Tag Archives: PVV

De Gereedschapskist: de Latte-aanval

Wat maakt dat de standpunten van mensen zoals Donald Trump en Geert Wilders zoveel effect hebben? Waarom kan een populistische partij met aantoonbare leugens een Brexit voor elkaar krijgen, terwijl linkse kandidaten het onderspit delven? Dat zou zomaar het gevolg kunnen zijn van de zogenaamde ”Latte libel”, oftewel Latte aantijgingen, betogen enkele politieke commentatoren. Zolang links daar geen antwoord op heeft, kunnen demagogen er met de macht vandoor gaan, vrezen ze.

Alex Frankel vat de theorie prachtig samen. Ik zie dit als een must-read, omdat het artikel goed uitlegt waarom types zoals Trump en Wilders scoren, terwijl met name vrouwelijke kandidaten extra kwetsbaar zijn in een strijd met zo’n rechts-autoritaire populist.

Hoe gaat het in zijn werk: de rechtse populist, meestal een blanke man, bestijgt een podium, grijpt een microfoon, en steekt ongeveer dit verhaal af. ‘Wij weten dat hardwerkende mensen zoals jullie lijden. Net als jullie hebben we genoeg van die grote stads-elite die niet luistert. Die bende multi-etnische feministen, salonsocialisten, betuttelende verzorgingsstaat-aanhangers, goddeloze pro-abortus kindermoordenaars, homo’s en quinoa-vretende grachtengordeltypes kijken op je neer. Ze minachten jullie. Ze vernielen onze normen en waarden, pakken onze banen af en verpesten onze normen en waarden met hun genderneutrale toiletten. Wij zijn de echte Nederlanders. Zij niet. Wij zijn boos en we staan aan jullie kant. Het land moet weer van ons worden!”

In Nederland krijgt dit verhaal een uniek eigen tintje met het verhitte zwarte pietdebat, waar mensen roepen dat ‘onze’ cultuur en ‘onze’ tradities onveranderlijk zijn en beschermd moeten worden. Het is ‘ons’ kinderfeest. Als anderen dat niet zint, rotten ze maar op, terug naar hun eigen land. Wat je er ook van vindt, het is een verhaal, het wekt emoties op, het is simpel, en het geeft mensen toestemming om te rellen tegen feministen, buitenlanders, minderheden en andere makkelijke doelwitten.

Volgens commentatoren zoals Frankel en journalist Thomas Frank hebben linkse partijen geen effectief antwoord kunnen vinden op deze tirade van populistisch rechts. Ze komen met rationele argumenten en boodschappenlijstjes. Maar daar win je de harten van mensen niet mee.

Als een vrouwelijke democrate terecht komt in een verkiezingsstrijd met zo’n type rechtse populist, zoals in de V.S. gebeurde, wordt de situatie nog moeilijker. Vrouwelijke politici moeten aan onmogelijke normen voldoen en worden sowieso al afgerekend op hun sekse. Demagogen zoals Trump maken handig gebruik van dit ongelijke speelveld. Frankel:

university educated women in politics will often be more measured and less theatrical because in their professional experience, women venting is seized upon as a sign of weakness. This can leave women on the centre and left – who find themselves in a tussle against an entitled man firing off the latte libel rhetoric – looking either somewhat disarmed, as in the case of Gillard, or looking more clinical, as in the case of Clinton. For women to lead parties like Labor and the Greens and be successful, they’ll need to challenge neoliberalism, do it with a powerful narrative, and to have the support of a large enough cohort of their colleagues and the media to withstand the shitstorm of hostility.

Die randvoorwaarden zijn er meestal niet. Dus kan een Trump winnen met een combinatie van leugens, seksistische aanvallen en loze beloften waar racisten blij van worden. Daarna gaan dit type rechtse populisten meestal hakken in sociale voorzieningen, reproductieve rechten van vrouwen inperken en hun vriendjes belonen. Kwetsbare mensen die op zo’n populist stemden in de hoop dat dit hun (financiële) positie zou verbeteren, komen bedrogen uit. Waarna ze zich nog wrokkiger voelen en nog gevoeliger worden voor de emotionele retoriek van rechtse populisten. De cirkel is rond.

Als partijen zoals de PVV bij de volgende verkiezingen in Nederland groter worden, komt dat onder andere door de Latte-aantijging. Je herkent het verhaal zo. Let op stereotypering van liberale elites – signaalwoorden onder andere ‘grachtengordel’, etenswaren zoals quinoa, incabessen, glutenvrij, beladen retoriek rondom buitenlanders, en woorden zoals ons land, onze cultuur, onze traditie, zonder expliciet uit te leggen wie bij ‘ons’ horen en aan te geven wat je precies bedoelt als je ‘de’ traditie aanhaalt.

Benieuwd of centrum- en linkse partijen een weerwoord vinden…. Ze hebben tot maart 2017. Succes!

 

Nieuwsronde – alledaags seksisme editie

Alledaags seksisme viert nog steeds hoogtij in Nederland. In deze nieuwsronde zomaar wat voorbeelden die zich aan je opdringen als je doorsnee media consumeert. Voor meer seksisme pret verwijst de Zesde Clan je graag naar seksisme in en om het huis.

Onderscheid moet er zijn, anders raken we in paniek!

  • Computerspelletjes spelen is iets voor mannen. Zo scheidt Dark Souls II de echte kerels van de watjes. Dat we het even weten. Vrouwen hebben hier niets te zoeken. Watjes ook niet. Laten we allemaal nederig buigen voor games-recensent Peter van Ammelrooy, die wél een Echte Man is.
  • Nog meer genderpolitie: de interne strijd bij de PVV zal er voor zorgen dat de sterke jongens over blijven. Want er zitten geen vrouwen in de PVV. Of watjes? En politiek is voor mannen, zoals dit weblog al eerder constateerde. Misschien kan Peter van Ammelrooy nog iets voor de PVV betekenen?
  • Een catfight! Over pussyshots! Oftewel foto’s van de vrouwelijke genitaliën, slechts minimaal bedekt met een hand of een strak laagje textiel. Aanleiding voor titel en artikel? Een expositie in het Letterkundig Museum in Den Haag.  Dat zal de meesten ontgaan nu alle aandacht in beslag wordt genomen door hitsige fantasieën  over schaars geklede vrouwen die elkaar de ogen uitkrabben.
  • De hoge kosten van kinderopvang belemmeren de carrière van vrouwen. Mannen hebben niks te maken met kinderen, of het zorgen voor kinderen, en ze betalen ook niet mee in de kosten. Want kinderen zijn een zaak van vrouwen. Dus belemmeren de kosten haar loopbaan en niet de zijne. Logisch toch?
  • Arnold Karskens heeft het naar zijn zin in de Argentijnse stad Buenos Aires. Hij loopt op straat en raakt helemaal opgewonden: ,,Op straat lopen flanerende vrouwen die je zoals in een tango naar je toe wil trekken. Dat komt vast ook door de zon. Die is hier nogal aanwezig.” Getverdemme Karskens, laat de zon er buiten en blijf van die vrouwen af. Heb je dan niks geleerd van Femme de la Rue???
  • Twee vliegen in één klap! Een superseksistische app van De Efteling, met prinsessen en theekransjes voor de in roze uitgevoerde meisjes-app, en stoere draken voor de blauwgekleurde jongens-versie. Waarna nieuws.nl kritiek op de lancering van dit gendergedrocht viert met een staaltje seksistische journalistiek waar De Zesde Clan alleen maar bewondering voor kan hebben. Boze feministen! Unisexpromotors! Emancipatie-laaf! Lees en huiver.

Enzovoorts, enzovoorts.

Haat maakt goed debat over partneralimentatie onmogelijk

Na o.a. D’66 sluit ook de PVV zich aan bij het rijtje partijen die het recht op partneralimentatie drastisch in willen perken. De beladen manier waarop dit onderwerp in 2010 op de agenda kwam, en het haatdragende taalgebruik van partijen als de PVV, maken het echter lastig om feiten in het oog te houden en op een genuanceerde manier over deze kwestie te spreken.

Weet u het nog? In 2010 zocht een boze man de media op. Hij moest na zijn scheiding partneralimentatie betalen, was dat zat, en zocht de politiek op om iets aan zijn situatie te doen:

De rechter bepaalde na zijn scheiding dat Breet’s ex-vrouw maximaal zestien uur per week hoeft te werken en dat Breet de rest moet aanvullen. “Ik was 53 jaar toen ik ging scheiden en het was niet meer dan een hamerstuk. Ik wil best partneralimentatie betalen, maar vond duizend euro per maand meer dan voldoende”, zegt Fred Breet verbitterd. Zijn vrouw stopte met haar baan als administratief medewerkster toen ze kinderen kregen.

De ex-vrouw komt nergens aan het woord. Van haar weten we alleen dat Breet geen contact meer met haar heeft, en dat ze haar betaalde werk opgaf toen er kinderen kwamen. Dat betekent nogal wat. Breet heeft jarenlang geprofiteerd van haar onbetaalde werk als moeder en huisvrouw. Hij kon gewoon doorgaan, zij hikte na de scheiding aan tegen een gat in haar cv en een groot gebrek aan werkervaring. Plus, als Breet 53 was bij de scheiding zal zijn ex ook niet meer de jongste zijn. Dat is lastig want nogal wat werkgevers maken zich schuldig aan leeftijdsdiscriminatie.

Dat telt echter allemaal niet. Wat telt is de verbittering van Breet, het feit dat hij er last van heeft dat hij alimentatie moet betalen, en dat hij van die plicht af wil. Nauwelijks een jaar later kwamen verschillende partijen met voorstellen om het recht op partneralimentatie in te perken. De partijen zelf gebruikten neutrale termen, maar anonieme mensen gaven commentaren die aan duidelijkheid niets te wensen over lieten. Het wemelde van de beschuldigingen aan het adres van parasitaire vrouwen die het verdomden zelf aan het werk te gaan, liegen en bedriegen en ondertussen hun ex-man een poot uitdraaien.

Het lijkt erop dat de PVV dit beladen taalgebruik graag overneemt. De partij stelt zelf expliciet met het voorstel te komen na talloze klachten van mannen. Daarna gebruikt de partij de emancipatie van de vrouw tegen haar. Zij is nu gelijk aan mannen, stelt de PVV, dus het moet afgelopen zijn met de financiële steun. Maakt niet uit dat we nog steeds een zeer conservatief land zijn, waarbij vrouwen in een anderhalf verdienersmodel aan het kortste eind trekken. Dat zijn feiten die de partij het liefst negeert. Vervolgens komt er dit:

Het is helaas geen uitzondering dat partners een nieuwe relatie niet registreren zodat ze langer kunnen profiteren van hun alimentatie”, aldus Bontes, die mails heeft ontvangen van mensen bij wie het water aan de lippen staat. „Alimentatieverplichtingen kunnen grote financiële problemen hebben. Mijn voorstel is in de eerste plaats bedoeld om de mensen tegemoet te komen die jarenlang op een houtje moeten bijten om hun bankhangende partner te kunnen financieren.

Toe maar! Ze zijn niet alleen lui, maar liegen er ook nog eens op los. Als je dit zo hoort hebben we duidelijk te maken met Groot Onrecht. Weerloze arme mannen die we moeten beschermen tegen gemene exen die hen kaal willen plukken. Maar hoe zit het als je kijkt naar de harde feiten? Het enige wat dan overeind blijft is dat partneralimentatie meestal iets is wat de man betaalt aan zijn ex-vrouw.

Dat gebeurt echter lang niet altijd. Het CBS zette de cijfers voor 2009 op een rij en toont met harde cijfers aan dat rechters slechts in één op de zes gevallen partneralimentatie toekennen. Dat is minder dan twintig procent van het totale aantal scheidingen. Als het al gebeurt, gaat het in eenderde van de gevallen om relatief lage bedragen van onder de 400 euro per maand. Rechters houden namelijk rekening met de draagkracht van betrokkenen. Als je een hoog inkomen hebt, kan het bedrag oplopen.

CBS cijfers 2009, partneralimentatie.

Rechters kijken in alle gevallen breder dan alleen inkomstenplaatjes. Andere factoren spelen ook mee. Zo besliste een rechter in een bepaalde zaak dat een vrouw in principe alimentatie zou moeten betalen aan haar ex-man, omdat haar inkomen hoger was dan het zijne. De rechter onthief haar echter van die plicht. De man had haar tijdens het huwelijk mishandeld en verloor vanwege zijn agressieve gedrag zijn baan. Onder die omstandigheden vond de rechter het onrechtvaardig dat de man geld zou krijgen van zijn ex.

Ook kunnen rechters aanvragen om verlenging van de partneralimentatie weigeren. Dit gebeurde bijvoorbeeld in het geval van een redelijk op leeftijd zijnd stel, waarbij de vrouw vanwege het traditionele karakter van het huwelijk 27 jaar lang geen betaald werk had verricht. Na de scheiding zag zij zich in een moeilijke situatie geplaatst. Oud, weinig werkervaring, opleidingwas zwaar achterhaald, geen werkgever zat meer op haar te wachten. Ze vroeg verlenging aan van de partneralimentatie, maar de rechter oordeelde dat zij op eigen benen moest leren staan. De alimentatie eindigde.

Dit zijn belangrijke feiten. De emotionele, vrouwvijandige retoriek versluiert deze feiten echter en maakt een goed inhoudelijk debat kansloos. Onder andere dit commentaar van dagblad Trouw signaleert dit en pleit voor nuancering:

Economische afhankelijkheid van vrouwen hangt sterk samen met hun leeftijd; voor vrouwen op leeftijd kan het lastig zijn werk te vinden. Voor een succesvolle hervorming van de regelingen rond alimentatie is meer maatwerk nodig dan Bontes met zijn opmerking over bankhangende exen lijkt te suggereren.

Maatwerk is ook het toverwoord bij deskundigen, zoals juristen die zich bezig houden met familierecht. Die pleiten al sinds 2006 voor het flexibeler maken van partneralimentatie. Wat er ook gebeurt, na drie jaar zoek je het maar uit, is in hun optiek geen humane manier van doen. Ze pleiten voor het samen opstellen van een plan, waarbij om de zoveel tijd een evaluatie plaats vindt om te bekijken of de alimentatie kan stoppen of nog even door moet lopen:

Zo’n benadering stimuleert alimentatieverzoekers om minder afhankelijk te zijn van de ex-partner en eerder een eigen toekomst op te bouwen. De tijd is rijp voor een herziening van het alimentatiesysteem en de praktijk is gebaat bij een systeem dat gestoeld is op maatwerk.

Maatwerk is ook het motto van kenniscentrum E-quality, dat onderzoek deed naar de economische zelfstandigheid van vrouwen:

E-Quality wordt de laatste dagen vaak gevraagd of we vóór of tégen het voorstel van de PVV zijn om de duur van partneralimentatie na scheiding te verkorten van 12 naar 5 jaar. Onze boodschap is helder: E-Quality is vóór economische zelfstandigheid, maar vijf jaar partneralimentatie is niet voor iedereen genoeg.

Het zou politieke partijen sieren als zij hun weerzin tegen luie vrouwelijke exen in bedwang houden en de feiten tot zich door laten dringen. Dat komt de besluitvorming ten goede. Wie weet leidt het wel tot maatwerk!

Nebraska geeft Nederland het slechte voorbeeld

Altijd al willen weten wat er gebeurt als politieke partijen abortus na de twintigste week onmogelijk maken? Kijk dan naar de Amerikaanse staat Nebraska. Hier is die wet al van kracht. Het zorgde ervoor dat het echtpaar Deaver twee weken lang tegen een doodvonnis aanstaarde, waarna de moeder verplicht beviel in de 22ste week, van dochter Elizabeth. Het echtpaar moest vervolgens toekijken hoe het zwaar gehandicapte meisje met een doodsstrijd van vijftien minuten langzaam stikte.

Het echtpaar Daniëlle en Robb Deaver uit Nebraska.

Het echtpaar zocht de media in Nebraska op, omdat ze deze gang van zaken zó afschuwelijk en traumatisch vonden, dat ze er wel tegen moesten protesteren. Hun verhaal zorgt op dit moment voor grote koppen in diverse kranten. Reactie van de politici en pro life activisten? Gefeliciteerd, mevrouwtje, dit was precies de bedoeling van onze wetgeving. Want ja, er is een kans van een op de drie triljoen dat het toch goed gaat en het kindje in leven kan blijven, hoe zwaar gehandicapt ook. Dus is abortus vanaf week 20 verboden, en als het aan de Repubikeinse leider van Nebraska ligt, blijft dat zo. Welkom in het voorland van Nederland.

Weten we het nog? Zowel PVV als ChristenUnie als CDA willen de Nederlandse abortusrechten  inperken. Afhankelijk van welke partij je spreekt moet abortus verboden worden na de 14e, 18e of 20ste week. Dit is bewust gedaan met het oog op de twintig weken echo. Uit dat onderzoek kunnen namelijk zulke ernstige medische problemen naar voren komen, dat sommige ouders dan alsnog kiezen voor abortus.

Als het aan PVV, ChristenUnie en CDA ligt, kan dat straks niet meer. In de woorden van Esmé Wiegmans van de ChristenUnie:

Als we de abortusgrens op 18 weken stellen, kunnen de ouders de uitkomst van de 20-weken-echo gebruiken om zich te beraden over mogelijke behandeling van het kind tijdens de zwangerschap en wat hen rondom en na de bevalling te wachten staat. Als de geconstateerde aandoening niet met het leven verenigbaar is, moet er ruimte zijn om te beoordelen wat dat betekent voor het verdere verloop van de zwangerschap, het moment van (vroeg)geboorte en afscheid nemen.”

Dat klinkt heel mooi en verstandig. Maar het echtpaar Deaver moest in Nebraska doormaken wat dit in de praktijk betekent. Het twintig weken onderzoek bracht aan het licht dat de foetus zwaar gehandicapt was. Er viel niets aan te doen. Moeder Daniëlle Deaver zou waarschijnlijk ergens in week 22 vroegtijdig gaan bevallen, waarna het kindje langzaam zou sterven. En dat is precies wat er gebeurde.

Gevraagd naar hoe zij terugkeken op het geheel, benadrukten de ouders dat de zwangerschap en de zwaar gehandicapte foetus in hun ogen een daad van God waren. Maar de manier waarop de zwangerschap eindigde, daar had God niets mee te maken:

“Our hands were tied,” Danielle Deaver said. “The outcome of my pregnancy, that choice was made by God. I feel like how to handle the end of my pregnancy, that choice should have been mine, and it wasn’t because of a law.”

In Nederland had dit echtpaar, samen met de artsen, een alternatief gehad. In Nebraska stonden artsen en ouders erbij, en keken ze vijftien minuten naar een langzaam stikkende baby. Willen ChristenUnie, PVV en CDA zich daar ook druk om maken? Wordt vervolgd.

UPDATE: Vanuit weblog Speakers Corner dit verhaal over hoe het ook kan. Het gaat hier om een getrouwde vrouw die net als de Deavers slecht nieuws kreeg na de 20 weken echo. Ook zij bleek zwanger van een foetus die niet kon overleven buiten de baarmoeder. Gelukkig konden zij en haar echtgenoot wél kiezen voor abortus. Lees hier hun verhaal – nog steeds schrijnend, nog steeds een enorm dilemma, maar ze konden kiezen. Uit naam van alle vrouwen die een abortus overwegen geeft zij de juristen en politici in de VS het volgende mee:

So, keep my options open.

Offer compassion and support.

Stop and really listen,

And BACK THE FUCK OFF.

Het Nederlandse abortusdebat en de minachting voor vrouwen

PVV, CDA en ChristenUnie, allemaal staan ze te trappelen om de grens tot wanneer een abortus mogelijk is drastisch in te korten. PVV en ChristenUnie kiezen zelfs bewust voor een grens ruim voor de twintig weken echo, omdat ouders na dat onderzoek soms alsnog kiezen voor een abortus. Anderen willen een scheiding aanbrengen tussen abortus op medische, of sociale gronden. Abortus om sociale redenen zou dan beperkt moeten blijven tot een periode van 12 weken. In de discussies die dit oplevert blijft één aspect onderbelicht: de minachting voor vrouwen die uit de redeneringen van diverse politici, cultuurtheologen en andere deskundigen spreekt.

Neem Frank G. Bosman, cultuurtheoloog van de universiteit van Tilburg. Hij sluit zich expliciet aan bij PVV-kamerlid Karen Gerbrands, die eerder liet weten dat artsen de doorslaggevende stem moeten krijgen bij het al dan niet overgaan tot abortus: ”Als ouders dan horen dat hun kind geen aandoening heeft die ernstig genoeg is voor abortus, dan hebben ze gewoon voor hun kind te zorgen. Zelfbeschikking is mooi, maar verantwoordelijkheid ook. Het moet duidelijk zijn wat we als geldige noodsituatie beschouwen en wat niet.” (N.B.: de PVV ontkent dat dit een partijstandpunt is.)

Bosman is eenzelfde soort mening toegedaan: de arts beslist en moet dat uiteindelijk doen op basis van medische noodzaak. Hij erkent dat het dan veel moeilijker wordt om een abortus te laten uitvoeren. Letterlijk: ”Abortus als ’laat anticonceptiemiddel’ is dan niet meer mogelijk. Ook bij zeer jonge moeders, slachtoffers van verkrachting en moeders met een ’volledig gezin’ is een abortus niet vanzelfsprekend opeisbaar, omdat wederom een medische afweging gemaakt moet worden. Bij deze afweging kan en moet de geestelijke omstandigheden van de moeder worden betrokken, maar die mag niet de enige of doorslaggevende motivatie voor vruchtafdrijving zijn.”

Wat leren we hieruit? Ten eerste, bij zowel Gerbrand als Bosman, dat de vrouw ondergeschikt is aan de arts. Haar gevoelens, omstandigheden of wensen zijn maar één van de vele belangen die de arts mee weegt in de uiteindelijke beslissing. Tiener? Verkracht? Nou meisje, ga maar naar een goede psycholoog, dat trauma verwerk je wel weer. In de tussentijd word je verplicht zwanger te blijven en het kind van je verkrachter te baren. Dat is wat dit concreet in kan houden.

Ten tweede hameren zowel Bosman als Gerbrands op verantwoordelijkheid. Wie seks heeft, moet de gevolgen daarvan ook accepteren. Het kromme van die redenering is dat alleen vrouwen zwanger kunnen worden. De druk van ‘Wie zich brandt moet op de blaren zitten’ ligt alleen op hun schouders. O wee als vrouwen zich aan die situatie willen onttrekken en niet zwanger willen zijn. Hadden ze maar geen seks moeten hebben. Dit riekt naar het straffen van vrouwen voor hun seksuele activiteiten.

Ten derde gebeuren er rare dingen als het gaat om de overwegingen van de vrouw. Bosman schildert abortus af als een laat anticonceptiemiddel. Alsof vrouwen frivole wezens zijn, die blijkbaar nogal slordig waren met de voorbehoedsmiddelen en dan blijmoedig naar een arts stappen, zo van ‘doe mij even een abortus’. Andere deskundigen plaatsen vraagtekens bij de vrouwen die wegens sociale omstandigheden geen kind willen. Zij vinden dat vrouwen daar niets meer over te zeggen zouden moeten hebben zodra de zwangerschap een week of twaalf gevorderd is. Dit standpunt negeert de situatie van de vrouw volledig, en werkt willekeur in de hand:

De Nederlandse vereniging van abortusartsen is tegen verlaging van de abortusgrens op sociale indicatie. ‘Het gaat om weinig vrouwen per jaar’, zegt voorzitter Gabie Raven. ‘En bij deze mensen maken is het vaak net zo’n ellende als bij een medische abortus. Vrouwen komen echt niet voor hun lol zo laat.’ Volgens Raven moet de abortusgrens gekoppeld blijven aan de  grens waarbij baby’s levensvatbaar worden. ‘Dat is een goede grens. Anders kom je in een discussie waarbij de een 14 weken wil, de ander 20 weken, en weer een ander 18 weken. Maar waar baseer je dat dan op? Dan wordt het een kwestie van smaak.’

Tot slot: we hebben in Nederland strenge regels om de fysieke integriteit van mensen te bewaken. Zo moeten artsen voor veel handelingen toestemming vragen van de patiënt. Ook mogen patiënten behandelingen weigeren die de arts noodzakelijk vindt. Je mag mensen zelfs niet tegen hun wil vaccineren, ook niet als dat bijvoorbeeld een voorwaarde is om hun werk te doen.

Zo oordeelde de Commissie Gelijke Behandeling in de zaak van een Gereformeerde verpleegkundige dat het ziekenhuis waar ze werkte haar niet kon dwingen tot een vaccinatie tegen Hepatitis B. (oordeel 2005/31) Het ziekenhuis moest haar takenpakket zodanig aanpassen dat zij haar werk kon doen zonder deze vaccinatie.

Gaat het echter om een zwangere vrouw, dan pleiten mensen als Gerbrands en Bosman ervoor dat al deze mensenrechten ongeldig worden. Alles moet wijken voor de foetus. Een vrouw verliest in die redenatie alle controle over wat er met haar lijf en leven gebeurt, zodra twee cellen zich delen in haar baarmoeder. Of zodra iemand anders vindt dat haar wens om een abortus ‘niet mag’ vanwege …. vul de reden maar in.

Dat is een minachting voor vrouwen en een ontkenning van háár leven en fysieke integriteit. De inmiddels vermoorde Amerikaanse abortusarts George Tiller had een slogan: Trust women. Oftewel ‘vertrouw vrouwen’. Vertrouw erop dat zij weldenkende mensen zijn, met verantwoordelijkheidsgevoel. En laat de eindbeslissing over wat er met hun lijf en leven gebeurt, aan de vrouwen. Dát is baas in eigen buik. Dát is waar we achter moeten blijven staan. Nu meer dan ooit.

UPDATE: een essay uit het blad Philosophy & Public Affairs, van Judith Jarvis Thomson, laat zien dat dit debat al heel lang speelt. Thomson geeft nog duidelijker aan dan de Zesde Clan dat kon waar het om draait bij vrouwen, de foetus en baas in eigen buik. Een aanrader.