Tag Archives: Oscars

En de Oscar gaat naar….. een man

Jaarlijks reikt de Amerikaanse filmindustrie Oscars uit, en jaarlijks blijkt welke verhalen, personages en makers de dominante cultuur belangrijk vindt: het werk van blanke mannen en de verhalen van blanke mannen. Vrouwen maken slechts 20% van de genomineerden uit. Het protest groeit, onder de noemer Oscars So Male. Hollywood heeft een enorm mannenprobleem, waardoor mannen kansen en werk aan andere mannen geven en vrouwen buiten in de kou staan.

Vakblad Variety signaleert dat de diversiteit op het gebied van huidkleur een beetje toenam en, na een aantal zeer magere jaren, nu weer opklom naar het niveau van 2007. Onder andere Octavia Spencer, Denzel Washington en Viola Davis maken dit jaar kans op een Oscar en in de categorie ‘beste film’  staan Moonlight, Hidden Figures en Fences, drie films met ras en etniciteit als belangrijk thema.

Deze relatieve vooruitgang strekt zich echter niet uit tot de seksen. Als je de acteurscategorieën even buiten beschouwing laat, domineren mannen in hoge mate. Dit jaar nomineerde de Academy of Motion Picture Arts and Sciences geen enkele vrouw voor beste regisseur of cinematograaf. De categorie scenarioschrijver leverde slechts 1 vrouw op uit een groep van minstens 10 genomineerden. Bij producenten ziet het beeld er iets gunstiger uit: negen van de 30 genomineerden zijn vrouw.

Al met al komen mannen op 80% van de genomineerden. De Academy nomineert liever een jodenhater als Mel Gibson dan een vrouw, aldus actrice Lena Dunham:

“It’s so crazy that Mel Gibson gets to make those insane movies and like scream about Jewish people on the street and then he gets to make a movie and everyone’s like, ‘But he’s an artist!’” Dunham is confident that, “If a woman went on a rant about Jews she would literally be like put in a dungeon.” Robinson inserted that, adding insult to injury, Gibson was nominated for “fucking Hacksaw Ridge,” a film she places in the cinematic genre of a “white dude jerking off about the heroism of another white man—I could not be less interested in that.”

De mannelijke dominantie is hardnekkig. Uit onderzoek blijkt dat vrouwen in de periode van 2005 tot 2016 gemiddeld nooit verder kwamen dan 19% van de Oscarnominaties. Dit jaar biedt meer van hetzelfde. Alleen in de categorie ‘korte documentaires’ bevat de lijst evenveel mannen als vrouwen. Heel toevallig gaat het dan om relatief goedkope films, die je zelfstandig kunt maken met weinig middelen.

Bij de acteurscategorieën kom je altijd 50-50 uit, maar ook dan zie je opvallende verschillen. Zo hebben vrouwen in de categorie ‘beste ondersteunende actrice’ opvallend vaak rollen waarin ze een mannelijke hoofdpersoon helpen. Bijvoorbeeld als loyale echtgenote van of als de moeder van. Omgekeerd gaat het bij ondersteunende acteurs meestal om schurkenrollen, of zelfstandig opererende personages die het pad van een mannelijke hoofdpersoon kruisen, signaleert website Goldderby.

Waarom zijn lof en eer voor vrouwen en ‘vrouwenverhalen’ belangrijk? Welnu:

Because what we choose to honour doesn’t only tell us who excelled; it tells us who we are. If women aren’t integral to our storytelling, it skews the perspective of which stories are “worth” hearing, and how they’re told. At this point, you’re likely smacking your head, thinking you’ve heard all this before. Listen, I would give anything not to be still writing it. But the statistics keep forcing me to, like some film-columnist Ancient Mariner with a dead Oscar hanging around my neck.

Dus is het veelbetekenend dat wij als cultuur vrouwen marginaliseren. Het ontneemt vrouwen kansen en sluit deuren voor ze. Zo pikte Steven Spielberg het werk op van Colin Trevorrow omdat hij zichzelf in deze regisseur herkende. Hij gaf hem een miljoenenbudget en de kans om Jurassic World te regisseren. Dit gebeurde in hetzelfde jaar waarin Kathryn Bigelow Zero Dark Thirty uitbracht (omzet ruim 95 miljoen dollar). Maar, zoals Johanna Schneller van dagblad de Globe and Mail constateert:

Bigelow is the only woman to have ever won a best director Oscar, for 2008’s The Hurt Locker. But if Spielberg saw himself in her, he hasn’t said so. And she’s not directing Star Wars: Episode IX, either. Colin Trevorrow is.

Zo houd je de status quo in stand en kom je vanzelf op baggercijfers zoals 7% regisseuses in de top 250 van meest succesvolle films uit 2016. En weet je vrij zeker dat Oscars naar een man gaan.

Nieuwsronde: strijdbare editie

Glazen kliffen, marketing van boeken, Zomergasten bereikt een verhouding van 50% man en 50% vrouw,  Amerikaanse staten die hun anti-abortus wetten terug moeten draaien, dat en meer in deze strijdbare editie van de nieuwsronde.

Hedy d’Ancona doet mee aan Zomergasten

  • Meisjes van acht snappen het al: de manier waarop je een boek in de markt zet, doet iets met zowel de lezers als de auteurs. Nadat The Bell Jar van Silvia Plath een chick-lit kaft kreeg, met woedende reacties tot gevolg, zou je denken dat uitgeverijen beter weten. Maar nee. Journaliste Suki Kim ging undercover en woonde een jaar in Noord-Korea om de situatie in het land van binnenuit te beschrijven. Haar uitgever besloot echter om haar boek niet te bestempelen tot werk van een verslaggever, maar als persoonlijke memoires. Op die manier ondermijnde de marketing haar professionaliteit en haar deskundigheid. Kim laat het er niet bij zitten en protesteert openlijk.
  • Zomergasten krijgt een behoorlijk diverse editie. Presentator Arjen Lubach, schrijfster Griet op de Beeck, oud-politica en feministe Hedy d’Ancona, hoogleraar gerontologie Andrea Maier, premier Mark Rutte en activist Abou Jahjah (een omstreden keuze) krijgen allemaal drie uur om een avond televisie te verzorgen. Oftewel 50% vrouwen. Complimenten, VPRO!
  • Misschien kunnen andere redacties een voorbeeld nemen aan Zomergasten, want bij het Groot Dictee is het bijvoorbeeld nog steeds een eenheidsworst. Opnieuw schrijft een blanke man de tekst van het dictee. Moeten we met ons allen echt geloven dat behalve Kristien Hemmerechts (editie 2008) en Lieve Joris (2016) geen enkele vrouwelijke auteur goed genoeg is om het dictee te schrijven? Sinds 1991? Komop zeg!
  • Nog een goed voorbeeld: de groep mensen die films een Oscar toekent, lag onder vuur omdat het vooral blanke mannen waren. Ze luisterden naar de kritiek. De groep breidt uit en nodigde honderden nieuwe leden uit, waarvan 46% vrouwen en 41% mensen met een niet-blanke huid. Als de groep die kiest meer diversiteit bereikt, wordt de kans groter dat ”andersoortige films” en ”andere mensen” *kuch vrouwen zijn mensen kuch* prijzen winnen.
  • Als vrouwen meer lof en eer winnen, krijgen ze misschien meer kansen. Nu ontvangen ze voor hetzelfde soort productie veel lagere budgetten, en hun films draaien in veel minder bioscopen dan gelijksoortige films van mannelijke collega’s. Hoog tijd dat hier verandering in komt.
  • Nadat de allerhoogste rechters in de V.S. de vloer aanveegden met wetgeving die het vrouwen onmogelijk maakt hun recht op abortus daadwerkelijk uit te oefenen, moeten conservatieven in allerlei staten hun keutels intrekken. Zo blokkeerde een rechter in Florida een wet die klinieken zou beroven van fondsen en hen zou dwingen peperdure operatiekamers op te tuigen (voor niks, want abortus is een van de veiligste procedures die er bestaan). Ook in Indiana stak een federale rechter een stokje voor anti-abortus wetgeving. Alabama, Kansas, Louisiana, Mississippi, Oklahoma en Wisconsin volgen waarschijnlijk binnenkort.
  • Verder in de V.S.: dé voorvechtster voor vrouwenrechten, presidentskandidaat Clinton, kan op warme steun van veel vrouwen rekenen. Progressieve mannen laten het echter afweten. Die andere Democratische kandidaat, Bernie Sanders, trok zich na zijn verlies nog steeds niet officieel terug en 22% van zijn potentiële kiezers zouden liever voor Trump stemmen dan Clinton. Hoe kunnen mannen van het Bernie-kamp zich als feministisch en progressief presenteren, terwijl ze tegelijkertijd  terugdeinzen om op een vrouw te stemmen? Waar blijven ze?
  • Terug in Nederland: redacteur Daphne van Rossum lanceert hashtag #ikbennietverkrachtmaar naar aanleiding van seksueel geweld tegen meisjes en vrouwen. Onder andere op muziekfestivals gaat het mis. Prima dat vrouwen het zwijgen doorbreken, maar andere partijen zijn ook aan zet. Misschien kan de overheid het succes van de ‘wees niet die vent’-campagne kopiëren. Die p.r. campagne leidde tot tien procent minder aanrandingen in Vancouver, Canada. Onder andere door de groep aan te spreken die de daders levert. Ideetje!
  • Leuk, al die vrouwen die in de nasleep van de Brexit het politieke podium beklimmen. Maar er zit een adder onder het gras. Stereotypering van vrouwen als redder, want ze zijn zo begripvol en ze communiceren zo goed en wat fijn dat ze de rotzooi opruimen. En de glazen klif – een kans pakken, maar wel voor plekken die een veel groter risico op mislukking met zich meebrengen.
  • ….En webmagazine Jezebel gaat ondertussen stug door met het bestrijden van vrouwenhater Donald Trump, met prachtige omschrijvingen zoals ”Donald Trump, our favorite fascist wad of upchucked puree carports” of ”gold-tipped mucus plug Donald Trump” (uuuurgh, smerig!!!!) of‘GOP presumptive nominee and melted Claymation villain Donald Trump”.

 

Oscars: media lijken slechts een -isme per keer te herkennen

Louter blanken genomineerd voor een Oscar! Een groot schandaal en media zijn er snel bij om deze vorm van racisme aan de kaak te stellen. Het lijkt er echter op alsof ze slechts plek hebben om één -isme te herkennen. Bijna niemand staat er bij stil dat het lijstje ‘zwarte acteurs die een nominatie verdiend hebben’ louter mannen telt. En dat de situatie ook van structureel seksisme getuigt.

Oscar statuettes sit in a display case in Hollywood

Artikelen over de blanke Oscars tonen stelselmatig foto’s van zwarte acteurs zoals Idris Elba, Will Smith en de heren van Straight Outta Compton als ze het hebben over gekleurde acteurs die óók een nominatie verdienden. En staan daar niet bij stil. De auteurs van dit soort artikelen maken er ook geen punt van dat deze zwarte mannen in films speelden die vooral mannelijke milieus weergeven. Michael B. Jordan als bokser in Creed. Idris Elba als sadistische krijgsheer in Beasts of No Nation. Samuel L. Jackson in de Hateful Eight, een soort Western. Boksen, oorlog, de western, allemaal activiteiten en genres die in sociaal opzicht als ‘mannelijk” gecodeerd zijn en waar nauwelijks plek is voor vrouwen.

Niet alleen dat, maar de artikelen zwijgen ook over de schaarse vrouwenrollen in de producties – 1 vrouwelijke ‘hoofdrol’ in de Hateful Eight, bijvoorbeeld –  of het ronduit seksistische karakter van een film als Straight Outta Compton. Het lijkt erop alsof journalisten slechts één probleem per keer aan kunnen. Je praat óf over huidkleur en geeft vervolgens automatisch voorbeelden over zwarte mannelijke acteurs. Of je spreekt over seksisme, waarna het racisme van de situatie wegvalt.

Het punt is dat er meerdere vormen van uitsluiting naast elkaar bestaan en samen komen in personen die in meer dan één categorie vallen. Als zwarte acteur heb je nadeel van je huidkleur, maar voordeel van je mannelijke sekse. Als zwarte actrice heb je dubbel pech: zwarte en vrouw. Dat heet intersectionaliteit of, in het Nederlands, ”kruispuntdenken”. De dubbele discriminatie maakt dat zwarte actrices vooral stereotiepe bijrollen krijgen.

Zelfs als je prijzen wint en Oscarnominaties krijgt, volgen er daarna voor jou als zwarte vrouw nauwelijks extra kansen. Viola Davis kan daar over meepraten. Na haar Oscarnominatie bleven telefoon en mail stil. Er kwamen geen mooie aanbiedingen voor hoofdrollen waar ze als getalenteerde actrice haar tanden in kon zetten. Uiteindelijk week ze uit naar televisieseries. Voor wat betreft de harde cijfers: de infographics van het Women’s Media Center laten overduidelijk zien hoe voornamelijk blanke mannen het geheel domineren. Al decennia lang.

Het wordt hoog tijd dat we de situatie in een breder verband bekijken en naast huidkleur ook sekse meenemen in kritieken. Of omgekeerd. Deze twee -ismen gaan hand in hand en versterken elkaar. Neem je dat niet mee, dan loopt je analyse van de problematiek bij voorbaat spaak.

De Gereedschapskist: seksisme-moeheid

Wetenschapster Linda Duits besteedde onlangs aandacht aan de volautomatische ‘je zeurt, hou je kop’ reactie die de kop op steekt wanneer iemand over seksisme en de structurele achterstelling van vrouwen begint. Die houding tref je wereldwijd aan, dus ook in Nederland. Dat heeft gevolgen voor personen die kritisch willen blijven. Tegen de stroom in roeien is vermoeiend. Tegelijkertijd krijg je iedere dag nieuwe voorbeelden van seksisme voorgeschoteld, op de televisie en in de echte wereld. Geen wonder dat je ten prooi kunt vallen aan seksisme moeheid.

“sexism fatigue” – I wouldn’t be surprised if another term for this already exists in the academic literature.  And if it doesn’t, it should.

Het gaat bij seksisme moeheid om verschillende aspecten. Ten eerste de moedeloos makende alomtegenwoordigheid van seksisme. Het gaat vaak om structurele ongelijkheid, ingebed in een ingewikkelde structuur van elkaar onderling versterkende factoren. Zie ook de aflevering van de gereedschapskist over intersectionaliteit.  Waar moet je in hemelsnaam beginnen?

Wat beslist niet helpt zijn, ten tweede, de de eindeloze herhalingen van steeds weer dezelfde kulargumenten, die steeds opnieuw de kop opsteken zodra je seksisme bespreekbaar wil maken. Het gaat om zulke afgezaagde dooddoeners dat mensen bingokaarten konden ontwikkelden, a la de managementbingo. En een site als feminism 101 ontwikkelden zodat je tijd wint – nee, vrouwen zijn geen omgekeerde seksisten, zie hier, lees en kom maar terug als begrijpt waar het over gaat.

De stroom mythes en onzinargumenten maken een nuttige discussie over vrouwendiscriminatie bijna onmogelijk. Ja, Midas Dekkers, we kijken onder andere naar jou. Het vergt moed om iedere keer opnieuw te proberen toch de discussie te openen.

Want niet alleen waad je door een zee van repeterend geneuzel, maar je loopt ook, ten derde, het riciso in je hok teruggeslagen te worden door middel van seksistische aanvallen, al dan niet verpakt als ‘humor’:

Can’t you take a joke? Yes, I can take a joke. I can take a bunch! A thousand, 10,000, maybe even more! But after 30 or so years, this stuff doesn’t feel like joking. It’s dehumanizing and humiliating, and as if every single one of those jokes is an ostensibly gentler way of saying, “I don’t think you belong here.” All those little instances add up, grain of sand by grain of sand until I’m stranded in a desert of every “tits or GTFO” joke I’ve ever tried to ignore.

Ondertussen word je vanwege zulke patronen monddood gemaakt. En fungeren de vele voorbeelden van vrouwen die vijandig weggehoond worden, al snel als waarschuwing. Wees braaf, anders overkomt jou hetzelfde. Die automatische haat leidde tot een fel opiniestuk van Joyce Brekelmans:

Voor een land waar seksisme geen probleem is, worden mensen wel heel erg boos als een vrouw haar mond open doet. Als Asha ten Broeke een dappere en eerlijke column over haar eigen verkrachting schrijft en zich afvraagt of we niet meer met jongens over verkrachting moeten gaan praten dan met meisjes, dan weet heel Nederland dat ze dik, lelijk en een aansteller is. […] Is het niet een beetje gek dat wanneer we overal belangengroepen voor hebben, van de korenwolf tot tegenstanders van horrorfilms, dat die paar feministen ineens overbodige aanstellers zijn? Want als het echt allemaal wel meevalt, als ons betoog kant noch wal raakt, als het niet meer is dan het archetype van het klagende wijf, waarom ben je dan zo boos?

De drempel om in het openbaar je mening te geven wordt zo steeds hoger. Dat geldt niet alleen voor individuen, maar ook voor groepen. Zo heb je een levendige website, Rock, Paper, Shotgun, over games en de gamesindustrie. Deze organisatie voelde zich genoodzaakt stelling te nemen tegen trollen, omdat artikelen over seksisme te vaak strandden op vijandige reacties en dooddoeners.

Seksisme moeheid is ook een natuurlijke reactie op, ten vierde, de talloze mensen die boude stellingen poneren met als enige onderbouwing ‘we weten allemaal dat dit zo is’, maar die tegelijkertijd van feministes een uitgebreide lijst wetenschappelijke onderzoeken eisen om hun uitspraken over seksisme te bewijzen:

I am tired of being called a shrieking harridan for pointing out inequalities so tangible and blatant that they are regularly codified into law. I am tired of being told to provide documentation of inequality in the comments sections of a website where a staff of smart women documents inequality as fast as our fingers can move. Like, you might as well write me a note on a banana peel demanding that I prove to you that bananas exist. I am tired of being asked to “cite sources” proving that sexism is real (that RAPE is real, even!), because there is no way to concisely cite decades and decades of rigorous academia. Allow me to point at the fucking library. We can’t cite “everything,” and our challengers know that. It’s an insulting diversionary tactic, it’s an attempt to drag us all backwards, and fuck it. Do your own research like the rest of the grown-ups.

Tot slot is seksisme persoonlijk. Voor mannen die zich uitspreken tegen seksisme is het soms al ongemakkelijk. Laat staan hoe het is voor de groep die de volle kracht van seksisme moet incasseren. Als vrouw behoor je tot de groep die ongestraft publiekelijk afgezeken kan worden, en dus voelen vrouwen zich vaak extra ongemakkelijk als ze voor de zoveelste keer het doelwit zijn. Zo reageerde een vrouw op een seksistisch optreden op het Oscar gala:

it’s insanely hard for actresses to find film work, period. Too often, stupid movies that exploit them are the only roles available. It’s been true for decades, and it’s still true – three-fourths of the speaking parts in movies and television go to men. To pigeonhole any actress for doing her job perpetuates the idea that titillation is all women are “good for,” which in turn perpetuates the scarcity of other kinds of roles. Honestly, watching half of humankind suffer from incessant marginalization and denigration is dispiriting and exhausting.

Seksisme-moeheid kan ingrijpende gevolgen hebben. Op de eerste plaats kan het er toe leiden dat seksisten de vrije hand krijgen. Het valt niet meer op. En als het al opvalt, kun je de energie niet opbrengen om er iets van te zeggen. Onder andere een auteur van de site Jezebel stak de hand in eigen boezem naar aanleiding van het hoge gehalte seksisme in het afgelopen Oscar gala:

Seth MacFarlane will go on the television and make a joke about George Clooney having sex with a 9-year-old girl who is sitting right there, and your first reaction will be, “Well. At least he didn’t literally say she should get raped. Pass the cheese.” That’s bad. A famous man making sexist jokes on a primetime awards show watched by millions of people is so banal and status-quo in our culture, that to me—a woman professionally committed to detecting and calling bullshit on sexism—it just feels like a drop in the bucket.

Seksisme-moeheid kan er daarnaast toe leiden dat mensen passief op de bank blijven zitten als anderen alsnog proberen iets te doen tegen de structurele achterstelling van vrouwen.

Zo deed Duits haar uitspraken naar aanleiding van een rechtszaak tegen de Universiteit van Amsterdam, waarin een econome de UvA aanklaagt voor verboden onderscheid maken op basis van geslacht. De aanklaagster krijgt de wind van voren als dank voor haar moeite. Duits:

…sekseongelijkheid wordt in Nederland ontkend en zij die het aan de kaak stellen worden beschimpt. Wanneer je hier zegt dat iets seksisme is, gaan mensen steigeren. Terwijl allerlei andere zaken vooral benoemd moeten worden, is seksisme net als racisme een verboden woord. Bij seksisme komt daar nog eens bij dat Nederlanders vooraan staan om andere landen de maat te nemen. Deze hypocrisie is een gotspe.

Het kan ook leiden tot zelfcensuur. Wetende dat mensen het moe worden om steeds opnieuw te lezen dat vrouwen er weer eens slecht vanaf komen, hou je je mond. Bovendien, was het wel erg genoeg om aandacht aan te besteden? Hoe moet je het zoveelste incident eigenlijk duiden? Nah, laat maar zitten. Onder andere tijdschrift Lover was eerlijk over dit soort mechanismen:

Een aantal maanden geleden hebben we binnen de redactie van LOVER besproken of we een artikel zouden wijden aan de vervelende en seksistische opmerkingen via social media waarmee Ingeborg Beugel te maken kreeg naar aanleiding van haar aanwezigheid bij Pauw&Witteman. Allerlei berichten werden er verstuurd over haar televisieoptreden en te vaak ging het niet over de inhoud, maar over het uiterlijk van Ingeborg waar velen aanstoot aan namen. Het kwam er op neer dat die feeks haar mond maar moest houden. Uiteindelijk heeft de redactie besloten hier (nog) geen artikel aan te wijden, omdat we nog onvoldoende mogelijkheden zagen om deze gebeurtenis te duiden.

Onverschilligheid, afstomping, je hoofd in het zand steken om niet te hoeven voelen hoeveel vrouwenhaat de wereld op je afvuurt, dat alles is het gevolg van sexism fatigue.

Hoe ga je om met deze oververmoeidheid? Eén techniek is om je eigen verwachtingen te temperen en haalbare doelen te formuleren. Zo schrijft Margaret Lyons voor de site Vulture:

I dream of someday watching women win all the non-performance categories, of women making as many films as men do, of women and men being nominated for a comparable number of awards. There are a lot of reasons why that day is far, far in the future. But I’ll tell you what’s not helping: the biggest night in film being dedicated to alienating, excluding, and debasing women. Actual gender equality is a ways away, but I’d settle for one four-hour ceremony where women aren’t being actively degraded.

Een tweede methode is: tot je door laten dringen wat het betekent, dat je oververmoeid wordt van alle haat, en dit inzicht gebruiken om jezelf opnieuw op te laden. Jezebel, in vervolg op het eerdere citaat:

A famous man making sexist jokes on a primetime awards show watched by millions of people is so banal and status-quo in our culture, that to me—a woman professionally committed to detecting and calling bullshit on sexism—it just feels like a drop in the bucket. Luckily, there’s nothing better than a depressing dose of apathy to remind you to FUCK THE BUCKET. If I’m not fatigued, I’m not caring enough. So fuck that stupid bucket.

Samen demonstreren en opkomen voor je basale rechten. Het werkt!

Een derde methode is: steun zoeken bij anderen. Als je in je uppie ten strijde trekt, loop je een groter risico om aan seksisme-moeheid ten prooi te vallen. Door op te treden als collectief heb je een grotere kans van slagen, en krijg je opnieuw plezier in het leven. Zo kwamen recent overal ter wereld vrouwen (en mannen) bijeen voor de campagne One Billion Rising, om te dansen en geweld tegen vrouwen op de agenda te zetten. Dat geeft enorm veel energie.

Een vierde manier is: beschouw de gebeurtenissen in het licht van de geschiedenis. Vrouwen kregen eeuwenlang te maken met een dominante groep mannen die hen afschilderde als zondaressen, emotioneel zwakke tweederangs wezens, die vanwege hun natuurlijke aard totaal ongeschikt waren voor alles behalve trouwen en kinderen opvoeden. Het duurde tot 1956 voordat de Nederlandse wetgevers de handelingsonbekwaamheid van de getrouwde vrouw uit het wetboek haalden. Tot die tijd had je toestemming van je man nodig als je een bankrekening wilde openen of zonder hem een paar weken op vakantie wilde.

Tot op de dag van vandaag hebben veel mensen er alle belang bij als vrouwen braaf thuis bij de kindertjes blijven en hooguit parttime betaald werk buitenshuis verrichten. Daarnaast zijn vrouwen, net als mannen, sociale wezens. We willen bij de groep horen en maatschappelijke afkeuring voorkomen. Zodoende luisteren we braaf naar de boodschappen van een conservatieve samenleving. Pak ‘m beet tweeduizend jaar vrouwenhaat heeft bovendien psychologische gevolgen, die we nu pas aan kunnen pakken. Het zit tussen onze oortjes dat we tweederangs wezens zijn, en dat van je afschudden lukt niet in een week.

Methode nummer vijf: vier successen waar ze zich voordoen. Anne Vegter gekozen tot Dichter des Vaderlands! Negentien miljoen euro voor emancipatiebeleid behouden, waarbij het SGP en ChristenUnie niet lukte dit budget op te heffen en door te geven aan Defensie! Iedereen verliest de moed weleens. Zeker bij een taai, structureel probleem als vrouwendiscriminatie. Verwen jezelf als je in een dip zit, houdt moed, en morgen weer een dag. Kortom, geniet van je vrije dagen, en: Vrolijk Pasen!!!!

Filmfestival zoekt regisseuses

Een groot filmfestival in Londen zoekt vrouwen die films of documentaires maken. Ben je actief als filmmaakster, en wil je je werk vertonen aan een geïnteresseerd publiek? Neem dan een kijkje op deze site. Tot 31 augustus zijn alle bijdragen welkom. Het festival vindt in november 2012 plaats.

Het festival heeft een duidelijke feministische inslag:

The festival aims to counterbalance the mainstream film industry’s narrow representation of women and its neglect of women’s issues by showing a selection of films made by women filmmakers from around the world. The films will be feminist in their representation of women and/or their handling of feminist issues.

Die balans is hard nodig. Eerder dit jaar lekte uit dat degenen die kiezen welke films in aanmerking komen voor een Oscar, voor driekwart man zijn. Negentig procent is blank. Vrouwen en allochtonen zijn zwaar in de minderheid. Als vrouwen al een plek krijgen in een Hollywood productie, krijgen ze slechts dertig procent van de spreektijd. Vrouwen zorgen vooral voor het sexy element, door schaars gekleed in beeld te verschijnen, of moeten de lijdende echtgenote, danwel hittepetit spelen die redding behoeft van stoere mannelijke helden. Het is geen beeld om vrolijk van te worden.

Het feministische filmfestival stelt daar producties tegenover waarin vrouwen centraal staan. Voor zover de Zesde Clan kon zien, is het de eerste keer dat dit festival plaats vindt. Het is een nieuwe loot aan de stam die ook het Birds Eye View festival opleverde. De organisatoren doen hun werk op non-profit basis. Wie werk inzendt, betaalt vijf pond voor een korte film en tien pond voor producties van dertig minuten of langer. Laat je zien en horen! Op naar Londen in november….

The Help en Bridesmaids halen nominaties binnen

Vijf nominaties voor een Golden Globe en vier nominaties bij de Screen Actors Guild (SAG). The Help doet het tot nu toe goed in het circuit. Ook Bridesmaids viel in de smaak bij SAG leden en kreeg twee nominaties, onder andere voor beste ensemble film. Blijkbaar levert het tot nu toe geen schade op als actrices het beeld bij een film domineren, concludeert Women&Hollywood voorzichtig.

Scene uit The Help.

De vijf nominaties voor een Golden Globe leidden tot vreugde bij de regisseur en de cast van The Help, een film over de enorme kloof tussen blanke gezinnen en hun zwarte hulpen in het racistische zuiden van de Verenigde Staten. Vanwege het beladen onderwerp kwam er echter ook al vrij snel kritiek op deze nominaties:

Since none of the nods are for “least accurate,” “most sugarcoated depiction of African-American history” or “best effort to be offensive,” it’s safe to say that members of the Association of Black Women Historians weren’t asked to cast a vote. Earlier this year they wrote an open letter to fans of The Help, arguing that it distorted, ignored and trivialized the experiences of black domestic workers.

Bridesmaids toont dezelfde mix van optimisme en tegenslag. De producers van deze film over, inderdaad, bruidsmeisjes die in de aanloop naar het huwelijksfeest in allerlei bizarre situaties terecht komen, zien in de SAG nominaties een voorproefje van de Oscars. De stem van de Screen Actors Guild leden weegt namelijk zwaar bij de stemming welke films zo’n beeldje verdienen.

Tegelijkertijd beginnen er echter berichten te circuleren dat een vervolg er waarschijnlijk niet in zit. Chris O’Dowd, de mannelijke hoofdrolspeler, zei onlangs:

he is surprised that a follow-up to the hugely popular comedy has not yet been greenlit. “There’s no word yet,” he informed the Daily Star. “You’d think someone would want to take it on but I’m not sure.”

Webmagazine Salon is een stuk optimistischer, en dat was in september dit jaar. Nog voor de nominaties dus. Het blad sprak met Linda Obst, een invloedrijke producente die de ins en outs van Hollywood zeer goed kent. In een interview gaf zij aan:

It came at a moment when […] women’s projects were dying everywhere. That’s why the opening of “Bridesmaids” was so critical for every woman in features, why its success was attended with such profound interest by every woman writer, producer and director in town. […] There are suddenly projects for women! I’m pitching one right now that is a female-based comedy and people are really responsive to it. And then my directing debut, which was dead in the water at New Line, went from having no momentum to having momentum, the weekend right after “Bridesmaids” opened. “Bridesmaids” meant that the idea of being able to make a movie about women was resuscitated.

Enfin, even afwachten of de nominaties daadwerkelijk leiden tot prijzen. En dan op naar de Oscars….

Oscars: een feestje van mannen, voor mannen

Een filmpje van vijf minuten zegt meer dan duizend woorden:

N.B.: Feminist Frequency zegt niet dat verhalen over mannen, verteld vanuit een mannelijk perspectief, niet goed of waardevol zouden zijn. Integendeel, mannen zijn mensen, hun verhalen zijn belangrijk. Maar het gaat mis als hun verhalen de enige verhalen zijn, en vrouwen alleen aanwezig mogen zijn als de stereotiepe moeder, vrouw of dochter van.

Actrices houden Oscarwatchers bezig

Normaal gesproken gaat het in de V.S. bij de discussie om de Oscarsnominaties maar om één ding: welke man zal voor welke rol kans maken om het felbegeerde beeldje winnen. Maar volgens persbureau Reuters is dat nu niet het geval. Het is het jaar van de actrice, en alle Oscarwatchers houden zich bezig met de vraag welke actrice voor welke rol zal winnen.

Jennifer Lawrence wordt genoemd als Oscar kanshebber voor haar rol in Winter's Bone.

Vrouwen domineerden het afgelopen filmjaar met grote rollen. Annette Benning en Julianne Moore in filmhuishit The Kids are Allright, Sally Dawkins in Made in Dagenham, Nicole Kidman in Rabbit Hole. Volgens de site Women & Hollywood is het opvallend dat zoveel actrices speelden in films die duidelijk ruimte boden aan de vrouwelijke ervaring. Dus niet één actrice in een verhaal met verder louter mannen. Zo gaat The Kids are Allright over de belevenissen van een gezin met een moeder en een moeder, en gaat Made in Dagenham in op een staking van vrouwen om hetzelfde loon te krijgen als mannen.

Het is nog te vroeg om met allerlei voorspellingen te komen. De komende weken kunnen de Amerikaanse media zodoende eindeloos ingaan op al die op vrouwen georiënteerde films met sterke actrices. Geen slechte zaak in Hollywood macholand.