Tag Archives: Pop culture

Brontë Sisters Power Dolls

Met deze poppen kunnen meisjes en jongens zich heerlijk uitleven. Jammer dat ze nog niet echt bestaan. Welke fabrikant gaat aan de slag? Ik wil er ook eentje!

Weinig films doorstaan Bechdel test

Hoe relevant zijn de vrouwelijke personages in een film? De Zesde Clan is een grote fan van de Bechdel test om die vraag te beantwoorden.

Striptekenares Alison Bechdel ontwierp de test in de jaren tachtig en stelde drie eenvoudige criteria op. 1. Komen er twee of meer vrouwen voor in de film? 2. Praten ze met elkaar? 3. Over iets anders dan een man of mannen? Ze legde de lat niet hoog – het maakt niet uit of er mannen aanwezig zijn als de vrouwen praten, en als de vrouwen twee zinnen uitwisselen over de perfecte appeltaart is het ook al goed. 

Toch faalt film na film de Bechdel test. Shutter Island. Sherlock Holms. The Lord of the Rings. Misschien zijn er wel meer dan twee vrouwelijke personages in die films, maar ze praten niet met elkaar. Of ze praten alleen over hun relatie met een man.

Scenarioschrijvers beginnen zich inmiddels bewust te worden van het gebrek aan uitgewerkte vrouwenkarakters in film en televisie. Ze onderwerpen hun eigen scripts aan de Bechdel test en denken na over de manier waarop ze over vrouwen schrijven. Dus dat biedt hoop.

Aan de andere kant kreeg deze studente aan de Amerikaanse filmschool ACLU van haar docenten te horen dat ze in haar scenario’s blanke heteromannen centraal moest stellen, anders zou geen enkele Hollywoodstudio met haar verhaal in zee willen gaan. Er is dus duidelijk nog een lange weg te gaan….

Alison Bechdel, de uitvinder van de Bechdel test

Schotland bestrijdt verkrachtingsmythes

Verkracht? Nou meisje, je vroeg erom, want je was dronken, te sexy gekleed, op het verkeerde moment op de verkeerde plaats, etc etc etc. Schotland was dit soort mythes zó zat, dat ze zulke smoesjes als doelwit hebben gekozen voor een campagne. Dit filmpje rekent af met het ‘eigen schuld want je kleding was te sexy’- excuus. Geniaal. Dat mogen meer landen doen.

Oorlog voeren op een vrouwenschip

Natuurlijk kun je een computerspel spelen als mannelijk personage. Maar dan ervaar je als vrouw nooit hoe heerlijk het is om te bepalen dat mannen te gevoelig zijn om te gaan varen en zichzelf bloot te stellen aan de verschrikkingen van zeeslagen.Dus geeft het internetspel Choice of Broadside je de keuze als vrouw te spelen. Die keuze heeft een fundamentele invloed op het verhaal en biedt daarmee een geweldige gelegenheid om uit te vinden wat het betekent om als vrouw een schip te commanderen met een geheel uit vrouwen bestaande bemanning.

Het spel is gebaseerd op teksten, en biedt een rollenspel gebaseerd op meerkeuze vragen. Te beginnen als onbetekenende matroos kun je je storten in zeeslagen, intriges, spanningen tussen leider en ondergeschikten, en op jacht gaan naar een geschikte huwelijkskandidaat. Zeker op die momenten levert de omkering van rolpatronen grappige situaties op.

Doe je het goed, dan bereik je uiteindelijk de positie van admiraal. Daarvoor moet je echter wel offers brengen. De Zesde Clan zegt: spelen! Je zult je geen moment vervelen.

Omo houdt meisjes binnen

Gisteren zag ik ‘m dan, een nieuwe reclame van Omo. Voor progressieve beeldvorming moet je natuurlijk nooit te rade gaan bij wasmiddelenfabrikanten. Toch vraag ik mij af of deze reclamemakers onderhand doorhebben dat we in het jaar 2010 leven. De reclamespot werpt ons namelijk weer keihard terug in de jaren vijftig.

Hier hoor je thuis volgens de reclame.

Wat zien we? Omo wil bij vlekkenexperts te rade gaan hoe het nou zit met de kracht van het zoveelste product van dit merk. De reclame toont twee jongens en een meisje. De jongens staan buiten in de zon en hebben kleding aan vol grasvlekken en modder. Het meisje? Die staat in de keuken, met op de achtergrond haar moeder, in een kom te roeren. Bij haar zitten er chocoladevlekken op haar kleding.

De reclame eindigt ermee dat een moegespeeld jongetje van zijn moeder een lekker schoon shirt aan krijgt. Wat een heerlijk leven voor jongens. Je mag lekker buiten spelen, vrijheid, blijheid, en als je thuiskomt wacht daar een schoon shirt van je moeder en een versgebakken chocoladetaart van je zusje. Misschien had het zusje ook liever buiten gespeeld. Maar dat vermeldt deze retro commercial niet.

Meisjes zien vooral jongens op televisie

Meisjes die naar populaire films en televisieprogramma’s van Amerikaanse makelij kijken, zien een wereld waarin jongens en mannen domineren. Personages met een rol waarin ze iets zeggen? Slechts 28% is vrouw. Een alwetende verteller in een film? In slechts één op de vijf gevallen hoor je een vrouwenstem. En 85% van alle getoonde personages is blank.

Het is soms lastig om indrukken te toetsen aan de realiteit, maar in de Verenigde Staten is dit in ieder geval wetenschappelijk verantwoord uitgezocht en op een rijtje gezet in opdracht van Geena Davis. De actrice heeft zelf een dochter, en zat in 2004 een keer lekker met haar voor de buis naar een filmpje te kijken. Totdat het haar begon te irriteren dat er wel erg weinig meisjes en vrouwen aan bod kwamen. Klopte die indruk? Was het echt zo erg? En wat betekende dat eigenlijk voor haar dochter, als die alleen passieve prinsesjes ziet?

Dat was de aanleiding voor Davis om een instituut voor media onderzoek op te richten en eens haarfijn uit te laten pluizen hoe het zit met vrouwelijke personages op televisie. Onder leiding van Dr. Stacy Smith van de Annenberg School for Communication voerde een team onderzoekers verschillende studies uit.

De cijfers waar dit artikel mee begon komen uit een analyse van de 101 meest winstgevende films uit de periode 1990-2005. Ze ware allemaal G-rated, in het Amerikaanse systeem speciaal geschikt voor kinderen. Nou ja, blanke, mannelijke kinderen. In een ander onderzoek analyseerde het team 1034 willekeurig gekozen televisieshows voor kinderen, vertoond door twaalf verschillende televisiezenders. Ze bekeken meer dan 500 uur televisie in de periode van 12 juni tot en met 18 augustus 2005, om te kijken hoe jongens en meisjes geportretteerd werden.

Ook hier logen de resultaten er niet om. Gemiddeld komen jongens/mannen twee keer zo vaak voor als meisjes/vrouwen. Als vrouwen al voorkomen, zien ze er vier keer vaker dan mannen sexy uit, en ze krijgen twee keer zo vaak een onmogelijk dunne taille. Dit laatste kwam uiteraard vooral voor bij animatieprogramma’sl, juist omdat het voor een echt meisje onmogelijk is om zulke lichaamsvormen te hebben. Lichtpuntjes waren er ook. Haal je tekenfilms uit de onderzochte groep programma’s, dan stijgt het aandeel van vrouwen in sprekende rollen en kom je uit op een bijna gelijkwaardig niveau. Wat dat betreft lopen tekenfilms duidelijk achter.

Geena Davis gaat gewoon verder met het onderzoeken en analyseren van vrouwen in films en televisieprogramma’s. Als er meer onderzoeksresultaten volgen, of als er nieuwe acties komen, laat ik dat meteen weten.