Tag Archives: ongewenste zwangerschap

Spanje ziet af van anti-abortus wet

Spaanse vrouwen in de vruchtbare leeftijd kunnen opgelucht ademhalen. Zij behouden de mogelijkheid om een ongewenste zwangerschap legaal af te breken. Een wetsvoorstel van de conservatieve regeringspartij PP, om abortus in bijna alle gevallen te verbieden, is van de baan. De verantwoordelijke minister van Justitie trad af  en besloot maar meteen helemaal te stoppen met al zijn politieke activiteiten. Spanje maakte woelige tijden door sinds de PP aan de abortuswetgeving morrelde. Tijdens de dictatuur van generaal Franco was de situatie duidelijk: vrouwen moesten kinderen baren, punt. Geen sprake van abortus.

Dat veranderde na de val van de dictator en de komst van progressieve regeringen. Die zorgden ervoor dat vrouwen legaal een ongewenste zwangerschap af konden breken tot en met de veertiende week. Abortus bleef daarnaast een optie tot 22 weken, als er sprake was van ernstige medische ellende.

De nieuwe regering, die een paar jaar geleden aan de macht kwam, had andere opvattingen. Deze ploeg, onder leiding van de Partido Popular (PP), kwam onder invloed van anti abortus activisten met voorstellen om abortus te verbieden. Vrouwen zouden alleen in geval van verkrachting nog een abortus mogen krijgen, of als er levensgevaar dreigt voor vrouw of foetus. Twee artsen zouden allebei toestemming moeten geven. De facto maakt dit een einde aan het recht van vrouwen om baas te zijn over eigen lijf. Spanje zou terugkeren naar de situatie onder Franco.

Commentatoren wezen op de verregaande gevolgen van dit wetsvoorstel. Eigenlijk verbant Spanje abortus naar de illegaliteit, met een wetsvoorstel waar een land als Brazilië nog een puntje aan kan zuigen. Dit terwijl wetenschappelijk onderzocht vaststaat dat verbodsbepalingen niet tot minder abortussen leiden, maar wel tot meer onveilige procedures en meer dode en verminkte vrouwen. Die conclusies zijn overal zichtbaar in de praktijk.  Zie landen zoals Nicaragua en de V.S., waar strenge anti abortuswetten duizenden vrouwen in de problemen brengen.

De plannen om abortus bijna onmogelijk te maken, stuitten dan ook op veel kritiek en tegenstand. Amnesty International wees erop dat het wetsvoorstel de mensenrechten van vrouwen schendt. Spaanse vrouwen gingen massaal de straat op om te demonstreren. Artsen hielden pleidooien voor het behoud van abortus. En als een van de weinige media in Nederland volgde en bekritiseerde De Zesde Clan deze aanval op vrouwenrechten in Spanje.

Ondanks alle kritiek drukte de PP het voorstel door. Rond kerst 2013 hield de regeringscoalitie een geheime stemming. Met een krappe meerderheid kon het wetsvoorstel door naar de volgende fase in de besluitvorming. Minister van Justitie Gallardón stelde zelfs een datum vast: de PP-wet zou in mei aan het Spaanse Congres voorgelegd worden. Of nee, wacht, in juli. Of nee, wacht, ergens na de zomervakantie.

Ondertussen bleven de protesten doorgaan. Naar nu blijkt komt van uitstel afstel. Vrouwen behouden hun lichamelijke integriteit, hun mensenrechten en hun recht op zelfbeschikking. Ze kropen door het oog van de naald. Hopelijk wordt dit een gevalletje eind goed, al goed, en zullen komende regeringspartijen wel duizend keer nadenken voordat ze een nieuwe poging wagen om vrouwen te reduceren tot konijnen.

Vrouw bestrijdt angst en schaamte rond abortus

Hoe bestrijd je de hysterische verwijten en foutieve beweringen die Amerikaanse activisten rondom abortus verspreiden? Emily Letts uit New Jersey dacht erover na en vond het antwoord: je eigen abortus filmen en verspreiden. Haar actie verovert op dit moment internet en geeft Letts de kans om te pleiten voor nuchterheid en respect in het abortusdebat.

Letts was er niet op uit om een internetsensatie te worden. Maar ze maakte gebruik van unieke omstandigheden. Ten eerste begeleidt ze vrouwen die bij een abortuskliniek in de Amerikaanse stad New Jersey aankloppen. Vanwege dat werk kende ze de artsen en verpleegkundigen. Ten tweede raakte ze ongewenst zwanger. Ze vond zichzelf nog te jong om nu al moeder te worden. Na enig nadenken nam ze de beslissing de zwangerschap af te breken.

Letts wist vanwege haar werk min of meer hoe een abortus in het eerste kwartaal van de zwangerschap in z’n werk gaat, maar kon nergens een zichtbaar voorbeeld vinden. Daarentegen trof ze bergen schaamte aan en vrouwen die keer op keer zwegen en onzichtbaar wilden zijn, uit angst om voor moordenaar uitgemaakt te worden. Dat trof haar. Ze besefte dat ze in een unieke positie verkeerde om haar verhaal in beeld te brengen. Een noodzakelijke stap gezien het hysterische klimaat in de V.S. :

It’s acceptable in most of America (barely) to have an abortion if you’ve been raped, if your life or health is in danger – or at least if you are permanently devastated and repentant afterward. But to have an abortion simply because you don’t want to be a parent? Let alone to feel good about your decision? You’re vilified as a monster.

Abortus wordt vanwege die stigmatisering steeds meer een taboe. Juist dat toenemende stigma wilde Letts bijstellen met haar actie. Ieder jaar besluiten duizenden vrouwen een ongewenste zwangerschap af te breken. Uiteindelijk heeft in de V.S. 1 op de drie vrouwen een abortus ondergaan tegen de tijd dat ze 45 is.

Abortus is in die zin een normale, veel voorkomende ingreep. Een vorm van zorg die hoort bij het complete medische pakket dat vrouwen nodig hebben. En een vorm van zorg waar vrouwen minder vaak gebruik van maken, als landen goede seksuele voorlichting geven en voorbehoedsmiddelen vrij beschikbaar stellen. Zoals Nederland. Letts:

I do feel comfortable about my decision and I feel positive because I  have so much love and support around me. It’s my home. It is my own workplace, where I go into that surgery five to eight times a day to support other women. So I just thought it was a perspective that needed to be heard as a way to encourage women to share their stories and break the stigma.

Uiteraard stond conservatief Amerika meteen op z’n achterste benen. Letts kreeg doodsbedreigingen en beschuldigingen als zou ze expres zwanger zijn geworden, alleen maar om daarna in de publiciteit te komen.

Een manier van denken die duidelijk maakt hoeveel wantrouwen en minachting mensen kunnen voelen jegens vrouwen die beslissingen nemen over wat er in en met hun eigen lijf en leven gebeurt, aldus RH Reality Check. Juist dat maakt haar actie zo belangrijk:

As we watch clinics disappear and women’s access to safe abortion become more and more endangered, there is no one who is going to rescue us from this insanity. It is only our voices raised one at a time, in compassion and integrity, that will save us.

Abortusbeleid heeft negatieve gevolgen voor arme vrouwen

Vrouwen met een laag inkomen kunnen zo moeilijk een ongewenste zwangerschap laten afbreken in de Verenigde Staten, dat ze zes keer vaker dan welvarende vrouwen noodgedwongen hun zwangerschap voldragen. Dat blijkt uit de nieuwste cijfers van het Guttmacher Instituut. Demografische cijfers voor de periode tot 2006 tonen zo precies aan wat het effect is van het abortusbeleid in de Verenigde Staten: arme vrouwen zijn de klos.

Internetmagazine Salon vindt de cijfers niet zo vreemd. Het is een direct gevolg van een politieke impasse:

2011 was a year when the consensus held: You can get an abortion, but depending on which state you live in, anti-choicers are still going to make you suffer as much as possible for it and make it as hard as possible to pay for with even private insurance. […] That consensus combined with the state of the economy has meant terrible things for the most vulnerable women.

Diverse progressieve media hebben op een rijtje gezet wat vrouwen inmiddels moeten doen om een ongewenste zwangerschap af te breken. De lijst is lang en de kosten worden steeds hoger, omdat anti abortus organisaties ieder jaar met nieuwe pogingen komen om wettelijke obstakels in te bouwen en klinieken te laten sluiten. In 2001 identificeerde tijdschrift Mother Jones dit als ‘de stille strijd tegen abortus’.

Vanwege al die obstakels komt het steeds vaker voor dat vrouwen vanuit Alaska naar Washington moeten reizen omdat er in hun eigen staat geen hulp meer voorhanden is. Niet iedereen lukt het dit soort reizen te financiëren. Wie weinig geld geld heeft, kan soms alleen nog maar tegen haar wil een ongewenst kind baren. 

Als het kind er eenmaal is, is het leed nog niet geleden. Kansarme vrouwen met een laag inkomen zijn vaker afhankelijk van de overheid, en dat mag niet, vinden conservatieve Amerikanen. President Reagan noemde hen ‘welfare queens’, en sindsdien leeft het beeld van luie varkens die met hun kroost op de bank blijven zitten en hun handje ophouden. Foei!

Als vrouw doe je het zoals gewoonlijk nooit goed. En het verschil tussen wie wel baas in eigen buik kan blijven, en wie niet, onderstreept op een pijnlijke manier de groeiende kloof tussen arm en rijk in de V.S.

Arts laat zich niet intimideren door anti abortus fanaten

Abortusarts Tiller, die in een kerk werd neergeschoten, krijgt een waardige opvolgster. Dokter Mila Means nam zijn spullen over en wil een nieuwe abortuskliniek openen in de Amerikaanse staat Kansas, waar Tiller werkte. Ze kreeg meteen doodsbedreigingen. Haar reactie? Een felgele Mini Cooper kopen, met bliksemflitsen erop. “It’s partly an in-your-face response. ‘You’re looking for me. I’m here’, verklaarde ze in een interview met de New York Times.

Mila Means wil vrouwen baas in eigen buik laten zijn.

Means kwam begin dit jaar al in het nieuws omdat niemand haar een gebouw wil huren om haar kliniek te vestigen. Iedereen is als de dood dat er meteen hordes anti abortus activisten voor het pand gaan kamperen. Dokter Means daarentegen heeft besloten zich niet te laten afschrikken.

Terwijl ze daar alle reden voor heeft. Een greep uit de gebeurtenissen, zoals beschreven door de New York Times: Means begon haar specialisatie met een opleiding in een abortuskliniek. De eerste keer schreeuwden mensen dat ze haar zwangerschap moest uitdragen. De tweede keer dat ze niet zo snel al opnieuw zwanger kon zijn. De derde keer riepen ze haar naam. Het bleek dat de fanaten aan de hand van het kenteken van haar auto haar gegevens in handen hadden gekregen.

Vanaf dat moment begonnen deze activisten haar niet alleen op weg naar haar werk aan te spreken. Ze wachtten haar op bij haar privé woning en bij haar kantoor. Fanaten begonnen pamfletten te verspreidden waarin ze haar beschuldigden van moord. Means ontving ook een anonieme dreigbrief waarin stond dat ze iedere ochtend de onderkant van haar auto moest checken, want er zou op een dag een bom onder zitten. Daarnaast publiceerden anti abortus groepen haar persoonlijke gegevens op internet, inclusief persoonlijke details over haar huwelijksleven.

Naast Means was er ook een mannelijke arts die mee wilde werken. Hij kon deze enorme druk en de bedreigingen niet aan en zag af van verdere opleiding tot abortusarts. De anti abortusbeweging zag dit als een geweldige overwinning. De beweging voert nu de druk op Means verder op. Ze hebben een paar wapens in handen: Means was vroeger erg Christelijk en had moeite met abortus. Later veranderde ze echter van gedachten. Ze vindt nu dat vrouwen recht hebben op goede medische zorg, ook als die zorg inhoudt dat je een zwangerschap afbreekt.

Alleen Planned Parenthood mag ongewenste zwangerschappen afbreken in de staat Kansas.

Als het lukt om een geschikt gebouw voor haar nieuwe kliniek te vinden, verwacht Means dat het nog twaalf tot achttien maanden zal duren voordat ze daadwerkelijk de eerste vrouw de zorg kan geven die ze nodig heeft. Means wil de ‘moeilijke gevallen’ behandelen, van vrouwen die al een week of vijftien zwanger zijn. Ze gaat zorg verlenen aan dezelfde groep die George Tiller onder zijn hoede nam.

Tot die tijd moeten vrouwen het zelf maar uitzoeken. Volgens de New York Times is het aantal abortussen in de staat Kansas inmiddels gehalveerd. Alleen de kliniek van Planned Parenthood is nog open en die kan de vraag niet aan. Vrouwen moeten nu lange reizen maken, en extra tijd en geld spenderen, om een beroep te doen op een grondwettelijk recht en een legale vorm van zorg. Welkom in Kansas, inderdaad…