Tag Archives: protest

Poolse regering laat abortuswet vallen

Protesteren heeft zin! Poolse vrouwen verzetten zich heftig tegen een poging van de regering om abortus te verbieden. Nadat de straten in veel Poolse steden maandag 3 oktober zwart kleurden in een massale staking, heeft de regering een omstreden abortuswet schielijk ingetrokken.

Niet terug naar de kleerhangers!

De wet zou abortus de facto totaal verbieden en artsen opzadelen met vijf jaar celstraf als ze de enige uitzondering verkeerd zouden interpreteren. Abortus zou namelijk alleen nog mogen als het leven van de moeder in gevaar is. Maar ja, hoe bepaal je dat precies en wanneer grijp je in? Beter om als arts terughoudend op te treden en als de vrouw dan sterft, tja, tragisch… Gelukkig zag de regering tijdig het licht.

UPDATE: De Huffington Post toont foto’s en geeft impressies van de massale stakingen en protesten. Poolse vrouwen reageren in de Engelse krant The Guardian op de omwenteling in hun land:

They call us Nazis and say that we are no better than Hitler because we think a woman should have be able to choose whether she gives birth to a seriously sick child – but we are used to such comparisons. They say these things about us because they are frightened. […]  I have never seen such huge protests. Something snapped in Polish women; we are empowered and we won’t stop. The protests were so spontaneous: with barely a few days’ notice thousands of women were walking out of work, and if they couldn’t get the day off, many told me, they said to their bosses they would not return because they could not work alongside people who did not believe in their rights.

Op de site van RTL Nieuws staat een interview met Karina, nog zo’n vrouw die het gehad heeft met de plannen van de overheid en strijdt voor abortus.

Actievoerders leggen decaan vuur aan de schenen

Willem Elias, decaan bij de Vrije Universiteit Brussel (VUB), dacht in de verkrachtingszaak rond politicus Steve Stevaert ongestoord het slachtoffer de schuld te kunnen geven. Alleen liep het deze keer radicaal anders. Mensen lopen massaal te hoop en de roep om zijn ontslag zwelt aan. Het is de nieuwste ophef in buurland België, waar vrouwen en mannen steeds duidelijker laten merken dat ze de onverschilligheid rondom seksueel geweld tegen vrouwen meer dan zat zijn.

Willem Elias schatte de tijdgeest verkeerd in.

Wat gebeurde er? Politicus Steve Stevaert pleegde zelfmoord nadat uitlekte dat justitie hem wilde vervolgen in verband met een beschuldiging van verkrachting. Aan de ene kant erg triest. Zelfmoord kent alleen verliezers. Opgemerkt zij echter dat de zaak een klassiek patroon volgde: eerst ontkende Stevaert, daarna gaf hij toe dat er seksueel contact plaats had gevonden. Tot slot beweerde hij in één moeite door dat de vrouw zelf wilde.

Justitie geloofde dat laatste niet. De kwestie dreigde uit te monden in een strafzaak. Stevaert wachtte dat niet af. Daarop deed Willem Elias de volgende uitspraak:

We zullen je missen, Steve. Je was een fijne man en bijzonder intelligent. De vrouwen… een zwakheid die we begrijpen. Aan de dame die deze beslissing op haar geweten heeft, toch graag dit: voor een verkrachting ga je onmiddellijk naar de politie, of desnoods de dag nadien. Niet drie jaar later.

Tsja, zou je zeggen. Een mening. Maar van wie? Van professor Willem Elias. Decaan van de faculteit Psychologie en Educatiewetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel. Tevens voorzitter van het Hoger Instituut voor Schone Kunsten. En voorzitter van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschap en Kunsten. Een man uit de intellectuele en culturele elite. Iemand met een grote maatschappelijke invloed.

Die gezaghebbende status maakt het problematisch dat Elias van ‘we’ spreekt. Met dat ‘we’ vereenzelvigt Elias zich met zij die vinden dat mannen hun vrijheid mogen hebben en  dat anderen daar niet zo moeilijk over moeten doen. Vrouwen bepotelen? Niets meer dan een zwakheid, iets wat mannen zoals Elias best begrijpen. Want vrouwen? Ach:

De decaan noemde “de vrouwen” een zwakheid, als een pint of een blik kaviaar, een voorwerp dat je in een onbewaakt moment overdadig gebruikt zonder op haar acht te slaan. Die uitspraak vervaagt ook de lijn tussen don Juanschap en seksuele agressie; de zedenklacht ging over het laatste.

Daarnaast versterkt Elias verkrachtingsmythes, waarbij wantrouwen jegens het slachtoffer centraal staat. Zo geldt ‘niet meteen aangifte doen’ in dat vrouwvijandige stelsel van overtuigingen als verdacht. Terwijl iedereen met een beetje kennis van psychologie weet dat vrouwen heel verschillend kunnen reageren op seksueel geweld, en soms pas na een tijd in staat zijn om in actie te komen. Sterker nog, hét probleem is dat zoveel meisjes en vrouwen zwijgen en nooit aangifte doen: negen op de tien blijft stil.

Daarbij schatten vrouwen correct in dat ruchtbaarheid geven aan seksueel geweld als een boemerang bij henzelf terug kan komen, in de vorm van verwijten, hoon, beschuldigingen en andere narigheid. Precies dat wat professor Elias met zijn verwijten en beschuldigingen aan het adres van de betrokken vrouw opnieuw bewijst. Erger nog: hij stelt haar direct verantwoordelijk voor de beslissing die Stevaert nam. Zij heeft volgens Elias zijn zelfmoord op haar geweten. Grof geschut.

Elias had wellicht niet door dat het klimaat begint te veranderen. Hij kwam met zijn vergoelijkende opmerkingen in een tijd waarin vrouwen steeds vaker aangeven dat ze de onverschilligheid en respectloosheid zat zijn. België zat nog midden in de #wijoverdrijvenniet campagne, bijvoorbeeld.

In dat strijdbare klimaat viel Elias’ reactie verkeerd. Zijn reactie op de kritiek op zijn bericht viel ook verkeerd. Na de ophef liet Elias via sociale media namelijk weten:

Steve was gewoon een zeer goede vriend, die in het water zien springen vind ik niet leuk. Meer moet men achter deze bekentenis onder vrienden niet zien. Wie daar niet kan mee leven moet zich maar ontvrienden.

Dit toondove standpunt gooide olie op het vuur. Zoals gezegd roepen mensen inmiddels door middel van open brieven en petities op tot het ontslag van Elias. Een video van Ashley Vandekerckhove, zelf overlever van verkrachting, ging prompt viraal. Ook zij eist maatregelen tegen Elias. Feministische weblogs roepen mensen op om de VUB te mailen, Facebook te gebruiken voor protestacties, en brieven te sturen.

Inmiddels heeft de Paul de Knop, rector van de VUB, laten weten de reactie van Elias volstrekt ongepast te vinden. Het Faceboekbericht van de decaan ”engageert de  universiteit niet en is geen uiting van ons gedachtegoed”, zei hij. Daarmee distantieert de universiteit zich van de uitlatingen van Elias. Of dat genoeg is om de protestacties wind uit de zeilen te nemen valt nog te bezien.

UPDATE: Elias blijkt in het verleden herhaaldelijk kwetsende uitspraken over vrouwen en slachtoffers van seksueel geweld te hebben gemaakt. Ook werd bekend dat de Vrije Universiteit de decaan officieel gaat berispen en een onderzoek naar hem instelt.

Belgische organisaties vechten tegen stereotypen in speelgoedland

Belgische organisaties zoals De Vrouwenraad, Femma en documentatiecentrum Rosa slaan de handen ineen om iets te doen aan de roze en blauwe apartheid in speelgoedwinkels. Onder het motto Vrij Spel, Kinderen Kiezen Wel, gaan deelnemers aan de acties speelgoedwinkels aanspreken op de inrichting van hun zaak, en lobbyen voor een minder strikte seksescheiding in het aanbod voor kinderen.

vrijspelwinkelrekken

De actie begint nu winkels de eerste folders voor Sinterklaas en kerst presenteren. Wie zo’n folder doorbladert, kan niet om het dominante thema heen. Documentatiecentrum Rosa:

Meisjes worden verbannen naar een roze glitterwereld, jongens worden in een blauwe en kaki wereld van ruige actie gedropt. Het lijkt wel of jongens en meisjes in een volledig aparte wereld leven. Die voorstelling komt overal terug in publiciteitscampagnes en advertenties, in de vormgeving en de verpakking van de producten. Tegen die dwingende gendersegregatie in speelgoed en de belemmerende invloed ervan willen de vrouwenorganisaties opkomen.

Om dat te doen richtten de organisaties een platform op, inclusief Facebook pagina. De organisaties kunnen dan gezamenlijk een vuist maken en actie afdwingen. Want de seksistische marketing van kinderspeelgoed heeft bewezen negatieve effecten op de ontwikkeling van kinderen. Jongens en meisjes. Het loont daarom de moeite om te vechten voor keuzevrijheid.

België staat niet alleen. In ons land deed journaliste Asha ten Broeke deze week een dappere poging om een discussie over het apartheidsregime in speelgoedland te beginnen Onder andere de folders van Bart Smit noemt zij een aanwinst voor het seksisme museum. Bij gebrek aan een groter platform moet ze echter opereren volgens het adagium ‘zachtjes, zachtjes’:

Wie het niet erg vindt dat wetenschap, sport en techniek alleen voor jongens is, en dat meiden zich vanaf hun kleutertijd voorbereiden op een bestaan als sexy huisvrouw, moet zich hier vooral niet over opwinden. Dat is maar slecht voor de bloeddruk. Maar als je kinderen iets meer keuzevrijheid gunt, dan is wat milde irritatie misschien niet zo’n gek idee.

Ten Broeke weet dat milde irritatie het maximale is wat oerconservatief Nederland kan tolereren. Sla je een iets scherpere toon aan, dan barsten meteen de volautomatische ‘je zeurt-je overdrijft-waarom moeten die agressieve feministen altijd zo boos zijn-kwam de echte man maar terug, dan was alles opgelost’-reacties los.

Voorbeelden uit andere landen laten zien dat winkels wel degelijk veranderingen doorvoeren. Ze doen dat echter alleen als protesten zo krachtig worden, dat je het niet langer kunt negeren. Zweedse kinderen protesteerden bijvoorbeeld al in 2009 tegen de stereotiepe manier waarop speelgoedfabrikanten kinderen in een genderkeurslijf opsloten. Een paar jaar later, in 2012, bood een grootmacht zoals Toys R us eindelijk genderneutrale folders.  Dit jaar volgde de Engelse tak van deze keten. Druk van de organisatie Let Toys Be Toys speelde een grote rol bij die beslissing. Idem bij winkelketen Boots, die dit jaar de seksescheiding ophief, eveneens onder druk van Let Toys be Toys.

Kortom, met beleefde analyses en oproepen tot milde irritatie kom je er niet. Je hebt collectieve actie nodig, of individuele protesten die zo scherp en treffend zijn, dat ze de pers halen. Zoals de mail van een Engelse moeder, die Argos bekritiseerde vanwege seksistische reclame. Ze wijst er terecht op dat speelgoedzaken zelf ook belang hebben bij verandering:

My three year old daughter currently loves Scooby Doo, Fireman Sam and Jake and the Neverland Pirates but I fear their days are numbered. When I pointed out those toys in the catalogue she responded that they were boys toys. What a waste of a potential customer. […] It is too late for your Christmas 2013 campaign, but perhaps it might not be too late for next year. Please do take this subject seriously. Just because it would be a difficult change to implement does not mean you shouldn’t do it.

Bart Smit, luister naar moeders en hun kinderen. Stop met die suffe stereotypen. Daar wordt iedereen beter van.

Nigerianen zwijgen niet langer over verkrachting

Grote kans dat op 25 november, de Internationale Dag Tegen Geweld Tegen Vrouwen, duizenden Nigerianen de straat op gaan om te protesteren tegen verkrachting. Veel vrouwen én mannen zijn woedend na twee incidenten waarbij vrouwen verkracht werden. In één geval maakten de daders een video opname die vervolgens via internet wijd en zijd te zien was. Tot nu toe hield iedereen echter zijn mond en konden daders ongestraft hun gang gaan.

Dat moet veranderen, vinden veel inwoners van het land. Ze zien met afgrijzen hoe in Nigeria, met 140 miljoen inwoners, per jaar slechts een kleine tweeduizend verkrachtingen officieel genoteerd worden. Dat lage cijfer betekent namelijk dat talloze verkrachtingen nooit aan het licht komen. Amnesty International besloot de situatie te onderzoeken en publiceerde in 2006 een rapport: verkrachting, het stille wapen. Uit het onafhankelijke onderzoek van AI kwam naar voren dat niet alleen gewone burgers, maar ook de politie, het leger en paramilitaire groepen vrouwen met regelmaat verkrachten.

Niemand die hen tegen houdt, signaleert het rapport. Justitie weet zich geen raad met het onderwerp. Verkrachting is een taboe, niemand wil het erover hebben, en bovendien: het zijn maar vrouwen. Dit idee leeft breder. De samenleving  is vrouwen niet goed gezind. In geval van verkrachting wijst de omgeving naar het slachtoffer. Zij lokte het uit, zij is slecht, de verkrachting is haar schuld. Omdat de politie zelf betrokken kan zijn bij de verkrachtingen, hebben vrouwen er bovendien weinig vertrouwen in dat agenten hun zaak goed zullen onderzoeken. Uit schaamte en uit wantrouwen doen duizenden vrouwen daarom nooit aangifte van een verkrachting.

De video opname met een brute verkrachting van een vrouw, plus een incident waarbij een stamhoofd een vrouw verkrachtte, maken dat Nigerianen niet langer kunnen doen alsof er niks aan de hand is. Mensenrechtenactivisten en vrouwenorganisaties willen met een duidelijke protestactie de regering aanzetten tot actie. The Guardian:

Abiola Akiyode-Afolabi, executive director of the Women Advocates Research and Documentation Centre, said: “There is still a lot of hush-hush around it in Nigeria. That’s why the problem is as bad as it is. But all that’s happened in the past three months shows that rape and sexual violence is a major issue.” […] The country could learn from reporting mechanisms and laws pioneered by Liberia, she added. “The Nigerian government has failed to protect women. We need to hold it accountable. There is a need for immediate steps to create laws and institutions that protect women.”

Help Saudische vrouwen die auto willen rijden

Het feministische maandblad Ms Magazine voert actie voor vrouwen in Saudi Arabië. Vrouwen kunnen in dat land geen auto rijden. Nadat protesten hiertegen twintig jaar geleden eindigden in arrestaties en repressie, bleef het even stil. Maar op 17 juni gaat een nieuwe generatie vrouwen proberen baas in eigen auto te worden. Ms Magazine roept iedereen op een brief te ondertekenen en te sturen naar machthebbers in Saudi Arabië. Het blad heeft ook een kanaal op Youtube.com geopend. Iedereen die de vrouwen wil ondersteunen, kan hier filmpjes plaatsen van zichzelf terwijl je achter het stuur zit. Dus…. Steun jij een Saudische vrouw aanstaande vrijdag?

Slutwalk Amsterdam trekt enthousiaste menigte

Amsterdam was gisteren het toneel van de eerste Slutwalk in Europa. De toeloop was zo groot, dat de organisatie het vertrekpunt op aanraden van de gemeente verplaatste van de Dam naar het Homomonument.  In een feestelijke optocht liepen de mensen vervolgens naar het Spui – zie dit filmpje op de site van de NOS.

Bron: Indymedia.nl

De Slutwalk ontstond in Toronto, nadat een Canadese politieagent tijdens een openbare lezing zei dat vrouwen die niet verkracht willen worden, zich niet moeten kleden als een slet. Canadezen pikten het niet dat een vertegenwoordiger van de politie op die manier het slachtoffer de schuld gaf. Ze organiseerden de eerste Slutwalk, een demonstratieve optocht van mannen en vrouwen, om duidelijk te maken dat de dader verantwoordelijk is voor seksueel geweld, niet het slachtoffer. En dat mensen vrij moeten kunnen zijn om te dragen en zeggen wat ze willen.

In Amsterdam meldden meer dan duizend mensen zich aan via Facebook. De NOS schat in dat uiteindelijk honderden deelnemers verzamelden bij het Homomonument en meeliepen. Het fenomeen Slutwalk is inmiddels ook overgeslagen op andere steden. Zo maakt Londen zich op voor een Slutwalk op 11 juni aanstaande. De deelnemers verzamelen op Trafalgar Square. Net als bij de Slutwalk Amsterdam kunnen mensen zich alvast aanmelden via een speciale pagina op Facebook. Volgens de BBC hebben circa 3500 Engelsen dat al gedaan.

Slutwalk krijgt wereldwijd navolging

Het begon allemaal begin dit jaar. Een Canadese politieman zei tijdens een lezing over geweldsmisdrijven in Toronto dat vrouwen die niet verkracht willen worden, zich niet als een slet moeten kleden. Een groepje Canadese vrouwen was het zó zat dat vrouwen op die manier de schuld krijgen van verkrachting, dat ze een Slutwalk organiseerden: een protestmars. De organisatoren verwachtten een handjevol mensen. Het werden er drieduizend. Boston volgde afgelopen zaterdag. De organisatoren verwachtten misschien dertig mensen. De Slutwalk daar trok tweeduizend deelnemers.

Slutwalk Toronto: het rokje is geen excuus voor verkrachting.

Het begint echt een beweging te worden die wereldwijd van de grond komt. Na Toronto en Boston staan Slutwalks gepland in Vancouver, Chicago, Buenos Aires, Londen, Sydney en Stockholm. Ook Amsterdam doet mee. Daar kan iedereen op 4 juni vanaf 16.00 uur meelopen in de Nederlandse Slutwalk. De moeders van de eerste mars in Toronto roepen vrouwen wereldwijd op in hun eigen stad hun eigen Slutwalk te beginnen. Met hun adviezen en aanmoediging zal de lijst wereldsteden zich de komende weken vast nog uitbreiden.

Het grappige is dat 4 juni een dag is die twee Slutwalks tegelijkertijd zal zien. Naast Amsterdam gaan namelijk ook vrouwen in Londen die dag op pad. Eén van hen schreef haar voornemen om mee te demonstreren publiekelijk op in de krant The Guardian:

The fuck-you-I-don’t-care spirit of the thing is infectious. I think we should give it a try. My outfit of choice is currently an amalgamation of hiking boots, ass-less chaps, novelty beard and feather boa. I’m still deliberating on the merits of the Hawaiian shirt.

Waar de mars ook plaats vindt, de boodschap is hetzelfde. Het doet er niet toe wat een vrouw aan heeft. Het gaat erom dat mannen geen vrouwen moeten verkrachten. Punt. Dat is een standpunt waar mannen, vrouwen en kinderen zich gezamenlijk achter kunnen scharen. De Slutwalks staan daarom open voor iedereen die vrouwen respecteert en hen in staat wil stellen zonder angst te gaan en te staan waar ze willen. Kom ook!

Fenomeen van kindbruidjes is slecht nieuws voor iedereen

Trouwen op je veertiende? Geen probleem in grote delen van de wereld. In zuidelijk Azië en delen van Afrika heeft bijna veertig procent van de meisjes een trouwring om voordat ze 18 jaar zijn. De nieuwste cijfers van Unicef tonen aan dat die culturele praktijk schadelijke gevolgen heeft: zodra een meisje trouwt komt haar opleiding op de laatste plaats. Ze moet zich wijden aan man en kinderen. De gevolgen: veel analfabetisme, armoede, te jonge moeders die hun kind te weinig eten kunnen geven, waarna allerlei vicieuze cirkels ontstaan.

Ook in Afghanistan is het nog heel gewoon dat een oudere man met een minderjarig meisje trouwt.

Onder andere het blad The Economist publiceerde de bevindingen van Unicef. Deze grafiek uit het rapport haalde de rubriek ‘Grafiek van de dag’ en laat zien dat vroeg trouwen directe negatieve gevolgen heeft voor de schoolopleiding van meisjes. Hoe hoger het percentage kindbruiden, hoe hoger het percentage analfabete meisjes en vrouwen.

Maar jong trouwen heeft voor een meisje nog meer gevolgen naast een verbroken opleiding. Het International Center for Research on Women verzamelde de belangrijkste feiten over kindbruiden. Meisjes jonger dan vijftien jaar sterven vijf keer zo vaak in het kraambed als volwassen vrouwen. Voor meisjes en vrouwen van 15 tot 19 jaar is zwangerschap de belangrijkste doodsoorzaak: hun lichaam kan die zware belasting niet aan, met alle gevolgen van dien. Wie jong trouwt loopt ook een groter risico dat de kersverse echtgenoot hen slaat, seksueel misbruikt of op andere manieren slecht behandeld.

Goed dat organisaties als Unicef en ICRW de harde feiten op een rijtje zetten, maar wat vinden mensen er zelf van? Nou, die beginnen ook steeds meer in te zien dat zo jong trouwen op z’n zachts gezegd niet handig is. Zo gingen vorig jaar vrouwen de straat op in Yemen om te betogen tegen het bestaan van kindbruidjes en voor het instellen van een redelijke minimum leeftijd voor een huwelijk. In Nigeria zorgden vrouwenorganisaties ervoor dat er een officieel onderzoek plaats vond naar de handel en wandel van een 49-jarige senator, die een 13-jarig Egyptisch meisje trouwde. In India zijn vrouwengroepen actief, onder andere in Punjab, om de traditie van kindbruidjes te bestrijden.

Zelfs de kindbruidjes lukt het hier en daar genoeg moed op te brengen om naar de rechter te stappen voor een echtscheiding. Zo spanden twee meisjes van 11 en 16 jaar in Saudi Arabië een rechtszaak aan om te ontkomen aan een huwelijk met 70-jarigen. En opnieuw in Yemen wist een meisje van 10 een echtscheiding te krijgen. Ze wilde gewoon naar school kunnen en had geen zin in een huwelijk met een onbekende man van dik in de dertig, die haar ook nog eens mishandelde.

Kindbruidjes maken deel uit van taaie tradities. Met name religieuze leiders en conservatieve politici hebben de neiging alles bij het oude te willen laten, zoals het magazine Foreign Policy signaleert. Maar overal groeit het verzet. Dat is een hoopvol teken voor de toekomst.

Mannen in Congo vechten tegen stigma verkrachting

Gewapende mannen verkrachten een vrouw met geweld. Vervolgens verlaat haar man haar omdat ze volgens hem een hoer is geworden. Het is het gangbare scenario in Congo. Maar dit begint langzaam te veranderen. In de New York Times beschrijft blogger Nicholas Kristof dat steeds meer mannen hun vrouw steunen en bij haar blijven, wat de omgeving er ook van zegt. Daarmee beginnen mannen zich aan te sluiten bij de strijd tegen verkrachting en het stigma dat deze misdaad met zich mee brengt.

Niet alleen vrouwen, maar nu eindelijk ook mannen beginnen de verkrachtingen in de Congo helemaal zat te worden.

Congo is al jaren verwikkeld in een ingewikkelde oorlog tussen legereenheden, milities en bendes. Al deze mannen zijn bewapend, weten dat ze vanwege de chaos wegkomen met misdaden, en gaan regelmatig over tot het verkrachten van vrouwen. Zo begon het nieuwe jaar met de verkrachting van 33 vrouwen in de Kivu regio. Artsen zonder grenzen rapporteerde dat de mannen de vrouwen neerknuppelden of vastbonden en vervolgens hun gang gingen.

Slachtoffers schamen zich zo erg dat ze de verkrachting proberen te verzwijgen en soms meer dan een jaar wachten voordat ze hulp zoeken voor hun verwondingen, signaleerde Oxfam vorig jaar in een onderzoek. Volgens Julie Ndaya van het Afrika Studie Centrum in Leiden zijn culturele opvattingen een belangrijke verklaring voor dit stilzwijgen. Congolezen worden opgevoed met het idee dat vrouwen niet gedwongen kunnen worden tot seks. Wie niet wil houdt de benen strak bij elkaar, dus als je dan toch verkracht werd is dat omdat je je benen spreidde. Dan wilde je blijkbaar seks. Word je onverhoopt meedere keren het slachtoffer, dan komt dat omdat kwade geesten bezit hebben genomen van de vrouw.

Het zijn deze opvattingen die ervoor zorgen dat vrouwen na de verkrachting nog een keer slachtoffer worden. Hun man wil meestal niets meer van haar weten. Treffend citaat: ‘Ik deel mijn vrouw niet met Burundezen, ze moet weg’. Dat betekent voor een vrouw een sociale dood. Alleenstaanden hebben geen plaats in de conservatieve cultuur van Congo, en een alleenstaande verkrachte vrouw is helemaal waardeloos. Iedereen kijkt op haar neer en er zijn voor haar nauwelijks mogelijkheden om ergens een veilige plek te vinden om te wonen of een inkomen te verwerven.

Ondanks die overtuiging beginnen mannen langzamerhand in te zien dat de culturele opvattingen over seks en dwang achterhaald zijn. Bovendien ondervinden mannen zelf ook dat het lastig is je te verzetten als een groep gewapende mannen je aanvalt. Kristof interviewde een man die van een afstand zag hoe zijn vrouw in het veld verkracht werd, maar hij wist dat de mannen hem dood zouden schieten als hij ingreep. Dus rende hij weg.

Het is dan heel vreemd om vrouwen opeens alsnog verantwoordelijk te houden voor hun groepsverkrachting. Langzaam beginnen mannen daarom een andere weg te kiezen, schrijft Kristof:

Due to social stigma and, in many cases, pregnancy, it’s common for men in North Kivu to leave their families if their wives are raped. But there are also men like Paluku. Paluku encouraged Hangie to go to the hospital for treatment and accompanied her when she decided to go. It wasn’t easy. He was afraid because soldiers have diseases, and at first he didn’t know if he could pardon his wife. “I was so mad, but after [the hospital] I forgave her because I realized she was innocent.”

Hij is niet de enige:

 A 19 year-old-woman named Esperance, who was raped during the same confrontation as Valerie, also says her husband stayed by her side. “He was sad for what happened but he just wants me to feel better.”

Van dit soort mannen moeten de Congolese vrouwen het hebben. Als genoeg echtparen dit goede voorbeeld geven, kunnen zij de heersende cultuur langzaam veranderen.

Mars voor het leven trekt weinig aandacht

De achttiende Mars voor het Leven, met tegenbetoging van mensen die wél vertrouwen hebben in vrouwen, trok weinig aandacht. Veel media uitingen negeerden het geheel. Niet het Nederlands Dagblad daarentegen. Daar stond een zeer gekleurd verslag van de betoging, afgelopen zaterdag in Den Haag.

Om het hele verhaal te lezen moet je registreren. Maar Janna Kodde, ook bekend van haar petitie om anticonceptie in het basispakket te houden, stuurde de gehele tekst door. Zij was de schreeuwende dame uit de tekst, mailt ze de Zesde Clan: ,,Blijkbaar is ‘weg met de christenfundamentalist! Vrouw is mondig, vrouw beslist!’, volgens hen blasfemisch…..”

Enfin, hier het verslag:

Nederlands dagblad 13 december 2010

De achttiende versie van de Mars voor het leven. zaterdag in den Haag,
kende een rustig verloop.
Er was een incident met 2 aanhoudingen en er werd een schreeuwende dame
verwijderd.
Den Haag
Het korps Haaglanden zat er zaterdag bovenop. De alertheid was ingegeven
door de aankondigingen van 2 actiegroepen dat ze een tegendemonstratie
zouden houden. De Dolle Mollies riepen op te komen schreeuwen tegen de
schreeuw om leven, de vbok en de lobby van de christelijke partijen voor
inperking van abortus en het zelfbeschikkingsrecht van vrouwen.
De kruistocht van de christenfundamentalisten moest met lawaai en met het
uitdelen van flyers worden verstoord. Ook de Haafse AFA riep op tot
decentrale actie, niet alleen vanwege abortus, maar ook omdat de
organisaties achter de mars voor leven erg homofobisch zijn. De opkomst
was mager: enkele dames met borden en een handvol mannen met
pluisbaardjes, zwarte sweatshirts met capuchon of ijsmutsen met flap en
vlecht.
Donderdag had de korpsleiding nog gevraagd de tocht af te blazen, maar
schreeuw om leven coordinator Michael van der Mast weigerde dat. De mars
was onderwerp van gesprek tijdens het jongste burgemeestersoverleg van de
vier grote steden. In 2008 moesten de wandelaars uren wachten, omdat de
politiemacht in Amsterdam te klein was om de tegendemonstratie weg te
houden. Vorig jaar werd een kerk met rode menie beklad. In den Haag
stonden vanaf het station busjes met manschappen van de mobiele eenheid en
waren tientallen agenten zichtbaar paraat. "Wij staan niets toe, ook niet
roepen en folders uitdelen."zei politiechef Noteboom. Enkele
tegendemonstranten werden preventief aangehouden. Een dame met heksenhoed,
die geen mars voor leven overslaat, streng christelijk is opgevoed en daar
een boekje over heeft geschreven, werd vanwege aanhoudend en blasfemisch
schreeuwen afgevoerd.
Tijdens de wandeling van plein naar plein ging t even mis, toen een man en
een vrouw uit een winkelportiek renden met een megafoon, een sirene en de
beproefde kreet "baas in eigen buik!"Ze werden meteen tegen de grond
gewerkt en moesten in houdgreep  geveld vanaf de klinkers toekijken hoe de
mars langs hen liep. Daarna wachtte het arrestantenbusje. Het
politieoptreden was zo stevig dat omstanders het "te"vonden. Dat gold ook
voor de dame met sandwichborden voor abortus, volgens hetzelfde principe
als SOL: veel cijfers en enge foto's. "Die haal je zo van de website van
women on waves, zei ze. Een cijfer? Elke 8 minuten overlijdt een vrouw aan
een onprofessioneel uitgevoerde of illegale abortus. Ze hield een ander
bord omhoog: "Dorenbos, je bent niet pluis, hou je kerk uit mijn kruis!"
Zelf had ze een abortus ondergaan en daar totaal geen spijt van. Trauma's
na de ingreep? Een fabeltje. Een embryo is geen leven. Ze bleef urenlang
boos: "Wij mogen niks en zij kunnen de meest vreselijke hypocriete
verhalen vertellen. Walgelijk. En mannen moeten helemaal hun bek houden.
Zij worden niet zwanger."Op het podium wisselden een groot aantal
sprekers, ook Vlaminngen en Amerikanen, de microfoon. Willie en Bert
Dorenbos, Frank Pot van Fire Nederland toonden zich kritisch jegens de
ingedutte gemeenten in christelijk Nederland. De kerkenraden moesten het
voortouw nemen om opnieuw tegen het abortuskwaad te ageren.

Protesteren tegen Suit Supply = je bent een humorloze feminist

Waar o waar komt toch de haat vandaan? Sommige mensen protesteren tegen de bewust procerende blootcampagne van Suit Supply, en meteen geeft Spits alvast een voorzet door als kop te kiezen dat feministen boos zouden zijn over het gebruik van naakte vrouwen in de reclame van de pakkenfabrikant. Met als intro dat het alleen verzuurde tuinbroekendraagsters zijn die zich hier niet prettig bij voelen.

Waarna de anonieme commentaren losbarsten. Dat feministsisch maandblad Opzij melding maakt van de protesten is voldoende om alle stereotypen van stal te halen. Inderdaad, alleen humorloze kenau’s kunnen dit niet waarderen. Rot op en ga gestenigde vrouwen in islamitische landen redden, in plaats van je hier over op te winden, is de teneur. O ja, en niet te vergeten de andere cliché’s. Bh’s verbranden. Tuinbroeken dragen. Verzuurd, humorloos.

In ieder geval is de strategie duidelijk: eerst de klagers brandmerken als feministen, dan de feministen afschilderen als fanatici die afgedaan hebben, en vervolgens dwaalsporen uitzetten. Zo van de man wordt eigenlijk als lustobject neergezet, ha ha ha, enneh, het stelt niks voor, ga liever over iets praten wat er écht toe doet.

Nog meer beelden van de vrouw als een redelijk gezaghebbende muze.

Ondertussen biedt de controverse een mooie gelegenheid om de foto’s van de campagne nog eens te publiceren. En waarom ook niet. Zoals een vriend van de Zesde Clan al signaleerde: Suit Supply wilde vrouwen helemaal niet neerzetten als lustobject. Welnee. BN De Stem citeert directeur Fokke de Jong, die eerst zegt dat er geen sprake is van ophef en zich vervolgens, één zin later, laat ontvallen dat het aantal reacties hem tegenvalt. Hij had blijkbaar méér ophef verwacht. Wat vreend is, want volgens De Jong zijn de vrouwen afgebeeld als ‘redelijk gezaghebbende muzes’. Dus dat zou het okee moeten maken om ze bloot af te beelden en zo.

Maar als die reclamecampagne werkelijk zo smaakvol en respectabel is, hoef je je niet zo op te winden over kritiek. Dan is het niet nodig iedereen die het waagt vraagtekens te plaatsen bij de campagne, neer te sabelen met schrikbeelden uit de oertijd. Dat dit wél nodig is, en hard ook, geeft wel aan hoe bang de commentatoren zijn dat hun verdediging van deze goedkope ranzigheid gezien wordt voor wat het is: ranzigheid.