Tag Archives: reclame

Feminisme als verkoopfactor: het zit ‘m in de context

Gebruik product X en voel je sterk! Gebruik product X en women powerrrrr!!!! Voor de zelfverzekerde geëmancipeerde vrouw van vandaag: product X! Steeds vaker doen bedrijven een beroep op termen uit het feministische gedachtengoed om hun producten te verkopen. Je kunt dat zien als vooruitgang – feminisme heeft zoveel invloed gekregen dat bedrijven ideeën uit deze stroming benutten om vrouwelijke klanten te paaien. Maar wat zegt het verder over feminisme? Moet je dit inderdaad zien als iets positiefs, of is het schadelijk? Mary Sue publiceerde daar een mooi artikel over. Ook relevant voor Nederland…

Feministen beschouwen al die reclames rond ‘sterke vrouwen’ als uitingen van het zogenaamde commerciële feminisme. Het klinkt feministisch, het ziet er feministisch uit, maar de vrouwen emancipatie boodschap komt uit de koker van reclamebureau’s en dienen om bedrijven aan een hogere winst te helpen.

Dat levert verschillende problemen op. Zo staan de doelen en belangen van het feminisme haaks op de doelen en belangen van bedrijven:

feminism is a political movement bent on dismantling current structures of power, which likely includes multibillion-dollar corporations like Procter & Gamble.

Commercieel feminisme zou de politieke, economische en culturele strijd van feministen daarnaast kunnen ondermijnen, omdat mensen achterover leunen met het idee dat ze hun punt voldoende gemaakt hebben door een flesje water van een specifiek merk leeg te drinken. Vandaar dat commercieel feminisme achterdocht opwekt. Het maakt vrouwen niet krachtiger, het zorgt er niet voor dat je hetzelfde salaris krijgt als je mannelijke collega en nooit meer een ongewilde knijp in je bil of erger meemaakt.

Ook Mary Sue auteur Teresa Jusino analyseert het commerciële landschap en signaleert dat ze empowerment-boodschappen vaak tenenkrommend vindt. Zeker als het gaat om schoonheidsproducten, omdat vrouwen zo onder druk staan om een bepaalde vorm van schoonheid te bereiken dat we er massaal onzeker en ziek van worden.  Een reclamespot voor menstruatieproducten raakte haar echter diep. De fabrikant vroeg jonge meiden om een bal te gooien ‘als een meisje’, waarna de meisjes hartstikke goeie ballen wierpen. En contrasteerde dat vervolgens met volwassenen, die ‘als een meisje’ meestal gebruiken in de context van een belediging.

Hoe komt het dat de ene reclame doel trof en de andere niet? Jusino behandelt de volgende factoren:

  • het ligt aan het soort product. Schoonheidsmiddelen dienen meestal om vrouwen onzeker te maken en daarna die onzekerheid weg te nemen door ze product X aan te smeren. Andere producten zijn echter duidelijk nuttig voor vrouwen – zoals tampons. In dat geval is het logisch dat een bedrijf zich op vrouwen richt, en is een emancipatoire toon welkom.
  • het ligt aan de context. Neemt het bedrijf vrouwenemancipatie echt serieus? Als hetzelfde bedrijf vrouwen een feministische boodschap voorschotelt en voor een ander product mannelijke klanten opzadelt met halfnaakte vrouwen, wordt het ongeloofwaardig. Neem de recente Gillette reclame, gericht op mannen en mannelijkheid. Fijn dat het bedrijf pleit voor een andere/betere opvatting van mannelijkheid, maar maakt de fabrikant nu eindelijk een einde aan het beleid vrouwen hogere prijzen te rekenen, alleen maar omdat hún scheermesjes een roze kleurtje hebben? Zolang de zogenaamde genderbelasting niet verdwijnt, klinken feministische reclameboodschappen van een merk hol.
  • als de emancipatoire boodschap ten koste gaat van anderen, slaan bedrijven de plank mis. Vrouwen ”sterker” maken door mannen neer te zetten als randdebielen ondermijnt je zogenaamd progressieve boodschap.
  • misschien kun je als bedrijf maar beter volledig stoppen met gendermarketing. De roze en blauwe labels verlaten is veel beter dan het roze kleurtje behouden en overgieten met een ‘vrouwen aan de top’ juichsausje. Da’s nog eens feministisch.

Eindconclusie van Jusino:

Ultimately, I’m not put off by companies trying to appeal to our emotions or values to sell product. I’m put off by companies advertising a product to one group by putting another group down, or advertising to a marginalized group by enticing them to buy something that’s bad for them under the guise of empowerment. And I plan on keeping an eye on them and calling them out when they do.

Nivea zet vrouw aan de kant

Bijna ieder reclameblok kom je ze op dit moment tegen. Nivea heeft een nieuw type deodorant, voor als het echt spannend wordt: stress protect. Dat belooft wat. We zien hoe een vrouw zich opmaakt om de deur uit te gaan. Ze heeft deze deo hard nodig. Top, fijn dat een vrouw iets actiefs en opwindends gaat doen! De Zesde Clan ging er goed voor zitten. Om vervolgens geconfronteerd te worden met een forse tegenvaller. Mevrouw doet niets. Ze zit in het publiek, bij een of andere televisieshow.

Wat?!? Waarom heeft ze die deo nodig, als ze niks doet? Hoezo stresszweet? Ze zit aan de kant en kijkt toe. Het is haar vriendje/echtgenoot die inspannend bezig is. Hij neemt deel aan deze tv show en moet klaarblijkelijk iets moeilijks doen om te winnen. Hij fronst zijn wenkbrauwen. De mannelijke presentator dringt aan. De spanning stijgt. Stress! Hij denkt na. Hij geeft het goede antwoord. Hij wint. Het enige wat mevrouw doet is haar armen omhoog doen en juichen. O wat fijn dat ze de wereld nette droge oksels kan tonen, want stel je voor dat je zweet ziet bij een vrouw.

Nivea plaats de vrouw letterlijk aan de zijlijn. Ze doet niet mee. Hij is actief, zij is reactief. Nivea herhaalt hier een wijd verspreide, conservatieve overtuiging over mannelijkheid en vrouwelijkheid. Het merk zet de klok terug naar de jaren vijftig. Bah!

Dat mooie bikinilijf heb je nu al

Het warme weer komt eraan, en prompt begint het jaarlijkse gelazer over een bikini klaar lijf. Zo’n lijf heb je niet, nee, daar moet je hard voor werken. Wij vrouwen moeten alles ontharen behalve het haar op ons hoofd, we moeten streng op dieet om af te slanken, we moeten aan de zelfbruiners, zorgvuldig badkleding uitkiezen, onze voeten extra verzorgen en teennagels lakken. Pas als we dat en meer allemaal gedaan hebben, mogen we misschien naar het strand en ons daar in het openbaar vertonen. Want tsja, vrouwenlijven, getver!!!!

Het bikiniklare lijf. De fotograaf houdt het hoofd zorgvuldig buiten beeld, want als je gaat nadenken en je realiseert wat je allemaal moet doen om zover te komen ren je gillend weg. En dan kunnen fabrikanten niks aan je verdienen.

En waarom? Veel bladen doen net alsof maandenlang je lijf aanpakken een natuurwet is, maar af en toe licht iemand een tipje van de sluier op. Zoals Nicole Litjes, hoofdredacteur van Fabulous, een blad van cosmeticaketen Douglas. Ze schrijft in het voorwoord van dit reclameblad:

Over een paar weken ga ik met vriendinnen naar de zon en zij – en ikzelf ook- verwachten natuurlijk dat ik me dan volledig ‘zon-klaar’ zal vertonen. Dus ik ben druk aan het smeren en prepareren.

Wat als Litjes niet druk zou smeren en prepareren. Wat zou er dan gebeuren? De Zesde Clan probeert zich dit voor te stellen. ‘Zeg Nicole, we hebben het er over gehad met elkaar, maar je kunt niet mee op vakantie. Je bent te dik, te bleek en te harig.’ Wat?!? Maar ik ken je al twintig jaar! Ik heb je door je nare echtscheiding heen gesleept, we gaan al tien jaar samen naar het strand, hoezo kan ik nu niet mee? ‘Tsja Nicole, we kunnen ons niet in jouw gezelschap vertonen hoor. Je bent niet zon-klaar.’. ‘Maar… maar… ik heb een verantwoordelijke baan als hoofdredactrice, ik hou van romans van Mensje van Keulen, ik ben een goed mens…’ ‘Dat maakt niks uit. Had je je teennagels maar moeten lakken in de nieuwste modekleuren. We willen niet dat je mee op vakantie gaat, punt uit.’

Wat voor vriendinnen zijn dat? Hoe komt het dat alles wat de persoonlijkheid van een mens uit maakt, gereduceerd wordt tot wel of geen vetrolletjes? Wat houdt vriendschap in als een haartje op de verkeerde plek meteen leidt tot uitsluiting en gevoelens van schaamte?

Het antwoord staat een paar pagina’s verderop. Een hele industrie staat klaar om je ‘zon-klaar’ te maken. Alleen al je benen vergen minimaal vier weken voorbereiding. Douglas vindt dat vrouwen daarbij gebruik moeten maken van een Firm Corrector van Biotherm (48 euro), een Slimming Anti Cellulite crème (20 euro) of een Lift-Minceur (47 euro), een Buttock Enhancer (25 euro), zelfbruiners van gemiddeld 37 euro, een Leg Fluid (29 euro) en als finishing touch een Phyto-Touche Gel Teinté Corps van 74,50 euro. Totaal bijna driehonderd euro, alleen al voor je benen. Kassa!

Het is de oude truc: zorg ervoor dat je je schaamt voor je lijf, haal er sociale controle bij (‘vriendinnen’ die verwachten dat je zon-klaar bent, want anders dan), en maak dat je allerlei producten aanschaft. Niet alleen Douglas brengt deze boodschap, maar ook Marie Claire, Libelle, Cosmopolitan, Elle, noem ze maar op. Ieder jaar kun je de klok erop gelijk zetten. Zelfs een redelijk serieus opinieblad zoals Elsevier doet mee. Is jouw haar al zomerklaar? Zijn jouw benen al zomerklaar? Is je lijf al zomerklaar? Nou? NOU?!?!

Internetmagazine Jezebel stelt een alternatieve aanpak voor. Die komt neer op: laat ze oplazeren, ‘just rock what you got’. Wie weet kan dat helpen. Of neem een voorbeeld aan Emer O’Toole die 18 maanden geleden besloot al haar haar overal gewoon te laten groeien, zonder dat er iets ergs gebeurde. Mensen hielden en houden nog steeds van haar! O, en damesbladen met hun dieetterreur mijden als de pest kan ook vast geen kwaad. Want dat felbegeerde bikinilichaam? Dat heb je nu al. Da’s gewoon je eigen lijf, zoals het is.

Lego sluit meisjes op in roze keurslijf

We moeten met Lego spelen aantrekkelijk maken voor meisjes! Dus snel, in januari 2012, met een nieuwe serie Legosets gekomen. Met een sprookjesland waar de meiden zich een prinsesje kunnen voelen en aan de hand van vijf verschillende personages, met hun eigen achtergrond, een schoonheids salon kunnen bouwen, of een parfumlaboratorium. De kleur roze komt vaak terug, en de Legopoppetje kregen rondingen, inclusief borsten. Want dat willen meisjes! Is dat echter wel zo? Volgens de New York Times is de strategie van Lego helemaal niet zo vanzelfsprekend. Steeds meer mensen beginnen het roze ghetto zat te worden.

Lego, links reclame uit de jaren tachtig, rechts de bimboficatie anno 2011.

De auteur van het stuk in de New York Times, Peggy Orenstein, heeft blijkbaar goed opgelet toen ze het boek ‘ Waarom we allemaal van Mars komen’ van Cordelia Fine las. Fine doet daarin twee zaken: slecht uitgevoerd onderzoek naar sekseverschillen aan de kaak stellen, en duidelijk maken dat er wel degelijk verschillen zijn tussen mannen en vrouwen, maar dat die verschillen in natuurlijke aanleg veel kleiner zijn dan we denken. En veel flexibeler. Want mensen zijn gemaakt om zich aan te passen aan veranderende omstandigheden.

Orenstein vraagt zich dan ook terecht af of het onderzoek van Lego wel klopt. De bestaande cultuur kan kleine sekseverschillen versterken en uitvergroten. Bovendien constateert ze net als Fine dat kinderen al op jonge leeftijd doorhebben dat de omgeving van meisjes iets anders verwacht dan van jongens. Ze doen al snel hun uiterste best om het gewenste gedrag te vertonen. Lego kan dus inderdaad gezien hebben dat meisjes anders spelen, maar heeft de firma wel goed verder gekeken? Er bestaat zoiets als sociaal wenselijke antwoorden, sociaal wenselijk gedrag, en een goede onderzoeker let daarop.

Volgens de New York Times kan Lego juist schade aanrichten met de exclusieve meisjes-aanpak:

Traditionally, toys were intended to communicate parental values and expectations, to train children for their future adult roles. Today’s boys and girls will eventually be one another’s professional peers, employers, employees, romantic partners, co-parents. How can they develop skills for such collaborations from toys that increasingly emphasize, reinforce, or even create, gender differences? What do girls learn about who they should be from Lego kits with beauty parlors or the flood of “girl friendly” science kits that run the gamut from “beauty spa lab” to “perfume factory”?

Daarnaast constateert Sociological Images nog iets anders.Tot de jaren tachtig bracht Lego z’n speelgoed met gender neutrale reclames onder de aandacht. Vanaf de jaren tachtig veranderde dit. Lego koos voor jongens. Die strategie redde het bedrijf in 2005 uit een slechte economische situatie, maar veroorzaakte tegelijkertijd een probleem: de meisjes verdwenen. Help, wat nu??? Volgens Sociological Images reageerde Lego op een foute manier op die vraag:

They have deliberately designed products that they expect will appeal to boys and included boys almost exclusively in their marketing material. Today Legos are shelved in the boy aisle is most toy stores. […] Now, stuck with only 50% of the kid market, they’re going after girls by overcompensating.  And, to top it all off, they’re shaking their heads and doing “science” to try to figure out girls, as if they’re some strange variant of human that regular humans just can’t get their head around. In fact, girls don’t feel like the toy is for them because Lego has done everything in its power to ensure that they will not.

Het lijkt er sterk op dat Lego niet zo goed wist wat te doen, en in klassieke marketingfouten vervalt bij het benaderen van meisjes en vrouwen.  Vele firma’s gingen Lego al voor. Consumenten zijn niet gek. Kleur het roze en het is voor de vrouwtjes roept veel irritatie op. Ook in geval van Lego zijn de eerste reacties op de nieuwe lijn al binnen. Niet verrassend zijn veel mensen niet erg blij met de nieuwe Legospullen voor meisjes. Een typisch voorbeeld:

…you lost me at “taller and curvier.” I’m not against “stuff for girls” but this line is already hitting several sour notes. I don’t understand what exactly is wrong with the regular female minifigs. Legos are blocky, that’s the point. My Lego does not need protruding breasts.

Lego weet wat meisjes willen. Want dat hebben ze onderzocht.

Aan dit soort kritiek zie je dat het verzet tegen stereotiepe marketing voor meisjes en vrouwen toeneemt. En actie loont. Engeland kent sinds een paar jaar de campagne Pink Stinks. De activisten van deze beweging hebben onlangs bereikt dat een van de grootste speelgoedketens afscheid neemt van de aparte secties voor jongens en meisjes. Voortaan deelt de winkel speelgoed in naar soort activiteit. Bart Smit, Intertoys, misschien willen jullie dit goede voorbeeld volgen?

Reclamepolitie wijst aan wie wat mag eten en drinken

Cider is cider, zou je zeggen. Maar nee, reclamemakers hebben bepaalt dat Jillz cider voor vrouwen is, en Strongbow cider voor mannen. Ze vallen daarbij terug op de meest stereotiepe beeldvorming over de seksen die je maar kunt bedenken. Die houding rukt op, signaleert de Globe and Mail in een reportage. Geen voedingsmiddel is veilig voor de genderpolitie.

Volgens onderzoeker James Wilkie van de Northwestern Universiteit van Illinois komt dat doordat de hele samenleving doordrenkt is van het denken in de tweedeling man-vrouw:

This kind of thinking is so ingrained in our society and is applied so frequently on a daily basis, he says, “we tend to almost reflexively apply it to things that perhaps it’s not relevant to apply it to.” In a study published last year, he examined how such perceptions affect people’s food choices. Men, more than women, he found, tend to be more concerned about choosing foods that conform to gender norms. For instance, they often choose rib-eye steaks, gravy and dishes described as “hearty” over supposedly feminine foods like salads.

Dat vooral mannen gevoelig zijn voor de aanpak van reclamemakers is logisch. Het sluit namelijk mooi aan bij eerdere bevindingen dat het vrouwelijke geen status geeft. De keerzijde daarvan is dat iets mannelijks juist wel statusverhogend werkt. Voor vrouwen is het daarom veel makkelijker om toch een ‘mannenproduct’ te gebruiken dan andersom. Vrouwen kunnen er in sociaal opzicht namelijk op vooruit gaan als ze mannelijke producten gebruiken. Voor mannen betekent de associatie met het vrouwelijke echter een verlies van status.

Reclamemakers spelen daar handig op in. Ze gebruiken de kleur roze, tonen giebelende shoppende meiden, enzovoorts. Geen enkele man die zich wil associëren met zulk verwijfd gedoe. Nee, je moet je mannelijkheid bewijzen. Bijvoorbeeld door als een harige oermens schreeuwend naar je biertje te rennen, of dat grote stuk rood vlees op je bord te gooien.

De rolpatronen nemen zulke vormen aan dat mensen zich genoodzaakt zien zelf voor enig tegenwicht te zorgen. Zo kent Nederland de site Vrouw en Bier, omdat oprichtster Fiona de Lange het zat was dat grote biermerken zich bijna alleen op mannen richten en vrouwen bewust buiten sluiten. Denk aan de campagne ‘Ons Bier’, waarbij in woord en beeld bleek dat ‘ons’ alleen sloeg op mannen. Ze wil opkomen voor het recht van vrouwen om ook een biertje te drinken, zonder lastig gevallen te worden met rolpatronen en seksisme.

Een andere effectieve campagne was en blijft Beperkt Houdbaar, waarin documentairemaakster Sunny Bergman het verstikkende schoonheidsideaal fileerde. Veel reclames zijn op die idealen gebaseerd. Vrouwen moeten op iedere calorie letten want stel je voor dat je te dik zou worden. Lijnen moet je, liefst met speciale ontbijtgranen. Oh, en vrouwen moeten vooral veel yoghurt eten voor een minder opgeblazen gevoel, enzovoorts.

Beperkt Houdbaar schetst de gevolgen van dit klimaat. Zelfhaat, afkeer van je eigen lichaam, en de run op plastische chirurgie om alsnog iets te doen aan dikke dijen en lubberende buikjes. Door deze gevolgen te schetsen worden mensen zich (hopelijk) meer bewust van de manieren waarop reclamemakers je hun producten willen verkopen. Kennis is macht…

UPDATE Vers van de pers: het Amerikaanse frisdrankmerk Dr Pepper heeft een calorie arme variant gemaakt voor mannen, en promoot dit drankje door gespierde mannen te tonen die stoere dingen doen in een oerwoud, én door als slogan te gebruiken dat het NIET voor vrouwen is. Expliciet. Dit geheel gaat vergezeld van een Facebook campagne waaraan alleen mannen deel kunnen nemen:

A Facebook page for the drink contains an application that allows it to exclude women from viewing content, which includes games and videos aimed at being “manly.” For instance, there’s a shooting gallery where you shoot things like high heels and lipstick, for example. There is also a “man quiz” with questions on activities like fishing and hunting.

Vrouwen, rot op of we schieten je neer. Wat een fijne reclamestrategie. Benieuwd wanneer die trend overwaait naar Nederland….

Gezondheid met een flinke dosis gender

Weblog Sociological Images heeft het weer voor elkaar. In een prachtig bericht toont de site haarfijn aan hoe het rond 1922 in de V.S. zat met mensen en gezondheid. Vrouwen moeten fit zijn om jong en mooi te blijven (en gezonde kinderen te baren voor hun man.) Voor mannen is het belangrijkste dat ze met fitness spieren kweken en hard kunnen werken. Anno 2011 is er weinig veranderd. Mannen moeten nog steeds energiek zijn en spieren kweken. Voor vrouwen is de nadruk op kinderen baren wat afgezwakt. Het gebod is nu vooral: gij zult gewicht verliezen.

Mochten vrouwen denken dat ze ooit onder het fitness regime uit konden komen, dan hadden de Amerikaanse reclamemakers in de jaren twintig een duidelijke boodschap voor haar:  ‘Every woman has a figure problem’.  Daarom moeten vrouwen producten aanschaffen die haar figuur corrigeren. Zoals een gordel, of etenswaren met wormen erin – die eten dan van binnenuit mee, zodat ja als vrouw wat makkelijker kon afvallen. Iew!

Maar wacht, afvallen? Gewicht verliezen? Neeeeee!!! Rond 1960 vond men het juist een probleem als je te mager was. Allerlei adverteerders schreven horrorverhalen over mannen die te magere vrouwen met geen tang aan wilden raken. Met allerlei voedsel of kledingstukken met opvulling moesten vrouwen proberen juist een voller figuur te bereiken. Over tegenstrijdige berichten gesproken….

Slechts één boodschap blijft hetzelfde: een vrouwenlichaam is nooit ok en moet altijd met allerlei producten verbeterd worden. Alleen met product X kun je enigszins acceptabel voor de dag komen. En dan nog zul je het waarschijnlijk altijd afleggen tegen de schoonheidsnormen die de huidige westerse samenleving voorschrijft aan vrouwen. Want met zulke smerige oksels en dat enge gebiedje daar beneden tussen je benen ga je het echt niet redden in het leven…

Suit Supply doet het zonder hoofd

Weet je wat, moeten ze bij Suit Supply gedacht hebben: we kwamen er mee weg toen we vrouwen in pornostandjes zetten om onze pakken te verkopen, dus we kunnen nog wel een stapje verder gaan. Waarom de vrouw zien als mens? We hebben genoeg aan haar blote lichaam, zonder hoofd. Of nee, niet eens als lichaam. Een onderdeel is genoeg. Een gladgeschoren been. Of een paar billen.  en daar staat dan een geheel geklede man bij. In pak. Lachen man! Nee, niet het mannelijke fotomodel. Die staat tussen al die blote onderdelen nog steeds verdwaasd te kijken alsof hij niet weet wat hem overkomt.

Woordenwolk geeft stereotypen vorm

Briljant idee: ga naar de site Wordle, type in welke woorden adverteerders gebruiken in speelgoedreclames, en vergelijk op die manier welke termen reclame bureau’s gebruiken om jongens en meisjes aan te spreken. Weblog Achilles Effect deed het, en de resultaten logen er niet om.

Voor jongens in de leeftijd van zes tot acht jaar oud:

En voor de meisjes:

Zoals de auteur van het weblog schrijft: duidelijke taal, commentaar overbodig.

Het einde van de wereld is nabij

De loonkloof, anti abortus fanaten, de groeiende invloed van de SGP in de Nederlandse regering, raden van bestuur die voor 98 procent uit mannen bestaan, erg? Welnee. Wacht maar totdat katten een duim laten groeien! Dan is het einde van de wereld pas echt nabij!!!

Unilever functioneert in parallel universum

Unilever moet wel functioneren in een parallel universum en bevolkt worden door marsmannetjes. Een andere verklaring is er niet voor de hierna volgende mailwisseling. De Zesde Clan hekelde een paar dagen geleden een nieuwe reclame in het blad Allerhande voor Blue Band, een merk van Unilever. De campagne voert meisjes op als zorgzame verpleegsters en jongens als stoere brandweermannen. Met andere woorden: het bedrijf haalt de meest afgesleten cliché’s over jongens en meisjes van stal die je maar kunt bedenken, om hun boter te promoten. De Zesde Clan mailde een klacht met die strekking naar de klantenservice van Blue Band / Unilever. Dit was het antwoord:

Graag komen we terug op uw e-mail over het nieuwe kookboekje van Blue Band.

Wij stellen het zeer op prijs dat u de moeite hebt genomen ons uw bevindingen door te geven.

Met het nieuwe Blue Band Beroepen Kookboek is het onze bedoeling om moeders en vaders te helpen hun kinderen beter te laten eten door inspirerende en leuke gerechten aan te bieden, die aansluiten op de belevingswereld van kinderen. 

We hopen u met een volgend Blue Band item wellicht meer aan te spreken,

Met vriendelijke groet,
Blue Band Consumer Service

Mevrouw T. de Keijzer

 WTF??!!!???

Unilever begint jaar met belegen stereotypen

Ja hoor, daar zijn we weer. Jongens? Stoer, brandweer. Meisjes? Zorgzaam, verpleegster. Unilever schreeuwt deze stereotiepe boodschap van de daken in een campagne in het blad Allerhande, met vette koppen en grote foto’s van de jongen en het meisje in kwestie. De enige kniebuiging voor de moderne tijd komt in de kleine lettertjes van de advertentietekst. Daarmee dekt het bedrijf zich keurig in. Het seksisme van de reclame wordt daardoor een stuk geraffineerder en lastiger te bekritiseren.

Bedrijven weten dat dit soort reclames niet meer kunnen. Daarom pakken multinationals het tegenwoordig wat subtieler aan.

Hoe lezen mensen advertenties? Hier is uiteraard onderzoek naar gedaan, het meest recent nog door Cebuco bij vier campagnes in dagbladen. Uit de resultaten blijkt dat in het meest gunstige geval 49% van de mensen een advertentie echt leest. De andere helft scant pagina’s en ziet alleen de grote koppen en grote foto’s.

Van die wetenschap maakt Unilever handig gebruik. De kop en foto van de campagne voor Blue Band leggen de link tussen stoer = jongen en zorgzaam = meisje, met bijbehorende stereotiepe beroepen. De kleine lettertjes geven de firma alle ruimte om kritiek weg te wuiven. Want wat staat daar voor de aandachtige lezer? Bij de foto met het meisje luidt de aanhef: ,,Verpleegster, boer, danseres… wat ze ook willen worden….” Bij de foto met de jongen gaat de tekst als volgt: ,,Brandweerman, fotomodel, dierenarts, wat ze ook willen worden…” 

Dus zie je wel, kan het bedrijf kraaien, wij zijn juist hartstikke progressief. Een jongen als fotomodel doorbreekt stereotypen, en een meisje als boer ook. Zie je wel, niets aan de hand. Maar dit is hypocriet. Want die tekst wordt door meer dan de helft van de mensen niet gelezen. De opvallende kop en foto kan daarentegen iedereen zien. Dit gedeelte bevat de kernboodschap van de reclame en is het meest effectief. En juist dit belangrijkste element van de reclame bevestigt de oude rolpatronen. De kleine lettertjes vormen niet meer dan een schaamlap voor ouderwets seksisme.

Dit seksisme zet zich door in de voeding waar de kop naar verwijst. ‘Zorgzame verpleegsters eten volkoren’, stelt Blue Band, terwijl de stoere brandweermannen hun vetten juist goed kunnen gebruiken. Dit haakt in op de manier waarop eten steeds meer als mannelijk of vrouwelijk wordt gepresenteerd. Denk aan de Snickers reep, de ‘brandstof voor mannen’, met Mister T als voorbeeld. Mannen mogen lekker vet eten. Snickersrepen. Fastfood. Grote stukken vlees. Macho! De energie die zulke voedingsmiddelen opleveren verbranden ze wel weer. Maar vrouwen en vet? Uh oh… Vrouwen moeten vet mijden als de pest, want daar worden ze maar dik van. Nee, zij hebben vezels nodig zodat ze goed kunnen p.. eh… een goede spijsvertering krijgen. Dus voor hen volkoren, via ontbijtgranen en speciale yoghurtjes.

Kom in actie!

Vanwege de niet-traditionele beroepen die in de kleine lettertjes staan, wordt het lastig er een echte zaak van te maken bij bijvoorbeeld de reclame code commissie. Maar je kunt wel degelijk in actie komen. Hoe? Door een klacht in te dienen bij Unilever zelf. De contactgegevens van alle merken staan hier. Als het om Blue Band gaat, kun je bellen met telefoonnummer 0800-2583226, of mailen. Via deze link kom je bij een pagina van de klantenservice. Na het invullen van het hoofdonderwerp (compliment, vraag of klacht) krijg je een formulier en kun je schriftelijk je klacht indienen. Het kost niets en je geeft een signaal af. Wil je nog verder gaan, dan kun je ook nog besluiten voorlopig geen Blue Band meer te kopen.

Reclame speelt bewust in op stereotypen

Heel lang geleden was Snickers gewoon een reep gevuld met noten en caramel. Totdat gisse reclamejongens het tijd vonden voor een metamorfose. De reep moest hip worden en liefst meer winst opbrengen. En omdat vrouwen nou eenmaal constant op dieet zijn was de nieuwe doelgroep duidelijk: Snickers moest een reep voor mannen worden. Hoe gaat dat in z’n werk? Markethings.net geeft een mooi kijkje in de keuken en laat zien dat fabrikanten met uitgekiende campagnes vrouwen wegjagen en mannen omarmen. Of omgekeerd,  natuurlijk. Onder het motto: ken uw vijand, weet wat er tegen u wordt ingezet, hier een paar voorbeelden.

Het drankje Jillz zet gewoon knappe mannen in om vrouwen letterlijk te verleiden tot kopen. De mannen worden niet bijgeleverd.

Markethings doet verslag van een bijeenkomst in oktober dit jaar. Gendermarketing stond centraal, en dat moesten de deelnemers weten ook. Mannen kregen een blauw entreebewijs, vrouwen een roze, zodat iedereen meteen wist hoe de vlag erbij hing. Vervolgens deed Mars verslag van de vermannelijking van Snickers. Wat deden ze? Op de bijeenkomst legden vertegenwoordigers van de firma het uit:

Waar houden mannen van? Uit onderzoek kwamen hier 6 dingen uit, waarschijnlijk erg herkenbaar, namelijk: vrouwen, gamen, uitgaan, auto’s, sport (maar geen korfbal) en muziek. Op deze zaken wordt dan ook op verschillende manieren ingegaan. Zo kon er een PSP worden gewonnen door een actiecode in te voeren, werden er awards uitgereikt op een playboy evenement en werd er aan het mannenevenement bij uitstek, de Zwarte Cross, meegedaan. Ook all time held Mr T, beter bekend als BA uit het A-team, wordt van stal gehaald om het stoere imago nog eens te onderstrepen.

Televisiehelden, sportevenementen, speciaal geselecteerde prijzen, onderzoek, alles haalt Mars uit de kast om duidelijk te maken dat de reep iets voor mannen is. Vrouwen, opzouten. Desondanks is het soms even zoeken voor een fabrikant om de juiste toon aan te slaan. Zo zocht wasmiddelenmerk Lenor naar de beste manier om vrouwen te paaien – mannen doen immers niets met kleding wassen. Markethings:

In eerste instantie werd er gedacht dat vrouwen zacht- en frisheid wilden en dat het product functioneel moest zijn. Bij nader onderzoek bleek dat vrouwen juist een soort van dagelijks luxe product wilden, “a Multi-sensorial, emotional experience”.

Dit resulteerde uiteindelijk in een campagne met glamourfoto’s van vrouwen gehuld in feestelijke gewaden, die aan een soort sluier ruiken. Je ziet haar denken oooooo wat heerlijk.

Ook brouwerijen richten zich door middel van stereotypen expliciet op mannen of vrouwen. Zo schrijft Adformatie over Amstel dat dit merk zich al jarenlang specifiek als een bier voor mannen presenteert. Het in de reclamesector gespecialiseerde blad interviewde de marketingmanager van Amstel, Maud Meijboom:

Meijboom: ‘Bij Amstel moet je denken aan  activiteiten die bij mannen passen. ‘De boel de boel laten, met de buurman barbecuen. Of samen voetbal kijken.’ Dat gevoel komt terug in de nieuwe campagne. ‘Hierin proosten vrienden in een typisch bruin café op Amstel: ‘fijn dat je er altijd bent’. Vriendschap staat altijd centraal bij Amstel.’

Leuk, die vriendschap, maar een element daarbij is dat vrouwen geen deel uit maken van de door barbecues en voetbal gedefinieerde mannenclub. Amstel is zich bewust van het risico dat vrouwen zich afkeren van het merk. Opnieuwe het artikel in Adformatie:

Meijboom: ‘In de jaren zestig liep een campagne die puur gericht was op mannen: Dit is de man, dit zijn bier. Door deze slogan voelden vrouwen zich gepasseerd. En dat wisten de mensen van Amstel pas nadat de campagne al een tijdje liep. Dat zal ons nu niet meer overkomen, omdat we alles vooraf kunnen testen. Onze commercials van nu, worden gepretest en daaruit blijkt dat ook vrouwen er wel de humor van inzien.’

Zou het echt? Of zijn we gewoon murw gebeukt door de constante herhaling van de meest tenenkrommende cliché’s over mannen en vrouwen? Of, nog een speculatie van de kant van de Zesde Clan: gaan deze fabrikanten er vanuit dat vrouwen wel mee blijven liften, zolang ze niet al te grof aan de kant worden gezet? To be continued… Ondertussen gaat De Zesde Clan even met een biertje op de bank een Snickersreep eten, terwijl manlief een scheut Lenor in de wasmachine gooit en effe een wasje gaat draaien.

België keurt reclame Suit Supply af

Wat eerder in Nederland en Engeland niet lukte, is in België nu een feit. De Jury voor Ethische Praktijken (JEP), de Belgische variant van de reclame code commissie, keurt de meest recente reclamecampagne van Suit Supply af.

Vier foto’s uit de serie tasten volgens de JEP de waardigheid van de vrouw aan. Het maatpakkenbedrijf moet deze beelden verwijderen van hun website. De rest van de campagne krijgt een ‘advies van voorbehoud’. Dit betekent dat de JEP Suit Supply dringend adviseert ermee te stoppen, maar dat het bedrijf mag besluiten door te gaan.

Vrouwenvereniging KAV nam in België het voortouw in de prostesten tegen de reclamecampagne. In een gesprek met dagblad De Standaard laat de vereniging weten blij te zijn met de uitspraak:

‘Wij moeten bijna uitentreuren uitleggen dat wij geen preutse nonnenvereniging zijn’, zegt communicatiedirecteur Brenda Deny. ‘We wilden het maatschappelijke debat aanvuren over pornochic in de reclame. Dat onze klacht ontvankelijk is verklaard, is natuurlijk de kers op de taart.’ […] De vrouw als lustobject, onderdanig aan de man, is trouwens een stereotiep dat niet alleen onrecht doet aan vrouwen, maar ook aan mannen’, aldus nog Deny. De KAV kreeg de afgelopen week, sinds haar klacht bekend raakte, veel mails van mensen die hun steun betuigden.

Zoals verwacht reageert Suit Supply defensief. De argumenten worden steeds gekker. Zo verklaart het bedrijf deze keer dat het niet vreemd is dat de vrouwen op de foto’s weinig aanhebben, want Suit Supply maakt geen kleding voor hen. Directeur Fokke de Jong wil in beroep gaan tegen de uitspraak van de JEP. De Jong is het oneens met het oordeel van de jury. De Standaard meldt dat het bedrijf de vier gewraakte foto’s uit de serie ook nog steeds op de website heeft staan.

Speelgoedreclame jaagt jongens en meisjes naar hun eigen hoek

Sinterklaas! Kerstmis! Vaak betekent dat cadeautjes kopen, voor kinderen. Maar waar kun je dan uit kiezen? Feminist Frequency keek naar reclames op Cartoon Network en Nickelodeon en zag alle oude cliché’s voorbij komen. Jongens? Wapens, auto’s, agressief buiten spelen, kracht uitstralen. Meisjes? Roze, lief, zacht, lekker binnen poppen aankleden en als je al buiten komt, dan alleen om te zijn, niet om iets te doen. Kijk zelf maar:

O ja, en hier gaat zeventien miljard dollar naartoe, aan dit soort filmpjes om jongens en meisjes in hun genderkorset te drukken. Of ze daar nou in passen of niet. Dus voordat je de roze strijkset voor het meisje koopt, en het piratenzwaard voor een jongen, denk even aan de onderliggende boodschap. Wijk als het kan uit naar iets wat niet zo duidelijk jongen of meisje schreeuwt. Het kan!

Suit Supply krijgt nu ook klachten in België

Na Nederland en Engeland zijn nu ook Belgen bij hun officiële instanties gaan klagen over de blote vrouwen campagne van het bedrijf Suit Supply, meldt De Standaard. De Katholieke vrouwenbeweging KAV protesteerde bij de Jury voor Ethische Praktijken (JEP) inzake Reclame tegen de foto’s. In Nederland heeft de reclame code commissie de klachten inmiddels afgewezen.

Deze afbeelding van een vrouw is volgens de reclamecommissie respectvol genoeg. Bedankt jongens!

De Belgische vrouwenorganisatie KAV noemt de campagne van het maatpakkenbedrijf ‘pornochic’. De organisatie vindt de foto’s bovendien vernederend voor vrouwen. Ook vreest KAV dat de geseksualiseerde beelden het zelfbeeld van vrouwen en meisjes aantasten. De Belgische variant van de reclame code commissie buigt zich volgende week over de klachten.

Inmiddels is in Nederland bekend geworden dat de reclame code commissie de pornochic van Suit Supply prima vindt. In haar uitspraak schrijft de commissie dat de campagne onmiskenbaar seksueel getint is. Maar de beelden zijn niet zodanig dat ze de grenzen van de goede smaak, het fatsoen of de zeden overschrijden. Ook vindt de commissie niet dat de foto’s getuigen van een gebrek aan respect voor vrouwen. Kortom, de campagne is niet erg genoeg om te verbieden.

Suit Supply is hier blij mee. Het bedrijf houdt al weken vol dat de foto’s de vrouwen afbeelden als gezaghebbende muzes en dat ze de controle over de situatie houden. En iedereen die moeite heeft met de seksuele lading, zal wel gefrustreerd zijn en de eigen negatieve gevoelens op de beelden projecteren.

De commissie velde dit oordeel op 22 november. Klagers hebben nog tot eind november om in beroep te gaan tegen de uitspraak. Ondertussen schijnt Suit Supply mensen per mail te benaderen met reclame voor hun pakken. Eén van de vrienden van de Zesde Clan ontving zo’n bericht. De Zesde Clan geeft zijn antwoord hier in z’n geheel weer. Misschien een suggestie voor anderen? De vriend schreef:

Zonder de erotische prikkeling van een naakte vrouw, geportretteerd als een gezaghebbende muze, zult u mij niet over de streep krijgen. Mijn excuses…

Hahahahhaa!

Suit Supply stuit op steeds meer verzet maar wijt dit aan ‘projectie’

Walgelijk, was de reactie van veel Nederlanders op een campagne met blote vrouwen van Suit Supply. De Reclame Code Commissie ontving zoveel klachten over de foto’s van het maatpakkenbedrijf, dat de commissie de zaak inmiddels in behandeling heeft en binnenkort gaat beoordelen of de campagne door de beugel kan of niet. Suit Supply blijft ondertussen iedereen die kritiek heeft, uitmaken voor vuilnis. Nu het argument dat alleen zure feministen kritiek hebben van tafel is, gooit woordvoerder De Jong het op ‘projectie’ van mensen die erotiek niet aankunnen.

Suit Supply heeft inmiddels in alle grote steden billboards behangen met de beelden behorende bij hun campagne “shameless’. De foto’s tonen steevast half ontklede vrouwen. De in pak gestoken mannen in hun gezelschap negeren hun blote borst, of tillen met een ongeïnteresseerde uitdrukking op hun gezicht het rokje van de vrouw op, zo van ‘getsie, wat zou daar onder zitten’. Deze beelden riepen zoveel weerstand op dat de reclame code commissie de klachten niet apart kan behandelen. De commissie koos een aantal representatieve klachten uit de stapel, en gaat de campagne aan de hand van die voorbeelden behandelen.

Nederland staat daar niet alleen in. Ook in Engeland en België stuit de campagne op verzet. De reacties van de Engelsen zijn nog heftiger dan die van de Nederlanders, meldt het AD. De Engelsen noemen het een seksistische campagne, die vernederend is voor vrouwen. Ook daar regent het klachten. Helaas kan de Engelse variant van de reclamecommissie weinig doen, omdat de gewraakte foto’s in winkels hangen. Dat is eigen terrein en dus kan alleen de eigenaar van de winkel de aanstootgevende reclame verwijderen. België heeft tijdens het schrijven van dit stuk nog geen officiële klacht ingediend. Maar inmiddels meldt de Belgische krant De Standaard al wel dat de campagne ook daar veel Belgen in het verkeerde keelgat schiet.

Niet zo vreemd dat zoveel mensen de beelden afwijzen, schrijven Adinda Veltrop en Niels Vonberg in een opiniestuk in de Volkskrant . Het gaat niet om de seksuele lading. Het gaat erom dat de foto’s bol staan van de macht en de dominantie van de man, signaleren zij. Die man pakt wat-ie wil en de vrouw neemt nergens aan deel. Zij staat of ligt daar maar te staan of te liggen, als een sjiek gebruiksvoorwerp voor de man. Veltrop en Vonberg:

Wij vragen ons dan ook af: is dit de representatie van mannelijkheid waar mannen zich mee willen identificeren, zodat ze naar een winkel lopen om wat te kopen? Nemen wat je wilt, ook al krijg je daarbij niet eens contact met een persoon die vervolgens als decoratie stuk wordt gebruikt? Dat is geen verwijt van een aantal castrerende, lesbische feministen, maar een eerlijke vraag. Wie durft daar schaamteloos en respectvol over in discussie te gaan?

Niet Suit Supply. Die firma blijft iedereen die kritiek heeft de mond snoeren met kulargumenten. Eerst zouden alleen zure feministen tegen de campagne zijn. Nu dat argument onhoudbaar is geworden vanwege de massaliteit van het aantal klachten, gooit woordvoerder Fokke de Jong het in de Standaard over een andere boeg. Bij hoog en laag beweert hij dat de vrouwen op de foto de controle houden over de situatie. Huh??? En verder:

,, Je hebt al een seksuele fantasie nodig om de seksuele context van die foto’s te begrijpen. […] Er zijn ook mensen die zich afvragen wat die erotische spanning in hemelsnaam te maken heeft met mode, maar het heeft er juist alles mee te maken. We kleden ons toch niet alleen om onszelf warm te houden? Mensen die vinden dat dit onrespectvol is, doen aan projectie, want zij denken er al het onrespectvolle zelf bij. Hun kritiek zegt meer over hun eigen fantasie dan over mijn foto’s.’

Oooo, dus we beelden ons maar wat in. Beelden van vrouwen die van achteren worden genomen door een man in een pak zijn helemaal niet seksueel. Neee, het is de normaalste gang van zaken en mensen die het ervaren als vernederend en seksistisch, vullen dat zelf in. Maar in plaats van onszelf onmiddellijk naar een psycholoog te slepen, om hier mee om te leren gaan, hebben we kritiek op die arme Suit Supply mensen.

Geloof jij dat? Dan gelooft De Zesde Clan het ook. Erg sneu dat de firma zo op kritiek reageert. Erg sneu dat ze niets doen met de ziekelijke hang naar mannelijke dominantie die uit de foto’s spreekt. Dat zegt meer over henzelf, dan over de kritikasters.

Palm laat vrouwen in de steek

Palm houdt niet meer van vrouwen. Tussen al die ‘Ons Bier’ joelende macho mannen was Palm altijd een oase van ambachtelijkheid, met sfeervolle beelden van paarden in een idyllisch boerenlandschap met wuivend graan en zo. Geen woord over mannen en vrouwen, en als vrouw kon je je gerust aansluiten bij het merk en een Palmpje pakken. Maar helaas, Palm dumpt ons. Wij hebben afgedaan. Voor de zoveelste keer in bierland.

Palm sluit aan in de rij biermerken die mannen centraal stellen en vrouwen reduceren tot zeur of keukensloof.

De Zesde Clan hoorde het onaangename nieuws gisteren. Toen zagen we voor het eerst het nieuwste spotje van Palm. Dat liet aan duidelijkheid niets te wensen over: twee mannen gaan op het oorlogspad. Ze rennen een bioscoop in en brullen dat de mannen zich moeten onttrekken aan die vreselijke zwijmelfilm waar ze van hun vriendin naartoe moesten. Het is een rotfilm, bovendien, zij gaat er met een ander vandoor, de sloerie. Dus je mist niks als je NU meekomt en lekker met de andere kerels bier komt drinken. Dump je vriendin, dat blok aan je been met haar slechte smaak, en wordt weer een vent!

Dat was even schrikken. Heineken kotste ons al eerder uit. Bavaria mogen we alleen drinken als we een goddelijk lijf hebben en in een oranje minijurkje passen. Over Ons Bier, slegs vir mannen, zullen we het al helemaal niet hebben. Bij Palm waren we nog welkom, maar zelfs dat is nu verleden tijd. 

Palm, wat hebben wij vrouwen je aangedaan dat je ons opeens reduceert tot een stel onaangename wijven? Waarom zijn wij het blok aan de been van de man?  Wat hebben wij misdaan? Laat het ons weten. Dan is er misschien hoop dat het ooit nog goed komt. Want zoals het er nu voor staat is Palm opeens verboden terrein geworden voor ons vrouwen, net als al die andere merken. En dat begrijpen we niet. Help ons!

Protesteren tegen Suit Supply = je bent een humorloze feminist

Waar o waar komt toch de haat vandaan? Sommige mensen protesteren tegen de bewust procerende blootcampagne van Suit Supply, en meteen geeft Spits alvast een voorzet door als kop te kiezen dat feministen boos zouden zijn over het gebruik van naakte vrouwen in de reclame van de pakkenfabrikant. Met als intro dat het alleen verzuurde tuinbroekendraagsters zijn die zich hier niet prettig bij voelen.

Waarna de anonieme commentaren losbarsten. Dat feministsisch maandblad Opzij melding maakt van de protesten is voldoende om alle stereotypen van stal te halen. Inderdaad, alleen humorloze kenau’s kunnen dit niet waarderen. Rot op en ga gestenigde vrouwen in islamitische landen redden, in plaats van je hier over op te winden, is de teneur. O ja, en niet te vergeten de andere cliché’s. Bh’s verbranden. Tuinbroeken dragen. Verzuurd, humorloos.

In ieder geval is de strategie duidelijk: eerst de klagers brandmerken als feministen, dan de feministen afschilderen als fanatici die afgedaan hebben, en vervolgens dwaalsporen uitzetten. Zo van de man wordt eigenlijk als lustobject neergezet, ha ha ha, enneh, het stelt niks voor, ga liever over iets praten wat er écht toe doet.

Nog meer beelden van de vrouw als een redelijk gezaghebbende muze.

Ondertussen biedt de controverse een mooie gelegenheid om de foto’s van de campagne nog eens te publiceren. En waarom ook niet. Zoals een vriend van de Zesde Clan al signaleerde: Suit Supply wilde vrouwen helemaal niet neerzetten als lustobject. Welnee. BN De Stem citeert directeur Fokke de Jong, die eerst zegt dat er geen sprake is van ophef en zich vervolgens, één zin later, laat ontvallen dat het aantal reacties hem tegenvalt. Hij had blijkbaar méér ophef verwacht. Wat vreend is, want volgens De Jong zijn de vrouwen afgebeeld als ‘redelijk gezaghebbende muzes’. Dus dat zou het okee moeten maken om ze bloot af te beelden en zo.

Maar als die reclamecampagne werkelijk zo smaakvol en respectabel is, hoef je je niet zo op te winden over kritiek. Dan is het niet nodig iedereen die het waagt vraagtekens te plaatsen bij de campagne, neer te sabelen met schrikbeelden uit de oertijd. Dat dit wél nodig is, en hard ook, geeft wel aan hoe bang de commentatoren zijn dat hun verdediging van deze goedkope ranzigheid gezien wordt voor wat het is: ranzigheid.

Suit Supply in de bocht

Vrienden van de Zesde Clan stuurden reclame door van Suit Supply, met de onsterfelijke mededeling: ” Koop dit pak, zodat je vrouwen met blote tetten kunt negeren!” Inderdaad. Verder commentaar lijkt de Zesde Clan overbodig.

Suit Supply

Omo houdt meisjes binnen

Gisteren zag ik ‘m dan, een nieuwe reclame van Omo. Voor progressieve beeldvorming moet je natuurlijk nooit te rade gaan bij wasmiddelenfabrikanten. Toch vraag ik mij af of deze reclamemakers onderhand doorhebben dat we in het jaar 2010 leven. De reclamespot werpt ons namelijk weer keihard terug in de jaren vijftig.

Hier hoor je thuis volgens de reclame.

Wat zien we? Omo wil bij vlekkenexperts te rade gaan hoe het nou zit met de kracht van het zoveelste product van dit merk. De reclame toont twee jongens en een meisje. De jongens staan buiten in de zon en hebben kleding aan vol grasvlekken en modder. Het meisje? Die staat in de keuken, met op de achtergrond haar moeder, in een kom te roeren. Bij haar zitten er chocoladevlekken op haar kleding.

De reclame eindigt ermee dat een moegespeeld jongetje van zijn moeder een lekker schoon shirt aan krijgt. Wat een heerlijk leven voor jongens. Je mag lekker buiten spelen, vrijheid, blijheid, en als je thuiskomt wacht daar een schoon shirt van je moeder en een versgebakken chocoladetaart van je zusje. Misschien had het zusje ook liever buiten gespeeld. Maar dat vermeldt deze retro commercial niet.