Tag Archives: politieke partijen

Waarom ik Jan Roos liet sterven

Beste Jan,

Sorry, ik heb je laten sterven. Ik zweer je, in het echte leven zou ik jou als echt mens echt wel helpen als je in nood was. Ik zou je bijvoorbeeld best te eten geven als je verging van de honger, of uit het water vissen als je spartelend lag te verdrinken in een gracht. Maar in pixelvorm, op Kamergotchi? Dag en nacht opletten of je aandacht, liefde of lekkere hapjes nodig had en dan acuut doen wat je vraagt of misschien zelfs opeist? Nee.

Waarom liet ik je genadeloos creperen? Ik denk onder andere aan:

  • Je partij wil de partneralimentatie drastisch inperken. Dat betekent in de praktijk dat mannen hooguit vijf jaar hun ex moeten ondersteunen. Dit terwijl uit harde cijfers blijkt dat mannen die dit doen, er in et slechtste geval 6% op vooruit gaan met hun netto inkomen. En in de context van een anderhalf verdienersmodel waarbij wij als samenleving alle risico’s bij de vrouw neerleggen. Deze maatregel is zodoende zeer vrouwvijandig.
  • Jij en je partij zien de gelijkwaardigheid van man en vrouw alleen in de context van radicale islam. Met dat standpunt schaar je je aan de zijde van Nederlandse mannen die vinden dat enge radicalen met hun tengels van vrouwen af moeten blijven. Die regel geldt echter niet voor jou:  op een van alcohol doordrenkt feestje liet je je omringen door halfnaakte vrouwen, en er gaan hardnekkige geruchten rond dat je vrouwen in borsten of billen knijpt.
  • Je houdt van vrouwenhaters zoals Thierry Baudet. Je zocht samenwerking met diens Forum voor Democratie. Baudet is berucht vanwege zijn lofbetuigingen aan het adres van zogenaamde ‘pick up artists’: mannen die andere mannen leren om vrouwen te belagen en koste wat kost in bed te krijgen. Volgens Baudet willen vrouwen niet gerespecteerd worden: ”de realiteit is dat vrouwen overrompeld, overheerst, ja: overmand willen worden”. Ook wel genoemd: aanranding of verkrachting. Geen probleem voor jou, Jan.
  • Je promoot jouw partij als een partij met kloten. Dat klinkt triviaal, maar taal is het venster waardoor je de wereld bekijkt. Met ‘kloten’ beroep je je op een biologisch aspect waar vrouwen niet over beschikken. Dit veelzeggende taalgebruik versterkt het machogehalte in de politiek. Je sluit vrouwen buiten en versterkt het patroon waarbij mensen politiek symbolische definiëren als iets mannelijks, van mannen.
  • Je hebt maar twee vrouwen op je kandidatenlijst. Terwijl die lijst 17 personen telt. Twee op de zeventien, dat is een verwaarloosbaar percentage. Fijn dat het duo wellicht steun kan hebben aan elkaar, maar blanke mannen domineren alles.
  • Je roept op Twitter dat vrouwen een beurt moeten krijgen. Daar mag je niks van zeggen want dan volgt een minachtend snerend ‘zoek je aandacht, mop?’ Echt, het maakt niet uit, vroeg of laat zal een malloot over een piemel beginnen, die in een vrouwenlijf moet. Ongeacht wat de vrouw daarvan vindt. Jan, je hebt blijkbaar net als Thierry niet door dat je praat over aanranding en verkrachting:

Christelijke partij? Islamitische partij? Voor feministen maakt het niks uit

O jee, nu twee Turkse partijleden uit de PvdA zijn gezet, of zelf opstapten, net welke versie je moet geloven, ontstaat er misschien een Islamitische- of moslimpartij. De horror! De horror! Maar weet je wat nou het fijne is? Als feministe kun je het gekrakeel aanhoren en rustig achteroverleunen. Christelijke partij, Islamitische partij, het maakt niet uit. Al dat soort partijen spreken prachtig over de verheven taken van vrouwen, maar verbannen hen ondertussen naar een tweederangs positie op grond van een heilig boek.

Nederland kent al partijen die hun geloofsovertuigingen vertalen in politieke actie. Neem de SGP. Wat je ambities en talenten ook zijn, op grond van een heilig boek wil deze partij iedere vrouw in het keurslijf van moeder, huisvrouw en hulpje van de man dwingen. Dat standpunt leidt tot een systematische achterstelling van de helft van de Nederlandse bevolking.

Zo sloot de SGP vrouwen decennia lang uit van democratische grondrechten. Pas na meerdere uitspraken van de allerhoogste gerechtshoven bonden de mannenbroeders schoorvoetend in en mochten vrouwen zich kandidaat stellen voor politieke ambten. Wilden vrouwen zelf helemaal niet,  heette het. Vrouwen beperken hun grondrechten vrijwillig. Oh? Nog geen spreekwoordelijke minuut later was de eerste kandidatuur van een SGP-vrouw een feit.

De SGP doet ook zeer enge dingen zodra vrouwen zwanger worden. Dan telt opeens alleen de foetus nog en moeten burgerrechten van vrouwen wijken. Recht op fysieke autonomie? Niks daarvan. Recht op bewegingsvrijheid? Niks daarvan. De SGP staat niet alleen in die minachting voor de lichamelijke integriteit van vrouwen. Ook partijen als de Christen-Unie en het CDA staan klaar om beperkingen in te stellen op dat gebied.

Zou het met een Turkse partij anders gaan? Over de twee vertrokken PvdA leden doen inmiddels allerlei verhalen de ronde. Ze zouden geradicaliseerd zijn en geen tegenspraak van vrouwelijke PvdA-fractieleden hebben getolereerd. Als dat klopt onderscheiden ze zich in niks van de gemiddelde SGP-man. De schaarse voorbeelden spreken boekdelen. Zo was de Nederlandse Moslim Partij (Venlo) in 2009 de enige partij zonder vrouwen op de lijst.

Kortom, bij al het gekrakeel kan een feministe rustig haar schouders ophalen. Feministen gaan uit van gelijkwaardigheid en gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Politieke partijen die religie leidend laten zijn, propageren bijna altijd acties die haaks staan op dit uitgangspunt. Het heilige boek heet anders, maar dat soort partijen wil meestal hetzelfde: dat mannen de plannen maken, vrouwen het eten. Dus of je als vrouw nou door de kat of de hond gebeten wordt maakt niet uit. Het is één pot nat. Klaar. Op naar het volgende onderwerp!

Politiek vindt vrouwenprobleempjes onbelangrijk

Wat een interessant mens, sociologe Niraï Melis van Stichting Burger Onderzoek. Melis kwam onlangs nog in het nieuws met een analyse van beeldmateriaal in Nederlandse kranten (buitengewoon stereotiepe foto’s). Maar ze voert meer interessante onderzoeken uit. Zo bleken Nederlandse EU-partijen de situatie in de landbouw bijna 12 keer zo belangrijk te vinden dan seksueel geweld tegen vrouwen. Sterker nog: tussen 2009 en 2014 verdwenen vrouwen bijna geheel uit hun verkiezingsprogramma’s.

Melis analyseerde onlangs de Europese verkiezingsprogramma’s uit 2009 en 2014, van de landelijke partijen die in de EU actief zijn. Terwijl de kranten begin 2014 vol stonden met berichten over wijd verspreid geweld tegen vrouwen, richtten de partijen zich vooral op de landbouw en de bankencrisis. Prioriteiten!

Melis onderzocht de verkiezingsprogramma’s aan de hand van taalgebruik. Wie in het partijprogramma het woord ‘vrouw’ 1 keer noemt, ‘banken’ 22 keer en ‘landbouw’ 24 keer, geeft namelijk prioriteiten aan. Banken en landbouwers zijn belangrijk, die noem je. Vrouwen? Meh, daar heb je het niet over.

Niet alleen geeft woorden tellen inzicht in de status van een onderwerp, de tellingen leveren daarnaast patronen en trends op. Vrouwen en hun probleempjes, zoals minder salaris en meer klappen krijgen, komen niet vaak voor bij de Nederlandse EU-patrijen. En de trend is dalend, zag Melis. De aandacht voor ‘vrouwenonderwerpen’ halveerde tussen 2009 en 2014.

Bij discriminatie verdwijnen vrouwen zelfs uit beeld. In 2009 sloeg het woord ‘discriminatie’ meestal op de systematische achterstelling van vrouwen en allochtonen. In 2014 spreken de partijen voornamelijk van discriminatie tegen etnische minderheden, transgenders en homoseksuelen. Discriminatie tegen vrouwen wordt vrijwel niet meer beschreven. En huiselijk geweld wordt slechts één (1) keer genoemd in een partijprogramma.

Het ziet er niet naar uit dat de politiek snel urgentie gaat voelen bij het aanpakken van situaties die de helft van de bevolking ernstig benadelen. Melis maakte een optelsommetje en kwam tot deze conclusie:

53,8% van de zetels wordt bekleed door een partij die geen aandacht besteed aan discriminatie, geweld tegen vrouwen of gelijke beloning. ( 65,4% als het aantal zetels wordt berekend naar de huidige peilingen voor de 2e Kamer)

Daarbij komen nog de 7,7% zetels, zowel in de EU als omgerekend naar de Nederlandse machtsverhoudingen, van partijen die actief een ouderwets rollenpatroon voorstaan. U weet wel, de partijen die er voor zorgen dat Hij de plannen blijft maken, en Zij het eten (vrij naar Joanna Russ).

Als partijen weer eens lippendienst bewijzen aan vrouwendiscriminatie – goh, hoe komt het toch dat vrouwen geen topposities bemachtigen – mag je dat als kiezer met zeer gepast wantrouwen aanhoren. Want als het puntje bij paaltje komt, boeien die vrouwenprobleempjes de meeste politieke partijen voor geen meter. En doen ze niks.

Vrouwen en gemeenteraadsverkiezingen

Hoewel de SGP het er liever niet over wilde hebben, konden de mannenbroeders de vooruitgang niet ontkennen. Een SGP-vrouw schreef geschiedenis in Vlissingen door als eerste vrouw ooit een raadszetel te bekleden voor deze conservatieve partij. Voor het overige boden de gemeenteraadsverkiezingen echter vooral meer van hetzelfde: een flinke ondervertegenwoordiging van vrouwen.

De gemeenteraad van Amsterdam.

Uit onderzoek van organisatie ProDemos blijkt dat vrouwen dit jaar gemiddeld 29% van de kandidaten leverden. Lokaal kunnen de percentages flink variëren. Zo telden de IJsselsteinse lijsten slechts 14% vrouwen.  Dat gemiddelde percentage kandidaten vertaalde zich vier jaar geleden in een flinke ondervertegenwoordiging van vrouwen. Gemeenteraden bestaan gemiddeld slechts voor een kwart uit vrouwen, terwijl we toch echt de helft van de bevolking uitmaken. Na deze verkiezingen zal daar weinig in veranderen.

PvdA-afdelingsvoorzitter Wanda Dijkstra liet vorig jaar via het blad Binnenlands Bestuur weten dat traditionele rollenpatronen vrouwen de kop kosten:

Het is heel opvallend dat vrouwen meteen met bezwaren komen. Ze weten niet hoe ze het moeten combineren met hun werk en met hun gezin. Terwijl mannen uit gewoon meteen zeggen: Leuk! En laten vervolgens alles uit hun handen vallen.

Dijkstra vervolgt dat vrouwen hetzelfde zouden moeten doen. Klinkt popie-jopie, maar zulke adviezen houden geen rekening met de realiteit. Een recent proefschrift van Justine Ruitenberg wees uit dat de Nederlandse samenleving een zware druk op vrouwen uitoefent om huishouden en kinderen als hun belangrijkste bezigheid te zien. Vooral moeders krijgen te maken met onbegrip en verwijten vanuit hun sociale omgeving, als ze afwijken van de deeltijdnorm in het werk. Gooi raadswerk in die mix van impliciete eisen en verwachtingen, en het wordt helemaal lastig om ergens toe te komen.

Bovendien blijkt uit allerlei andere onderzoeken dat vrouwensoms  weinig invloed kunnen uitoefenen op het creëren van meer kansen. Je kunt alles doen volgens de handboekjes, en alsnog aan de zijlijn blijven staan. Dat komt omdat mensen stereotiepe verwachtingen hebben van vrouwen, en hen in hokjes duwen op basis van vooroordelen. Vrouwen kunnen alleen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen gedrag. Ze kunnen andere mensen niet heropvoeden. Dat moeten die mensen zelf doen, omdat zij verantwoordelijk blijven voor hun eigen houding.

Totdat er breed iets gebeurt verandert er weinig. Wat dat betreft is het zorgelijk dat ProDemos signaleert dat initiatieven om voor meer diversiteit te zorgen, inmiddels zijn verdwenen. Wegbezuinigd. Een woordvoerder van de organisatie:

“Je kunt je beter in de belangen van je achterban verplaatsen als je er zelf deel van uitmaakt. Voor mannen is het dan ook moeilijker om zich in vrouwen te verplaatsen. Daarnaast is het belangrijk dat er goede vrouwelijke rolmodellen zijn, waardoor vrouwen zelf ook gemotiveerd worden om de politiek in te gaan.”

Gemeenten en politieke partijen moeten zich ervan bewust worden dat het hier niet gaat om een vrouwenprobleem, maar om een probleem op het gebied van democratie en kwaliteit van bestuur. Het lokale bestuur lijdt onder eenheidsworst. Je mist belangrijke ervaringen en inzichten. De ondervertegenwoordiging van de helft van de bevolking holt bovendien de democratie uit.

De Zesde Clan zou graag zien dat lui Mars en Venusdenken plaats maakt voor oprechte bewustwording rondom gender. Vervolgens vergt het gerichte inspanningen van politieke partijen om meer vrouwen op de kandidatenlijst te krijgen. Het zou daarnaast helpen als mannen meer échte verantwoordelijkheid op zich nemen voor het huishouden en de zorg voor kinderen. Dan kan hij de kinderen wat vaker voorzien van een warme maaltijd als zij alles uit haar handen laat vallen voor het raadswerk. Idee?

Wat doen politieke partijen voor vrouwen?

De Zesde Clan nam een kijkje bij de Programmavergelijker van ProDemos, huis voor democratie en rechtstaat. We constateren dat we als vrouw ruwweg twee keuzes hebben. De lijn van de gezinsideologie, die slecht uitpakt voor homoseksuelen en vrouwen die meer opties willen dan moeder de huisvrouw, en een conservatieve marktdenken-lijn, waarbij partijen onder andere pleiten voor een kleinere, zich terugtrekkende overheid. Vanuit Engeland weten we al dat zulke standpunten slecht uitpakken voor vrouwen.

Eerst de gezinsideologen. Die tref je vooral aan bij confessionele partijen. Zo pleit het CDA voor een lastenverlichting voor gezinnen met kinderen. Terwijl uit alle cijfers blijkt dat gezinnen sowieso al sterk bevoordeeld worden ten opzichte van andere groepen. ChristenUnie en SGP willen beiden het recht op leven laten opnemen in de Grondwet. Klinkt ok, maar in de praktijk komt dat neer op meer controle op en over de lichamen van vrouwen. Als die een ongewenste zwangerschap af willen breken, hebben ze pech. Heb je het kind eenmaal, dan wil de SGP ook nog dat ouders zelf betalen voor kinderopvang. Baren en zorgen zul je.

Wie breder kijkt dan alleen het heterostel met kinderen, kan zich beter wenden tot partijen als PvdA, VVD, D’66, GroenLinks en de Partij voor de Dieren. Allemaal willen ze af van de weigerambtenaar, die homo’s en lesbiennes uitsluit van het huwelijk. SP, Partij voor de Dieren, D’66 en GroenLinks willen daarnaast dat scholen geen docenten meer mogen weigeren vanwege hun seksuele geaardheid. De VVD pleit verder volgens de Programmavergelijker als enige expliciet voor verplichte seksuele voorlichting op school, met aandacht voor diversiteit.

Grotere partijen zijn minder uitgesproken in hun programma’s, maar staan wel maatregelen voor die vrouwen indirect harder treffen dan mannen. Zo werken relatief veel vrouwen bij de overheid. Dat leidde in 2010 al tot enige paniek. Maar geen nood. VVD, PvdA, PVV, D’66, ChristenUnie en 50+ willen de overheid drastisch verkleinen. Dat zal veel vrouwen hun baan kosten. De overheid zou zich moeten beperken tot kerntaken, zoals defensie en ruimtelijke ordening, vanouds terreinen waar juist mannen nog domineren.

Ook pleiten VVD, D’66 en SGP voor een versoepeling van het ontslagrecht. Opnieuw indirect slecht nieuws voor vrouwen. Werkgevers nemen liever (jonge) mannen aan. Vrouwen vallen vaker af omdat ze van het verkeerde geslacht zijn en minder flexibiliteit op kunnen brengen. Bovendien worden alleen vrouwen zwanger. Ze krijgen vervolgens zo routinematig ontslag, dat de Commissie Gelijke Behandeling zich genoodzaakt zag deze vorm van discriminatie apart te onderzoeken. Met als resultaat: ruim de helft van de vrouwen heeft ervaring met zwangerschapsdiscriminatie. Dat percentage stijgt ongetwijfeld als ontslaan nog makkelijker wordt.

De Zesde Clan sluit graag af met een paar positieve punten. CDA en Groenlinks willen een uitbreiding van zwangerschapsverlof, ook voor vaders. Die toevoeging is belangrijk, want het geeft vaders meer tijd om te wennen aan hun nieuwe rol in het gezin en onbetaalde zorgtaken op zich te nemen. Ook spreken een aantal partijen duidelijke taal over geweld tegen vrouwen. Zoals een harde aanpak van cultureel of religieus geïnspireerd geweld tegen vrouwen bij het CDA, gedwongen uithuwelijken aanpakken bij D’66, en zwaardere minimum straffen voor zedendelicten bij de PVV. Mocht het dan een keer ernstig misgaan tussen mensen, dan mag je hopen dat het slachtoffer recht wordt gedaan.

Vrouwen in Nederland vochten zo’n veertig jaar om stemrecht te krijgen. Het begon in 1883 met een actie van onze grote voormoeder Aletta Jacobs, en eindigde  in 1919 met een aangenomen wet over het vrouwenkiesrecht. Dat betekende dat vrouwen in 1920 voor het eerst naar de stembus konden. Laat je stem niet verloren gaan. Wat je ook doet, voor welke partij je ook kiest, neem op 12 september aanstaande de moeite om je mening te geven. Leve verkiezingen, leve de democratie!

Vrouwelijke en allochtone kiezer stemt linkser

Als alleen Canadese vrouwen zouden stemmen, merken liberale partijen daar niet zoveel van. Maar de conservatieven zouden acht procent van de stemmen verliezen, en daarmee behoorlijk wat zetels. Terwijl de Nieuwe Democraten er juist vijf procent op vooruit zouden gaan. Zeker als er iets controversieels speelt ontstaan er opeens opvallende verschillen in stemgedrag van mannen en vrouwen. Dat blijkt uit een grootschalig onderzoek onder meer dan 12.000 kiesgerechtigden in Canada. In Nederland zijn dezelfde trends zichtbaar.

Tijdschrift Vrij Nederland liet NIPO in mei 2010 peilen hoe het stond met mannen, vrouwen en stemmen. Uit dat onderzoek kwam naar voren dat vrouwen minder op VVD en PVV stemmen. Bij de PVV liep het verschil met de mannen op naar zes procent. Daarentegen zouden ze vaker kiezen voor GroenLinks – zeven procent verschil met de mannen. Bij het bepalen van hun standpunt gaven vrouwen veel vaker dan mannen aan dat ze vooral letten op onderwijs, gezondheidszorg en het milieu. Mannen letten meer op verkeer en de economie.

Specifiek op vrouwenemancipatie ingaan geldt echter algemeen als vragen om problemen, tekende het blad een paar weken later op tijdens een debatavond van Women Inc. Benoem het onderwerp expliciet, en de kiezer haakt af, heet het. Opvallend, want in hetzelfde NIPO onderzoek kwam naar voren dat 63% van de kiezers wil dat partijen zich inzetten voor de positie van de vrouw in de samenleving. VN:

 ‘Het lijkt erop,’ concludeert Peter Kanne van TNS NIPO, ‘dat emancipatie door de Nederlandse kiezer vooral met de mond wordt beleden. Het vrouwenstandpunt is duidelijk niet doorslaggevend. Een goede allochtone kandidaat geeft op dit moment meer een gevoel van urgentie dan een vrouw hoog op de lijst.’

Okeeee…. als je allochtonen wil lokken, hoe stemmen die dan? Kenniscentrum Forum onderzocht het stemgedrag van nieuwe Nederlanders aan de hand van de gemeenteraadsverkiezingen, en lette daarbij op Antillianen, Turken, Marokkanen en  Surinamers. Deze groepen nieuwe Nederlanders gaan minder vaak naar de stembus dan gemiddeld. Jongeren willen wel, zeker als ze een hoge opleiding hebben, maar bij de ouderen spelen taalproblemen een rol. Als allochtonen stemmen, is de PvdA favoriet, gevolgd door GroenLinks en de SP. Forum splitste de cijfers helaas niet uit naar gender.

Kortom, als vrouwen het voor het zeggen hadden zou Femke Halsema premier zijn in plaats van Rutte. Allochtonen zouden Job Cohen in het zadel geholpen hebben. En om nog even mee te geven aan het slot van dit artikel: dat zoveel vrouwen GroenLinks stemmen is niet vreemd. Niet alleen zet de partij veel vrouwen op goede, verkiesbare plekken, maar de standpunten staan bol van het bevorderen van emancipatie. Van vrouwen én voor mannen: GroenLinks pleit bijvoorbeeld voor goede kinderopvang, langer kraamverlof voor vaders, en een wettelijk recht op thuiswerken. Iets om even mee te nemen bij komende verkiezingen….