Tag Archives: moeder de schuld geven

Slechte moeders! (Over de vaders praten we niet)

Webmagazine Jezebel vond weer een mooi voorbeeld van de manier waarop seksistische manieren van wetenschap bedrijven vrouwen een slechte naam geven. Het ging in dit geval om een onderzoek naar de tijd die moeders besteden aan hun kinderen, met name op het gebied van voeding en beweging. Vooral werkende vrouwen doen te weinig, zodat hun kinderen inactief en dik worden. Schande! Totdat je je afvraagt: en de vaders dan?

Jezebel maakt duidelijk dat het blad het echt niet op wetenschappers gemunt heeft. Maar als wetenschappers onbewuste vooroordelen verwerken in hun studies, ontstaan er problemen:

It’s not that we’re “science-shaming;” it’s that way too often gender bias becomes head-bangingly clear once you take a closer look. […] One of the most frustrating aspects of studies like these is how quickly they’re shared around the internet, from personal blog to big blog to, finally, a newspaper article, thus reinforcing hurtful stereotypes that aren’t even necessarily correct. Next time research makes you feel bad about your career/lifestyle/dating/whatever choices, take a closer look.

In dit geval was dat hard nodig, want even kritisch lezen maakte duidelijk dat de hoofdonderzoeker, John Cawley, ‘professor of policy analysis and management and of economics’ aan het Cornell’s College, denkfouten maakt. In een persbericht stellen de onderzoekers dat met name werkende vrouwen minder tijd besteden aan hun kinderen. Kritische lezers kwamen onmiddellijk in het geweer tegen die denkwijze. Want wat het onderzoek aantoonde was dat vaders tussen de 13 en 41 minuten per dag tijd aan hun kinderen besteden, terwijl moeders 277 tot 410 minuten per dag bezig zijn met hun kinderen:

When your research indicates that the time fathers – working or not – spend on activities related to kids’ eating and exercise is in the tens of minutes, while the time mothers – working or not – spend is in the hundreds of minutes, suggesting that moms are to blame shows clear gender bias about expected household activities and contributions to childcare. The whole focus on women’s activities — with men’s as an afterthought — reeks of blaming working women.

Dat is de reden waarom weldenkende mensen aanstoot nemen aan dit soort koppen en persberichten. Dat een werkende man dagelijks nauwelijks een kwartier aanwezig is in het leven van zijn kind, is geen probleem. Hij houdt zich immers aan het script. De kost verdienen, fulltime werken, zo hoort een man dat te doen. Dus geen woord over zijn gedrag, en al helemaal geen negatieve oordelen als zou hij zijn kinderen negeren en dik maken. Werkende vrouwen daarentegen doorbreken de norm dat ze thuis bij de kinderen moeten zitten. Dus maken zij er een zooitje van:

The headline ignores the father’s role and focuses on how the mother is fucking up her kids, stating in the paper’s abstract that the findings “suggest plausible mechanisms for the association between maternal employment and childhood obesity.” Ladies: if you’re gainfully employed, your kid will get called “fatty” on the playground. Quit your jobs.

Het kan echt beter. De Stanford universiteit zette een uitstekende website op met allemaal methoden om alert te blijven op gender en te voorkomen dat onbewuste vooroordelen met je wetenschappelijke werk aan de haal gaan. De Zesde Clan hoopt dat professor John Cawley van zijn fouten leert en de volgende keer eerst een kijkje op Gendered Innovations neemt, voordat hij dit soort persberichten de wereld instuurt.

EenVandaag geeft moeder de schuld

Heeft de Zesde Clan gisteren echt hetzelfde item bij EenVandaag gezien over Antilliaanse jongemannen die nadenken over de rol van vaders? Het item zelf bevatte zeer zeker problemen – De Zesde Clan legt ze zo aan u voor – maar kende over het algemeen een kalme toon. De makers van het filmpje deden duidelijk hun best respectvol met het onderwerp om te gaan. Open echter de webpagina met het item, en de kop schreeuwt je tegemoet: ‘Man wil wel, maar vrouw eist rol als opvoeder op’.

EenVandaag: Antilliaanse mannen praten over vaderschap.

Internettrollen gaan gretig in op die boodschap. Zo schrijft er eentje de volgende, van haat en nijd vervulde tekst onder het bericht:

Eindelijk zegt iemand dat duizenden vrouwen liegen bij geboorteaangiftes, waarbij klakkeloos geaccepteerd 2werd en wordt dat streepje wordt gezet alsof dat soort niet zou weten wie vader is. Ze liegen, bedriegen, manipuleren dat soort vrouwen. Met en zonder “borderlinestoornis” van heb ik jouw daar. En rechters familierecht moesten zich te barsten schamen.

Zo! Die zit! Die akelige manipulerende wijven hebben het gedaan. Valt het niemand op dat dit een cliché vijandbeeld is? Schuimbekkende mannenrechten-activisten en mannen die hun gal willen spuwen na een pijnlijke echtscheiding, roepen dit al jaren te pas en te onpas. Op basis van hun uiteraard geheel objectieve waarnemingen, die gesteund worden door solide wetenschappelijk onderzoek en drie maal gecheckte cijfers. Tuurlijk.

Waarom voeden de koppenmakers van EenVandaag dit soort tirades? Het item zelf concentreerde zich namelijk op een mooi intiatief. De Antilliaanse gemeenschap in Nederland kent een aantal problemen, en Antillianen zelf geven aan dat het preventief kan werken als jongens positieve mannelijke voorbeelden om zich heen hebben. EenVandaag interviewde ook een vrouw die erkende dat het erg zwaar is om een kind in je eentje op te voeden. Het gaat wel, omdat veel Antilliaanse vrouwen hechte sociale netwerken hebben, maar het is fijner als je de zorg kunt delen met een andere verantwoordelijke volwassene.

Tot zover prima. Het item gaat echter helaas op twee momenten de mist in. EenVandaag vroeg aan een vrouw waarom vaders zo vaak afwezig zijn. Zeer diplomatiek antwoordde ze dat de redenen dezelfde waren als in de rest van Nederland. Met één verschil: soms wil een man terug naar de Antillen, maar de vrouw wil in Nederland blijven omdat de kinderen daar meer kans hebben op een hogere opleiding en een goede baan. Vervolgens werd dat voorgesteld als het probleem. Die man heeft heimwee en gaat weg. Het komt door haar dat de kinderen zonder vader opgroeien.

Zeer, zeer vreemd. De vrouw moet klakkeloos haar man volgen? De heimwee van de man is het allerbelangrijkste? Een man hoeft nooit in te schikken? De wens van de vrouw om haar kinderen te laten wonen in het land waar ze naar haar mening de beste mogelijkheden hebben, is een probleem? Wat willen de programmamakers eigenlijk zeggen door de zaken zo voor te stellen?

De tweede misser is een op zich netjes interview met een psychiater. Deze man legt wat uit over de effecten van het slavernij verleden, waardoor vrouwen er eeuwenlang alleen voor stonden. Dat redden ze, maar de man stelt terecht dat het alleen kinderen opvoeden een oud overlevingspatroon is. Anno 2011 zou je als gemeenschap opnieuw kunnen bekijken hoe het zit met de vaders. Om vervolgens uit te roepen, dat vrouwen niet meer de mogelijkheid mogen krijgen om bij de aangifte van de geboorte ‘vader onbekend’ aan te geven. Want ‘de vader is nooit onbekend’. De vader moet dús altijd geregistreerd worden bij de aangifte.

Pardon? Ten eerste gaat het hier om wetgeving. Als de man in kwestie zich liefdevol en betrouwbaar toont, is er geen enkele behoefte aan het opgeven van ‘vader onbekend’. Helaas leven we niet in sprookjesland. Soms loopt de boel compleet in de soep. Dit type wetten heb je dan om de zaken toch nog zo netjes mogelijk te regelen. Het betreft de uitzondering, niet de regel. Deze optie is er ook om de vrouw in dit soort pijnlijke situaties een beetje te beschermen. Zij hoeft zich niet te schamen of teveel persoonlijke zaken uit te leggen. Het is voldoende dat zij de moeder is, punt.

Plus, hoezo is de vader altijd bekend? Wel eens van verkrachting gehoord? Of van vrouwen die meerdere partners hebben en niet precies weten van wie ze zwanger zijn? Of vrouwen die erachter komen dat de man van wie ze zwanger zijn geworden, een gevaarlijke of onbetrouwbare engerd is, die haarzelf en het toekomstige kind schade kan berokkenen? Om zichzelf en het kind te beschermen kan het dan juist een uitstekend idee zijn om de biologische vader buiten de deur te houden.

De Zesde Clan vindt het opmerkelijk dat een discussie over een grotere rol van de vader, zo vaak uitloopt op een roep om vrijheden van vrouwen in te perken. We vinden het ook jammer dat bij dit type debat zo vaak vijandige beeldvorming over vrouwen opborrelt. Is het niet vanuit de koker van journalisten, dan wel vanuit de gifpennen van internettrollen en dwaze vaders. Het zou fijn zijn als mensen deze twee elementen eens een keertje achterwege konden laten.