Tag Archives: nafluiten

Gent sluit zich aan bij Hollaback

Na Brussel heeft ook de Belgische stad Gent zich aangesloten bij Hollaback. Iedere vrouw die op straat lastig wordt gevallen, kan nu melding doen van het incident, en desgewenst ook foto’s of filmpjes uploaden om deze vorm van alledaags seksisme zichtbaar te maken. Want voor vrouwen is het geen vanzelfsprekende ervaring dat ze rustig in het openbaar rond kunnen lopen.

Hollaback begon in de Verenigde Staten, uit protest en om vrouwen te laten zien dat ze niet de enige waren/zijn. Want hoe gaat dat: je loopt over straat. Uit het niets krijg je een opmerking naar je hoofd (lekkere tieten!!!). Je voelt je rot. Vertel je erover, dan krijg je vaak afwerende reacties. Kun je niet tegen een grapje? Misschien was het bedoeld als compliment. Jeetje, wat ben jij overgevoelig zeg. Je zeurt. Je overdrijft. Zeg, wat had je eigenlijk aan? Wat deed je daar dan ook, op dat tijdstip?

Niet zo gek dus dat onder andere in Gent geen enkele vrouw aangifte doet of formeel een klacht indient nadat iemand haar op straat lastig viel:

Bij het meldpunt Discriminatie van Stad Gent is er de jongste twee jaar geen enkele melding geweest. Ook bij de Gentse politie bestaat er geen specifiek meldpunt voor seksuele intimidatie. ‘Maar dat betekent niet dat seksuele intimidatie geen probleem is in Gent’, zegt Joke Vasseur van het meldpunt Discriminatie. ‘Intimidatie komt hier ook voor, maar het blijft voorlopig een blinde vlek in onze cijfers.’ […] ‘Seksuele intimidatie is een verborgen probleem in Gent’, bevestigt Evie Embrechts van de Gentse feministische groep Fel. ‘Maar vrouwen durven er weinig over te zeggen omdat ze vaak lacherige reacties krijgen. Er heerst een verkeerde cultuur.’

Want hoe gaat dat: voordat je het weet is de vrouw schuldig en gaat het alleen nog maar over haar gedrag, (verkeerd) en haar gedoe (overdreven). Je hebt letterlijk filmopnames nodig om te bewijzen dat je niet overgevoelig bent. Want het gaat niet om die ene keer ‘lekkere tieten’ te horen te krijgen. Het gaat om het cumulatieve effect van iedere keer opnieuw op straat reacties van onbekende mensen, vaak mannen, krijgen, en als je niet gepast reageert veranderen de complimenten in mum van tijd in scheldwoorden en dreigementen. Je weet nooit of het bij een opmerking blijft, of dat de opmerking het begin is van een glijdende schaal.

Hollaback wil tegenwicht bieden aan die verkeerde cultuur. Het zichtbaar maken van intimidatie brengt bewustwording op gang, en geeft vrouwen een steun in de rug. Daarnaast besteedt Hollaback aandacht aan studies naar seksuele intimidatie op straat. Daarvan zijn er nog steeds te weinig, maar iedere keer als een onderzoeker in dit onderwerp duikt, blijkt dat bijna alle vrouwen nare ervaringen hebben. Iets wat vrouwen zelf ook bevestigen als iemand het ze vraagt.

Zoals individuele anekdotes al aangaven, blijkt ook uit studies dat de dader in meer dan negentig procent van de gevallen een man is. Vaak gaat het om een groepje – vrouwen naroepen dient om aan andere mannen te laten zien dat je een echte man bent. Het blijft niet altijd bij nafluiten, claxonneren of roepen. Afhankelijk van het land en de daar heersende cultuur krijgen vrouwen in meer of mindere mate ook te maken met fysieke agressie, zoals borsten betasten, schoppen, slaan.

In Nederland reduceren mensen het probleem nog steeds als een kwestie van bouwvakkers die goedmoedig een vrouw nafluiten, wat is het probleem. Een situatie waar bouwmarkt Gamma handig gebruik van maakt. Gelukkig zijn ze in België een stuk verder. Kunnen wij nog wat van leren. Op naar een Nederlandse afdeling van Hollaback…

Debat over intimidatie op straat woekert voort

Vrouwen die het niet fijn vinden om op straat door willekeurige mannen aangesproken te worden, krijgen vaak te horen dat ze zelf fout zijn. En voilà. Een radicale moslimorganisatie nam kennis van Femme de la Rue, een documentaire die aandacht vraagt voor intimidatie op straat, en reageert door te zeggen dat de maakster zelf fout is. Ze wil gewoon aandacht trekken terwijl ze erbij loopt als een goedkope prostituee. Het Instituut voor Gelijkheid heeft inmiddels een klacht ingediend tegen de groepering, Sharia4Belgium.

Vrouw alleen die op straat loopt? Dan ben je volgens deze meneer een hoer.

Dank, Sharia4Belgium, voor het zo luid, duidelijk en op onsmakelijke wijze bevestigen van het patroon. Nu moeten er wel mensen reageren. De organisatie doet immers precies hetzelfde als een deel van de mannen in de Brusselse wijk waar Sofie Peeters haar opnames maakte. En gebruikt dezelfde argumenten om vrouwen het zwijgen op te leggen. Hou je mond, want je bent zelf het probleem. Alleen dan officiëler en namens een groepering.

Belgische kranten melden dat de Belgische overheid kennis heeft genomen van de van vrouwenhaat overlopende houding van de radicale moslimorganisatie. Het Brusselse parket doet echter pas iets als er een klacht ligt:

Een nieuw gerechtelijk onderzoek is vooralsnog niet geopend. ‘In zulke zaken wordt meestal afgewacht tot we een klacht hebben ontvangen. Het is de documentairemaakster die is aangevallen in deze video’, aldus parketwoordvoerster Geneviève Seressia.

Nu die klacht er ligt, kan het parket alsnog aan de slag. Dagblad De Morgen nodigde ondertussen Trouw columniste Elma Drayer uit om haar opinie te geven over de standpunten van de mannen, zoals geuit in Femme de la Rue, en de radicale moslimorganisatie. Ze maakt korte metten met de vrouwen-de-schuld-geven-houding:

Achter deze redenering schuilt, vrees ik, een oeroude maar zeer hardnekkige mythe: vrouwelijke wezens dragen de verantwoordelijkheid voor wat mannelijke wezens uitspoken. Als zij een probleempje hebben met hun lusthouding, moeten wij ons gedrag aanpassen. Doen we dat niet, dan vragen we om moeilijkheden. Op slinkse wijze worden zo de rollen omgedraaid. Want het gaat natuurlijk niet om het gedrag van de slachtoffers, het gaat om het gedrag van de daders. […] Niemand heeft het recht om zijn eigen seksuele frustraties op anderen te botvieren.

Dit basale feit kan, getuige een verhelderende discussie in NRC Next, of suffe reacties uit Brusselse theehuizen (straks komen hier geen mooie vrouwen meer), niet vaak genoeg herhaald worden.

In Nederland werd inmiddels bekend dat niet alleen de PvdA, maar ook de VVD boetes wil uitdelen aan mannen die naar vrouwen sissen. Prima initiatief. Want het gaat hier niet om ‘onschuldig flirten’ of welk soort eufemisme mensen nog meer gebruiken om van de discussie af te zijn. Het gaat om vervelend, intimiderend, vijandig gedrag, met als effect dat vrouwen zich onveilig en onwelkom voelen in de openbare ruimte, en belemmerd worden in hun bewegingsvrijheid. En de mannen die zich schuldig maken aan dit gedrag, weten zelf dondersgoed dat ze zich vervelend gedragen. Ze willen er alleen niet op aangesproken worden.

Twee dagen, vijfhonderd ervaringen, acties?

Gedegen onderzoek naar mannen die vrouwen op straat lastig vallen moet je met een lantaarntje zoeken. Dat veel vrouwen er last van hebben, blijkt echter keer op keer. Nadat filmstudente Sofie Peeters het debat (opnieuw) wagenwijd opengooide met haar documentaire Femme de la Rue, deed NRC een oproep aan Nederlandse vrouwen om ervaringen te delen. In twee dagen tijd ontving de krant circa 500 reacties. In Frankrijk delen vrouwen hun ervaringen via Twitter, en ook daar stromen de reacties binnen.

Overheden reageren geschrokken op de berg signalen van seksuele intimidatie op straat. Nadat België een voorstel lanceerde om mannen die vrouwen lastig vallen op straat, te beboeten met 250 euro, maakt ook Frankrijk seksuele intimidatie strafbaar.  De wet maakt het makkelijker om te bepalen wat seksuele intimidatie is, zodat slachtoffers makkelijker aangifte kunnen doen.

Wat doet Nederland? De ervaringen van vrouwen in ons land doen namelijk niet onder voor die van Belgische of Franse vrouwen. Een greep uit de ervaringen:

Heb zelfs een keer een jongen tegenover me gehad van 14-15 die mij aansprak over m’n borsten die toch wel degelijk heel ver weg gestopt waren. Buiten op de stoep voor mn deur zitten zorgt voor rare situaties en zelfs gewoon in de trein alleen willen zitten is soms te veel gevraagd. Leeftijden verschillen ook gewoon van 15 tot makkelijk 45 jaar.

Wanneer je niet reageert krijg je de verschrikkelijkste verwensingen naar je hoofd geslingerd. Maar liever dat dan wel reageren en vervolgens langer lastig gevallen worden. Ik voelde me vaak gestraft voor het hebben van blond haar. Een gevoel dat direct werd gevolgd door boosheid en machteloosheid. Het is verdomme toch te gek voor woorden dat je in Nederland naar hartelust voor hoer kunt worden uitgescholden zonder dat je daar iets tegen kunt doen?  Ik ben blij dat er wat aandacht komt tegen deze vorm van verbale mishandeling op straat.

Vroeger zette ik me altijd schrap als ik langs een bouwplaats moest, dan kon je op je vingers natellen dat je “goeiemorgen, schatje!” en nagefloten werd. Ik voelde me daar altijd heel ongemakkelijk bij. Ik vond het ook helemaal niet vleiend, want het waren altijd onaantrekkelijke mannen. Je voelt je een soort van woordelijk belaagd door engerds.

op een normale toon zeggen “goh wat zie je er leuk uit, zou je een keertje met mij wat willen gaan drinken” komt vriendelijk over. Het meest gehoorde: “hey vuile hoer wil je met me neuken” vind ik afschuwelijk. Ik heb het zelfs een paar keer meegemaakt dat mij gevraagd werd “wil je met me trouwen dan wil ik wel je pooier zijn”.

Van dat soort dingen. De PvdA publiceerde inmiddels een pleidooi om ook in Nederland seksuele intimidatie op straat strafbaar te maken. Voor de werkvloer heeft Nederland al regels. Voor seksuele intimidatie op straat kent Nederland echter geen enkele wetgeving. Slachtoffers kunnen zodoende geen aangifte doen bij de politie, want die heeft geen wettelijke basis om op te treden. De PvdA wil wetgeving zoals net ingevoerd in Frankrijk.

Opinieblad Elsevier komt met een columnist die een andere oplossing voor staat: brutale immigranten domweg terug naar hun land van herkomst sturen. Dat is precies de kant die Sofie Peeters niet op wil. Ze betreurt het dat extremisten er vandoor dreigen te gaan met de discussie. In een interview met dagblad De Standaard hamert ze erop dat het daadwerkelijke probleem ligt bij groepen jongens en mannen die zich kapot vervelen, doelloos op straat rondhangen, en hun frustraties afreageren op vrouwen. Ze wil dat de overheid werkloosheid tegengaat en die mannen iets zinnigs te doen geeft.

Dat lijkt de Zesde Clan voor de langere termijn een uitstekende aanpak. We zijn ook zeer benieuwd wat de wetgeving tegen seksuele intimidatie oplevert. Als zulke regels effect hebben, zou de Nederlandse overheid er goed aan doen het Franse voorbeeld te volgen. Ok. Gaan we nu even Hey Baby spelen op de computer. Wordt vervolgd.

VERDER LEZEN: De tenenkrommende Steven de Jong van het NRC reduceert de problematiek tot nafluitende bouwvakkers en zie het maar als een compliment, of speelt racisme misschien een rol, mevrouwtje? Dit opiniestuk van publiciste Maja Mischke dient hem puntig en precies van repliek. Dat is fijn, want dan hoeft de Zesde Clan niet op de vele denkfouten en minachtende standpunten van deze korpsbal te wijzen.

Zonder titel

Via The Riot Mag.

Nee, meisjes nafluiten is niet grappig

Het was even zoeken, maar er blijken toch via internet onderzoeken beschikbaar te zijn over wat er gebeurt als mannen vrouwen naroepen en nafluiten op straat. Wat blijkt? Een grote meerderheid wordt boos en geïrriteerd, ze voelen zich respectloos behandeld door nassissende en naroepende mannen. Maar mannen gaan gewoon door en de publieke opinie vindt dat vrouwen niet moeten zeuren.

In The Guardian doet Holly Kearl verslag van onderzoek voor haar boek over al dat gefluit en geroep. Zij ondervroeg in 2008 een groep van 811 vrouwen. Slechts 8% vond het leuk als mannen iets naar haar riepen en floten. Die 8% zag het als een lolletje of een compliment. De andere 92% kon dit gedrag niet waarderen. Van die overgrote meerderheid voelde een kwart zich beledigd, 40% werd inwendig boos, en 62% werd erdoor geïrriteerd. Dat is inderdaad meer dan honderd, omdat er meerdere reacties mogelijk waren.

Context is belangrijk. Zowel uit het onderzoek van Kearl als uit een studie van wetenschapster Kimberly Fairchild blijkt dat vrouwen iets minder moeite hebben met dit mannelijke gedrag als ze zich veilig voelen. Overdag kunnen ze het beter behappen dan ’s nachts, en het maakt uit of vrouwen in het verleden te maken hebben gehad met geweld. Wie bijvoorbeeld eerder door een man was verkracht, reageerde met meer angst en woede op het fluiten en roepen van mannen dan vrouwen die deze negatieve ervaringen niet hadden. Maar die verschillende situaties nemen niet weg dat een overgrote meerderheid van de vrouwen het gedrag van mannen vervelend vindt.

Vaak vindt ‘men’ dat vrouwen dat niet zo mogen voelen. Het is maar een geintje, ze moeten het als een compliment opvatten, etc. etc. Met die houding wordt het gedrag van mannen goedgekeurd. Wie dat gedrag aan de kaak wil stellen, is een zeur en krijgt te horen: ‘kun je je niet met iets belangrijkers bezig houden? Waar gáát dit over’. Nou, dit gaat over mannen. Mannen die het blijkbaar leuk vinden om stoer te doen, en geen moer geven om hoe dit gedrag overkomt op vrouwen. Heren, een meerderheid vindt het niet leuk. Doe daar iets mee.

Hey baby: kunst tegen vrouwen nafluiten

In eerste instantie lijkt het gratis online spel Hey Baby een slechte wraakfantasie van een verbitterde vrouw die het zat is om op straat nageroepen te worden. Je loopt ergens, een man komt naar je toe en roept ‘neuken, schatje?’ En in plaats van weg te kijken en iets kalmerends te mompelen, haal je een enorm geweer tevoorschijn en knalt de etterbak overhoop. Ah, heerlijk!

Maar voor dit soort fantasieën is het spel niet ontworpen. Hey Baby komt uit de koker van de in New York gevestigde artiest en producer Suyin Loouie. Het is bedoeld als een interactieve kunstvorm, die kritiek levert op gedrag dat sociaal geaccepteerd lijkt. Een man roept je na, nou dames, geen probleem toch, zie het als een compliment.

Die mogelijkheid geeft het spel ook. De vrouwenfiguur kan kiezen wat ze doet als een man haar aanspreekt. Het wegwuiven, waarna er een wolk hartjes wegdwarrelt en de man verder loopt. Of de man neerschieten. Maar wat je ook doet, de vrouwenfiguur overkomt niets, ze blijft leven, en de volgende man komt en spreekt haar aan. En de volgende. En de volgende.

Op een gegeven moment wordt Hey Baby zodoende een beklemmende ervaring, zoals de recensent van de New York Times merkte. Het spel levert daarmee kritiek op een sociaal fenomeen, vrouwen iets naroepen op straat, en zet je aan het denken. Hoe onschuldig is het eigenlijk, die aandacht van mannen? Hoe moet je als vrouw omgaan met wat de een zal zien als complimenteuze belangstelling, en een ander als opdringerig gedrag en agressie? Juist mannen zouden Hey Baby eens moeten spelen. Het zet je hoe dan ook aan het denken.