Tag Archives: petitie

Vrouwen voeren actie met #wijoverdrijvenniet

Straatintimidatie? Komop zeg, als vrouw moet je toch tegen een lolletje kunnen? Als een man je naroept of nafluit is dat juist een compliment. Waar hebben we het over?!? Aldus de gangbare reactie als vrouwen aangeven waar ze in de openbare ruimte tegenaan lopen. Om tegengas te geven delen vrouwen nu hun ervaringen op Twitter en in blogs, onder de hashtag #wijoverdrijvenniet.

Die Twitteractie leidde uiteraard tot kritiek:

 2 u2 uur geleden Mensen vinden het irritant om constant te zien, wij vinden het irritant constant lastig gevallen te worden.
De campagne begon in België. Journaliste Inke Hutse besloot een artikel te wijden aan de vele incidenten van seksuele intimidatie die ze meemaakte.  Daarna publiceerde Yasmine Schillebeeckx een opiniestuk over haar ervaringen op straat. Mijn naam is niet Hey Sexy, verklaarde ze. Ze deed een oproep om straatintimidatie te stoppen. Omdat het vrouwen een rotgevoel bezorgt:
Het zijn mannen als deze die je als vrouw het gevoel geven dat je lichaam aan hen toebehoort. Dat jij als vrouw alleen op de aarde gezet bent om er mooi uit te zien. Dat je bloedeigen lichaam altijd onderworpen zal zijn aan de mening en de blikken van mannen. Van onbekende mannen.
En omdat je als vrouw nooit weet wanneer ‘hey sexy’ overgaat in dreigen en vormen van (seksueel) geweld. Veel vrouwen willen terecht geen risico nemen met hun veiligheid en hun gezondheid.
Natuurlijk doken na deze opiniestukken meteen een man op, Marc Diddens, die vond dat vrouwen niet zo moesten zeuren. Hij was niet de enige die verklaarde niet te snappen waar die vrouwen het over hadden. Mag je dan geen man meer zijn? Mag je niks meer zeggen? Wat een overdreven gedoe!
Waarna vrouwen besloten tot de campagne #wijoverdrijvenniet. Behalve een Twitter hashtag bestaan er inmiddels een website en een Facebookpagina.
Nederland staat overigens niet stil. Het burgerinitiatief tegen straatintimidatie loopt nog steeds, en Amsterdam beschikt binnenkort over een Hollaback site. Ook haalde Bart Smit gluurspiegels uit de handel – de verpakking, met een foto van een jongen die de spiegel gebruikt om onder de rok van een meisje te gluren, wekte teveel weerstand op. (Terecht.)
Hoognodig, die acties, want Diddens en andere mannelijke opiniemakers passen  in een lange, zeer lange traditie van mannen die niet willen horen wat vrouwen zeggen. Veel mannen wantrouwen het andere geslacht. Ze geven dat zelf ook toe, als ze eerlijk zijn:

What I’ve never actually trusted with any women I’ve been with? Her feelings. If she approaches me pissed about something, my first reaction is “What’s wrong?” My typical second reaction? Before she even gets the opportunity to tell me what’s wrong? “She’s probably overreacting.” My typical third reaction? After she expresses what’s wrong? “Ok. I hear what you’re saying, and I’ll help. But whatever you’re upset about probably really isn’t that serious.”

 

Straatintimidatie.nl zit bijna op de helft

Nederlanders die een burgerinitiatief willen nemen, hebben 40.000 handtekeningen nodig om hun punt op de agenda van de Tweede Kamer te krijgen. Straatintimidatie.nl zit met 16.000 handtekeningen bijna op de helft daarvan. Dat gaat goed! De opstellers van het burgerinitiatief willen dat straatintimidatie strafbaar wordt en een boete op kan leveren. Net zoals nu al gebeurt als je bijvoorbeeld je hond uitlaat en de poep niet opruimt.

Niet de minsten steunen het burgerinitiatief tegen straatintimidatie. Onder andere emeritus hoogleraar Mensenrechten Cees Flinterman, journaliste Renate van der Zee, televisiepresentatrice Soundos El Ahmadi en Gaya Branderhorst, Econometrist bij KPMG International en voormalig zangeres en actrice timmeren aan de weg om te zorgen voor een mentaliteitsverandering.

Want als je het hebt over ‘mensen lastig vallen op straat’ heb je het meestal over mannen die vrouwen lastig vallen op straat, en dat ligt gevoelig. Heel gevoelig. Proberen erover te praten brengt allerlei automatische afweerreacties op gang. Belezen feministen kunnen het rijtje dromen: ontkennen, bagatelliseren, zeggen dat vrouwen zeuren, die mannen bedoelen het vriendelijk als ze ‘heej schatje’ roepen, kan er dan niks meer in dit land?

Ondertussen maken veel vrouwen nare dingen mee op straat:

Pas stond ik om half 3 ’s nachts in Amsterdam op iemand te wachten om samen mee naar huis te reizen. Er kwam een man langs en die zei: He meisje, sta je toevallig op mij te wachten? Ik: Nee toevallig niet, wilt u nu doorlopen? Wat ik best netjes van mezelf vond. Nou hij werd toch boos, wow. Schelden, bedreigen, schreeuwen… Echt raar.

over het algemeen doen mannen het heel boos (van “lekker ding” naar “(vul in)HOER” in 0,5 seconde als je niet reageert) wat in veel situaties toch best eng kan zijn. Er gebeurt bijna nooit iets, maar het zou maar een gek zijn die je in elkaar zal slaan/verkrachten weet ik veel wat.

Ik ben ooit serieus gestalkt door iemand, hij kwam zelfs met zijn auto mijn straat inrijden en stond stil bij mijn voordeur.. en dit begon allemaal toen hij mij 1 keer nariep en sindsdien bleef hij dat iedere keer doen en daarna ging hij mij zelfs achterna lopen en zelfs de supermarkt mee in lopen.. Dus ja ik heb niet zulke leuke ervaringen hiermee…  Ik vind het ontzettend respectloos dat nageroep en dus erger ik mij er mateloos aan.. ook als ik het bij anderen zie

Niet vreemd dus dat veel vrouwen de voortdurende opmerkingen spuugzat zijn. Niet alleen in Nederland. Wereldwijd betekent het openbaar vervoer nemen vaak spitsroeden lopen voor vrouwen. Zo begonnen Franse vrouwen een actie om mannen duidelijk te maken dat ze wildvreemde vrouwen in de metro niet in hun billen moeten knijpen.

Dat je er een boete voor kunt krijgen betekent niet dat het probleem opeens verdwijnt, maar het geeft een signaal af. Het gaat om ongewenst gedrag. De strafbaarstelling betekent ook dat de politie meer mogelijkheden heeft om handelend op te treden.

Oh, en voor de mensen die blijven beweren dat het allemaal onschuldige complimenten zijn: maak dat de kat wijs. Om dat duidelijk te maken deed een Amerikaanse cabaretier deze prachtige observatie:

I’m so confused as to why dudes are complaining about not being able to say hi to women. Go say hi to other dudes if you need to so bad.

Die suggestie leidde tot goede opiniestukken over en analyses van de problematiek. En tot twitter hashtag #dudesgreetingdudes, met allerhande hilarische opmerkingen waaruit opnieuw duidelijk blijkt dat het NIET gaat om een vriendelijk ‘hallo’ als mannen ‘hey baby’ naar vrouwen roepen:

“I’m just saying. I’m a nice guy. I just want to say HI. And you’re going to accept this greeting whether you fucking like it or not.”

Amsterdam overweegt lokale boete tegen straatintimidatie

De Amsterdamse afdeling van de VVD wil vrouwen naroepen op straat beboeten met 250 euro. Dat meldt het Parool. De initiatiefnemers van een petitie tegen straatintimidatie, waaronder journaliste Renate van der Zee, krijgen hiermee een steuntje in de rug. Zij willen 40.000 handtekeningen ophalen, zodat straatintimidatie op de agenda komt van de landelijke politiek. Dat zou moeten leiden tot een wet om intimidatie in de openbare ruimte strafbaar te stellen. Teken de petitie! De teller staat inmiddels ruim boven de 12.000.

In afwachting van landelijke strafbaarstelling zou een lokale boete welkom zijn. De Amsterdamse politiek sprak volgens Het Parool twee jaar geleden ook al over de nare ervaringen die met name vrouwen opdoen als ze zich op straat wagen. Niemand kon meer achterhalen wat er in die tijd precies gebeurde met de kwestie. Het leidde in ieder geval niet tot maatregelen. Nu een petitie voor een landelijke strafbaarstelling de ronde doet, pakt de VVD-fractie de zaak weer op.

Elders hebben steden straatintimidatie al strafbaar gesteld. Zo deelt Brussel sinds 1 september 2012 een boete van 250 euro uit voor seksuele intimidatie in openbare ruimtes. De stad geeft daarmee een duidelijk signaal af: dit gedrag wordt niet getolereerd. Ook de Amerikaanse plaats Kansas City staat op het punt lokale wetten tegen straatintimidatie aan te nemen. Overtreders van de in te stellen regels kunnen een boete krijgen, of 180 dagen cel bij ernstige agressie.

In Nederland is het nog niet zo ver. Straatintimidatie ‘mag’. Mensen weten dit. Daders gaan ongestoord hun gang. Doelwitten van de intimidatie melden incidenten niet, want de politie kan er niks mee, omdat het niet strafbaar is. Zodoende weet niemand hoe vaak dit voorkomt en kunnen mensen blijven zeggen: ‘wat zeuren die vrouwen, het gaat nergens over’. Zodat er weinig urgentie gevoeld wordt de zaken aan te pakken. Kip, zie ei. Ei, zie kip.

Ondertussen woekert de agressie maar door:

Een tijdje geleden ging ik naar avondwinkel Sterk in de De Clerqstraat om crushed ice te halen. Toen ik daarna mijn fiets ging pakken, werd ik psychologisch aangerand door een clubje – om het maar op zijn ouderwets te zeggen – opgeschoten jongens. Allochtone jongens. ‘Eeeeh meisje, eeeh trutje. IJsbeertje, pssst ijsbeertje. HOER!’

Zulke uitwisselingen maken duidelijk dat het niet gaat om onschuldig flirten of meisjes een compliment geven. Het gaat om situaties waarbij mannen, meestal optredend in groepjes, machogedrag vertonen ten koste van een willekeurig voorbijlopende vrouw of meisje. En o wee als je ‘ongepast’ reageert, zulks ter beoordeling van de man. Dan kun je ‘m krijgen. Hoog tijd voor een Nederlandse variant van Hollaback.

Lego geeft, Lego neemt

De Nederlandse Ellen Kooijman slaagde erin om Lego te bewegen tot het produceren van een set met vrouwelijke wetenschappers. De set was in twee weken uitverkocht. Waarna Lego doodleuk aankondigde dat dit het was. Punt. De set komt niet vast in het assortiment. Wat??? Teken de petitie en zorg ervoor dat kinderen, in het bijzonder meiden, naast het roze gekleurde Lego Friends óók op avontuur kunnen als vrouwen in de wetenschap.

Lego kwam de afgelopen jaren in het nieuws omdat steeds meer weldenkende mensen de stereotiepe productlijnen  van het bedrijf compleet zat waren. Het ironische is dat het bedrijf juist begon met een genderneutrale aanpak, waarbij alles draaide om creativiteit. Pas eind jaren tachtig veranderde de onderneming van koers en zette in op jongens. Het resultaat? Vele, vele sets rondom piraten, de ruimtevaart, ridders en andere vormen van jongensavonturen. Meisjes kwamen óf niet voor in het verhaal, óf verdwenen in een roze ghetto vol schoonheidssalons.

Het verzet nam echter steeds meer toe. Zelfs 7-jarige meisjes begonnen brieven te schrijven om Lego duidelijk te maken dat ze seksistisch bezig zijn. Dan weet je als onderneming dat je een vet probleem hebt. Ook wetenschapster Ellen Kooijman werd het zat. Ze zette een campagne op om Lego te bewegen tot het produceren van een set met vrouwelijke figuurtjes van wetenschappers. Inclusief dinosaurus en een laboratoriumuitrusting.

De actie van Kooijman en consorten kreeg zoveel steun dat het project voldeed aan Lego’s eisen om de set in productie te nemen. Succes! Enorme verkoopcijfers! Enthousiaste ouders en kinderen! Een Lego Academics Twitteraccount over de avonturen van de wetenschapsters! Winst! Uitroepteken! Je zou zeggen: Lego haalt het geld met bakken binnen, maakt de set breed beschikbaar en geeft de wetenschapsters een prominente plek op de planken van winkels.

Maar nee. Net als Hollywood gelooft Lego niet in vrouwen en de kracht van de vrouwelijke portemonnee. Het bedrijf besloot het te laten bij een zeer tijdelijke beschikbaarheid van minder dan twee maanden, en punt, uit. Geen sets meer. Het was nou eenmaal een limited edition. Op is op. Sorry mensen, zo is het nou eenmaal.

Zo is het nou eenmaal? Alsof Lego het over een natuurwet heeft. Lego kan echter op ieder gewenst moment besluiten nieuwe producten te lanceren of eerdere modellen opnieuw uit te geven. Waarom zit het opeens muurvast bij vrouwelijke wetenschappers? Denkt Lego soms dat meisjes niks met wetenschap hebben? Waarom doet het bedrijf zo moeilijk over de continuering van een bewezen succesnummer?

 

Vandaar de petitie om de set opnieuw te produceren en breed aan te bieden in speelgoedwinkels. (Heb je de petitie al ondertekend? Doen hoor! ) Kooijman hoopt dat Lego dan van de gelegenheid gebruik maakt de set nóg beter te maken:

“I strongly discourage wearing make-up in the lab, because it may cause contamination of the samples,” she writes. “I’m surprised they didn’t give her protective gloves though, like the previously released scientist figure had. In my personal version I will definitely change that, because safety comes first!”

Petitie tegen straatintimidatie krijgt veel bijval

Bijna negenduizend handtekeningen in amper drie dagen. Een petitie om straatintimidatie te beboeten, als signaal dat het hier gaat om ongewenst gedrag, krijgt veel bijval. De initiatiefnemers, waaronder Gaya Branderhorst, Soundos El Ahmadi, Jens van Tricht, en Renate van der Zee, willen 40.000 steunbetuigingen verzamelen zodat ze een burgerinitiatief naar de tweede kamer kunnen sturen. Steun vrouwen, laat  je stem horen en onderteken de petitie!

De initiatiefnemers zijn duidelijk over hun streven. Bij straatintimidatie gaat het niet om een leuk complimentje of onschuldig geflirt. Het gaat om intimiderende opmerkingen en handtastelijkheden, die het gevaar van escalatie met zich meebrengen – de riedel ‘heej schatje, mooie tieten, heej, waarom zeg je niets, heej, vuile hoer!’ Om nog maar te zwijgen van daadwerkelijke ongewenste betastingen of andere agressieve handelingen.

De initiatiefnemers willen dat dit soort gedrag strafbaar wordt gesteld, bijvoorbeeld met een boete of, in ergere gevallen, een paar weken (voorwaardelijke) celstraf. Want:

Elke Nederlander heeft recht om zich vrij te verplaatsen, zonder zich bedreigd te hoeven voelen. Dat is momenteel te vaak niet het geval. […] Het expliciet strafbaar stellen van straatintimidatie kan worden gezien als een geoorloofde beperking van de vrijheid van meningsuiting (voor zover die al in het geding zou zijn), omdat het de rechten en vrijheden van anderen beschermt. Straatintimidatie strafbaar stellen is een belangrijk signaal dat dit soort gedrag niet thuishoort in onze maatschappij.

De berichtgeving in de media laat zien dat er nog veel moet gebeuren voordat mensen daadwerkelijk inzien hoe vervelend en bedreigend straatintimidatie is. Zo kraait dagblad Trouw vrolijk dat harde cijfers zouden ontbreken, maar dat de meeste vrouwen er wel eens mee te maken hebben gehad. No shit, Sherlock! Als de redacteuren van Trouw even gegoogled hadden, waren ze op allerlei onderzoeken gestuit. Zeer recent Amerikaans onderzoek van juni 2014, bijvoorbeeld. Of deze studie uit 2009, waarin de auteur verwijst naar andere onderzoeken naar straatintimidatie.

Het maakt niet uit welke studie ze neemt, ze geven allemaal hetzelfde beeld. Tachtig tot negentig procent van de vrouwelijke respondenten geeft aan dat ze ervaring hebben met lastig gevallen worden op straat. Het heeft een negatieve invloed op hun welzijn, gevoel van veiligheid, en bereidheid om de straat op te gaan of gebruik te maken van het openbaar vervoer.

In Nederland kwam een duidelijke politieke stellingname tegen straatintimidatie tot nu toe niet van de grond. De laatste poging dateert uit 2012. De tijd is rijp voor een nieuwe poging voor een serieus debat in Den Haag. Zoals de initiatiefnemers stellen:

Een verbod op straatintimidatie is niet moeilijker te handhaven dan talloze andere verboden. De meeste inbrekers worden niet op heterdaad betrapt. Grofvuil dumpen gebeurt helaas ook meestal straffeloos. De reden dat de overheid toch een boete instelt, is omdat men een signaal wil afgeven dat dit ongewenst gedrag is.

Uiteraard ontstond er kritiek op het initiatief. Het voorstel zou teveel het ouderwetse beeld bestendigen van de man als jager en de vrouw als prooi. Je kunt het echter ook omdraaien. De situatie in Nederland en andere landen laat zien dat vrouwen vaak weggehoond worden als ze straatintimidatie aan de kaak proberen te stellen. Vrouwen zouden de situatie verkeerd zien (‘het was maar een compliment/een grapje/onschuldig flirten), overgevoelig reageren, overdrijven, of een probleem maken van iets wat geen probleem is. Op die manier kan de samenleving de andere kant op kijken en de ervaringen van vrouwen negeren of bagatelliseren.

Dit burgerinitiatief zou je kunnen opvatten als een steun in de rug voor de vele vrouwen die nare ervaringen opdoen in de openbare ruimte. Ze beelden zich niks in, ze overdrijven niet, het gaat hier om iets wat niet door de beugel kan. Het gaat om een fenomeen waarvan wij als samenleving zeggen: dat willen we niet. En als vrouwen het hierover willen hebben, moeten we hen serieus nemen, want het gaat wel degelijk ergens over. Net zoals bij de wetgeving tegen seksuele intimidatie op het werk gebeurt. Ook dat is een signaalfunctie, en een reden om dit burgerinitiatief van harte te steunen.

UPDATE: volgens dit Twitterbericht zijn meer mensen tot bovenstaand inzicht gekomen.

Lees dit in boek ‘Men explain things to me’. Zet me toch weer aan het denken over burgerinitiatief straatintimidatie

Met een passage uit dit boek van Rebecca Solnit, over het mechanisme waarbij vrouwen niet serieus genomen worden als ze het over straatintimidatie willen hebben, totdat hun kritiek een juridische basis krijgt. De Zesde Clan had dit boek nog niet gelezen, maar het is niet zo vreemd dat twee verschillende feministes onafhankelijk van elkaar dezelfde conclusies trekken. Vrouwen hebben iedere overwinning hard moeten bevechten, en vaak veranderde er pas iets als er wetten kwamen om de zaken in ieder geval in theorie te regelen.

Man wil Tour de France exclusief voor mannen houden

Wat moeten de organisatoren van de Tour de France het zwaar hebben! Zoveel verantwoordelijkheden, zoveel werk, weet je, het evenement balanceert op het scherpst van de snede. Het is voor de organisatie echt totaal onmogelijk om één (1) vrouwenpeleton aan de Tour toe te voegen. Zou dat gebeuren, dan krijgen we rampen, mensen. Rámpen. Zo’n enorme uitbreiding – 1 peleton!!!! – kán gewoon niet. Waarom willen we dat nou niet begrijpen?

Marianne Vos, één van de bekendste wielrenkampioenes van Nederland, deed een oproep om de Tour de France ook open te stellen voor vrouwen. Iedereen kan een petitie ondertekenen met een oproep 1 vrouwenpeleton op te nemen in de Tour.  Velen gingen je al voor, lezer, dus waar wacht je op.

Vos deed haar oproep samen met haar collega’s Emma Pooley, Kathryn Bertine en Chrissie Wellington. Ze hebben goede redenen voor hun pleidooi. Anno nu valt niet meer vol te houden waarom de Tour een bolwerk van mannen zou moeten blijven. De wielrensport heeft volgens hen een goede ontwikkeling doorgemaakt. Wielrensters toonden hun talent tijdens de Olympische Spelen in Londen. Daarnaast nemen vrouwenpeletons deel aan de Tour van Vlaanderen en de Flèche Wallonne. De wereld verging daarbij niet. Sterker nog, Vos en collega’s wijzen erop dat dit een groot succes is.

Bovendien doorbreekt het toelaten van vrouwen tot de Tour de France stereotiepe ideeën over vrouwen. De petitie:

In the late 1960s people assumed that women couldn’t run the marathon. 30 years on we can look back and see how erroneous this was. Hopefully 30 years from now, we will see 2014 as the year that opened people’s eyes to true equality in the sport of cycling. If you’d like to see more women’s road racing on television and from the roadside, please sign this petition to call for road cycling to take a major step in the right direction. Help us break down the barriers that unjustly keep female athletes from the same opportunities as men.

Prudhomme zal het worst wezen. Volgens hem is het voorstel ‘niet praktisch’ en ‘ongetwijfeld niet realiseerbaar’. De Tour is een enorme machine, die niet nóg groter kan worden, zegt hij. Daarnaast mokt hij dat Vos en medestanders de verkeerde ingang kozen. In plaats van een open brief en een petitie hadden ze beter een gesprek aan kunnen gaan met de Tourdirectie.

De Zesde Clan vertaalt dit laatste argument even voor u:  Prudhomme had liever persoonlijk willen praten, want dan kun je stilletjes in een vergaderzaaltje zitten en in een kleine groep redelijke voorstellen afwimpelen. Dat zou voor Prudhomme veel comfortabeler zijn geweest. Nu moet hij met de billen bloot, publiekelijk excuussmoesjes opdienen, en loopt hij het risico dat hij kritiek krijgt. (Inderdaad.)

Zijn klacht over de werkwijze van Vos en collega’s is echter handig, omdat het aangeeft vanuit welke houding Prudhomme opereert. Hij gebruikt hier een variant van het toon-argument. Je vroeg er om, maar je vroeg het verkeerd, en daarom kun je opzouten. Deze tactiek valt onder de vele manieren waarop onwillige mensen vrouwen de mond snoeren.

Ook uitspraken als ‘ongetwijfeld niet realiseerbaar’ wijzen op volautomatisch in de nee-stand schieten. Prudhomme klinkt niet als iemand die z’n huiswerk gemaakt heeft. Nee mevrouwtje, wat u wil kán gewoon niet, omdat het nou eenmaal niet kan!  Alles riekt naar onwil. ‘Oooo nee, nu moeten we drie borden extra langs de route zetten en een uurtje eerder ons bed uit om die wijven te laten starten, jeeeeeezus man, wat een gezeik…’

Vos betreurt de afwijzende houding van Prudhomme. Zijn bij voorbaat al uitgesproken afwijzing maakt het er niet makkelijker op voor sportvrouwen die het wielrennen op een serieuze manier willen beoefenen. Zijn houding geeft ook aan dat hij, of breder de Tourdirectie, niet begrijpt of wil begrijpen waar het om gaat. Vos en medestanders gaat het om het fundamentele punt van inclusiviteit:

It’s about building bigger, stronger industries. It’s about trying our damnedest to shift our society into one where all stories, all people, are given the chance to shine. Even the ones we may not be interested in. Even the ones we don’t like. So what’s the inclusion conversation about? It’s about a big table, which has room enough for everyone, but is only used by a few. Those who are already there — be they creators or consumers — can stay. Should stay. What we want is to bring in a few more chairs.

Die paar stoelen extra, daar heeft Prudhomme geen zin in. Hij houdt de tafel liever exclusief gereserveerd voor de mannen.  Dat is waarom de wielrensters actie blijven voeren. Ze willen dat meisjes, net als jongens, kunnen dromen van deelname aan de Tour. Mensen zien de juistheid daarvan in. Het is niet meer dan rechtvaardig. Vos en collega’s kregen dan ook massale bijval voor hun oproep. Die maatschappelijke druk kun je op een gegeven moment niet meer weerstaan. Hoe ouderwets je ook bent.

UPDATE: Brian Cookson, die zich kandidaat stelde voor het leiderschap van de internationale wielerbond UCI, steunt het initiatief van wielrensters om hen op te nemen in de Tour de France. In een interview zei hij:

“There’s been a lot of attention recently on the need to develop women’s cycling at all levels of the sport and it is a key part of my election manifesto for the presidency of the UCI,” said Cookson. “People are passionate about the issue and are rightly frustrated that not enough is being done.

Inderdaad.

Tieners trappen deur in bij presidentieel debat

Drie Amerikaanse meiden van zestien, Emma Axelrod, Sammi Siegel, en Elena Tsemberi, hoorden op school dat twintig jaar geleden voor het laatst een vrouw een presidentieel verkiezingsdebat op de televisie leidde. Daarna vervulden alleen mannelijke televisiepersoonlijkheden deze eervolle taak. Belachelijk, vonden ze. Hun hele leven lang nog nooit een vrouw als moderator. Ze zetten een petitie op om ervoor te pleiten dat het een vrouw werd. Al snel hadden ze ruim 100.000 handtekeningen. En nog geen twee weken later werd er inderdaad een vrouwelijke televisiejournalist aangewezen. Candy Crowley, van zender CNN, leidt het tweede debat.

Deze drie activistes doorbraken het glazen plafond.

Zeker binnen de media zijn er in de V.S. zoveel competente kandidaten waar je uit kunt kiezen, dat de traditionele klacht ‘ we kennen geen vrouwen die ervoor in aanmerking zouden komen’ niet op ging. Alleen bleven die vele competente vrouwen op de een of andere manier buiten beeld. Er waren mensen van buiten voor nodig om deze situatie aan te klagen en televisiestations tot actie te dwingen:

Frustration at a lack of equal treatment is an open secret among women who work in television news. But several prominent women in the field declined to comment on the controversy, explaining that they were reluctant to appear as if they were complaining or promoting themselves. So in effect, the New Jersey teenagers are saying what the most powerful women in television rarely do out loud — that in newscasts, men are still often treated as if they have more authority than women.

Niet zo vreemd dat er meiden van zestien voor nodig waren. Zij hebben (nog) niets te verliezen. Maar sinds Women don’t Ask weten we dat professionals, als ze een bepaald niveau in hun werk willen bereiken, het zich niet kunnen veroorloven om stampij te maken. Het is te makkelijk om te roepen ‘in twintig jaar tijd hadden die vrouwelijke journalisten zichzelf aan kunnen melden’. Nee, veel vrouwen kijken wel linker uit. Ze weten dondersgoed wat er speelt. Gedraag je assertief, en voordat je het weet volgt sociale staf:

Behavior that can lead a man to be seen as ambitious or a go-getter can brand a woman as too pushy and aggressive. She may be called rude names, receive negative evaluations based solely on her personal style instead of her work and find herself closed out of networks or opportunities from which she might benefit. My boss was pleased that I asked him for what I wanted. A lot of women aren’t so lucky.

Dus, goed dat een paar assertieve meiden deze negatieve kip-ei situatie konden doorbreken. Als Obama en Romney elkaar op de televisie verbaal te lijf gaan, komen er eindelijk vrouwen aan te pas om vragen te stellen en het debat te leiden. Hoera!

Activisten halen handtekeningen op voor anticonceptie

Activisten uit Leiden en omgeving hebben in de stad tweeduizend handtekeningen opgehaald om anticonceptie gratis te houden voor vrouwen. Sinds het nieuwe kabinet moeten vrouwen vanaf 21 jaar zelf opdraaien voor de kosten. Niet alleen worden de kosten dan eenzijdig op vrouwen afgewenteld, maar het levert ook nog eens een extra drempel op voor kwetsbare groepen. De actievoerders bieden de petitie op 26 januari aan bij het ministerie van Volksgezondheid. Wil je nog tekenen? Dat kan hier.

Het persbericht:

Petitie anticonceptie wordt 26 januari a.s. aangeboden aan Ministerie VWS:

Ruim 2000 mensen hebben de petitie getekend om anticonceptie terug in de
basisverzekering te krijgen en vrij te stellen van eigen risico.
De meeste ondertekenaars komen uit Leiden en omstreken, omdat Leiden een
van de weinige steden is waar op straat handtekeningen zijn ingezameld.
De ondertekenaars willen dat anticonceptie weer toegankelijk wordt voor
alle vrouwen. Daarom moet het voor verzekerden vrij van eigen risico in
het basispakket. En voor vluchtelingenvrouwen moet anticonceptie
desgewenst gratis beschikbaar worden gesteld.
Sinds 1 januari 2011 is anticonceptie voor vrouwen boven de 21 uit de
basisverzekering gehaald.
Wij vinden dat een slechte en domme bezuinigingsmaatregel, die de armsten
vooral treft en waar je bovendien niks mee bezuinigt. Ongewenste
zwangerschappen kosten de overheid veel meer dan anticonceptie.

De petitie, die zowel online als op papier nog steeds ondertekend kan
worden (ook na 26 januari gaan we door) is te vinden op
http://www.ipetitions.com/petition/anticonceptie/
Het is een initiatief van sgpNEE, een actiegroep die reproductieve
vrouwenrechten een warm hart toedraagt.

Teken voor de strijd tegen vrouwenmishandeling

Een jaar lang een campagne tegen huiselijk geweld ondersteunen? Ook jij kunt dat, door je handtekening te zetten op de website violence against women. eu. Als minstens 1 miljoen Europeanen dit doen, is de Europese Commissie verplicht een speciaal Jaar tegen Huiselijk Geweld uit te roepen. Dat betekent meer geld, meer campagnes, en meer aandacht voor dit hardnekkige probleem

Foto: het Parool.

Dat is hard nodig, want de Belgische krant De Morgen bericht dat maar liefst 62 miljoen vrouwen in Europa jaarlijks te maken krijgen met een of meer mishandelingen achter de voordeur. En als je op straat iemand in elkaar slaat krijg je straf, maar in huis kom je er in veel gevallen mee weg. Al is het maar omdat het slachtoffer zich schaamt of zo bang is dat ze geen aangifte wil doen en niet om hulp vraagt.

Tijdens het Jaar tegen Huiselijk Geweld kunnen Europese lidstaten in breder verband campagne voeren, zodat mensen zich bewust worden van deze vorm van agressie. Ook stimuleert het landen om actieplannen op te stellen en huiselijk geweld gerichter aan te pakken. Dus surf even naar de site en zet je handtekening. Kleine moeite, maar de gevolgen kunnen groot zijn….