Tag Archives: preventie

Gun vrouwen ook een leuk bevrijdingsfeest

Nooit ergens alleen op een festivalterrein staan, altijd in een groepje blijven, strategisch gebruik van rugzakken om te voorkomen dat mannen tegen je aan gaan rijen, als je hoort hoe vrouwen noodgedwongen moeten opereren tijdens evenementen, lijkt het wel oorlog. Daarom een oproep: Mannen, spreek je maten aan als die wangedrag vertonen. En festivalorganisatoren, wordt actief om seksueel geweld te voorkomen en te bestrijden. Gun vrouwen een onbezorgd bevrijdingsfeest. Laat hen met rust, blijf van hun lijven af. Laat 5 mei een ontspannen samenzijn worden voor iedereen!

Leuk, een festival! Maar vrouwen lopen grote risico’s omdat sommige mannen zich niet kunnen gedragen. VICE signaleert dat er weinig harde cijfers bekend zijn, omdat er nauwelijks onderzoek wordt gedaan naar mannen en vrouwen op festivalterreinen.  Veel organisatoren besteden daarnaast nauwelijks aandacht aan preventie en beleid rond seksueel geweld, bleek vorig jaar uit een rondgang. VICE citeerde onder andere beveiligingsdeskundige Barbara van Dam met de veelzeggende woorden:

“De organisatie van een festival start met een risicoanalyse als basis voor een veiligheidsplan, en ik vind het vreemd dat seksueel geweld bij die voorbereidingen nergens wordt genoemd. Alles wordt doorgerekend: een warm-weerscenario en of er wel genoeg wc’s zijn, maar er wordt niet uitgezocht hoe we ervoor zorgen dat meisjes en vrouwen veilig naar een festival kunnen blijven gaan?”

Ondertussen zijn de ervaringen van vrouwen duidelijk. Mannen zetten vrouwen klem en beginnen intimiderende taal uit te slaan. Mannen knijpen vrouwen in borsten en billen. Mannen randen vrouwen aan of verkrachten hen. In Nederland, maar ook daar buiten.  Zo was het vorig jaar groot nieuws dat het Zweedse muziekevenement Bravalla geen editie 2018 organiseert, omdat mannen in 2017 één weekeinde ruim twintig vrouwen en meisjes aanrandden. De editie van 2016 stond ook al bol van misbruik en wangedrag.

Of neem een journaliste die onlangs Coachella bezocht, een groot festival in de V.S., in Californië. Tien uur op het terrein leverde op dat totaal onbekende mannen haar 22 keer ongewenst betastten. Ze interviewde 54 vrouwen, en ook die hadden allemaal op dat festival een seksuele aanranding of intimidatie meegemaakt – een score van honderd procent.

Hoog tijd dus om ons te richten tot de grootleverancier van daders, de mannelijke sekse. Allereerst aan alle goedwillende mannen die het niet in hun hoofd zouden halen om onbekende vrouwen te bepotelen: hou je makkers in de gaten en als die over de scheef gaan, grijp dan in. Spreek ze aan op wangedrag, of neem hen mee naar een rustige plek zodat ze af kunnen koelen. Behoor je tot de minderheid die denkt dat je op een festival terrein alles mag: NEE. Iedereen wil een feestje bouwen, ook vrouwen, dus laat vrouwen met rust. Blijf met je tengels van hen af. Als je merkt dat je jezelf niet in kunt houden, loop weg en vervang bier een tijdje door water. Dan hebben we allemaal een leuk 5 mei, Pinkpop, Noorderslag enzovoorts. Bedankt!

Tot slot: Het telefoonnummer van Centrum Seksueel Geweld is 0800-0188, en dit nummer is 24 uur per dag bereikbaar en gratis. Blijf er niet alleen mee zitten, als je een rotervaring had op een festival of elders. Zoek hulp!

 

 

Kate Harding noemt beestje bij z’n naam in boek over verkrachting

Kate Harding schreef een boek over de verkrachtingscultuur in de V.S. Tijdschrift Salon publiceerde een stukje, zodat je een indruk krijgt van de inhoud. Gezien de situatie in Nederland, zou ik zeggen: a. lees Asking For It – the alarming rise of rape culture en b: volg de conclusies van wetenschappelijk onderzoek. De resultaten wijzen uit dat alleen methodes die ingaan op de rol van mannen en jongens enige zoden aan de dijk zetten om het aantal verkrachtingen te verminderen.

Asking for it kreeg tot nu toe positieve recensies in kranten zoals de Los Angeles Times en Rolling Stone. Interviews gaven Harding bovendien de kans om in een paar zinnen te omschrijven wat een verkrachtingscultuur inhoudt:

The social license to operate means that a rapist in this culture looks at the incredibly small number of rapists who actually go to prison for rape, and looks at the way we respond to people who report rapes, and notes that he has a pretty good chance of getting away with it.

(Voor een uitgebreidere omschrijving van rape culture/verkrachtingscultuur: zie hier).

Dat is ook in Nederland het geval. Ook wij richten ons vooral op de zogenaamde vermeende slachtoffers van verkrachting die beweren dat een vent iets naars deed, maar hallo zeg, daar was je als vrouw toch zelf ook bij, ze zal wel liegen. Zei je wel duidelijk genoeg nee, wat had je aan, hoeveel drank had je op, wil je niet stiekem wraak nemen om een arme jongen die nietsvermoedend dacht dat je zijn vriendinnetje wilde zijn, nou, nou?!? Bonuspunten als het gaat om een beroemde en/of rijke man, want dan kun je ook nog verdenking zaaien: ze is uit op zijn geld etc.

De media voeden dit soort verhalen gretig, zodat boodschappen elkaar versterken:

in de media werd het kamermeisje beschreven als een ‘pathologische leugenaar’; niet zijn twijfelachtige doopceel maarhaar mistige privé-leven kreeg voorrang in de beeldvorming.

Komt het ondanks dit ongeloof en wantrouwen in circa tien procent van de gevallen toch tot een aangifte en een onderzoek, dan kunnen de mannelijke daders alsnog de dans ontspringen. Het percentage veroordelingen ligt zeer laag. België: circa 4% van de daders krijgt uiteindelijk straf. Engeland: circa 6%. Nederlandse percentages zijn moeilijk te vinden. Ik kwam niet verder dan een bericht waarbij mensen zelf aan het rekenen sloegen en uitkwamen op circa 8% veroordelingen.

Dit betekent dat daders ook hier redelijk probleemloos vrouwen kunnen verkrachten. Wil je daar iets over zeggen, dan constateer ik in Nederland, Kate Harding in de V.S. en feministen in het algemeen wereldwijd, dat je op een sterke weerstand stuit. Wie het over de mannelijke daders wil hebben haat mannen! Je stigmatiseert een hele bevolkingsgroep! Niet Alle Mannen!!!! Terwijl de percentages aan duidelijkheid niets te wensen overlaten: verkrachters hebben in 98% van de gevallen de mannelijke sekse.

Als je dat feit niet wil benoemen, hoe wil je dan het aantal verkrachtingen verminderen? Die vraag stelt Kate Harding in haar nieuwe boek, om vervolgens te wijzen naar oplossingen die bewezen effect hadden en hebben. Zelf weet ik onder andere van de ‘Wees niet díe vent’ campagne in de stad Vancouver, waarna het aantal gerapporteerde verkrachtingen daalde met tien procent.

Ook Schotland hield een campagne gericht op mannen. Daarbij hielden de makers rekening met het feit dat mannen allerlei slachtoffers maken, ook andere mannen:

Harding is niet de enige die zegt dat preventie van verkrachting begint met het aanspreken van mannen. Steeds meer onderzoeken wijzen uit dat het werkt, en vrouwen zeggen steeds vaker hardop dat preventie zich vaker moet richten op jongens en mannen:

I don’t want anybody to be telling women anything. I don’t want men to be telling me what to wear and how to act, not to drink. And I don’t, honestly, want you to tell me that I needed a gun in order to prevent my rape. … I think we should be telling men not to rape women and start the conversation there with prevention.”

Maar deze boodschap moet helaas nog steeds herhaald worden, omdat teveel mensen nog vastzitten in het idee dat vrouwen hun eigen verkrachting moeten voorkomen. Harding behandelt in haar boek de nieuwste gebeurtenissen, citeert onderzoeken, gaat in op de rol van populaire cultuur, zoals televisieseries en films, en weet dit grimmige onderwerp ook nog met humor te verlichten. Aanbevolen…

Slutwalk trekt duizenden deelnemers

Massaal trokken Canadezen er op uit, tijdens de Slutwalk van afgelopen zondag. Op 3 april vulden de straten van Toronto zich met betogers die opmarcheerden naar het politiebureau van agent Michael Sanguinetti. Zijn opmerking dat vrouwen konden ontkomen aan verkrachting door zich niet te kleden als een slet was de druppel die de emmer deed overlopen. Met hun betoging lieten Canadezen weten dat verkrachting voorkomen kan worden door de verkrachter. En niemand anders.

Aan de foto’s te zien zat de stemming er goed in. Vrouwen namen hun kinderen mee, activisten hadden pakkende slogans voor hun protestborden verzonnen, en hoewel wolken de hemel domineerden bleef het droog. Niet gek voor Toronto in de vroege lente. Sonya Barnett, één van de organisatoren, benadrukte dat ze er niet op uit is Sanguinetti’s hoofd op een zilveren schaal te krijgen. Integendeel:

What we want is an open discourse with our Protective Services so we can discuss retraining against slut-shaming and sexual profiling, and we want certain aspects of that training to completely change direction: to move the onus away from someone who does not want to be victimized, and onto those who intend to victimize. As Hilary Beaumont so eloquently said ‘Society teaches don’t get raped, rather than don’t rape.’ This needs to change.

Inwoners Toronto rukken op naar politiebureau

,,Vrouwen moeten zich niet kleden als een slet als ze geen slachtoffer willen worden.” Dat vertelde politieagent Michael Sanguinetti aan een zaal vol rechtenstudenten in Toronto tijdens een lezing over verkrachting. De studenten werden zo kwaad dat ze op 3 april aanstaande een mars organizeren. Ze roepen iedereen op om als slet te komen en willen in een grote Slettenmars (Slutwalk) naar het politiebureau marcheren waar de agent nog steeds werkzaam is.

De activisten organiseren de mars omdat ze het zat zijn dat vrouwen de schuld krijgen van hun verkrachting:

As the city’s major protective service, the Toronto Police have perpetuated the myth and stereotype of ‘the slut’, and in doing so have failed us. With sexual assault already a significantly under-reported crime, survivors have now been given even less of a reason to go to the Police, for fear that they could be blamed. Being assaulted isn’t about what you wear; it’s not even about sex; but using a pejorative term to rationalize inexcusable behaviour creates an environment in which it’s okay to blame the victim.

De afgelopen maanden zijn er allerlei schandalen geweest rondom slachtoffers van verkrachting in Canada en de V.S.. Zo slaagde een gezaghebbende krant als de New York Times erin om te schrijven over een 11-jarig meisje, verkracht door een groep van 18 mannen, alsof zij er zelf om vroeg. De krant benadrukte dat het meisje er ouder uitzag, zich sexy kleedde, en op straat rond hing. Natuurlijk is het dan volstrekt logisch dat je een massa verkrachting over jezelf afroept. Op je elfde. En eerder meldde de Zesde Clan al dat een Canadese rechter een verkrachter zonder straf liet gaan, omdat het slachtoffer zich niet duidelijk genoeg verzet zou hebben.

Vijf vrouwen hebben de leiding over de protestmars. Voor hen waren de opmerkingen van de agent de laatste druppel in een emmer die toch al overliep vanwege dit soort voorvallen, die samen een verontrustend patroon volgen. Steeds opnieuw krijgt het slachtoffer te horen dat ze beter had moeten uitkijken, zich anders had moeten kleden, niet op dat tijdstip op die plek had moeten zijn. En o wee als je een biertje op hebt, want dan heb je al je rechten op voorhand al verspeeld.

Weblog I blame the patriarchy weet wel raad met deze situatie. De site herplaatste een handleiding uit 2009, met tips voor de preventie van seksuele misdrijven. De instructies zijn makkelijk te volgen voor iedereen met twee werkende hersencellen:

  1. Gooi geen drugs in het drankje van een vrouw
  2. Als je een vrouw in haar eentje ziet lopen, laat haar dan met rust
  3. Als je stopt bij een vrouw met autopech, let dan op dat je haar niet verkracht
  4. Als je in een lift staat en er stapt een vrouw in, verkracht haar dan niet
  5. Als je een vrouw slapend aantreft, is het ’t beste als je haar niet verkracht
  6. Breek nooit via deur of raam in bij het huis van een vrouw, spring niet tevoorschijn tussen twee geparkeerde auto’s, verkracht niet
  7. Als je je schuil houdt in de bosjes of in portieken terwijl je iets slechts in de zin hebt, zorg er dan voor dat je felgekleurde kleding draagt, een zaklamp aan doet, of luide muziek draait, zodat de vrouw weet waar ze haar vlammenwerper op moet richten
  8. Gebruik het maatjessysteem! Als je het lastig vindt af te zien van verkrachting, vraag dan aan iemand die je vertrouwt om bij je te blijven terwijl je je schuil houdt in de bosjes
  9. Zorg dat je een alarmfluitje bij je hebt. Als je er achter komt dat je op het punt staat een vrouw te verkrachten, kun je je maatje vragen op het fluitje te blazen en zo om hulp te vragen
  10. Vergeet niet: eerlijkheid duurt het langst. Als je een vrouw mee uitneemt, doe dan niet net alsof je in haar als persoon geïnteresseerd bent, maar zeg meteen dat je er van uitgaat dat je haar later op de avond zult verkrachten. Als je niets zegt, loop je het risico dat de vrouw er van uit gaat dat je haar niet wilt verkrachten.

Zo simpel kan het zijn. Zolang echter teveel mensen deze tien eenvoudige regels niet kunnen volgen, zijn protestmarsen zoals die van 3 april helaas nog nodig. Veel succes, Slutwalkers!