Tag Archives: opstand

De boel stagneert, laten we maar ophouden. Huh?!?

Wat is er gebeurd met De Volkskrant? In de herinnering van de Zesde Clan was dat altijd een progressief dagblad. Hebben aliens leden van de redactie ontvoerd en hun hersenen vervangen door het brein van een ultra neoliberale bankier? Want terwijl de krant meldt dat de loonkloof tussen man en vrouw toenam van 16 naar 18 procent, geeft diezelfde krant uitgerekend rond 8 maart volop ruimte aan een uitgeblust stukje met de strekking  laten we internationale vrouwendag maar afschaffen. Huh?!?

Als je de berichtgeving rondom Internationale Vrouwendag leest, is het juist tijd voor opstand. Wereldwijd maken vrouwen nog geen twintig procent van de parlementariërs uit. Waarmee de helft van de bevolking dus onvoldoende vertegenwoordigd is in een democratie. Wereldwijd komen de ergste vormen van armoede voor onder vrouwen. Kleine kredieten helpen weinig om hun structurele achterstandspositie op te lossen.

Dichter bij huis gaat het ook mis. Op het werk bijvoorbeeld. In België ontvangt een man in een kaderfunctie duizend euro meer dan zijn vrouwelijke collega. Wil je als vrouw weten hoe het voelt om structureel meer te verdienen dan een man met hetzelfde beroep, dan lukt dat alleen als je pornoactrice wil worden. Hetzelfde geldt voor Nederland, waar bijvoorbeeld mannelijke managers 14% meer loon ontvangen dan vrouwelijke collega’s.

De reactie? Impliciet, namelijk door uitgerekend nu een opiniestuk te plaatsen, steunt De Volkskrant de boodschap dat we Internationale Vrouwendag voortaan maar over moeten slaan. Het heeft toch geen zin. Bepaalde thema’s leven toch niet. Nee, wat we moeten doen is dit:

Pas als politici, burgers, bedrijven en ondernemers zich er echt druk om maken heeft het zin om een Internationale Vrouwendag te organiseren. Zonder draagvlak onder deze groepen zal het nooit wat worden met topvrouwen in Nederland. Tot die tijd blijft het een terugkerende dag met activiteiten voor een kleine club geïnteresseerden.

Oh, dus dát doen we fout. We gaan door, terwijl bedrijven niet op ons zitten te wachten. Excuses! Het spijt ons ontzettend! Laat u zich vooral niet door ons ontrieven. Ga rustig door met de man als norm nemen zodra het over burgers en politiek gaat. We zullen u niet storen terwijl u vrouwen uitsluit, onderbetaalt en ontslaat zodra we het wagen zwanger te raken. Inderdaad, de boel stagneert, en de enige juiste reactie is dan het moede hoofd buigen, op de bank neerploffen en langs alle zeshonderd digitale televisiekanalen zappen.

Zeg Volkskrant, sinds wanneer was internationale vrouwendag bedoeld om braaf te wachten totdat de omgeving mee wil werken? Het feminisme roeide en roeit altijd tegen de stroom in, vechtend tegen de illusie dat we leven in een rechtvaardige wereld. Er is iets heel anders nodig. Zoals de Engelse feministe Laurie Penny schrijft: anno 2012 wordt het hoog tijd, niet om internationale vrouwendag over te slaan, maar om opnieuw flink kwaad te worden:

Like the suffragettes and socialists who called the first International Women’s Day over a century ago, women who believe in a better world are going to have to start thinking in deeds, not words. With women under attack financially, socially and sexually across the developed and developing world, with assaults on jobs, welfare, childcare, contraception and the right to choose, the time for polite conversation is over. It’s time for anger. It’s time for daring, direct action, big demands, big dreams.  […]  Fewer business lunches, more throwing punches. Of course, there will be consequences. Those large armed men aren’t just there for decoration, and the suffragettes who had their breasts twisted and their bones broken in prison 101 years ago knew that full well. But they also knew what we must now begin to remember – that the consequences of staying quiet and ladylike are always far more serious.

UPDATE: wacht, behalve opgeven kunnen we natuurlijk ook vluchten. Wie vooruit wil komen op het werk kan het beste naar Jamaica vliegen. Wie van z’n vrije tijd wil genieten kan in de buurt blijven, want dan is Denemarken de beste keuze.

Seksenstrijd barst los in Egypte

‘Weg met vrouwen!’ ‘Ga terug naar huis!’ Dat schreeuwden woedende mannen gisteren tegen honderden vrouwen die op het Tahrirplein in Egypte protesteerden tegen seksuele intimidatie en voor gelijke rechten. Verschillende media tekenden de reacties van de boze mannen op. De demonstratie eindigde in geweld: mannen raakten onderling slaags, raakten slaags met de vrouwen, en joegen hen van het plein af. Welkom bij de seksenstrijd in Egypte.

Mannen accepteerden gisteren niet dat vrouwen gelijke rechten eisten.

Volgens de New York Times is het voor vrouwen in dit vijandige klimaat een hele inspanning om betrokken te blijven bij het opbouwen van een nieuw Egypte. Mubarak is weg, maar voor de vrouwen is er niks verbeterd:

“I was so disappointed,” said Yasmeen Mekawy, 25, an Egyptian-American who had been surprised that she faced no harassment during the revolution, but who was grabbed from behind the Friday after Mr. Mubarak was driven from power. There have been disappointments outside the square, too. The committee of eight legal experts appointed by the military authorities to revise the Constitution did not include a single woman or, according to Amal abd al-Hadi, a longtime feminist here, anyone with a gender-sensitive perspective.

Het was juist om de nieuwe machthebbers eraan te herinneren dat vrouwen ook 18 dagen lang vochten voor meer democratie, dat organisaties op 8 maart een demonstratie op het Tahrirplein wilden organiseren. Het was de bedoeling vreedzaam samen te komen, en een gelijkwaardige positie in de samenleving op te eisen. Dat mislukte. Volgens de krant The Independent riepen de mannen dat vrouwen alleen presidenten mochten baren, ze mochten niet zelf president willen worden. Nee, ze moesten naar huis, waar ze horen. Na dat gegil liep de situatie volgens deze krant totaal uit de hand:

…men scolded protesters and said their concerns were not urgent in the aftermath of the uprising. When the women argued back, some were verbally abused or groped. Others were beaten and had to be ripped away from the groups of men. Mostafa Hussein, 30, said many protesters had to flee the area and hide in a park nearby. “They were running for their lives and the army had to fire a shot in the air to break up the mob chasing them,” Ms. Hussein said.

Wat deze mannen deden was in woord en daad duidelijk maken dat de belangen van de helft van de bevolking niet meetellen. Vrouwen doen er niet toe, ze hebben geen rol in het openbare leven. Ze moeten achter het aanrecht blijven staan. En deze mannen worden in hun houding gesteund door het feit dat de nieuwe machthebbers mannen zijn, de nieuwe constitutionele commissie bestaat uit allemaal mannen, de nieuwe regels worden opgesteld door mannen, en de mannen hebben de tanks en de wapens en de wetboeken in hun bezit.

De Egyptische vrouwen kunnen daar alleen hun sterke wil tot verandering tegenover stellen. En hopelijk de steun van een kleine groep mannen die er modernere denkbeelden op na houdt. Die bestaan ook, zie onder andere Ms Blog, en zij staan achter de vrouwen van het Tahrirplein. Of dat genoeg is, zal moeten blijken.

Wat betekent de revolutie voor Arabische vrouwen?

Het borrelt en kookt in Egypte, Libië, Tunesië… In land na land gaan mensen de straat op om het aftreden te eisen van mannen die al decennia aan de macht zijn. Vrouwen doen vol overtuiging mee. Maar wat betekent de revolutie voor hen, vraagt internetmagazine Jezebel zich af. De eerste tekenen zijn niet goed. Zo vertrok in Egypte Mubarak na een volksopstand, maar in een pas gevormde commissie om de nieuwe grondwet te ontwerpen zitten alleen mannen. Terwijl het in het land stikt van goed opgeleide vrouwelijke juristen.

Egyptische vrouwen demonstreren op het Tahrirplein.

In diverse Amerikaanse kranten waarschuwen deskundigen dat ook in andere Arabische landen de rechten van vrouwen regelmatig verkwanseld worden om andere politieke doelen te bereiken. Activisten die ervoor willen zorgen dat de stem van vrouwen gehoord worden, moeten spitsroeden lopen. Zo schrijft Isobel Coleman in de Washington Post:

If a brave new world of electoral politics does emerge, women’s rights activists will have to be savvy – commanding international support without raising fears of undue Western influence. [..] . Tunisian and Egyptian activists should know that women’s rights often become bargaining chips for some other agenda. In Iraq, the American-appointed Governing Council wasted no time in trying to rescind the Baathists’ progressive family law and replace it with religious law. Only a backlash from women’s groups, and a U.S. veto, prevented the move. In the months ahead, women in Tunisia and Egypt must be ready to face similar watershed moments.

Wat betreft Egypte houden vrouwen de situatie met argusogen in de gaten. Hun strijdbare houding komt volgens veel Egyptenaren voort uit de massale acties op het Tahrir plein. Vrouwen waren stomverbaasd dat mannen hen in die periode als mens behandelden, met respect, en genoten van hun vrijheid terwijl ze acties organiseerden en protesten leidden. Die vrijheid willen ze niet meer uit handen geven. Het motiveert hen om op tekomen voor hun rechten.

De site Bloomberg waarschuwt dat de vrouwen een moeizame weg voor zich hebben:

“Women in this country have always participated in revolutionary movements, and then they have had to fight inch by inch to get what they should get when things return to normality,” said Margot Badran, author of “Feminism in Islam: Secular and Religious Convergences” and a senior scholar at the Washington-based Woodrow Wilson Center who was in Cairo when the revolt began Jan. 25. “It is like driving with the emergency brake on. You are driving, but it is pulling you back.

Dat weerhoudt de vrouwen er niet van om op te komen voor hun rechten. Zodra uitlekte dat geen enkele vrouw deel uitmaakte van de commissie om een nieuwe Egyptische grondwet te ontwerpen, brak er een protestactie uit. Via Twitter eisten activisten dat ook vrouwen een plek in deze commissie moesten krijgen. Binnen een paar dagen kreeg die oproep 11.000 steunbetuigingen. Dat geeft de burger moed.

UPDATE: nieuwe ‘revolutionaire’ regimes die vrouwen in de keuken willen houden zijn helaas niet voorbehouden aan de Arabische Lente. In Third World, Second Sex, uit 1984, verzamelde redacteur Miranda Davies analyses van politieke omwentelingen in landen als El Salvador, India, Zimbabwe en Oman. Vrouwen speelden een belangrijke rol in de diverse bevrijdingsbewegingen in deze landen, maar kregen daar lang niet altijd de gehoopte erkenning door. Nieuwe regimes verwezen ‘vrouwenbelangen’ naar de tweede plek, alsof vrouwen een marginaal minderheidsgroepje zijn in plaats van de helft van de bevolking. Die trend zal de vrouwen in Egypte nu bekend voorkomen.