Tag Archives: programmeren

Sneue muziekfestivals kunnen geen vrouwen vinden

Zomer! Muziekfestivals! Heerlijk. Maar wiens muziek hoor je daar? Mannenmuziek, concludeert website Thump. De redactie telde het aantal vrouwelijke acts op techno muziekfestivals. Als je alle ”mannenacts” verwijdert van posters, houd je nauwelijks vrouwelijke bands en artiesten over. Dat was in 2015 zo. 2016 levert hetzelfde beeld, met bijvoorbeeld in Nederland amper 6% vrouwelijke artiesten op de podia. Grote kans dat deze hardnekkige situatie dit jaar opnieuw zorgt voor een blanke, mannelijke monocultuur. Wordt het niet eens tijd dat mannelijke artiesten zulke eenzijdige festivals boycotten? De kritiek op vrouwen vergeten wordt in ieder geval steeds luider, wereldwijd.

 Het programma van Leeds als je alleen de vrouwen noemt. Akelig leeg.

Thump bracht een paar patronen aan het licht die feministen akelig bekend voorkomen, omdat je dat steeds opnieuw ziet in de achterstelling van vrouwen. Ook in de literatuur, de kunstensector en de wetenschap. Vertaald naar muziek:

  • hoe meer mainstream het muziekgenre, hoe meer mannen
  • hoe meer status en hoe groter het festival, hoe meer mannen
  • kleine festivals en niche markten: meer vrouwen

Nederland vormt geen uitzondering. Website Noisey deed een steekproef in 2015 en kwam situaties op het spoor zoals Lowlands, met 37 volledig mannelijke acts tegenover 2 vrouwelijke en 2 gemixte. Ook bij de line-up van festivals zoals Appelsap moet je goed zoeken voordat je een paar vrouwelijke artiesten aantreft temidden van de bergen mannen. Tijdschrift Vice keek in 2016 opnieuw naar het aandeel vrouwen en kwam uit op gemiddeld 6% vrouwen op het podium. Dat betekent gemiddeld 94% mannelijke artiesten. 94 procent! Alsof we in de middeleeuwen leven, toen alleen mannen buitenshuis mochten schitteren.

Wat steeds minder werkt is met smoesjes komen als mensen kritiek uiten op je eenzijdige programma:

Most of the arguments that attempt to shut down people when they just want to talk about why women are excluded can be found in a useful mocked-up bingo card called Female Conference Speaker Bingo, which can be applied to all aspects of female invisibility in public realms […] Those making these repetitive arguments and excuses often don’t realise that women have heard them so many times before, to the point that they are memes. They are also “tail end” arguments, rather than “source” arguments, in that they ignore the context within which the exclusion of women occurs.

Wat wél werkt is druk van buitenaf. Zo protesteerden fans hevig toen de organisatoren van het Australische festival Days like This dit jaar 30 mannelijke acts op het podium zette, tegenover nul (0) vrouwen. En festival Spilt Milk, in Canberra, Australië, kwam onder vuur te liggen toen ze op de proppen kwamen met zestien optredens, waarvan slechts één met vrouwelijke artiesten. Organisatoren beloofden beterschap of hielden na die kritiek haastig een tweede wervingsronde, om alsnog meer vrouwelijke artiesten te boeken.

Een boycot werkt ook zeer effectief. Zo nomineerde de jury van een beroemd stripfestival, Festival van Angoulême, vorig jaar alleen mannelijke tekenaars voor een prestigieuze Grand Prix. Vrouwelijke tekenaressen riepen op tot een boycot. De drie uiteindelijke genomineerden verklaarden dat ze de prijs niet meer wilden ontvangen en trokken zich terug. In lijn daarmee zou het enorm helpen als mannelijke artiesten weigerden te spelen op muziekfestivals die geen vrouwen contracteren. Net zoals steeds meer mannelijke sprekers conferenties mijden als de organisatie nauwelijks vrouwelijke sprekers weet te vinden.

Het kan namelijk wel degelijk anders. Magneet Festival deed het vorig jaar met 17,5% vrouwelijke acts opvallend goed. Tegenover dagblad Metro verklaarde een van de organisatoren dat de verdeling tussen mannen en vrouwen actief onderdeel van het beleid is. Met andere woorden: je bewust zijn van discriminerende selectieprocessen, en je onbewuste vooroordelen bijsturen, werkt. Met als hulpmiddel: als je jezelf hardop uitspraken van de eerder genoemde bingokaart hoort opsommen, weet je dat je seksistisch bezig bent en moet je kritisch kijken naar je denkprocessen en je selectiemethodes. Succes!

Documentaire onthult geschiedenis van vrouwelijke computerdeskundigen

Duizenden Amerikaanse vrouwen leerden tijdens de tweede wereldoorlog hoe ze de baan van granaten en ander afweergeschut moesten berekenen. Uit die groep kwamen de eerste vrouwelijke computerprogrammeurs voort. Ze programmeerden onder andere de ENIAC, de eerste machine die complexe berekeningen kon uitvoeren. Jarenlang was er geen aandacht voor het werk van deze vrouwen. Een nieuwe documentaire onthult voor het eerst hun geschiedenis, bericht CNN.

Aan de basis van de documentaire staat een vrouw, regisseuze LeAn Erickson. Dat het bestaan van deze computerprogrammeurs zo lang niet erkend werd, verbaasd haar niet:

“I’m an amateur women’s historian, but I’d never heard about this — white-collar women who worked doing math and science under the radar? I didn’t know.” […] “We just don’t pay attention to what women do,” Erickson said. “Despite the fact that women helped the war effort, we don’t know.”

Erickson zelf kwam bij toeval achter het bestaan van de vrouwen, toen ze voor een andere documentaire twee mensen sprak die dit werk in de tweede wereldoorlog deden. Het leger huurde hen in om de banen van projectielen te berekenen, zodat de mannen vaker raak konden schieten. In de volksmond stonden ze bekend als de Rosies. Na afloop van de oorlog stroomden sommige Rosies door naar projecten om de eerste computers te ontwikkelen. De apparaten werden door mannen gemaakt, maar vrouwen zorgden voor de benodigde software en programmeerden het systeem om daadwerkelijk iets te doen.

Zelfs toen ze na de oorlog in de openbaarheid hun werk deden, merkten de vrouwen al dat hun bijdrage niet op waarde werd geschat. Erickson sprak vrouwen die hun programmering demonstreerden aan een delegatie. Ze werden echter niet uitgenodigd voor het diner na de demonstratie, en kwamen erachter dat de bezoekers dachten dat ze waren ingehuurd als model, net zoals auto’s tentoongesteld worden met een knappe vrouw ernaast.

Aan die scheve situatie komt nu een einde. Erickson ging op zoek naar oud-medewerkers, spoorde deze vroege computerprogrammeurs op, en verwerkte hun ervaringen in een documentaire. Haar film is inmiddels uitgebracht op dvd. Daarmee gaat ze onder andere op tournee langs scholen, met een educatief project om scholieren kennis te laten maken met vrouwelijke wiskundigen en computerprogrammeurs. Erickson hoopt dat jongens en meisjes op die manier leren dat computers en vrouwen elkaar niet uitsluiten. Integendeel. Wie weet kan dit meisjes inspireren om in de voetsporen van de Rosies te volgen….