Tag Archives: Olympische Spelen

Olympische Spelen bieden podium voor feminisme

De Olympische Spelen domineren op dit moment het nieuws, waarschijnlijk wereldwijd, en dus krijgen allerlei acties van vrouwen extra impact. Zoals feministische actiegroep Safai, die opkwam voor de rechten van Iraanse vrouwen, met een spandoek: ‘Laat Iraanse vrouwen hun stadions betreden’. Vrouwen mogen in Iran namelijk niet naar een stadion. Alleen mannen kunnen live een voetbal- of volleybalwedsdtrijd bekijken. Andere vrouwen doorbraken op andere manieren sociale taboes.

Alleen al jezelf zijn, als vrouw, kan een daad van feministisch activisme worden. Chinese zwemster Fu Yuanhui haalde met ploeggenoten een vierde plek. Na de race sprak ze met journalisten over haar eigen aandeel. Ze zei dat ze last had van haar menstruatie. Yuanhui voegde er expliciet aan toe dat dit geen excuus is, en ze zwom gewoon haar wedstrijd, maar ze vermoedt wel dat ze daardoor niet op de toppen van haar kunnen kon presteren.

Het was een factor, en ze benoemde het op dezelfde manier zoals een sporter andere lichamelijke factoren meeneemt in reacties op een optreden in een wedstrijd. Onder andere in Yuanhui thuisland China is in het openbaar spreken over menstruatie echter taboe. Door er zo openlijk over te praten, doorbrak Yuanhui die sociale norm en gaf ze vrouwen moed om er zelf ook wat meer ruchtbaarheid aan te geven. Niet alleen dat: tampons zijn vrijwel onbekend in China, maar dankzij Yuanhui’s openheid en eerlijkheid hoorden vrouwen opeens dat dit middel er is, dat je het kunt gebruiken, en dat je dan gewoon het zwembad in kunt duiken. Revolutie….

Rio levert ook zichtbare, expliciete voorbeelden op van de haat die vrouwen naar hun hoofd geslingerd krijgen. Onder andere Twitter biedt allerlei verbitterde trollen een platform, Atletes komen in het geweer tegen de agressie, en krijgen steeds vaker hulp. Zo maakten Twitteraars Gabby Douglas uit voor rotte vis, omdat de Amerikaanse turnster minder hoog scoorde dan gehoopt. Onder andere actrice Leslie Jones organiseerde een campagne om haar te steunen.

Jones was kort gelden nog zelf het mikpunt van een haatcampagne op Twitter, omdat ze de euvele moed had een van de hoofdrollen in de film Ghostbusters te spelen. Dus ze weet hoe het voelt om zoveel zooi over zich heen te krijgen. Hopelijk maakt het mensen bewust van de aparte behandeling die vrouwen krijgen, en voelen platforms zoals Twitter zich meer verantwoordelijk om dit soort haat te bestrijden. Het bedrijf heeft inmiddels zelf toegegeven dat Twitter tekort schiet en dat de onderneming meer en effectievere maatregelen moeten nemen.

En dan zijn er nog de vrouwen die, puur door te sporten en mee te doen aan de Olympische Spelen, taboes doorbreken en het sociaal geaccepteerde speelveld voor vrouwen verruimen. Zoals drie Indiase worstelaars uit de staat Haryana. Dit gebied is berucht vanwege talloze moorden op vrouwen (”eerwraak”), het aborteren van foetussen als het een meisje dreigt te worden, en in het algemeen een k-behandeling van vrouwen omdat het tweederangs wezens zouden zijn. Dat drie vrouwen worstelen? Dat ze zich kwalificeerden voor Rio? Dat ze daar volwaardig meedraaien in de competitie? Ongehoord, en een klap in het gezicht van iedereen die wil beweren dat vrouwen niks kunnen.

Leve Rio, en feminisme? We kunnen er niet genoeg van hebben, want los van sport valt er overal nog een wereld te winnen voor vrouwenrechten….

 

 

Blieft u wat seksisme bij uw Olympische Spelen?

Vrouwen doen iets en hup, daar barst het seksisme los. Ook bij de Olympische Spelen. Het Belgische blad Knack zette een aantal recente dieptepunten op een rijtje. Onder andere een man die Olympisch wielrenster Annemiek van Vleuten de les leest. Mansplaining in al z’n walgelijke glorie. Verslaggevers die deden alsof de man van zwemster Katinka Hosszu de medaille won, niet zijzelf. Kranten die een historisch record van een atlete ‘vergeten’ te vermelden. UPDATE: hier is een ander rijtje dieptepunten, van de Huffington Post. En een nadere analyse van de situatie in Nederland.

Dat wist Van Vleuten nog niet….

Dat onder andere Knack dit soort seksistische behandeling van atletes aan de orde stelt, is een teken van vooruitgang. Je kunt kampioenen reduceren tot hun uiterlijk, hulpje van hun man en moeder en o guttegut hoe doet ze dat met de kinderen, maar je krijgt daar tegenwoordig fel commentaar op. Dit soort seksisme maakt namelijk niet alleen de persoon in kwestie klein, maar ondermijnt ook de sportprestaties van vrouwen. Al winnen vrouwen goud, maakt niet uit, hun uiterlijk, gezinssituatie en relatie tot een man lijken het enige wat telt.

Vandaar dat die alertheid belangrijk is. Een ander teken van vooruitgang is dat, naast veel media, ook ‘gewone’ mensen steeds vaker luid en duidelijk laten merken dat ze het seksisme zat zijn. Zo kreeg turnster Alexa Moreno te maken met Twittertrollen die haar uiterlijk door de modder sleurden. Ze vonden haar te dik, vergeleken haar met een varken, enzovoorts. Honderden mensen reageerden hierop en verdedigden Moreno in een storm Twitterberichten, waar de trollen in verdronken.

De aantoonbaar seksistische verslaggeving leidde ook tot een campagne#CoverTheAthlete. Mensen draaien de situatie bijvoorbeeld om en stellen het type vragen aan mannelijke atleten, waar hun vrouwelijke collega’s te vaak mee te maken krijgen. De reacties van de mannen zijn goud waard en maken duidelijk hoe belachelijk de behandeling is die de vrouwen krijgen.

Voor sommige media is die bewustwording nog even wennen. Zo berichtte de NOS over het bizarre commentaar rondom Hosszu, maar sprak daarbij van een ‘seksistische’ commentator, met seksistisch tussen aanhalingstekens. Die aanhalingstekens kun je schrappen, NOS. Want als je wil beweren dat de coach de prestatie levert en niet de atlete zelf, dan ben je echt heel erg seksistisch bezig. Alsof hij in het water lag en een medaille won. Nou nee, dat deed zij zelf, na heel lang en hard trainen.

Vrouwelijke schansspringers veroveren Olympische Spelen

Hoera! Na negentig jaar en talloze acties, inclusief rechtszaken, mogen vrouwen eindelijk bij Olympische Spelen op ski’s van een schans afglijden en sprongen maken. Onder andere website Jezebel viert feest. Weer een glazen plafond gesneuveld. Weer een ongelijkheid opgeheven. Toch is het een bitterzoete overwinning. Want het IOC geeft vrouwen nog steeds niet dezelfde behandeling als mannen als het om schansspringen gaat.

Carina Vogt, eerste Olympische kampioene op het onderdeel schansspringen.

Vrouwen die schansspringen? Dat kon niet goed zijn voor hun gezondheid, meenden mannelijke artsen en andere autoriteiten jarenlang. Niemand maakte zich zorgen om de knieën en testikels van mannen. Maar vrouwen? Hun baarmoeder zou uit hun lijf vallen. Bovendien zou schansspringen haaks staan op de bestemming van de vrouw, te weten kinderen baren en het huishouden doen.

Met dit soort vooroordelen lukte het decennia lang om vrouwen uit te sluiten van wedstrijden op de hoogste niveaus. Nadat fabels over schade aan baarmoeders definitief niet meer konden (zó 1998, dat argument!) gooide het IOC het op een gebrek aan niveau van de atletes. Een cirkelredenering van jewelste. Je marginaliseert een bepaalde tak van sport, de sport lijdt daaronder, en vervolgens benut je die schade om te klagen dat de sport niet aan de eisen voldoet.

Canadese schansspringsters pikten het niet dat ze in 2010, op basis van dit soort smoezen, nog steeds uitgesloten werden van de Olympische winterspelen. Nota bene in eigen land (Vancouver). Ze spanden een rechtszaak aan. De rechter erkende dat het IOC zich schuldig maakte aan genderdiscriminatie. De internationale organisatie hoeft zich echter niet te houden aan de Canadese wetgeving, dus pech, dames.

Niet aflatende druk en kritische berichtgeving in de media zorgden ervoor dat het IOC van standpunt begon te veranderen. In 2011 kwam het hoge woord eruit: vrouwen mochten eindelijk de competitie aangaan op Olympisch niveau. Hoera! Dinsdag 11 februari 2014 schreef de Duitse Carina Vogt zodoende sportgeschiedenis door als eerste vrouw goud te veroveren op dit onderdeel van de Olympische Spelen.

De sport heeft echter nog steeds te kampen met discriminatie. Mannen mogen deelnemen op drie onderdelen. Kleine schans, grote schans, en een team-competitie. Vrouwen mogen alleen deelnemen op de kleine schans. Mannen mogen 50 atleten afvaardigen. Vrouwen mogen slechts 30 atletes afvaardigen. Grote namen, die met een groep van vijftig verzekerd zouden zijn van een welverdiende plek, vallen nu buiten de boot en kunnen alsnog niet deelnemen.

Jezebel sabelt dit onderscheid neer:

 the continued restrictions, based on ski jumping’s self-reinforcing myths, show that the women still have to fight to reach real parity with the men. That ongoing inequality causes other problems, too: Less recognition, both by formal organizations and by the public, means less money, which means fewer resources and less training  which means fewer athletes being developed to the kind of level necessary to expand the sport.   […] everything has the air of a sop, as if IOC were patting the girls on the head and saying: “Yes, OK, we’ll give you this one concession. Now shut up and let the men do their thing.”

Dat maakt de Spelen van 2014 een bitterzoete overwinning. De strijd is nog lang niet gestreden…. Maar het begin is er.   En dat is zeker weten een groot feest waard.

Olympische Spelen krijgen feministisch vervolg

Trots paradeerden Engelse suffragettes mee tijdens de feestelijke opening van de afgelopen Olympische Spelen in Londen. Het beviel de vrouwen zo goed, dat ze besloten bij elkaar te blijven en te strijden voor vrouwenrechten. De groep neemt onder andere op 24 oktober deel aan een grote protestactie. Onder de noemer UK Feminista verzamelen allerlei actiegroepen en vrouwenorganisaties zich op die dag voor het Engelse parlement, onder andere om te protesteren tegen bezuinigingen die vrouwen veel harder treffen dan mannen.

Suffragettes op de Olympische Spelen 2012.

Volgens grote lagen van de bevolking waren de Suffragettes in hun tijd enge radikalinski’s die de natuurlijke aard der vrouw geweld aandeden en alleen maar voor problemen zorgden. Logisch, want als een samenleving haar vrouwen niet meer onder controle heeft, is het einde zoek. Vandaar dat de elite angstig reageerde en de roep om zaken als het vrouwenkiesrecht hard onderdrukte:

…”terrorism” is far too strong a word for the actions of the suffragettes, considering the context, says Baroness Brenda Dean. “If you look at any major social change, within it somewhere has been a degree of militancy… You’ve got to throw yourself back to the turn of the century when the whole social order was very different.” Their actions have to be seen through the prism of their inability to use normal means to advocate their views, she suggests. “These were pretty desperate measures by people in a desperate situation.” Baroness Dean is calling on the government to give a posthumous apology for the way the suffragettes were treated.

Jaren later kregen de Suffragettes pas de eer die hen toekwam. Hun belangrijke rol in de geschiedenis zorgde ervoor dat deze vrouwen een plek kregen in de openingsceremonie van de Olympische Spelen. Vijftig vrouwen hulden zich in Edwardiaanse kledij en beeldden beroemde activistes uit, zoals Emmeline Pankhurst. Haar achter achter kleindochter Helen Pankhurst voerde de groep aan. Dit optreden maakte grote indruk op de deelneemsters. Ze ervoeren een kracht die ze niet verloren willen laten gaan:

 “Coming together was a gift and it would be such a wicked waste to not carry on and we can’t let people down by not continuing,” said 37-year-old Collins, a stay-at-home mother of two. […] For Collins, taking part in the opening ceremony has given her a voice, and she is determined to use it. “It’s not fashionable to say you are a feminist, but women need to stand up,” she said. “I’ve always had these beliefs but this has pushed me to do something about it. It just feels like I’m not on my own.”

Geen woorden maar daden.

Olympische nieuwsronde

De Olympische Spelen als toppunt van emancipatie… of niet. Atletes die stelling nemen tegen de druk om er vooral vrouwelijk genoeg uit te zien. En investeringen in (top)sport komen voornamelijk terecht bij de mannen, terwijl de vrouwen het met de kruimels moeten doen. Dat en meer in deze Olympische editie van de nieuwsronde.

  • Gabby Douglas won als eerste zwarte Amerikaanse vrouw ooit een gouden medaille als allrounder bij het turnen. Ze schrijft daarmee geschiedenis, want turnen kampt nog steeds met een erg wit imago
  • Oei! Mannen mogen dan wel de Nederlandse vlag dragen, maar het zijn de vrouwen die de medailles binnenhalen. Dat kan nooit de bedoeling zijn. O wacht, ze hebben vast een geheim wapen. Waarschijnlijk komt het succes omdat ze er zo goed uit zien, zodat iedereen verliefd op hen wordt….Maar ze zijn ook echt heel goed hoor, voegt het NRC daar terloops nog aan toe. Enfin, nu mannen eindelijk ook medailles halen hoopt de Zesde Clan dat dit soort artikelen niet meer verschijnen. Zie verder deze column van Elma Drayer, onder de veelzeggende titel ‘hou toch eens op met dat masculiene gemok’.
  • Ondertussen haalde zwemster Kromowidjojo schaatser Sven Kramer in op Twitter. Ze leverde rond de tijd van haar gouden medaille de meeste Twitter zoekacties op.
  • Over uiterlijk gesproken. Zal ze een hoofddoek dragen, of niet? Wat de Saudische judoka Wojdan Ali Seraj Abdulrahim Shahrkani verder op de mat doet boeit niet. Dat ze mee mag doen is al nieuws.
  • Jezebel analyseert het mediacircus rondom de Spelen en signaleert dat er maar één manier is waarop je als vrouw op de juiste manier een Olympische atlete kan zijn. Alle regels staan handig op een rijtje, dus dames, doe er je voordeel mee.
  • Want, deze Londense Spelen zouden wel eens kunnen fungeren als een breekijzer voor meer gelijkheid tussen de seksen. Zelfs Saudi Arabië vaardigde namelijk een aantal vrouwelijke sporters af, een record aantal vrouwen doet mee. Vrouwen halen medailles, en de berichtgeving concentreert zich zowaar af en toe op hun prestaties.
  • Ok, dus we kunnen allemaal naar huis? Nou nee. Seksisme ban je niet zomaar uit. Onder andere de Engelse gouden medaille winnares bij het wielrennen gebruikte de spotlights om expliciet het seksisme in de sportwereld bespreekbaar te maken. Ook gewichtsheffer Zoe Smith nam het op voor atletes, in haar geval omdat internet trollen zeurden dat zij en haar collega’s er niet feminien genoeg uit zagen. Ze gebruikte haar eigen weblog als podium om gehakt te maken van zulke anonieme zeurpieten.
  • Daarnaast blijkt uit Canadees onderzoek dat vrouwen het nakijken hebben als het aankomt op geld en middelen. De meeste investeringen gaan naar de mannen. Ook in Engeland moeten vrouwen het doen met de kruimels. Nederland? Tot nu toe heeft de Zesde Clan geen recente onderzoeken kunnen vinden. Toen kenniscentrum E-Quality in 2005 de budgetten van gemeenten doorspitte bleek in ieder geval dat ook hier mannen het meest profiteerden. Vrouwen met een andere dan blanke huidskleur belandden juist helemaal onderaan de ladder. Ze ontvingen van alle groepen het minst. Dat is geen toeval.
  • Eindelijk! Vrouwen mogen boksen op de Olympische Spelen. Opnieuw schreven ze geschiedenis. De druk was hoog. De vrouwen die nu voor het eerst meedoen zijn zich ervan bewust dat ze goede prestaties moeten leveren, zodat niemand achteraf kan zeggen ‘we hadden ze beter geen toegang kunnen geven’. De eerste match ging tussen Rusland en Noord-Korea. Morgen, donderdag, vechten de boksers om de gouden medaille.

Olympische sporter vecht ongelijkheid aan

Waarom mogen mannen wel kanoën op de Olympische Spelen, en vrouwen niet? Waarom kunnen mannen op  de Olympische Spelen in tien gewichtsklassen boksen, en vrouwen maar in drie? Een Engelse atlete is dit soort discriminatie zat en stapt naar de rechter: ,,We gaan voor het hele Olympische programma, niet alleen kanoën. Totdat iedereen inziet dat dit niet eerlijk is.”

Samantha Rippington wil kunnen kanoën op Olympisch niveau.

De Engelse atlete heet Samantha Rippington. Ze spant een rechtszaak aan tegen de organisatoren van de Olympische Spelen in Londen, omdat die verzuimden de programmering te analyseren op gelijkheid. In Engeland is het gebruikelijk dat te doen. Bij zo’n analyse kijken onderzoekers onder andere naar de verhouding tussen de seksen, of de impact van beleid op gender. Eerder deed de Fawcett Society met betrekking tot voorgestelde bezuinigingen al een beroep op dit type onderzoek, omdat de organisatie inschatte dat vrouwen veel zwaarder getroffen werden dan mannen.

Rippington wil dat de Olympische Spelen in kaart brengen hoe zij omgaan met mannelijke en vrouwelijke atletes, en waarom zij tot op de dag van vandaag vrouwen uitsluiten van bepaalde sporten. Dat heeft in het verleden succes gehad. Op de winterspelen mochten vrouwen niet schansspringen, terwijl mannen dat wel mochten. Na een slepende rechtszaak besloot het  Olympisch comité IOC vrouwen vanaf 2014 deel te laten nemen op dit onderdeel. Die Olympische status is belangrijk voor de ontwikkeling van de sport:

Now that women are allowed to jump in the Olympics, “it will absolutely grow the sport by leaps and bounds,” said Deedee Corradini, the president of the women’s ski jumping foundation and the former mayor of Salt Lake City. “It was always a chicken-and-egg problem. Once the girls know that they’re in the Olympics, more and more want the opportunity to do better.” Corradini said their work was not done. Women will still not jump in a team event or on the large hill during the Olympics. And Nordic combined, which consists of cross-country skiing and jumping, does not allow women.

Rippington signaleert bij de kanosport eenzelfde soort kip-ei situatie:

Women’s canoeing “has been developing year on year” she said, “but it’s a chicken-and-egg situation. Until we get into the Olympics, there is no funding. We’re really, really finding that at the moment.” […] “All I am asking is that Locog answer two simple questions: is it discriminatory for there to be five men’s Olympic canoe events but none for women? And should that situation continue?”

De atlete hoopt dat de rechtszaak de druk op het IOC laat toenemen. Om allerlei vage redenen vrouwen uitsluiten kan anno 2012 echt niet meer.  Volgend jaar stelt het comité het programma voor de zomerspelen van 2016 vast. Het zou mooi zijn als de heren vrouwen dan eindelijk toelaten tot kanoën, en vrouwen in de takken van sport die al wel voor hen open staan, mee laten doen in net zoveel categorieën als de mannen.

Alles wat je altijd al wilde weten over Olympische atletes

Nog heeeel eventjes en de Olympische zomerspelen beginnen. De media spelen daarop in en komen met allerlei interessante documentaires, reportages en studieresultaten. De Zesde Clan zet het een en ander voor je op een rijtje:

  • Hollands Glorie: De Nederlandse zenders maakten portretten van Nederlandse atletes. Zondag op Nederland 1 besteedt Andere Tijden aandacht aan Fanny Blankers-Koen. Zij won in 1948 vier keer goud. Dat hadden er meer kunnen zijn, maar vrouwen mochten in die tijd slechts aan vier onderdelen meedoen. Want ja, het zwakke geslacht. Studio Sport toont op donderdag 12 juli een portret van judoka Edith Bosch, regerend Europees Kampioene. De Rabobank brengt het verhaal Anky van Grunsven, Naomi van As en Marianne Vos in beeld aan de hand van filmportretten en een expositie op het Museumplein in Amsterdam
  • Wetenschap: Mannen hebben talent, vrouwen geluk. Dat clichébeeld ontdekten onderzoekers van de universiteit van Delaware toen ze de sportverslaggeving van zender NBC analyseerden. Oh ja, naast seksisme stak racisme ook de kop op: ‘Not only does NBC’s Olympics commentary unfairly compare men and women athletes, it also gives more coverage to U.S. athletes and includes racist remarks, a second study found. Those remarks include references to white athletes being committed and composed, while black athletes have physical strength and Asian athletes are intelligent.’ Of Nederlandse journalisten zich hier ook schuldig aan maken? We zullen het de komende weken zien en horen.
  • Participatie: honderd jaar geleden mochten vrouwen niet eens meedoen aan Olympische Spelen. Tegenwoordig vaardigen bijna alle landen ter wereld atletes af. Zelfs Saudi Arabië is om, hoewel sommige mensen twijfelen aan de gevolgen voor vrouwen zelf. Atletes vrezen een backlash thuis. Ook de kleding van sporters blijft voor perikelen zorgen. De afgelopen tijd zagen we enorme heisa rondom de boksers, die verplicht in minirokje moesten verschijnen als het aan hun overkoepelende bond lag. De zedigheidspolitie zorgt ook regelmatig voor ophef – in dat geval moeten vrouwen zich zodanig bedekken dat je nauwelijks meer kunt sporten. Gelukkig bedenken mensen daar dan weer creatieve oplossingen voor. Iedereen blij.
  • Test: om mee te doen moet je aantonen van welke sekse je bent. De normen voor die test laten echter zien dat de IOC nogal stereotiep denkt over wat een echte man of echte vrouw is. Vooral vrouwen liggen onder vuur – zie koppen als ‘de jacht op de mannelijke sportvrouw’.  Want als man meedoen met vrouwen betekent dat de man natuurlijk altijd wint. In de praktijk leidt dat tot een dubbele moraal: ‘In 1966 voorafgaand aan de Europese Kampioenschappen, moesten alle vrouwen op een rij hun broek laten zakken zodat artsen hun geslachtsdelen konden bekijken en zelfs manueel konden onderzoeken. De test gold alleen voor vrouwen. Mannen die meer testosteron aanmaakten bleven en blijven altijd buiten beschouwing.’
  • Nederland neemt sinds 1900 deel aan de Olympische spelen, maar vaardigde de eerste jaren alleen mannen af. Pas in 1920 mocht de eerste Leeuwin haar land vertegenwoordigen, bij de Olympische spelen in Antwerpen. Daarna ging het snel. Het Hollandse team bestaat anno 2012 uit een gebalanceerde groep mannen en vrouwen. Niet dat nu alles koek en ei is. Maar het gaat steeds meer in negatieve zin opvallen als landen geen vrouwen afvaardigen naar de Spelen. En atletes spannen tegenwoordig rechtszaken aan als hun sport om onduidelijke redenen geweerd wordt, zoals in 2007 met het schansspringen gebeurde. In 2011 kregen de atletes het verheugende nieuws dat ook zij met deze sport mogen deelnemen. Vooruitgang!

Teken de petitie voor keuzevrijheid voor vrouwelijke boksers

Als het aan de internationale boksbond AIBA ligt, moeten alle vrouwelijke beoefenaren van deze sport verplicht een kort rokje dragen. Want dan kunnen mensen hen onderscheiden van de mannen – zijn ze blind of zo?. Daarnaast beweert de boksbond dat een rokje de bokssport sexy maakt. Voor het geval de boksbond het nog niet wist: vrouwen keuzevrijheid ontnemen en zonder pardon in een kort rokje persen is seksistisch. Plus: het zijn professionals, geen pin ups. Wil je protesteren, teken dan de petitie!

De boksbond vergadert vanaf 18 januari over de kwestie. Volgens Change.org heeft de bond aangegeven de mening van anderen mee te nemen. Hoe meer mensen tekenen, hoe groter de kans dat de mannen van de boksbond zich bedenken. Wat dat betreft geldt dat iedere stem telt. Ook in het belang van de sport zelf:

Female boxers have already had to fight long and hard outside the ring to get the respect they deserve inside of it. The 2012 London Games will mark the sport’s Olympic debut, after having been previously rejected by the International Olympic Committee  in 2005 for not meeting safety and universality standards. AIBA’s sartorial suggestion undermines that progress.

Daarnaast is het verplichte rokje een fout idee, omdat sporten op het hoogste niveau ook een mentale kwestie is. Het is belangrijk dat je je goed voelt in de toegestane kleding, benadrukken sportpsychologen én boksers zelf:

Queen Underwood, the U.S. favorite to win gold in the lightweight category, says the idea of wearing a skirt while boxing is distracting—she hasn’t worn a skirt in years and felt self-conscious wondering what she looked like. Sports psychiatrist Carole Oglesby, former president of WomenSport International, echoes Underwood’s sentiments.  “I’ve read [the boxers] say things like, ‘I just don’t think I’d be comfortable.’ I think that’s a mild way of saying this is embarrassing,” Oglesby says. “From a performance perspective, that’s a completely unnecessary barrier to deal with.”

Sommige vrouwen vinden het misschien prima om te boksen in een kort rokje, maar voor anderen kan het hun prestaties juist negatief beïnvloeden. Bovendien kan het oppimpen van de bokssport averechts werken:

I suspect the plan to make female boxers into sexy, delicate little flowers could well backfire if said boxers have to put up with sexist tossers buying ring-side tickets to try and get a look at their underwear – surely a perfect recipe for enhanced aggression and punching power, not ladylike elegance?

Kortom, protesteer, teken de petitie. Hopelijk vergeet de boksbond dit idiote plan heeeeel snel.

Vrouwen mogen eindelijk schansspringen op Olympisch niveau

Vrouwen mogen eindelijk schansspringen op de ski. Tijdens de Olympische Winterspelen van 2014 kunnen we de eerste atletes aan het werk zien. Dat meldt de New York Times. Het is het resultaat van een lange en soms verbeten strijd. Mannen mogen al sinds 1924 op ski’s de hoogste schansen af suizen, maar voor vrouwen zou deze sport veel te gevaarlijk zijn, heette het decennia lang.

De Oostenrijkse Daniela Iraschko won het schansspringen bij een WK in Oslo.

Grote namen als Lindsey Van moesten zich jarenlang noodgedwongen beperken tot de slalom, Super G en de gewone afdaling. Schansspringen was vanuit medisch oogpunt ongeschikt voor vrouwen, meldde iemand als Gian Franco Kasper, het hoofd van de Amerikaanse ski federatie, nog in het jaar 2005. Daarnaast hield het Olympisch Comité ook jarenlang vol dat de vrouwencompetitie onvoldoende deelneemsters zou hebben. Of, als er per ongeluk toch voldoende deelneemsters waren, dat die onvoldoende kwaliteit boden.

De ski atletes vochten deze standpunten aan. Voor de Olympische Spelen van 2010 stapten ze zelfs naar het hoogste gerechtshof in Canada om deelname af te dwingen. Het gerechtshof weigerde de zaak te behandelen en Vancouver moest het doen zonder vrouwelijke schansspringers. In Time Magazine probeerden mannen deze beslissing goed te praten met het argument dat Vancouver te weinig ruimte had om extra activiteiten op te nemen in het aanbod en de bijbehorende atleten te huisvesten. ‘Dus’ vielen de schansspringsters af, Beetje vreemd, signaleert Time, want andere sporten waren wel welkom, terwijl die nieuwe disciplines minder deelnemers hadden dan de schansspringsters.

Kortom, het ene rare excuus volgde de andere hersenkronkel op. Toch was de zaak in beweging. Het Olympisch Comité bekeek de verrichtingen van de vrouwen tijdens een WK in Oslo en was onder de indruk. Ook groeide de afgelopen twee jaar het aantal deelneemsters en het aantal landen waar schansspringsters vandaan komen. Inmiddels bestaat de top 30 uit vrouwen uit dertien landen.

Dit alles lijkt ervoor te hebben gezorgd dat het Comité vrouwen eindelijk gelijke kansen op de Olympische schans geeft. Sportvrouwen zijn blij met deze beslissing. De New York Times sprak onder andere met Deedee Corradini van de Women’s Ski Jumping Foundation. Zij ziet de toekomst vol vertrouwen tegemoet:

Now that women are allowed to jump in the Olympics, “it will absolutely grow the sport by leaps and bounds,” said Deedee Corradini, the president of the women’s ski jumping foundation and the former mayor of Salt Lake City. “It was always a chicken-and-egg problem. Once the girls know that they’re in the Olympics, more and more want the opportunity to do better.”