Tag Archives: overgewicht

Televisiepresentatrice geeft pestkoppen ervan langs

Vindt u zichzelf nou een goed voorbeeld voor de Amerikaanse jeugd? Al jarenlang staat u voor de camera’s terwijl u veel te dik bent, u zou eindelijk ernst moeten maken met afvallen en een gezonde levensstijl kiezen. Aldus een e-mail naar televisiepresentatrice Jennifer Livingston. In plaats van zich te schamen, in een hoekje weg te kruipen en de e-mailer angstig te vragen hoeveel kilo’s ze dan wel niet af moest vallen, wilde ze eindelijk zijn goedkeuring krijgen, rechtte Livingston haar rug. Live op de televisie, in een kalm, welovertogen bewoog, viel ze de houding aan die dit soort fat shaming mogelijk maakt. Kijk en juich:

Voor wie liever leest: onderaan dit artikel staat de tekst van haar speech uitgeschreven. Speciale aandacht voor dit stukje:

attacks like this are not okay and we’re going to have more on that in just a second, but first, the truth is, I am overweight. You could call me fat and yes, even obese, on a doctor’s chart. But to the person who wrote me that letter, do you think I don’t know that? That your cruel words are pointing out something that I don’t see? You don’t know me. You are not a friend of mine. You are not a part of my family and you have admitted that you don’t watch this show so you know nothing about me but what you see on the outside and I am much more than a number on a scale.

En dit stukje, waarin ze de hatelijke minachting van een bredere context voorziet:

…what really angers me is there are children who don’t know better. Who get emails, as critical as the one I received or in many cases even worse, each and every day. The internet has become a weapon. Our schools have become a battleground. And this behaviour is learned. It is passed down from people like the man who wrote me that email. If you are at home and you are talking about the fat newslady guess what. Your children are probably going to go to school and call someone fat. We need to teach our children to be kind, not critical, and we need to do that by example.

Jennifer Livingston is een held.

 

Slechte moeders! (Over de vaders praten we niet)

Webmagazine Jezebel vond weer een mooi voorbeeld van de manier waarop seksistische manieren van wetenschap bedrijven vrouwen een slechte naam geven. Het ging in dit geval om een onderzoek naar de tijd die moeders besteden aan hun kinderen, met name op het gebied van voeding en beweging. Vooral werkende vrouwen doen te weinig, zodat hun kinderen inactief en dik worden. Schande! Totdat je je afvraagt: en de vaders dan?

Jezebel maakt duidelijk dat het blad het echt niet op wetenschappers gemunt heeft. Maar als wetenschappers onbewuste vooroordelen verwerken in hun studies, ontstaan er problemen:

It’s not that we’re “science-shaming;” it’s that way too often gender bias becomes head-bangingly clear once you take a closer look. […] One of the most frustrating aspects of studies like these is how quickly they’re shared around the internet, from personal blog to big blog to, finally, a newspaper article, thus reinforcing hurtful stereotypes that aren’t even necessarily correct. Next time research makes you feel bad about your career/lifestyle/dating/whatever choices, take a closer look.

In dit geval was dat hard nodig, want even kritisch lezen maakte duidelijk dat de hoofdonderzoeker, John Cawley, ‘professor of policy analysis and management and of economics’ aan het Cornell’s College, denkfouten maakt. In een persbericht stellen de onderzoekers dat met name werkende vrouwen minder tijd besteden aan hun kinderen. Kritische lezers kwamen onmiddellijk in het geweer tegen die denkwijze. Want wat het onderzoek aantoonde was dat vaders tussen de 13 en 41 minuten per dag tijd aan hun kinderen besteden, terwijl moeders 277 tot 410 minuten per dag bezig zijn met hun kinderen:

When your research indicates that the time fathers – working or not – spend on activities related to kids’ eating and exercise is in the tens of minutes, while the time mothers – working or not – spend is in the hundreds of minutes, suggesting that moms are to blame shows clear gender bias about expected household activities and contributions to childcare. The whole focus on women’s activities — with men’s as an afterthought — reeks of blaming working women.

Dat is de reden waarom weldenkende mensen aanstoot nemen aan dit soort koppen en persberichten. Dat een werkende man dagelijks nauwelijks een kwartier aanwezig is in het leven van zijn kind, is geen probleem. Hij houdt zich immers aan het script. De kost verdienen, fulltime werken, zo hoort een man dat te doen. Dus geen woord over zijn gedrag, en al helemaal geen negatieve oordelen als zou hij zijn kinderen negeren en dik maken. Werkende vrouwen daarentegen doorbreken de norm dat ze thuis bij de kinderen moeten zitten. Dus maken zij er een zooitje van:

The headline ignores the father’s role and focuses on how the mother is fucking up her kids, stating in the paper’s abstract that the findings “suggest plausible mechanisms for the association between maternal employment and childhood obesity.” Ladies: if you’re gainfully employed, your kid will get called “fatty” on the playground. Quit your jobs.

Het kan echt beter. De Stanford universiteit zette een uitstekende website op met allemaal methoden om alert te blijven op gender en te voorkomen dat onbewuste vooroordelen met je wetenschappelijke werk aan de haal gaan. De Zesde Clan hoopt dat professor John Cawley van zijn fouten leert en de volgende keer eerst een kijkje op Gendered Innovations neemt, voordat hij dit soort persberichten de wereld instuurt.

Vrouwen lanceren twee nieuwe feministische tijdschriften

Wat een weelde! November ziet de geboorte van twee feministische tijdschriften.  The Journal of Feminist Scholarship (JFS), een initiatief van drie onderzoekers van de Universiteit van  Massachusetts, en een feministisch filmmagazine, Joan’s Digest. Beide publicaties gebruiken internet als een platform om analyses en studies met een feministisch perspectief beter bereikbaar te maken voor een breed publiek.

De oprichters van het JFS, Catherine Villanueva Gardner, Anna M. Klobucka en Jeannette E. Riley, vragen speciale aandacht voor de rubriek Viewpoint:

We envision “Viewpoint” as a space to showcase new directions in feminist inquiry and practice and to feature commentaries on ongoing debates in contemporary feminist scholarship. We also see “Viewpoint” as a forum for reconsiderations of issues central to feminism at large, as well as a space to share information on innovative and useful resources for feminist studies.

De eerste bijdrage voor deze rubriek komt van een man, Eric Anderson. Hij gaat in op vraagstukken rondom mannelijkheid en homohaat (‘homohysteria’) in de westerse wereld. Het najaarsnummer biedt nog veel meer interessants. Zo gaat Patricia Lapolla Swier in op de rol van de vrouwelijke heldin in onder andere de film Pan’s Labyrinth. En besteedt Talia Welsh aandacht aan het gezondheidsdenken in relatie tot vrouwen, plezier en overgewicht. JFS besteedt ook aandacht aan de positie van nonnen binnen het boeddhisme in Taiwan, en een feministische variant van het boeddhisme.

Joan’s Digest komt vier keer per jaar uit en is een initiatief van Miriam Bale, recensent en (film)programmeur. In een gastbijdrage voor Women&Hollywood licht ze de lancering toe:

I started this journal because I wanted to see what could happen when a woman film writer wasn’t saddled with being the token female in a male-dominated world. I started this journal when I realized that, at one outlet I wrote for, 5.5% of the reviews were by women (and this was mostly me). I started this journal as a wild experiment. Most films in Hollywood are made by men for mostly male reviewers. What would happen if the critical community shifted?

Het eerste nummer bevat onder andere artikelen over films kijken in relatie tot de technologische vooruitgang, en een analyse van een remake van een horrorfilm, (met name wat de verschillen tussen het origineel en de remake ons kunnen vertellen over gender toen en nu).

Kortom, geweldig feministisch leesvoer dat hopelijk weer veel stof tot nadenken biedt. Op naar het volgende nummer 😉

Nieuwsronde

De film Bridesmaids houdt de gemoederen bezig, een Engelse journaliste publiceert een boek over haar ervaringen met het herlezen van feministische klassiekers, en een ongewenste zwangerschap doorzetten om daarna afstand te doen van de baby blijkt enorme trauma’s op te leveren. Dat en meer in deze nieuwsronde:

  • Ongewenst zwanger? Dan laat je de baby toch adopteren? Het is een veel gebruikt argument waarmee anti abortus activisten ongewenst zwangere vrouwen proberen over te halen toch een baby te krijgen. Maar naar nu blijkt kampen vrouwen die afstand deden van hun kind met enorme trauma’s, meldt De Volkskrant. Het is voor het eerst dat hier onderzoek naar gedaan is, door de Radboud Universiteit Nijmegen. Schuldgevoelens en het sociale stigma zijn de grootste veroorzakers van trauma’s bij afstandsmoeders.
  • Recensenten vergelijken de film Bridesmaids met The Hangover. Wat zegt dat over gender in Hollywood? Niet veel goeds, zegt Thompson on Hollywood. In The Hangover II krijgt de aap meer karakterontwikkeling dan de vrouwenfiguren, en een komische film met vrouwen wordt gezien als een chickflick. Thompson ziet het liever zo: ,,Women are funny. Men are funny. Bridesmaids is not The Hangover‘s sister, it’s not the same film dressed up in drag, or any other interpretation of it.”
  • Terwijl Hollywood films blijft maken van en voor mannen, blijkt ook uit een nieuw verschenen rapport dat vrouwen slechts 24% van de schrijversbanen hebben. Dat betekent dat de verhalen op het witte doek in driekwart van de gevallen uit de koker van een man komen.
  • Journalist en auteur Stephanie Staal herlas alle feministische klassiekers, van Betty Friedan’s The Feminine Mystieke tot De Tweede Sekse van Simone de Beauvoir. Haar leeservaringen en de impact van al die feministische theorieën op haar persoonlijke leven leverde een prachtig boek op, ‘Reading Women’.
  • Dagblad De Morgen meldt dat België drie miljoen euro investeert om vrouwelijk wetenschappelijk talent door te laten stromen naar de top. De investering moet over een paar jaar tien hoogleraren opleveren. Volgens de minister van Innovatie, Ingrid Lieten, laat België nu te veel kennis liggen. Zo blijkt het bij veel universiteiten onmogelijk te zijn om een wetenschappelijke loopbaan te combineren met het moederschap. (Mannen die vader worden hebben daarentegen nergens last van.) Moet anders kunnen, vindt Lieten.
  • De zaak rond IMF-topman Strauss-Kahn blaast nieuw leven in de feministische beweging in Frankrijk. De manier waarop Franse media en publiekelijke figuren de topman in bescherming nemen, veroorzaakt zoveel woede dat steeds meer vrouwen wakker schrikken en in actie komen. ,,Het voelt aan alsof Frankrijk net achter het concept van ongewenste intimiteiten begint te komen”, vertellen feministes aan The Guardian.
  • Vrouwen met overgewicht lijden onder stigma’s, zijn vaker werkloos en verdienen een lager salaris. Mannen met overgewicht daarentegen verdienen een hoger salaris. Dat blijkt uit een onderzoek van het World Economic Forum. De Universiteit van Florida kwam vorig jaar met een eigen studie tot hetzelfde resultaat. Met andere woorden: de samenleving straft vrouwen voor overgewicht. Heel fijn…