Tag Archives: politie

Kwetsbare vrouwen zijn vogelvrij

Als je een meisje onder de 18 verkracht, of een vrouw met psychische problemen, of een verstandelijke beperking, weet je als dader bijna zeker dat je je straf ontloopt. Dat concludeert professor Betsy Stanko van de Engelse politie, na een analyse van  gemelde verkrachtingen. Er kunnen niet vaak genoeg bijeenkomsten tegen geweld tegen vrouwen georganiseerd worden, zoals zondag 9 maart in Gent , want we hebben nog een lange weg te gaan.

Stanko volgde de vervolging van verkrachtingszaken tien jaar. Daarnaast maakte ze een gedetailleerde analyse van 500 zaken die de Londense Metropolitan Police binnen kreeg in april en mei 2012. Het bleek dat veel meldingen niet leidden tot een officiële aangifte. Daarna ontwikkelden veel officiële aangiften zich niet tot een zaak, in de zin van opsporing, vervolging, en de gang naar de rechter.

Uit haar analyse bleek dat kwetsbaarheid bij het slachtoffer negatief werkte op de actiebereidheid van agenten. Als een slachtoffer de dader kende (dat in de meeste gevallen zo), of een geschiedenis van mentale problemen had, deed de politie meestal niets met de melding. Bij slachtoffers met een verstandelijke beperking daalde het percentage met 67%. In geval van alcoholgebruik daalde de kans dat de politie een zaak maakte van de melding met 45 %. Deze laatste bevinding is extra wrang, gezien geobserveerd gedrag van daders:

Tellingly, the study found that “initiators’ level of invasiveness was related to the intoxication of the targets, but not their own intoxication” — suggesting that drunk women are intentionally targeted by predators who are fully aware of what they’re doing.

Stanko wijst erop dat deze cijfers betekenen dat verkrachting in feite gedecriminaliseerd is. Daders gaan immers massaal vrijuit. Ze pleit voor een totale cultuuromslag bij de politie en in de samenleving. Het gaat daarbij niet om het zwart maken van de politie. Stanko onderzoekt verkrachting al jaren en ontdekte eerder, in 2006, een belangrijke reden waarom agenten verkrachtingszaken laten lopen. Compassie met het slachtoffer. Vriendelijkheid:

Betsy Stanko, an academic who has examined 700 case files in London, has found another reason why the police drop cases: kindness. Officers know that some kinds of victim stand little chance of being believed in court. They include people who had been drinking before the attack took place (one in three cases) and the mentally ill (one in five). In such cases, coppers often take what Ms Stanko terms “sympathetic withdrawal statements” and do not press the matter further.

Het systeem is zo verrot dat vervolging vaak meer schade toebrengt aan het slachtoffer, dan de dader. Uit medemenselijkheid willen politiemensen een slachtoffer zodoende behoeden voor nog meer ellende.

Of Nederlandse agenten zich ook zo opstellen is onduidelijk, maar verder is de situatie min of meer hetzelfde. Ook hier komen verkrachters massaal weg met hun daden. Het CBS becijferde dat van alle aangiftes slechts rond de veertig procent tot een zaak leidt. In 2005 leidde dat nog vervolgens in ruim dertien procent tot een veroordeling. In 2010 was dat percentage al gedaald naar 8%.

De werkelijke aantallen verkrachtingen liggen overigens nog hoger, want keer op keer blijkt dat veel vrouwen geen aangifte doen. Vraag je vrouwen echter naar hun ervaringen, dan blijkt dat 45% sinds haar vijftiende een of meerdere keren slachtoffer werd van fysiek en/of seksueel geweld. Meisjes en vrouwen met een handicap zijn, ook in Nederland, extra kwetsbaar. Maar liefst 61% van de verstandelijk gehandicapte meisjes en vrouwen kreeg te maken met aanranding, verkrachting en andere vormen van seksuele agressie.

Zolang meisjes en vrouwen vogelvrij zijn, is de emancipatie niet voltooid. Mocht iemand de behoefte voelen om cynische opmerkingen te maken over het nut van internationale vrouwendag, dan heb je hier een van de vele antwoorden waarom we die dag hard nodig hebben.

UPDATE: in de V.S. liet een rechter een in principe man vrijuit gaan. De man werd verdacht van de verkrachting van een jonge vrouw met Downsyndroom. De rechter vond echter ”dat het slachtoffer zich niet als een slachtoffer gedroeg”, dus het zat wel goed allemaal. Hij wil dat de rechtszaak over wordt gedaan. Het is onzeker of de verstandelijk gehandicapte vrouw voor de tweede keer wil getuigen. De eerste keer was al zwaar voor haar, en ze wil eigenlijk niet in dezelfde ruimte zitten als die man.

Herdenking 9/11: vrouwen tellen mee

Een paar weken nadat twee vliegtuigen zich in de Twin Towers in New York boorden, begon het bepaalde media op te vallen dat vrouwen letterlijk uit beeld verdwenen. Op de televisie gaf de ene na de andere man tekst en uitleg over de reden van de aanslag en de heldendaden van brandweer- en politiemannen kregen alle aandacht. Bij de herdenking, tien jaar later, zijn allerlei organisaties vastbesloten vrouwen mee te laten tellen. Ook zij waren destijds betrokken bij de calamiteiten, ook zij hebben expertise en verrichten heldendaden.

Brandweervrouw Regina Wilson was één van de velen die in actie kwam bij de aanslag op 11 september 2001.

Onder andere Women’s eNews houdt een debat over de rol van vrouwen tijdens de aanslag op New York. Speciale gasten zijn Brenda Berkman en Regina Wilson. Als brandweervrouw rukten ze uit toen de vliegtuigen zich in de wolkenkrabbers boorden. Ze wisten talloze wernemers uit de gebouwen te redden en waren nog weken later bezig met het onderzoeken van de brandhaard en opruimen van het puin.

Daarnaast heeft CNN verslaggeefster Soledad O’Brian een documentaire gemaakt over de rol van vrouwen tijdens en na de aanslagen. In Beyond Bravery staat ze stil bij de realiteit dat vrouwen tien jaar later nog steeds moeten vechten voor erkenning. Zoals Susan Faludi documenteerde in haar boek The Terror Dream ontstond er meteen na de aanslagen het beeld van de kwetsbare vrouw die gered moet worden door de stoere brandweerman. Vrouwen die niet in dit plaatje pasten, verdwenen naar de achtergrond. Ze telden niet mee.

Beyond Bravery reconstrueert hoe vrouwen net als mannen handelend optraden, hun werk deden, mensen redden, en probeerden te verwerken wat er gebeurd was. Soledad O’Brian zei over haar documentaire:

O’Brien told The Huffington Post that “everyone has their own story” about 9/11, and that the story she was telling in her documentary was one of “a million.” But she said that the role of women in responding to the crisis has been overlooked. “This is just one interesting version of those stories, and I hope that people see another facet of what it was like to go through that experience,” she said

En dan waren daar nog de moslims die al jaren, zo niet hun hele leven, in de V.S. woonden en opeens tot het vijandelijke kamp behoorden. Na de aanslagen sloegen onbekenden ruiten in bij moskeeën. Het vergde moed om met een hoofddoek over straat te lopen. Niet geheel toevallig verscheen daarom nu de essaybundel I Speak for Myself, waarin veertig moslimvrouwen vertellen over hun leven, ambities, wensen en ervaringen. De nasleep van de aanslag op de Twin Towers komt steeds terug, omdat deze gebeurtenis een grote invloed had op hun zelfbeeld en hoe andere Amerikanen hen zien.

Tien jaar na de aanslagen is er nog steeds veel wat we niet weten, maar het is mooi om te zien hoe de herdenking nieuwe inzichten brengt en ruimte biedt aan de verhalen die we niet gehoord hebben.

Slutwalk trekt duizenden deelnemers

Massaal trokken Canadezen er op uit, tijdens de Slutwalk van afgelopen zondag. Op 3 april vulden de straten van Toronto zich met betogers die opmarcheerden naar het politiebureau van agent Michael Sanguinetti. Zijn opmerking dat vrouwen konden ontkomen aan verkrachting door zich niet te kleden als een slet was de druppel die de emmer deed overlopen. Met hun betoging lieten Canadezen weten dat verkrachting voorkomen kan worden door de verkrachter. En niemand anders.

Aan de foto’s te zien zat de stemming er goed in. Vrouwen namen hun kinderen mee, activisten hadden pakkende slogans voor hun protestborden verzonnen, en hoewel wolken de hemel domineerden bleef het droog. Niet gek voor Toronto in de vroege lente. Sonya Barnett, één van de organisatoren, benadrukte dat ze er niet op uit is Sanguinetti’s hoofd op een zilveren schaal te krijgen. Integendeel:

What we want is an open discourse with our Protective Services so we can discuss retraining against slut-shaming and sexual profiling, and we want certain aspects of that training to completely change direction: to move the onus away from someone who does not want to be victimized, and onto those who intend to victimize. As Hilary Beaumont so eloquently said ‘Society teaches don’t get raped, rather than don’t rape.’ This needs to change.

Congolese politieagente: dader verkrachting weet dat hij er mee weg komt

Blauw, het vakblad voor Nederlandse politie agenten, kijkt regelmatig over de grens. Eind januari dit jaar plaatste het tijdschrift een uitgebreid interview met één van de weinige agentes die de Congo kent. De agente, majoor Honorine Munyole, pleit al jaren voor meer vrouwelijke collega’s om de situatie in haar land te verbeteren. Onder andere de constante stroom verkrachtingen in haar land is haar een doorn in het oog. Dat de mannen niet stoppen met hun misdaden heeft voor haar een eenvoudige reden: ‘dat komt doordat de daders vrijwel zeker zijn dat ze er mee wegkomen.”

Agent Honorine Munyole.

Munyole benadrukt in het interview dat dit extra wrang is, omdat Congo één van de weinige Afrikaanse landen is met een grondwet die seksueel geweld expliciet verbiedt. De praktijk is echter weerbarstig. Vrouwen verkrachten is een effectief oorlogswapen, veel effectiever dan een vuurgevecht. Autoriteiten doen vrolijk mee aan het seksuele geweld. Volgens Munyole was de dader van een verkrachting in de streek Kivu in zestien procent van de gevallen een ordebewaker. Komt zo’n zaak onder de aandacht van de politie, dan hebben mannelijke agenten de neiging hun collega te beschermen in plaats van te zorgen voor gerechtigheid voor het slachtoffer.

Het interview met Munyole bevat nog veel meer belangrijke inzichten. Een aanrader.

Politie Verenigde Staten laat verkrachters lopen

Aangifte doen van verkrachting in de Verenigde Staten? Succes. Politieagenten blijken slachtoffers structureel te intimideren zodat ze afzien van een aangifte. Gaan ze toch door dan worden hun aangiftes opnieuw ingedeeld en gereduceerd tot zoiets vaags als ‘agressief aanraken’. De verkrachtingen verdwijnen dan in het archief en tellen niet mee in misdaadcijfers. Van een serieus onderzoek is al helemaal geen sprake. Steeds meer kranten en andere media komen deze praktijk op het spoor. Na steden zoals Baltimore en New York is Nashville de meest recente stad waar agenten tegen de lamp liepen.

Deze gang van zaken heeft verstrekkende gevolgen. Ten eerste betekent dit dat verkrachters in de VS een grote kans maken om vrijuit gaan. De Village Voice bracht voor New York allerlei voorbeelden aan het licht – feiten die vaststaan, omdat de verslaggevers bandopnamen maakten en dossiers doorvlooiden. Zoals deze:

…the downgrading of crimes to manipulate statistics allowed a man to commit six sexual assaults in a Washington Heights neighborhood in 2002 before he was finally caught after his seventh attack. The initial six crimes, committed over a two-month period, went unnoticed by 33rd Precinct detectives, Hernandez says, because patrol supervisors had improperly labeled most of them as misdemeanors. It was only through a lucky break—an alert neighbor spotted the suspect pushing his seventh victim into her apartment—that the rapist, Daryl Thomas, was finally captured.

Het betekent ook dat slachtoffers extra psychische schade oplopen en hun geloof in het justitiële apparaat verliezen. Dat maakt de drempel om aangifte te doen nog hoger. Want wil je dat doen, dan loop je de kans op deze behandeling, zoals dit voorbeeldje genoemd in de Baltimore Sun:

In one instance, [a detective] wrote that a 15-year-old girl vomited from anxiety as he threatened to leave and retrieve crime-scene video to discern whether she was lying about having been raped. When he came back, she recanted, but refused to sign a statement. “She crossed her arm and held her lips together in a manner suggesting that she had nothing additional to say,” the report reads. “This investigation is closed as unfounded”.
Kortom, je kijkt voortaan wel linker uit om naar de politie te stappen. 
Tot slot zorgt deze handelswijze ervoor dat het probleem van verkrachting uit het zicht verdwijnt. De Baltimore Sun berekende dat áls slachtoffers al naar de politie stapten, agenten in vier op de tien gevallen de vrouwen zodanig ontmoedigden en intimideerden dat ze weer naar huis gingen zonder iets te doen. Dat scheelde alvast in de statistieken. Waar het wel tot een aangifte kwam, bagatelliseerden de politie de de ernst van de feiten en liet het onderzoek versloffen. Zodoende toonden de officiële cijfers dat het aantal gemelde verkrachtingen maar 194 bedroeg, en dat daarvan eenderde ongegrond zou zijn.
In Nashville hetzelfde beeld: daar zou het aantal verkrachtingen zijn gedaald van 390 in 2004 naar 290 in 2009. Of Philadelphia, waar de politie beweerde dat er maar 107 verkrachtingen in een jaar gebeurden, en dat die zaken allemaal opgelost waren. De media geloofden daar niets van, gingen op onderzoek uit, en kwamen een structurele aanpak tegen van slachtoffers intimideren, verkrachting verdoezelen, en statistieken manipuleren. Dit werd nog verergerd door een tekort aan agenten, die ook nog eens slecht opgeleid waren en niet hadden geleerd hoe ze met seksuele misdrijven om moesten gaan.
Hier en daar beginnen steden deze wantoestanden aan te pakken. Philadelphia ging lokale vrouwengroepen betrekken bij de werkzaamheden van de politie. Iedere keer als Zeden aangaf dat een aangifte van verkrachting gebaseerd zou zijn op leugens of een gebrek aan feiten, mochten ze de dossiers inkijken en controleren of de agenten hun werk wel goed hadden gedaan. Sinds 2001 is de situatie zodoende langzaam aan het verbeteren.
Dat laat zien dat vreemde ogen dwingen en dat de politie haar aanpak verandert als schandalen aan het licht komen. Nashville, waar deze wantoestanden net pas bekend werden, is nog niet zo ver. Vrouwen hebben daar nog steeds het nakijken en verkrachters gaan vrijuit. Hopelijk laat de verslaggeving van Newschannel 5 zoveel stof opwaaien dat ook hier de roep om hervormingen gehoor vindt. 

VN voert campagne om meer vrouwen in vredesmissies te krijgen

Ban Ki-moon, de secretaris generaal van de VN, wil heel graag meer vrouwen in VN vredesmissies. Op dit moment bestaan zulke troepen slechts voor circa 6% uit vrouwen. Een nieuw onderzoeksrapport van zijn organisatie geeft aan waarom dat te weinig is: de deelname van vrouwen heeft allerlei positieve effecten. Zo bieden ze positieve voorbeelden van vrouwelijk leiderschap aan de lokale bevolking, en alleen al hun aanwezigheid in de VN macht reduceert het risico op wangedrag dat kan ontstaan als troepen uit louter mannen bestaan.

Lees vooral het hele rapport, maar wat de Zesde Clan onder andere interesseert is het aspect van de lokale bevolking. De VN zette de afgelopen jaren een paar keer troepenmachten uit die alleen uit vrouwen bestonden. In Liberia opereert bijvoorbeeld sinds 2007 een politie eenheid met Indiase vrouwen. Dit heeft merkbaar effect gehad op de plaatselijke bevolking, signaleert MediaGlobal uit New York: de Indiase politie agentes bezochten scholen en spraken met meisjes en vrouwen over hun ervaringen. Ze lieten in woord en daad zien dat vrouwen ‘mannenwerk’  kunnen doen.

VN vredesmacht, Indiase politievrouwen. Bron: http://www.sepiamutiny.com

De agentes leverden ook een positieve bijdrage in de hulpverlening aan de bevolking. Tijdens het geweld in Liberia kregen veel meisjes en vrouwen te maken met seksueel geweld. Het was voor de slachtoffers iets makkelijker om hierover te praten met de Indiase vredesvrouwen. De aanwezigheid van de Indiase politiemacht begint zich ook langzaam in concrete cijfers te vertalen. Zo steeg het aantal vrouwen bij de politie in Liberia tussen 2007 en 2009. Nog niet hard, van 12,8 naar 15%, maar toch een verschil.

Ban Ki-moon wil graag dat vrouwen in het jaar 2014 twintig procent uitmaken van politie eenheden van VN vredesmissies, en 10% in militaire eenheden. Of dat zal lukken is de vraag. De VN is afhankelijk van de troepen die donorlanden ter beschikking stellen. Als die landen zeggen dat ze onvoldoende vrouwen bij leger en politie hebben, en ze dus niet kunnen sturen, houdt het op.

Het VN rapport adviseert daarom onder andere dat deelnemers aan VN vredesmissies in ieder geval een training krijgen om zich bewust te worden van gender en de impact van seksueel geweld. De rapporteurs laten echter duidelijk merken dat ook dit moeilijk ligt:

Challenges to the effective implementation of gender training programmes include the lack of funding, understaffing and the lack of political will. Additionally, the continuous rotation of staff members and the complexity of the subject matter also impact training programmes.
 

 

Oftewel, lang niet iedereen is ervan doordrongen dat gender een rol zou kunnen spelen bij vredesmissies en de situatie in het land waar je naartoe wordt gestuurd. Personeelswisselingen en een gebrek aan fondsen werken ook niet mee. Maar om positief te blijven: veranderingen gaan altijd langzaam. De VN moeten van ver komen: tussen 1957 en 1989 waren er wereldwijd 20 vrouwen actief in VN vredesmissies. Dan is 6% van de troepenmacht – politie en leger – een enorme vooruitgang met alle positieve effecten van dien.

Londense politie pakt huiselijk geweld aan

Je zit ’s avonds rustig op de bank een boek te lezen of CSI te kijken op televisie. Opeens hoor je geschreeuw en gedoe bij de buren. Een man en een vrouw maken ruzie. Langzaam escaleert de situatie. Wat doe je, bel je de politie of blijf je zitten waar je zit?

De politie in Londen plaatst mensen voor dit dilemma in een nieuwe campagne om huiselijk geweld aan te pakken. Bekijk vooral het filmpje, maar wees gewaarschuwd: je moet snel zijn, en niks doen kan traumatische gevolgen hebben….