Tag Archives: old boys network

Bedrijven vernietigen loopbanen van tweede sekse, overheid staat erbij en kijkt ernaar

Bussemaker maakte blijkbaar slechts een grapje, toen ze grote bedrijven in maart dreigde om met hardere maatregelen te komen als ze vrouwen geen eerlijke kans op een toppositie gaven. Het plan om een hard vrouwenquotum in te voeren, verdwijnt voorlopig in de kast. Werkgevers veegden de afgelopen jaren hun kont af met de bestaande papieren tijger – precies zoals ik in 2011 voorspelde. En mogen dat blijven doen.

Ondernemingen horen er zelfs niks van als ze in 57% van de gevallen niet eens de moeite nemen om in het jaarverslag uit te leggen waarom het steeds niet lukt die vrouwen door te laten stromen. Zelfs dan beperkt de minister zich tot de verzuchting dat ze het zorgelijk vindt dat bedrijven die boterzachte regel niet naleven. Niet netjes hoor! Foei!

Zo laag ligt het niveau. Het maakt dat ik uit frustratie met mijn hoofd tegen de muur wil bonken. De vrouwenemancipatie verloopt zó tenenkrommend traag… In ons oerconservatieve domineeslandje schiet zelfs de discussie niet op. In het kielzog van de terugtrekkende beweging van Bussemaker komen alle gouwen ouwen weer langs. Er zouden te weinig topvrouwen zijn, vrouwen moeten gewoon fulltime werken, seksisme, nee hoor, er bestaat alleen een banenwachtrij. Verder moeten we gewoon geduld hebben en daarnaast ook veel begrip voor die arme bedrijven die ten onder gaan als de overheid te strak op zou treden. Oh, en vrouwen willen zelf ook niet, toch?

Zo blijven we steken, met als risico dat iedereen het onderwerp volstrekt beu wordt:

There are layers and layers of sexism — lots of conscious and lots of unconscious bias that needs to be peeled away on the way to change. This is not just about one woman getting a job. This is about systemic change. This is about how women can have careers if they don’t only have successes (read this story from Rebecca Keegan about what happened to Elaine May’s career after “Ishtar”). I’m nervous that people are going to get sick about hearing about this topic and next month we’ll be on to the next topic du jour. Systemic change cannot be based on a topic du jour.

Inderdaad. Systematische verandering bereik je niet in een waan-van-de-dag wereld. Maar over die systematische kant van de zaak spreken, durven de meeste mensen niet aan. Slechts zeer, zeer zelden hoor of lees ik iets over

Terwijl mensen dooddoeners rond blijven strooien, sneuvelen de dromen en ambities van vrouwen bij bosjes tijdens subtiele dood-door-duizend-messteekjes, naast expliciet seksistische praktijken. Lopen werkgevers talent mis (- en dat kan ze niets schelen, ”ze zijn er gewoon niet mee bezig”, aldus werkgeversvoorzitter De Boer). Missen we als samenleving de helft van het verhaal. Blijven we steken in een economisch model gebaseerd op een man die thuis een huisvrouw heeft. En worden we op gezette tijden overvallen door situaties van het type o jee, ons papieren diversiteitsbeleid werkte niet, wat vreemd! Oh en ‘iedereen mocht iemand afvaardigen, maar toevallig waren dat allemaal mannen‘.

Ja, heeeel toevallig, maar niet heus. Nederland, wordt wakker!

Advertenties

Bingokaart voor conferenties die vrouwen vergeten

Oeps, tsja, een congres en toevallig zijn alle sprekers man. Spreker? Man! Logisch toch? En de vrouwen dan? O, nou, we hadden twee vrouwen uitgenodigd maar eentje wilde niet, dus wat moet je dan? Tsja, er houden zich nou eenmaal weinig vrouwen bezig met dit soort kwesties. Vrouwelijke sprekers? Bestaan die dan? Enzovoorts. Je zou er moedeloos van worden. Maar vrees niet, je kunt zulke drogredenen, smoesjes en luiheid nu aangrijpen voor een gezellig potje bingo. Het vakje ‘Free’ zou je kunnen reserveren voor de organisaties die niet eens de moeite nemen hun keuze voor mannen uit te leggen. Enjoy:

Female-Conference-Speaker-Bingo-e1348511495522

Machtigen in Nederland komen uit dezelfde hoek

Wil je in Nederland macht krijgen, dan helpt het als je man bent, blank, en iets doet met economie en politiek. Connecties bij de SER en Shell helpen ook. Dat blijkt uit de top 200 van invloedrijkste Nederlanders, gepubliceerd door de Volkskrant. Mensen met een gekleurde huid schitteren door afwezigheid, en de top 20 telt slechts drie vrouwen.

Uit de toelichting van de Volkskrant blijkt duidelijk dat we hier te maken hebben met een gevestigde orde, met een hoog achterkamertjesgehalte:

De lijst brengt zo de gevestigde orde in beeld, de schaduwmacht van notabelen die, zoals een ingewijde het eens uitdrukte, invloed zouden verliezen als ze minister werden. Want dat is een kenmerk van de bestuurlijke elite: haar leden zijn in het algemeen niet democratisch gekozen en worden niet altijd democratisch gecontroleerd.

Eerdere artikelen over de top 200 van de Volkskrant waren nog explicieter:

De top 200 is tot stand gekomen door middel van een netwerkanalyse. Wat dus in kaart is gebracht, is het old boys network. A ziet B bij ING, en B zit weer met C in de Raad van Toezicht van het Concertgebouw, waar ze D ontmoeten, die toevallig net op zoek is naar een geschikte commissaris. De leden van deze netwerken zijn tamelijk conventioneel denkende mensen. Mannen of vrouwen met sterk afwijkende opvattingen vind je er niet onder, want die worden niet gevraagd.

In zo’n schaduwwereld verval je al tot het type ongrijpbare benoemingspraktijken, waarover onder andere Marieke van den Brink een genadeloos licht liet schijnen. Mensen uit de gevestigde orde rekruteren andere leden uit de gevestigde orde, en het eindproduct is blanke eenheidsworst, in alle betekenissen van het woord.

Deze informele netwerkpraktijk leidt lang niet altijd tot de benoeming van ‘de beste kandidaat’. Jeroen Smit gaf daar een mooi voorbeeld van in zijn boek De Prooi, over de val van ABN Amro. Die casus begint met de manier waarop Groenink, ondanks kritiek en bezwaren, alsnog de baas mag worden. Waarna hij en de andere mannen een instituut naar de afgrond leidden.

Consequenties? De heren kregen een zak geld mee en begonnen elders gewoon opnieuw. Sommigen bleven actief binnen de resten van dé bank (Jan Peter Schmittmann, de huidige directievoorzitter van ABN Amro Nederland), of stapten over naar de Royal Bank of Scotland (Ron Teerlink, chief executive Group Manufacturing bij  de Royal Bank of Scotland in Edinburgh).

Zijn vrouwen dan totaal uitgeschakeld en afwezig? Nee. ManagementScope zette de vijftig machtigste vrouwelijke bestuurders van 2013 op een rijtje. In die top vijftig staat Louise Fresco op de vijfde plaats. In de top 200 van de Volkskrant belandt ze op de twintigste plek – lager, omdat ze allerlei blanke mannen voor zich moet dulden, maar nog steeds behoorlijk hoog. Het netwerkmodel van de Volkskrant maakt echter duidelijk dat Margot Scheltema ietwat aan de zijlijn staat. ManagementScope zet deze bestuurder op 1, maar bij de Volkskrant komt ze niet verder dan de 105de plek. Wat dat betreft zit Fresco met haar connecties dichter bij het vuur.

Dat vrouwen en gekleurde mensen ontbreken, komt niet doordat zij ‘het’ niet kunnen, of ‘het’ niet willen, of geen talent zouden hebben of wat dan ook. Ze worden binnen het old boys network domweg over het hoofd gezien. Dat maakt deze top 200 weer eens pijnlijk duidelijk. Je kunt wel zeggen ‘bedrijven corrigeren zichzelf’, maar onder andere de ontwikkelingen bij banken en de pogingen om topsalarissen te reguleren, maken duidelijk dat zelfregulatie niet werkt.

Wat wel zou helpen is wetgeving. Daarom verzetten blanke mannen, die profiteren van een mannenquotum van circa negentig procent, zich zo luidruchtig als overheden een vrouwenquotum voorstellen. Maar misschien gaat dat nog niet ver genoeg. Misschien moet je, behalve een vrouwenquotum, ook een ‘kleurlingenquotum’ invoeren. Want je maakt mij niet wijs dat van alle mensen die opleidingen krijgen en aan het werk gaan, alleen de lelieblanke mannen machtsposities kunnen veroveren, en dat daar dan géén vorm van seksisme of racisme aan ten grondslag ligt.

Vrouwen leggen het af tegen minder gekwalificeerde mannen

Obama heeft een jongensclub-probleem. Dat constateert magazine The Nation naar aanleiding van het huidige gekonkel rondom de benoeming van een nieuwe voorzitter van de Federal Reserve. Even dreigde een zekere Larry Summers de baan te krijgen, iemand die bewezen slechte economische adviezen gaf en zich schuldig maakte aan seksisme. Toch steunde Obama zijn kandidatuur lange tijd. Er waren protesten, handtekeningenacties en politieke dreiging voor nodig om een uiterst competente vrouw, Janet Yellen, in de race te houden. Nog steeds is onzeker wie de baan uiteindelijk krijgt.

Yellen’s mogelijke kandidatuur leed volgens The Nation onder een roddelcampagne:

The argument against Yellen has been made mostly through whispers by advisers and others that she lacks “gravitas.” Or perhaps it’s that she is too independent of a thinker, pushing her colleagues toward better policies, or is too well prepared. Basically, she appeared to be twice as good but still fall short.

Het is niet voor het eerst dat een vrouwelijke kandidatuur ondermijnd wordt door zwartmakerij en indirecte gefluisterde aanvallen. Toen het hoogste gerechtshof in de V.S. de kandidatuur van Elena Kagan overwoog, barstte zo’n zelfde roddelcampagne los. En twee onafhankelijk uitgevoerde wetenschappelijke studies brachten in kaart dat seksistische aantijgingen in de media de presidentskandidatuur van Hillary Clinton zodanig ondermijnden, dat haar campagne uiteindelijk kansloos werd. Het was niet de enige factor in haar nederlaag, maar wel een zeer belangrijke.

Ook bij Obama kampen vrouwen met dit culturele klimaat. Ze krijgen te maken met subtiele vormen van uitsluiting. The Nation en andere media wezen erop dat Summers bijvoorbeeld golfde met Obama. Alle golfvriendjes van de president zijn van het mannelijk geslacht. Golf lijkt triviaal, maar biedt een gelegenheid om op een informele manier vriendschappelijke banden aan te knopen met een machtige man. Yellen kon alleen maar dromen van zulke geprivilegieerde toegang tot de president. In 2009 gebeurde hetzelfde, alleen dan met basketbal. Obama sportte alleen met mannen, en begreep werkelijk niet waarom vrouwen daar zo moeilijk over deden.

Op die manier bevinden machtige mannen zich in netwerken met voornamelijk andere mannen. Zoek je een betrouwbare kandidaat, dan zoek je eerst in je eigen kring en eindig je in de meeste gevallen met een man. Rutte liet dit gebeuren, toen hij betrouwbare, ‘capabele’ mensen zocht voor zijn kabinet. Pardon, mannen. Hetzelfde zie je bij benoemingen voor de post van hoogleraar. Het is niet dat mannen samenzweren. Welnee, vrouwen zijn geweldig en diversiteit is prima en hoera. Alleen schuiven ze als het puntje bij paaltje komt een in hun ogen betrouwbare man naar voren, want die zou beter zijn.

Deze voorbeelden tonen aan hoe seksisme in deze moderne tijd functioneert:

if you draw most of your top economic policymakers from a network that’s easily more than 80-percent male, you may occasionally come up with a woman candidate. But the vast majority of the people you select are going to be men. Or, put differently: The way to refute the boys club charge isn’t to point to the one woman who happened to emerge from this network. It’s to show that you’re reaching outside the network to recruit, something the Burwell pick emphatically doesn’t show.

Deze foto van Obama’s mannenploeg zorgde voor veel ophef.

Obama kreeg kritiek op die informele ‘mannen de voorkeur geven’- houding. Voor zijn tweede termijn beloofde Obama meer diversiteit, maar tot nu toe stelde hij opnieuw een regeringsploeg samen waar mannen de baas zijn. De Amerikaanse variant van de Eerste en Tweede Kamer bevatten veel meer vrouwen dan twee decennia geleden. Vrouwen rukten ook op in het bedrijfsleven. De percentages vrouwen in de regering van Obama bleven echter steken op het niveau van twintig jaar geleden. Aan het aanbod van getalenteerde vrouwen lag het niet.

Die onbalans geeft de benoeming bij de Federal Reserve juist zo’n lading:

“There’s room for improvement, and we’ve seen some missed opportunities,” said Debbie Walsh, the director of the Center for American Women and Politics at Rutgers University. “We’re all watching the Fed to see what will happen there.”

De benoeming bij de Federal Reserve wordt Obama’s seksisme test. De Zesde Clan is zeeeeeer benieuwd hoe hij zich hier uit gaat redden.

Nergens een vrouw te bekennen

Een beeld zegt meer dan duizend woorden. Daarom biedt een recent opgezette tumblr, 100 procent mannen, zoveel inzicht. Het Vaticaan kan zich nog beroepen op een heilig boek om vrouwen buiten te sluiten, maar moderne bedrijven zoals BP, of politieke instanties, kunnen geen beroep doen op die schaamlap. Waarom zijn daar dan geen vrouwen?

Inderdaad, 100 procent mannen….

Een vrouw bedacht honderd procent mannen. Technologiejournalist Lydia DePillis verveelde zich op een zondag, een tijdje geleden. Rondklikkend op internet viel haar opeens op dat er nogal wat gezaghebbende organisaties zijn, die op hun website trots hun topmensen presenteren. De bisschopssynode, de raad van bestuur, de burgemeesters van een stad. Rij na rij mannen staarden haar aan vanaf het scherm. Het maakte zo’n indruk op haar, dat ze een tumblr creëerde om deze eenheidsworst zichtbaar te maken.

DePillis plaatst foto’s en lijstjes. Ze voegt er nauwelijks commentaren aan toe. Dat hoeft ook niet, want de beelden spreken voor zich. Op die manier hoopt de journaliste dat haar initiatief effect krijgt:

 “What I hope doesn’t come out of this is people just putting one lady on their board and on their schedule just to avoid being blogged or Tumbl-d about,” she said. But if people felt a little “embarrassed” by it, even, DePillis would consider that a success. […] “The ideal outcome is that organizations which are completely full of men will think about why that is and think about what they can do,” she added.

Dat lijkt te werken. Voordat mensen een probleem aanpakken moeten ze zich namelijk eerst bewust worden dat er een probleem is. De tumblr lijkt die bewustwording te bevorderen, want de zee van mannengezichten komt hier en daar hard aan. Een aantal van de op de tumblr tentoongestelde instanties nam inmiddels maatregelen om meer diversiteit te bereiken. Wie weet….

Mannelijke blik domineert televisiewereld

Die leuke Amerikaanse series die je volgt via de Nederlandse televisie? Grote kans dat een man de aflevering regisseerde. Nieuwe statistieken uit de V.S. tonen aan dat vrouwen slechts in 15% van de gevallen de leiding hadden bij het opnemen van een episode. De Directors Guild of Amerika baseert deze bevinding op een analyse van 3100 afleveringen van series van kabeltelevisie en netwerken.

Ten opzichte van vorig jaar zijn slechts kleine wijzigingen zichtbaar. Zo stijgt het percentage vrouwen vooral omdat televisiebazen 1 procent meer vrouwen met een gekleurde huid inhuurden om een aflevering te regisseren. Bij de mannen leverden allochtonen juist een procent in. Van alle series komt 73% uit de koker van een blanke mannelijke regisseur.

Sommige series halen zelfs die schamele vijftien procent vrouwen niet. De nieuwe reïncarnatie van de soap Dallas telt tot nu toe nul procent vrouwelijke regisseurs, evenals Leverage, Supernatural, Veep en Workaholics. De populaire show Dexter doet het juist erg goed, met 42% vrouwen aan het roer.

Als producent van een televisieserie doen vrouwen het ietsje beter. In dat geval komen 26% van de series uit de koker van een vrouw. Hoewel je dat niet zou zeggen als je kijkt naar de meest recente uitreiking van de Emmy Awards, waar vrouwen alleen als actrice aan bod kwamen en de hele sfeer droop van het macho mannen onder elkaar gezever:

I can’t remember the last time I saw a more male centric and narcissistic show.  And it started from the top with host Jimmy Kimmel doing his Who’s Afraid of Baby Jane botox disaster bit featuring several high profile actresses in bathrobes (and a naked Lena Dunham eating cake.)  That’s when I knew we were in trouble.

Dit soort cijfers en het bijbehorende klimaat zijn belangrijk omdat het gaat om banen, om gezien worden als competent, kansen krijgen, een inkomen verdienen, aan je loopbaan werken. Het valt daarom des te rauwer op je dak als de DGA aangeeft hoe het komt dat series nog steeds zo vaak een mannenreservaat vormen:

Over the past two years, DGA executives and members of the Diversity Task Force held more than a dozen meetings with production companies specifically to address diversity in hiring. The meetings highlighted the fact that many companies feel more comfortable continuing to hire directors with whom they are already familiar, perhaps explaining why diversity statistics have remained relatively stagnant.

Dat klinkt als een old boys network, waarbij studio’s oude vertrouwde figuren inhuren en anderen buitensluiten, onder het motto ‘wat de boer niet kent dat vreet-ie niet’.

Oh, en voordat iemand gaat roepen dat dit vast komt omdat vrouwen zo schaars en moeilijk te vinden zijn:

We just don’t know anybody,’ doesn’t cut it anymore – the pool of talented and experienced women and minority directors grows every year, and too many of these qualified, capable directors are still overlooked.” The DGA maintains a contact list of experienced women and minority directors to make it easier for producers making hiring decisions. The list can be obtained by any production company by contacting the DGA.

Bedrijfsleven verkoopt mooie praatjes

Alles beter dan een hard quotum voor vrouwen in de top van het bedrijfsleven, en dus komen allerlei mannen op invloedrijke plekken in verzet. Na adjunct-directeur Keyner, die een vrouwenquotum een slecht idee vindt omdat hij het een slecht idee vindt, doet nu ook hoogleraar accounting Jan Bouwens een duit in het zakje. Hij doet het voorkomen alsof bedrijven massaal vertrekken zodra ze drie vrouwen in de top aan moeten nemen. Hij pleit voor gericht beleid om meer vrouwen door te laten stromen.Dat is lef hebben. Het bedrijfsleven heeft al decennia lang de kans gekregen daar serieus mee aan de slag te gaan, maar tot nu toe bleef het bij mooie praatjes en goede voornemens.

Vergeet de sirenezang van lage lonen landen, belastingparadijzen of omgevingen waarin milieuwetgeving ontbreekt. De doorslaggevende factor in het verplaatsen van je bedrijf naar een ander land is volgens hoogleraar Bouwens de dreiging van de plicht een paar vrouwen in de top te benoemen. Begin daarover en grote ondernemingen laten je land acuut links liggen. Ramp!

Dus zegt Bouwens, samen met Keyner: ‘geef ons meer tijd’, laten we investeren in het opleiden en laten doorstromen van vrouwen. Probleem met deze redenering: dat verhaal kennen we. Ondanks jarenlang diversiteitsbeleid staat de opmars van vrouwen in topfuncties bijna stil. De enige reden dat de Volkskrant blij een toename kan vermelden is omdat er het afgelopen jaar zowaar negen vrouwelijke commissarissen bij kwamen in het bedrijfsleven. Negen. Landelijk. Toe maar. Ondertussen bestaan de beursgenoteerde ondernemingen nog steeds voor iets meer dan de helft uit organisaties waarin geen enkele vrouw zitting heeft in de top.

De echte wil ontbreekt. In drie jaar tijd wilden slechts 200 ondernemingen Talent naar de Top ondertekenen, een vrijwillig convenant om vrouwen meer kansen te geven. In hun monitor van 2010 moet Talent naar de Top toegeven dat de grotere Nederlandse multinationals ondervertegenwoordigd zijn, evenals bedrijven uit de industrie, bouw en handel en horeca. Het zijn vooral non-profit en overheidsinstanties die het charter willen onderschrijven.

Van de ondertekenaars voldeed bovendien een meerderheid  in 2010 niet aan de vrijwillige afspraken:

Van de ondertekenaars uit 2010 heeft 33% geen doelstellingen bepaald en 64% heeft niet bepaald hoe en wanneer de doelstellingen moeten worden bereikt (strategie). Voor de onderteke­naars uit 2008 en 2009 geldt dit voor 17% respectievelijk 47%. Meer dan 50% van de ondertekenaars uit 2008 en 2009 en bijna alle ondertekenaars uit 2010 hebben geen toereikend beleidsdocument. Daarmee voldoen deze ondertekenaars niet aan de charterrichtlijnen

Als het beeld al zo is bij organisaties die in principe aangeven welwillend te zijn, dan vraag je je af hoe het zit met de bedrijven die zelfs hiertoe niet bereid zijn. Oh wacht, dat weten we. Dat zijn die 52% bedrijven met louter mannen in de top. Wiens directeuren volhouden dat er nou eenmaal te weinig capabele vrouwen beschikbaar zijn. Omdat ze niet willen en niet kunnen en dan verdorie ook nog het lef hebben zwanger te worden. Datzelfde Talent naar de Top vecht hard tegen deze vijandige mentaliteit. Vrouwelijk toptalent is namelijk niet schaars, je moet het talent alleen wel willen zien. Dat lukt niet als je blijft recruteren uit het besloten wereldje van de Erasmus Universiteit, de TU Delft en de vriendjes van de golfclub.

Alleen TNT slaagde er volgens Talent naar de Top in dertig procent vrouwen in de gelederen op te nemen. Als enige voldoet dit bedrijf al aan de beoogde EU-norm waar Eurocommissaris Reding zich hard voor wil maken. Opvallend genoeg ging TNT niet failliet. Voor zover we weten toont de onderneming tot nu toe ook weinig initiatieven om de werkzaamheden naar China te verplaatsen. Misschien moeten mensen als Keyner en Bouwens daar eens een kijkje nemen, in plaats van angst te zaaien en vooroordelen te spuien.

UPDATE: We hebben pech dat Nederlandse bobo’s het tot nu toe houden op impliciet seksisme en versluierend taalgebruik. In Australië zei ’s lands meest populaire dj gewoon openlijk in zijn radioshow dat vrouwen de boel de vernieling in helpen zodra ze op machtige en invloedrijke posities terecht komen. Kijk, openlijke haat, daar kun je tenminste iets mee. Er ontstond prompt een Destroy the Joint Facebook groep, je kunt T-shirts kopen, Twitteren, op Youtube Destroy the Joint filmpjes bekijken, enzovoorts enzovoorts. Zulke makkelijke doelwitten bieden Nederlandse directeuren en hoogleraren niet. Terwijl de cijfers toch echt boekdelen spreken:

EU werkt aan vrouwenquotum voor banken

De Europese Unie werkt aan een voorstel om banken te verplichten 30% vrouwen in besluitvormende functies aan te nemen. Dat meldt de Engelse krant The Guardian. De voorstellen komen van de Engelsman Michel Barnier.

Barnier wil banken op die manier verplichten hun monocultuur van blanke topmannen te doorbreken:

Barnier told the Guardian: “I believe it’s essential that there is more diversity on boards of banks and other financial institutions, in particular more women. The issue is not just one of better gender equality, but also one of better corporate governance. We need to break the group-think approach, which has been far too prevalent in the past, with the disastrous consequences we have all witnessed.”

Als de EU instemt met de voorstellen, betekent dat ingrijpende veranderingen voor banken, signaleert de Guardian. Zo hebben Engelse banken maar één topvrouw, bij de Britse tak van de Spaanse keten Santander. Ook in andere EU-landen is het aantal vrouwen op belangrijke posities miniem.

Het voorstel voor de financiële sector ontstond niet in een vacuüm. De roep om meer topvrouwen klinkt al langer. Zo overlegde de EU vorige maand nog over plannen om te streven naar minimaal 30% vrouwen in raden van besturen en commissarissen. De druk vanuit Europa is ook de reden waarom België een hard quotum voor het bedrijfsleven instelde. Nederland polderde en koos uiteindelijk voor een verwaterde versie. Daarin krijgen bedrijven wel te horen dat ze hun best moeten doen, maar volgen er geen maatregelen als er na een paar jaar nog steeds geen vrouw te zien is in de top.

De lezing van… Birgit Donker

Aletta, instituut voor vrouwengeschiedenis, vierde eind vorig jaar het 75-jarig jubileum. Onder andere Birgit Donker hield een toespraak om het feestje nog feestelijker te maken. Donker was onder andere hoofdredacteur van NRC Handelsblad en heeft veel ervaring met topvrouwen in en bij de media. De titel die ze haar speech meegaf zegt al genoeg: ‘Vrouwen in de top? Ik wist niet dat je dat kon…”

In haar lezing ging Birgit Donker in op haar ervaringen en opgedane inzichten. Hoe het is om als enige vrouw temidden van de mannen te functioneren, perikelen rondom werving en selectie, en de reacties die je als vrouw in Nederland tegenkomt als je blijk geeft van enige ambitie. Ze gaat ook in op een van de oorzaken van het gebrek aan vrouwen in de top:

Zelf heb ik helaas soms ook moeten vaststellen: ze willen er geen meisjes bij. Mannen benoemen nog altijd gemakkelijker mannen, want die kennen en herkennen ze. Toen ik in een bestuur een derde vrouw wilde benoemen, was de reactie: nee hè, toch niet weer een vrouw. Terwijl die vrouw gewoon de meest geschikte kandidaat was en ze is dus ook benoemd. Het is kennelijk toch bedreigend als vrouwen de overhand hebben. Terwijl niemand ervan opkijkt als er in een bestuur alleen maar mannen zitten – dat is immers de staande praktijk.

Bij alle discussies en debatten rondom quota zeer interessant leesvoer…. Integraal gepubliceerd op TalktoAletta, het blog van het instituut. Veel leesplezier!