd onder andere behandeld door de Montreal Gazette. Onder de kop ‘waar zijn de vrouwelijke filmmakers’ spreekt de krant met Anna Lupien, één van de onderzoekers. Zij stelt dat vrouwen wel degelijk het gevoel hebben dat ze geen geld krijgen omdat ze een vrouw zijn. Maar dat durven ze niet hardop te zeggen:

“It’s a fight every time. (A director) can’t say she didn’t get (funding) because she’s a woman. Women say they don’t know how to pinpoint the problem. They’re scared of being labelled feminists. There’s a myth of equality, but we’re not there yet.”

Omdat het via de gewone kanalen zo vaak niet lukt, signaleren de onderzoekers dat vrouwen uitwijken naar fondsen waarbij je geen producent hoeft te hebben om toch geld te krijgen. Het gaat dan echter om lagere bedragen, en met die verminderde financiering is het lastig om op te boksen tegen de grote jongens met de forse budgetten.

De onderzoekers stellen onder andere voor om meer geld te steken in fondsen waar vrouwen nu naar uitwijken. Het zou bovendien kunnen helpen als er een coöperatieve organisatie van vrouwelijke regisseurs komt. Tot slot stellen de onderzoekers voor het beleid van de grote financieringsregelingen aan te passen, zodat vrouwen een eerlijkere kans krijgen. Volgens de Montreal Gazette heeft de verantwoordelijke minister van Cultuur al positief gereageerd op dit soort voorstellen.

Amerikaans fonds helpt bij behoud van films van vrouwen

Ooit gehoord van Jessie Maple? Zij was de eerste afro amerikaanse vrouw in de Verenigde Staten die zelfstandig een film regisseerde. En zo zijn er nog veel meer Amerikaanse vrouwen die actief werden in de filmindustrie, maar daarna weer wegzakten in de anonimiteit. Onbekend maakt onbemind. Dus is de kans groot dat de fragiele originele filmrollen ergens wegrotten. Gelukkig is daar het Women’s Film Preservation Fund. Dit fonds selecteert Amerikaanse films waarbij vrouwen een belangrijke rol hadden, als regisseur of producent bijvoorbeeld, en zorgt ervoor dat hun werk behouden blijft.

Jessie Maple, een van de pioniersvrouwen in de Amerikaanse filmindustrie.

Het fonds heeft sinds 1995 tachtig films gered van de ondergang. Er is keuze genoeg, want de filmindustrie die in de Verenigde Staten ontstond, gaf vrouwen in het begin veel kansen. Zo was het een vrouw, Alice Guy Blaché, die als aller allereerste een verhalende film maakte – ook mannen hadden dat nog niet eerder gedaan. Het fonds restaureerde twee van haar films. Daarnaast houdt het fonds speciale filmfestivals om de uitverkoren en gerestaureerde films opnieuw te vertonen, voor een nieuw publiek.

En dat is hard nodig, geeft de website aan:

There isn’t enough money to save all the films that are in danger of being lost. Film archives, museums and educational educations have to make difficult decisions about which films will and will not be saved. WFPF exists to make sure that films by women are included in those that are preserved for posterity.

Volgens de website gaat het goed met het fonds: er komen steeds meer donaties binnen, de bekendheid neemt toe, en de filmfestivals trekken een geïnteresseerd publiek. Zeker in thuisbasis New York, waar mensen nieuwsgierig zijn en niet terugdeinzen voor een zwart wit film met een wat lager tempo dan Transformers 2. Top dat dit gebeurt!

Hollywood loopt vijftig jaar achter

De arbeidsmarkt voor vrouwelijke regisseurs in Hollywood loopt vijftig jaar achter bij de rest van de Verenigde Staten. Dat stelt Elisabeth Rappe in een vernietigende analyse op Film.com. Hollywood telt slechts 9% regisseuzes, en dat percentage stagneert al jaren op dit lage niveau. Wie zegt dat het om de winst gaat kan de hoop ook laten varen. Want, zo signaleert Rappe: Twilight bracht 170 miljoen dollar in het laatje, maar regisseuze Catherine Hardwicke heeft sindsdien nog geen nieuw project kunnen oppakken.

Kathryn Bigelow met één van haar Oscars voor The Hurt Locker

De Universiteit van San Diego heeft een kenniscentrum waar onderzoekers onder leiding van Martha Lauzen de situatie van vrouwen in de filmwereld nauwlettend in de gaten. Volgens Lauzen is het hele wereldje een mannen aangelegenheid. Van de pers – 77% van de filmrecensenten zijn man, ze schrijven de meeste artikelen en domineren de top 100 van de Amerikaanse kranten – tot aan het aandeel van vrouwen betrokken bij het maken van films.

Rappe, die al jarenlang over het studiosysteem en Hollywood schrijft, benijdt die 9 procent vrouwelijke regisseurs niet:

It’s exciting to be a pioneer, and it earns you a lot of press, but they will be under intense scrutiny. Female directors aren’t just directors. If you’re Julie Taymor, Sofia Coppola, or Nicole Holofcener, you must be prepared to represent for an entire gender. Your film will also be expected to speak for all women instead of simply being a film. It’s a problem Christopher Nolan and Zack Snyder never have to trouble themselves with. Alfred Hitchcock simply had to be Hitchcock. John Huston just worked. Jane Campion must make A Statement of Power.

Het enige wat helpt om aan die rare voorbeeldstatus een einde te maken, is simpelweg meer vrouwen op alle niveau’s. Rappe vergelijkt de situatie met die van 1960. Vrouwen kwamen toen net terug op de arbeidsmarkt en begonnen langzamerhand te werken aan een betere situatie. De V.S. kreeg in 1963 wetgeving voor gelijke beloning, en de aantallen werkneemsters namen toe tot bijna gelijkheid in de huidige tijd. Wat dat betreft zou de oscar voor Kathryn Bigelow beschouwd kunnen worden als die wetgeving voor gelijke beloning, en is het nu een kwestie van een gestage groei.

Stel je voor, gelijke aantallen vrouwen in de filmwereld. Rappe beschrijft hoe dat eruit zou zien. Iedere week een première van een bekende regisseuze, groots uitgebracht op meer dan 2000 schermen. Speculaties wie de eerstvolgende blockbuster met een budget van meer dan honderd miljoen dollar mag regisseren, en dat dit namenlijstje dan evenveel mannen als vrouwennamen telt. Filmfestivals met de ene film na de andere, geregisseerd door een vrouw. Wow.

Het is goed om heerlijk weg te dromen bij dit mooie toekomstbeeld. Want de realiteit anno nu is volgens Rappe flink deprimerend:

Can you imagine a world where a woman was deemed as capable to direct a DC or Marvel movie as Darren Aronofsky? No woman director has yet been given a $100 million budget event picture, but they trust neophyte men such as Joseph Kosinski (Tron: Legacy) every day.

En dat is té frustrerend voor woorden.