Tag Archives: Obama

Solidariteit brengt positieve veranderingen

Als je als individu niet genoeg macht hebt om situaties te veranderen, kan solidariteit van anderen enorm effectief zijn. Die eenling kun je nog weghonen, maar een hele groep? In deze nieuwsronde inspirerende mensen die terecht kwamen in een warm bad van solidariteit en menselijk fatsoen. Of die na hun dood alsnog eer en respect ontvingen. Leve de mensheid…

Insecten – De 7-jarige Sophie veranderde van school. Klasgenoten kwamen erachter dat ze geïnteresseerd is in insecten en begonnen haar te pesten. Haar moeder, Nicole Spencer, nam contact op met de school. Daar kreeg ze te horen dat pesten er nou eenmaal bij hoort. Pardon? Om haar dochter toch een beetje te helpen nam Spencer contact op met de Entomological Society of Canada, met de vraag of een van de wetenschappers misschien met Sophie wilden corresponderen.

Dat was het begin van een stortvloed aan berichten op Twitter.  Talloze onderzoekers moedigden het meisje aan, vertelden over hun eigen werk met insecten en lieten haar zien wat er allemaal mogelijk is. Zie #BugsR4Girls op Twitter.

De hartverwarmende solidariteit doet me erg denken aan een ander pestgeval: een meisje hield (en houdt hopelijk nog steeds) van StarWars. Nadat klasgenoten haar ervan langs hadden gegeven omdat ze met StarWars kleding en spullen op school verscheen, ontving ze talloze troostende reacties en een uitnodiging van een fanclub, het 501e Legioen, om samen het fan-van-StarWars-zijn te vieren.

Veteranen – Vrouwen die tijdens de tweede wereldoorlog als WASP aan de slag gingen in het Amerikaanse leger, en bijvoorbeeld als pilote missies uitvoerden, mochten tussen 1977 en kort geleden op Arlington bijgezet worden. Toen de overheid dat eerbetoon wegnam, kwam de familie van een van die pilotes in actie. Ze kregen steun van Martha McSally, een senator die zelf bij de luchtmacht diende en als eerste vrouw ooit gevechtsmissies vloog. Met haar wetsvoorstel zorgde ze ervoor dat de WASP-piloten alsnog in Washington, bij hun collega-veteranen, in vrede kunnen rusten.

Shine Theory – Amerikaanse ambtenaren haalden zelfs Nederlandstalige media met het bericht dat ze een succesvolle methode hadden gevonden om gehoord te worden. In vergaderingen herhalen vrouwen goede punten en inzichten van andere vrouwen en zorgen ervoor dat een idee van een vrouw ook aan die vrouw toegeschreven wordt. Ze volgen daarmee de Shine Theory, die journaliste Ann Friedman in 2013 lanceerde in een artikel voor New York Magazine. Om dit te doen moeten er wel meerdere vrouwen zijn. Als je, zoals Marianne Thieme, de enige vrouwelijke stem bent in een zee van blanke mannelijke partijvoorzitters, heb je niets aan deze aanpak.

Journalistiek – Tara Bradbury werkt als journaliste voor de St. John’s Telegram. Ze had de euvele moed om een feitelijk berichtje te tikken met een aankondiging voor een feministisch festival. Dat kwam haar te staan op hatelijke commentaren. Eerst schreef Bradbury zelf een opiniestuk om deze hoon aan de kaak te stellen. Toen er niks veranderde, besloot de redactie zich achter hun collega te scharen. De hoofdredacteur ruimde de voorpagina van de krant in voor een vlammend protest:

De Canadese krant St. John’s Telegram wijdde vrijdag haar hele voorpagina aan wat ze omschrijft als “een gigantisch gebrek aan respect” voor vrouwelijke journalisten en vrouwen in het algemeen. “Dit is niet OK!” kopte de krant. Het is het antwoord van hoofdredacteur Steve Bartlett op de commotie die de voorbije dagen ontstond.

Psychologie – moslims, en met name vrouwen die gekleed gaan in zoiets als een boerkini of die een hoofddoekje om hebben – krijgen in toenemende mate te maken met agressie in het openbaar. Wat kun je als omstander doen als je getuige bent van belaging? Marie-Shirine Yener, een Parijse kunstenares, stelt een effectieve aanpak voor. Ga naast de belaagde persoon zitten, negeer de agressor volledig, en knoop een gesprekje aan met de man of vrouw. Yener baseert haar strategie op een psychologisch mechanisme, te weten non-complementair gedrag. Een agressor verwacht onbewust een harde reactie terug, en weet dan niet goed wat hij moet doen als anderen zijn gedrag compleet negeren, of alleen reageren met warmte, begrip en zachtheid. Zo’n houding is, letterlijk en figuurlijk, ontwapenend.

Hoge hakken – Een Engelse vrouw wilde als receptioniste aan de slag bij PricewaterhouseCoopers. Ze droeg nette schoenen, maar zonder hoge hak. Dat kon niet – PwC eist dat receptionisten hoge hakken dragen, anders moet je weg. De Engelse vond dat belachelijk. Prompt stuurde het accountantsbureau haar zonder salaris naar huis. Nadat dit bekend werd circuleerde al snel een protest petitie, die in een paar dagen 119.000 handtekeningen kreeg, en een Twittercampagne om een einde te maken aan seksistische kledingvoorschriften voor vrouwen. PwC kwam daarna met excuses en de mededeling dat de hoge hakken eis van tafel was.

Koptelefoons – een of andere macho man tikte een handleiding voor mannen om ze uit te leggen hoe ze in het openbaar, bijvoorbeeld in een bus of trein, aan moeten pappen met een vrouw die een koptelefoon op heeft. Allerlei mensen stonden op en kwamen met kritiek en scenario’s voor wat er meestal in het echt gebeurt, als je als vrouw met koptelefoon te maken krijgt met zo’n man:

Here’s how it plays out in real life. Trust me, I’ve been it, seen it and spoken to the survivors:

Him: I see you don’t want to be talked to but I find you physically attractive and I’m making that your problem.

HerPlease leave me alone.

Him: F*** YOU, YOU STUCK UP B****, I DIDN’T FANCY YOU ANYWAY.

Zie ook: straatintimidatie en teken de petitie. Het belangrijkste advies hoe in het openbaar aan te pappen met een vrouw die een koptelefoon draagt: doe het niet. Laat haar met rust.

Mannen – Als lid van een dominante groep hebben mannen invloed, en dus is het fijn (meestal) als mannen hun status willen gebruiken om bij te dragen aan een rechtvaardigere, veiligere wereld. Voorbeelden genoeg. Neem bijvoorbeeld deze 35 praktische tips waarmee mannen de wereld vrouwvriendelijker kunnen maken. Mannen in Iran droegen bijvoorbeeld uit solidariteit met vrouwen een hijab. Nederlandse mannen protesteerden in minirok tegen de aanrandingen in Keulen. Steeds vaker gebruiken mannelijke beroemdheden hun platform om de wereld beter te maken voor vrouwen.

Vrouwen speelden grote rol bij Amerikaanse verkiezingen

De Amerikaanse presidentsverkiezingen gingen gepaard met verkiezingen voor zetels in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden. Nu het stof van al die verhitte campagnes begint neer te dalen, stromen de commentaren en analyses binnen. Conclusie: dit waren belangrijke verkiezingen voor vrouwelijke kandidaten, en vrouwenrechten speelden een belangrijke, soms doorslaggevende rol bij de kiezer.

Zo maakten een aantal Republikeinse kandidaten nare opmerkingen over verkrachting en de rechten van vrouwen om een ongewenste zwangerschap af te breken. Lange tijd speculeerden de media dat deze mannen nog steeds een kans maakten op een zetel in de Senaat of het Huis van Afgevaardigden. Dat was niet zo. Nu de uitslagen bekend zijn blijkt dat ze stuk voor stuk verloren.

Overal waar meestal mannen rotopmerkingen maakten over verkrachting en abortus, kreeg ‘Team Rape’ klop van de kiezer. In een redactioneel commentaar schrijft de krant Globe and Mail hierover:

This is a welcome result, indeed, and a tribute to those American voters who turned away from some very ugly ideas.

Vrouwelijke kandidaten boekten juist flinke overwinningen in hun gooi naar een plek in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden. Minstens negentien vrouwen kunnen een zetel in de Senaat bekleden. Dat is een historisch hoog aantal, en daarbij komen nog meer primeurs. Want sommige staten krijgen voor het eerst een vrouwelijke afgevaardigde in de Senaat. Webmagazine Jezebel publiceerde portretten van de nieuwe lichting.

In het Huis van Afgevaardigden vormen blanke mannen bij de 200 Democraten voor het eerst in de geschiedenis een minderheid. De ploeg telt begin volgend jaar 61 vrouwen, 43 Afro amerikanen, 27 Hispanics en 10 Aziatische Amerikanen. Vijf Democraten zijn bovendien openlijk homoseksueel/lesbisch, en eentje heeft een biseksuele geaardheid.

Deze diversiteit past in de veranderende bevolkingssamenstelling van de Verenigde Staten en betekent slecht nieuws voor de Republikeinen, die het vooral van blanke mannen moeten hebben. Die groep wordt steeds meer een minderheid – zij het een minderheid met de machtigste banen en de hoogste inkomens.

Obama zelf heeft veel te danken aan de vrouwelijke kiezer. Ten eerste gingen meer vrouwen (53%) dan mannen stemmen. Van de groep die de gang naar de stembus maakte, koos vervolgens 45 procent van de mannen op de Democraat. Bij de vrouwen was dat 55 procent. Nadere analyses van het stemgedrag van vrouwen wezen uit dat met name alleenstaanden massaal voor Obama gingen. Vanwege hun leefsituatie past deze groep niet bij de traditionele huisvrouwenmentaliteit van de Republikeinen.

Daarnaast voelde deze groep zich meer dan gemiddeld geraakt door de vrouwvijandige opvattingen rondom de reproductieve rechten van vrouwen:

As many pointed out on Twitter, it was almost as if Republicans had forgotten women could vote. […]  …the stakes for this election became abnormally high. Obama didn’t need to inspire; he just needed to be the guy not threatening to turn back women’s reproductive rights to 1973.

Kritiek op de overwinning van Obama maakt dit laatste punt overduidelijk. Christelijke mannen zochten internet op om wereldkundig te maken dat de Democraat zijn winst te danken had aan de ‘slettenstem’, de Slut Vote zoals dat zo mooi heet in het Engels. De logica achter deze scherpzinnige analyse luidt als volgt:

“Women want to delay marriage as long as possible so they can ‘have it all,’ and usually ‘have it all’ means ‘have as much hot alpha sex as possible without any consequences.'” And the sneaky Democrats, says B-Skillet, are willing to subsidise this with things like free contraception, thereby winning for themselves the “slut vote”. What this election proves beyond doubt is that “Republicans lose because they discount the existence of original sin in women.”

Blij dat we dit vraagstuk ook weer opgehelderd hebben – of niet ;). En blij dat zulke groeperingen de komende jaren geen sympathiek luisterend oor in het Witte Huis hebben.

Amerikaans debat geeft kijkje achter de schermen bij benoeming van vrouwen

Nederland staat niet alleen in ongemakkelijke discussies over de benoeming van vrouwen op hoge functies. Het Amerikaanse debat tussen Romney en Obama, die allebei de volgende president van de V.S. willen worden, leverde een zeer interessante discussie op over dit thema. Het blijkt dat mannen in de V.S. net als in Nederland volautomatisch aan mannen denken als ze hoge functies te vergeven hebben. Dat ze uiteindelijk ook vrouwen benoemen, komt vaak vanwege druk van buitenaf.

Volgens Romney trok hij als baas van de staat Massachusetts zelf aan de bel omdat hij zag dat benoemingen naar mannen gingen. Hij vroeg om een map met gekwalificeerde vrouwen:

I had the chance to pull together a cabinet and all the applicants seemed to be men. And I — and I went to my staff, and I said, “How come all the people for these jobs are — are all men.” They said, “Well, these are the people that have the qualifications.” And I said, “Well, gosh, can’t we — can’t we find some — some women that are also qualified?” And — and so we — we took a concerted effort to go out and find women who had backgrounds that could be qualified to become members of our cabinet. I went to a number of women’s groups and said, “Can you help us find folks,” and they brought us whole binders full of women.

Met die map in de hand loodste onze held Romney vrouwen naar binnen. Probleem: hij loog. Hij vroeg niet zelf om namen van gekwalificeerde vrouwen, maar ontving ongevraagd een lijst omdat allerlei sociale organisaties het belachelijk vonden dat hij vrouwen oversloeg. Toen hij eenmaal een namenlijstje had, benoemde hij alsnog vrouwen. Hij maakte hen echter verantwoordelijk voor de onderwerpen waar hij niets mee wilde:

Romney did appoint 14 women out of his first 33 senior-level appointments, which is a reasonably impressive 42 percent. However, as I have reported before, those were almost all to head departments and agencies that he didn’t care about — and in some cases, that he quite specifically wanted to not really do anything. None of the senior positions Romney cared about — budget, business development, etc. — went to women.

Bovendien daalde het percentage vrouwen in de loop van zijn regeringstermijn weer van 42 naar afgerond 28%. Pas toen Romney het veld ruimde, steeg het aantal vrouwen op hoge posities weer in een rap tempo.

Los van dit alles merken critici nog dit op:

…note that in Romney’s story as he tells it, this man who had led and consulted for businesses for 25 years didn’t know any qualified women, or know where to find any qualified women. So what does that say?

Inderdaad. Inmiddels is Romney’s woordkeuze, ‘een map vol vrouwen’, een eigen leven gaan leiden. Internet creatievelingen buitelen over elkaar om deze uitspraak visueel gestalte te geven. Terwijl het debat aan de gang was, nota bene. The Guardian snapt wel waarom de woorden ‘mappen vol vrouwen’ zo hard aan kwamen:

Because it was tone deaf, condescending and out of touch with the actual economic issues that women are so bothered about. The phrase objectified and dehumanized women. It played right into the perception that so many women have feared about a Romney administration – that a president Romney would be sexist and set women back. And it turns out the way Romney presented it – that he asked for a study of women in leadership positions – wasn’t true anyway.

Onder andere webmagazine Jezebel, waar de auteurs de presidentiële debatten zeer kritisch volgen, juicht de acties op internet van harte toe:

Internet, sometimes you are the greatest and those sometimes are right now. Three-hole punch me, I’m done! Does this remind anyone else of those binders that polygamists choose their wives out of? Or is that just a Big Love thing? I’m gonna assume that show’s a mockumentary based on Romney’s life, tell everyone you know! (JK JK) (Kind-of)

Romney deed ook andere uitspraken die blijk geven van een wel zeer aparte kijk op werkende vrouwen. Zo liet hij zich erop voorstaan dat hij een vrouwelijke medewerker op tijd naar huis liet gaan, zodat ze thuis het eten op tafel kon zetten voor haar man en kinderen. Het paternalistische ‘kijk mij eens aardig en begripvol zijn voor de vrouwtjes’ druipt er vanaf. Twitter legde die houding van subtiel seksisme genadeloos bloot:

Debat V.S. over voorbehoedsmiddelen krijgt absurde trekjes

Kijk uit! Planned Parenthood, de Rutgers Stichting van Amerika, is helemaal geen verantwoordelijke instantie die onder strenge controle staat. Neeeeee, die perverselingen zetten onschuldige jongeren aan tot masturbatie en seks, om daarna geld uit ze te persen voor anticonceptiemiddelen en abortus. Planned Parenthood is gewoon een commerciële seks en moordfabriek!!! Dit beweert een conservatieve organisatie in een serieuze voorlichtingsfilm die op dit moment duizenden mensen trekt op Youtube. Kijk zelf:

De video is afkomstig van de American Life League, een zeer conservatieve organisatie. Progressieve media ontvingen het filmpje vol ongeloof en verbazing:

It’s truly hard to digest how hilarious this video is from the American Life League on Planned Parenthood and their “agenda” to lure your children into sex addiction with candy penis pops and vagina fruit roll-ups so they can sell them abortions and birth control. The gateway drug? Masturbation. I repeat, folks — this is not a parody video.

De timing van het filmpje is niet toevallig. De laatste maanden speelt er een enorme discussie rondom voorbehoedsmiddelen. Fanatieke Republikeinen vinden dat sowieso lastig – de pil verandert vrouwen in hoeren die ongestraft seks kunnen hebben – maar onlangs kwam er nog een complicatie bij. De V.S. kennen veel religieuze instellingen waar ook anders- en niet-gelovige werken, zoals Katholieke ziekenhuizen. Mag je een katholieke organisatie dwingen voorbehoedsmiddelen in de ziektekostenverzekering op te nemen als het gaat om werknemers die een ander of geen geloof aanhangen?

Dat werd een hele politieke strijd. Een strijd die bovendien vooral door mannen gevoerd wordt – en dat is al een tijdje zo. Op dit moment vindt er bijvoorbeeld een hoorzitting plaats over anticonceptie die de sfeer van het debat goed weergeeft. Het zijn allemaal mannen, en geen enkele vrouw mag haar zegje doen. Om tegen deze uitsluiting van vrouwen te protesteren, schreef de ene man een brief aan een andere man om te pleiten dat tenminste één vrouw iets mag zeggen over dit onderwerp, want het gaat vrouwen ook wel een beetje aan, eigenlijk, als je er even goed over nadenkt. De gang van zaken is absurd.

Ook de media laten voornamelijk mannen aan het woord bij de verslaggeving over het politieke gevecht rondom voorbehoedsmiddelen:

Think Progress released research last week showing that the major cable networks invited nearly twice as many men as women to discuss the fight for contraceptive coverage. When women aren’t called upon to discuss the realities of our lives, we are left with men discussing the contents of our medicine cabinets as if they were “culture wars” or “assaults on religious freedom.” (For the record: Women’s bodies are not cultural commodities, and any meaningful freedom of religion requires freedom from an imposed religion.)

Dat heeft grote gevolgen voor het debat. Niet alleen schilderen mannen Planned Parenthood af als een verwilderde perversiteitenmachine, maar op de een of andere manier blijft ook onderbelicht dat bijna alle vrouwen voorbehoedsmiddelen gebruiken, dat anticonceptie behoort tot basale gezondheidszorg voor vrouwen, dat het geld kost, dat vrouwen niet altijd in staat zijn zelf voorbehoedsmiddelen te betalen, en dat het voor de gezondheid en het welzijn van vrouwen cruciaal is als ze vrije toegang kunnen krijgen tot anticonceptie.

Tot slot: veel commentatoren wijzen erop dat hele debat enorm seksistisch is, want de ondertoon is meestal dat vrouwen die voorbehoedsmiddelen gebruiken dat alleen doen om erop los te kunnen seksen met iedere man die ze tegen komen. Als ze weer gewoon zoals vroeger het risico lopen om zwanger te worden, zullen ze zich netjes onthouden van seks en een trouwe echtgenote worden, en dan is de wereld weer zoals die moet zijn.

Je zou gezien die ondertoon van haat zelfs kunnen stellen dat de pogingen om Planned Parenthood af te knijpen,  voorbehoedsmiddelen moeilijk verkrijgbaar te maken en abortus alleen mogelijk te maken als je arts eerst onder dwang een sonde in je vagina schuift, allemaal vallen onder het kopje geweld tegen vrouwen:

But abortion and emergency contraception are strictly, 100 percent sexed. This makes the withholding of reproductive medical services the most explicit form of violence against women that exists today in the United States. And it is incredibly violent. As Crane pointed out in his column, withholding these services from women is to force them to potentially (in the case of emergency contraception) or certainly (in the case of abortion) endure pregnancy and produce biological offspring. It is forced pregnancy. Like other forms of violence against women, forced pregnancy has no rational, secular argument to support it.

Stof tot nadenken!

Clinton verloor, maar het Amerikaanse feminisme won

Wie geen moeite heeft met lezen in de Engelse taal en een goede feministische analyse wil van de Amerikaanse verkiezingen van 2008, kan nu stoppen met zoeken. Vers van de pers beschrijft Rebecca Traister in Big Girls don’t cry hoe de campagne van Hillary Clinton een ommekeer veroorzaakte voor miljoenen vrouwen in de VS. Ze dachten dat de feministische beweging in hun land niet meer nodig was. Maar het enorme seksisme waar de presidentskandidate mee te maken kreeg, bewees het tegendeel.

Traister werkt al jaren voor internetmagazine Salon.com, en deze site was dan ook een van de eersten die haar interviewde over haar nieuwe boek.   Ze vertelt Salon dat ze zelf voor John Edwards was, de onafhankelijke kandidaat. Maar Edwards moest al snel opgeven, en toen het vervolgens ging tussen Obama en Clinton begon het haar op te vallen hoeveel mensen Clinton uitkotsten omwille van aspecten van haar kandidatuur die niets met haar als politica, en alles met haar vrouwzijn te maken hadden. Ze plaatst de doorbraak na het verlies van Clinton in Iowa:

The thing that had a radicalizing impact on me began after [Hillary lost in] Iowa. Because there was this pile-on, and to me it was mind-bending. It was coming often from people on the left. It was like something they had been keeping inside as they bit their tongues and covered this woman who had the gall to be the front-runner and the “inevitable” candidate, which was the word that they threw out there. And finally she had shown weakness, and they were just going nuts.

Vanaf dit moment gingen alle remmen los en kreeg Clinton er van langs, op televisie, in krantenberichten, op de radio. Ze werd vergeleken met Clenn Close, die in de film Fatal Attraction een psychopate speelt. Nadat een schuinsmarcheerder haar aan de kant zet, wordt ze wild en gaat ze de blanke mannelijke hoofdpersoon te lijf met een mes. Ook verschenen er opeens groepen mannen die tijdens bijeenkomsten ‘iron my shirt’ begonnen te scanderen.

Een poster wijst Hillary Clinton haar plaats, achter de strijkplank.

Vrouwen, maar ook mannen, zagen opeens in hoeveel weerstand er ontstaat wanneer een vrouw het lef heeft om ruimte te claimen in het openbare leven en de politieke arena. De haatcampagne tegen Clinton bracht allerlei primitieve onderstromen in de samenleving aan het licht, en weblogs, kranten en websites begonnen bol te staan van de discussies en opiniestukken over seksisme, racisme, en de mogelijkheden van vrouwen in de Amerikaanse samenleving.

We weten hoe het afliep: Clinton verloor, Obama kreeg de nominatie en won uiteindelijk het presidentschap. Van de kant van de Republikeinen probeerde McCain deze toppositie te veroveren met Sarah Palin aan zijn zijde. Dat mislukte, maar Palin is nog steeds politiek zeer actief en houdt de gemoederen bezig. Volgens Traister is de opkomst van Sarah Palin deels te wijten aan het feit dat Amerika niet klaar was voor iemand als Hillary Clinton. 

Hillary as a mold-breaking, ball-busting, aggressive, relentless female candidate encountered a level of resistance from within her own party — and again, I don’t mean that she should have won, I mean that she should have been treated better, and that her historical place should have been recognized more, and it wasn’t. And so it was the limits of our tolerance, and of a Democratic tolerance for this new kind of woman — a relentless, competitive, noncompliant woman — that opened a door for McCain to bring in Palin to begin with.

Er gaan geruchten dat Palin een gooi wil doen naar het presidentschap bij de volgende verkiezingen in 2012. Onder andere het politieke magazine The Atlantic speculeert hierover. Mocht dat zo zijn, dan is dat nóg een reden om dit boek op het lijstje te zetten van ‘verplichte’ literatuur. Big Girls don’t cry, warm aanbevolen door de Zesde Clan.