Tag Archives: marketing

Verzetsheldin verandert in ‘de vrouw van’

De vrouw van de dierentuin-houder. Als je de filmtitel ‘The Zookeeper’s Wife‘ naar je eigen taal omzet, voel je pas goed wat er gebeurt. Een Poolse verzetsheldin, die in de tweede wereldoorlog enorme risico’s nam door Joden te redden via de dierentuin die zij en haar echtgenoot samen hadden, verandert in het wormvormige aanhangsel van een man-met-een-functie. Dit incident staat niet op zichzelf.

De echte Antonina Zabinski, met olifant

Zoals gewoonlijk zijn het kritische feministische denkers die afstand nemen van situaties die iedereen normaal vindt, vragen stellen en lekker gaan tellen. Zoals Shana Mlawski van website Overthinking It. Zij trof in boektitels vele dochters en vrouwen van aan. Uit haar analyse van boektitels op Amazon blijkt dat ‘dochter van’ het meest populair is, gevolgd door ‘de vrouw van’. Als het gaat om een mannelijke echtgenoot in de titel, heeft een vrouw meestal de hoofdrol. De verhalen draaien vooral om het krijgen van een man – de plicht van iedere vrouw zodat ze braaf kan trouwen en ‘vrouw van’ kan worden – of om een vrouw die wraak wil nemen op ‘haar’ man.

Niet alleen in boeken, ook in films wemelt het van ‘vrouw van‘/’echtgenote van’ in de titel. Met als belangrijke subgroep films waarbij deze echtgenote het aanlegt met een andere man. Het omgekeerde komt nauwelijks voor. Als het woord echtgenoot al in de filmtitel voorkomt, staat de relatie tussen man én vrouw centraal. Eigenlijk draait het in die gevallen nog steeds om een man en zijn vrouw.

Of het nou gaat om dochters of echtgenotes van, zulke titels definiëren volwassen vrouwen in termen van hun relatie met een man. Het zijn geen zelfstandige individuen, maar onderdelen van een relatie. In het geval van een verzetsheldin zoals Antonina Zabinski is die afhankelijke status nog eens extra irritant. Zabinski leidde met haar man een dierentuin in de Poolse stad Warsaw. Bij het uitbreken van de tweede wereldoorlog wist ze circa 300 joden via de dierentuin naar de vrijheid te smokkelen. Toen de Duitsers haar echtgenoot arresteerden, ging zij door met Joden redden. Maar haar huwelijkse staat is in de film- en boektitel belangrijker dan haar daden. Ze is de zoveelste ‘vrouw van’.

Dit soort patronen geven een blik in het onbewuste van ons mensen.  Het gaat om taal, en om de beelden en associaties die deze woorden volautomatisch oproepen. De woorden vormen dan de bril waardoor we naar de wereld kijken. Dat heeft gevolgen in de echte wereld. Zo praten mannelijke politici in de V.S. routinematig over vrouwen in de zin van ‘dochter/echtgenote van’. Ze reduceren vrouwen tot een onderdeel van een relatie met een man. Alleen als het gaat om een dochter of vrouw van, kunnen deze mannen zich voorstellen dat het erg is als deze vrouw het slachtoffer wordt van een misdaad of in de knel komt door hardvochtig beleid. Ben je als vrouw geen familie van ze? Dan maakt het blijkbaar niet uit.

Dit soort denkbeelden scheppen afstand tussen zulk soort mannen en vrouwen in het algemeen. Zolang hun dochter of hun echtgenote het goed heeft, mogen andere vrouwen verrekken. Zo’n houding leidt ertoe dat mannen belangen van vrouwen makkelijk weggeven aan de onderhandeltafel. Dat gebeurde bijvoorbeeld bij de nieuwe ziektewet, die de Republikeinen door hun versie van de tweede kamer wilden loodsen. Mannen spraken over specifieke zorg voor vrouwen, bijvoorbeeld rondom zwangerschap, abortus en geboorte. En besloten daarna dat vrouwen wel zonder konden.

Dus, praten over vrouwen alsof we alleen bestaan in relatie tot een man lijkt onschuldig, totdat je ziet wat dat wereldbeeld doet in de ”echte” wereld. Hopelijk stopt de trend snel. Je kunt ook boeken en films verkopen zonder te vervallen in makkelijke cliché-titels met de dochter/vrouw van X in de titel. Hopelijk helpt dat om vrouwen vaker te zien als mensen, met eigen levens, meningen, gevoelens en behoeftes.

Zelf proefkonijn spelen levert onthutsende resultaten op

”Ja maar vrouwen publiceren gewoon minder!” Die uitroep klinkt regelmatig als onderzoek weer eens aantoont dat literaire bladen vooral mannen het werk van mannen laten recenseren. Maar wie verder kijkt, ziet al snel dat mannen een voorkeursbehandeling krijgen. Eest van uitgeverijen en daarna van SF- en fantasybladen. Dat blijkt uit een experiment van schrijfster Catherine Nichols en een telling van magazine Strange Horizons.

Catherine Nichols auteurCatherine Nichols

Nichols wilde weten wat er zou gebeuren als ze exact hetzelfde manuscript onder verschillende namen naar een uitgeverij zou sturen. In het ene geval zag een uitgeverij duidelijk een mannennaam. In het andere geval was de auteur duidelijk een vrouw. Wat bleek? Als vrouw kreeg ze uit vijftig inzendingen slechts twee reacties. Zodra ze haar naam veranderde in iets mannelijks, steeg dat aantal met een factor acht. Nichols concludeert: ,,My novel wasn’t the problem, it was me—Catherine.”

Twintig jaar na Francine Prose’s essay over schrijfsters lijkt er helaas nog niet veel te zijn verbeterd op het gebied van automatische bonuspunten voor mannen en onbewuste vooroordelen tegen vrouwen, concludeert Nichols. Ze maakt zich vooral zorgen over het effect hiervan op beginnende schrijfsters. Die zoeken hun weg en moeten hun eigen stem ontwikkelen. Wat als schrijfsters in die schemerzone stranden omdat ze ontmoedigende en oneerlijke reacties ontvangen, puur vanwege hun sekse?

Wat Nichols met haar persoonlijke experiment ondervond, blijkt ook uit wetenschappelijk verantwoorde onderzoeken naar discriminatie. Favoriet zijn studies waarbij groepen mensen identieke verhalen of CV’s voorgeschoteld krijgen. Alleen de naam wisselt. Prompt blijken mensen Jan veel beter te vinden dan Jane. Ze gunnen hem een hoger startsalaris dan haar. Enzovoorts.

strange-horizons

De verschillen in aandacht worden vaak weggeredeneerd met het aloude ‘ja, maar vrouwen schrijven ook minder’. Het verschil past echter niet bij de sekseverhoudingen bij publicaties. Neem SF. Magazine Strange Horizons becijferde dat mannen een aandeel van 55% hebben, tegen 45% titels op naam van een schrijfster. Kijk je vervolgens naar de media, dan zie je een verhouding van twee mannelijke op elke vrouwelijke auteur. De 55% van de romans vertaalt zich regelmatig in 80% van alle media aandacht.

Strange Horizons vond nog een ander veelbetekenend patroon. Kleine magazines, die af en toe verschijnen in kleine oplagen, weten redelijk gelijkwaardige genderverhoudingen te bereiken in hun kolommen. Maar dat evenwicht verdwijnt snel. Hoe meer gezag en status het blad heeft, hoe blanker en mannelijker de inhoud.

Wat een klein, niet gezaghebbend blad kan, namelijk een gelijkwaardige behandeling van schrijvers en schrijfsters, zouden de poortwachters van de cultuur ook kunnen. Niets staat meer aandacht voor schrijfsters in de weg, behalve vooroordelen. De schrijfsters zijn er. De romans zijn er. Nu moeten de poortwachters hen alleen nog willen toelaten tot de top.

Vrouwen betalen meer, of het nou gaat om handtassen of autoreparaties

Amerikaanse onderzoekers gingen op pad om prijzen van spullen te vergelijken, en wat blijkt: vrouwen betalen in 42% van de gevallen meer dan mannen. In slechts 18% van de situaties zijn vrouwen goedkoper uit. Gemiddeld betalen vrouwen 7% meer voor speelgoed, 4% meer voor kinderkleding, 8% meer voor volwassenenkleding, 13% meer voor verzorgingsproducten en 8% meer voor medische producten. Grote kans dat dit in Nederland net zo is.

Onderzoek naar de situatie in ons eigen land is schaars. Z24 meldt het Amerikaanse onderzoeksresultaat en deed zelf een steekproef bij scheermesjes. Gelijksoortige modellen bleken bijna tien procent duurder als ze een roze kleurtje hadden. Ook de Telegraaf ging zelf op onderzoek uit. De krant constateerde dat een blauwe step in de speelgoedwinkel 59,98 euro kost. Hetzelfde model maar dan in roze? Tien euro duurder.

Vorig jaar zijn dezelfde slechte deals voor vrouwen ook al in Frankrijk aangetoond. En in Engeland. Daar bleek uit onderzoek dat vrouwen bij garages 8 tot 16% meer dan mannen betalen voor dezelfde reparaties aan dezelfde soort auto. Het prijsbeleid rond handtassen leverde hetzelfde beeld op. Dezelfde materialen, zelfde soort model, en de mannenversie is vaak groter, maar toch kost de vrouwenversie tientallen euro’s meer.

Zelfs meisjes van twaalf valt op hoe vaak vrouw-zijn gelijk staat aan meer kosten maken: de Amerikaanse Madeline Messer merkte dat videogames een gratis bespeelbaar mannelijk personage bieden. Wil je een vrouwelijk poppetje, dan moet je betalen of eerst uren spelen voordat je haar personage ontsluit. Ze stapte naar de media om te protesteren tegen dit soort discriminatie:

These biases affect young girls like me. The lack of girl characters implies that girls are not equal to boys and they don’t deserve characters that look like them. I am a girl; I prefer being a girl in these games. I do not want to pay to be a girl.

Wat te doen? Opvallend veel ‘oplossingen’ doen een beroep op vrouwen om te veranderen, of perken hun vrijheden in. Je kunt bijvoorbeeld roepen dat vrouwen voortaan mannenspullen moeten kopen. Lekker makkelijk geredeneerd. Een jasje moet wel passen. Als de pasvorm geen rekening houdt met het feit dat vrouwen borsten hebben, zit het raar, slecht en/of ongemakkelijk. Dan heb je het prijsverschil maar te slikken. Fabrikanten en modemerken weten dat. Kassa!

In het geval van de autoreparaties gaat Autoweek klakkeloos uit van een heteroseksueel koppel, waarbij hij het voor het zeggen heeft: het blad ”grapt” dat mannen hun vrouwen niet naar de garage moeten sturen. Hahaha, ja, heeeeeeel lollig. Laten we bovenop prijsdiscriminatie nog een andere vorm van inperking gooien, dat lost het probleem vast op.

In beide gevallen geen woord over de veroorzaker van het seksistische prijzenstelsel: de autogarages die vrouwen hogere rekeningen sturen, de modemerken die vrouwen meer laten betalen voor kleinere handtassen, de fabrikanten die de meisjesstep tien euro duurder maken. Maar daar begint het. Bij meten (is weten) en vervolgens de daders aanpakken.

In Frankrijk leidde het nieuws tot hogere prijzen voor vrouwen tot protesten en een petitie. Daarna besloot de regering officieel onderzoek te doen naar de verdachte prijsverschillen. De Amerikaanse staat Californië is al veel verder: nadat onderzoek inderdaad structureel hogere prijzen voor vrouwen bewees, verbood de staat dit soort seksespecifieke prijzen. Mag niet meer.

Dat lijkt me voor Nederland ook hoog nodig. Want tot slot: die prijsverschillen in het nadeel van vrouwen komen bovenop de loonkloof. Je weet wel, minder salaris voor vrouwen. Dat begint al bij stages, waarbij mannen gemiddeld een 7,3% hogere stagevergoeding krijgen dan vrouwen. En gaat door tot aan de top, waarbij mannelijke managers 18,2 % meer loon krijgen dan hun vrouwelijke collega’s.

Op een werkend leven kan dat drie ton salaris schelen, berekende Women Inc. Kun je leuke dingen voor doen. Maar helaas. Geen penis, geen drie ton. Wel duurdere uitgaven voor hetzelfde soort spullen. Aanpakken die handel!

Unilever begint jaar met belegen stereotypen

Ja hoor, daar zijn we weer. Jongens? Stoer, brandweer. Meisjes? Zorgzaam, verpleegster. Unilever schreeuwt deze stereotiepe boodschap van de daken in een campagne in het blad Allerhande, met vette koppen en grote foto’s van de jongen en het meisje in kwestie. De enige kniebuiging voor de moderne tijd komt in de kleine lettertjes van de advertentietekst. Daarmee dekt het bedrijf zich keurig in. Het seksisme van de reclame wordt daardoor een stuk geraffineerder en lastiger te bekritiseren.

Bedrijven weten dat dit soort reclames niet meer kunnen. Daarom pakken multinationals het tegenwoordig wat subtieler aan.

Hoe lezen mensen advertenties? Hier is uiteraard onderzoek naar gedaan, het meest recent nog door Cebuco bij vier campagnes in dagbladen. Uit de resultaten blijkt dat in het meest gunstige geval 49% van de mensen een advertentie echt leest. De andere helft scant pagina’s en ziet alleen de grote koppen en grote foto’s.

Van die wetenschap maakt Unilever handig gebruik. De kop en foto van de campagne voor Blue Band leggen de link tussen stoer = jongen en zorgzaam = meisje, met bijbehorende stereotiepe beroepen. De kleine lettertjes geven de firma alle ruimte om kritiek weg te wuiven. Want wat staat daar voor de aandachtige lezer? Bij de foto met het meisje luidt de aanhef: ,,Verpleegster, boer, danseres… wat ze ook willen worden….” Bij de foto met de jongen gaat de tekst als volgt: ,,Brandweerman, fotomodel, dierenarts, wat ze ook willen worden…” 

Dus zie je wel, kan het bedrijf kraaien, wij zijn juist hartstikke progressief. Een jongen als fotomodel doorbreekt stereotypen, en een meisje als boer ook. Zie je wel, niets aan de hand. Maar dit is hypocriet. Want die tekst wordt door meer dan de helft van de mensen niet gelezen. De opvallende kop en foto kan daarentegen iedereen zien. Dit gedeelte bevat de kernboodschap van de reclame en is het meest effectief. En juist dit belangrijkste element van de reclame bevestigt de oude rolpatronen. De kleine lettertjes vormen niet meer dan een schaamlap voor ouderwets seksisme.

Dit seksisme zet zich door in de voeding waar de kop naar verwijst. ‘Zorgzame verpleegsters eten volkoren’, stelt Blue Band, terwijl de stoere brandweermannen hun vetten juist goed kunnen gebruiken. Dit haakt in op de manier waarop eten steeds meer als mannelijk of vrouwelijk wordt gepresenteerd. Denk aan de Snickers reep, de ‘brandstof voor mannen’, met Mister T als voorbeeld. Mannen mogen lekker vet eten. Snickersrepen. Fastfood. Grote stukken vlees. Macho! De energie die zulke voedingsmiddelen opleveren verbranden ze wel weer. Maar vrouwen en vet? Uh oh… Vrouwen moeten vet mijden als de pest, want daar worden ze maar dik van. Nee, zij hebben vezels nodig zodat ze goed kunnen p.. eh… een goede spijsvertering krijgen. Dus voor hen volkoren, via ontbijtgranen en speciale yoghurtjes.

Kom in actie!

Vanwege de niet-traditionele beroepen die in de kleine lettertjes staan, wordt het lastig er een echte zaak van te maken bij bijvoorbeeld de reclame code commissie. Maar je kunt wel degelijk in actie komen. Hoe? Door een klacht in te dienen bij Unilever zelf. De contactgegevens van alle merken staan hier. Als het om Blue Band gaat, kun je bellen met telefoonnummer 0800-2583226, of mailen. Via deze link kom je bij een pagina van de klantenservice. Na het invullen van het hoofdonderwerp (compliment, vraag of klacht) krijg je een formulier en kun je schriftelijk je klacht indienen. Het kost niets en je geeft een signaal af. Wil je nog verder gaan, dan kun je ook nog besluiten voorlopig geen Blue Band meer te kopen.

Vrouwelijke consument is ‘roze met glitters’ zat

Producenten en marketingdeskundigen opgelet: de vrouwelijke consument heeft het helemaal gehad met de roze glitterlook. Kenmerkende uitspraak: ”ik wil een normale gsm, die er niet uitziet alsof ik de verpersoonlijking van Barbie ben.” Snap je? Het nieuwe hebbeding onder vrouwen is een witte iPhone. Daar worden ze pas enthousiast van.

Heren producenten: 95% van de vrouwen wil GEEN roze laptop.

Consumentenwebsite BesteProduct liet de voorkeuren van vrouwen uitzoeken om zo meer omzet te halen. Het bedrijf ondervroeg consumenten, analyseerde het koopgedrag op de eigen site, en ging  in gesprek met fabrikanten en deskundigen uit de wereld van reclame en marketing. Het hele rapport vind je hier.

Uit de rondgang blijkt dat slechts 5% van de consumenten een specifiek voor hen gemaakt product in een roze uitvoering met glitters wil kopen. En slechts 8% stelt prijs op een extraatje als een spiegel om onderweg make-up aan te brengen. De overgrote meerderheid, ruwweg 95%, wil een ‘gewoon’ product, met een uniseks en stijlvol uiterlijk. Net als andere mensen. 

Uit de antwoorden van de consumenten blijkt dat een fabrikant best mag laten zien dat ze zich met een bepaald product op vrouwen richten, maar dat moeten ze dan subtieler doen. Bijvoorbeeld door een iets elegantere uitvoering en luxere afwerking. Fabrikanten spelen steeds meer in op die trend. In plaats van roze, produceren ze vaker mobiele telefoons of navigatiesystemen in de kleur wit. Voorbeeld: de witte iPhone is een verkoopsucces onder vrouwen.

Goed nieuws! Wie weet kunnen vrouwen eindelijk loskomen uit het roze ghetto. Want als er geen markt meer is voor roze glitters, stoppen fabrikanten vanzelf met de productie van dat soort spullen.

Marketingaanpak Huygens beurs schrikt studentes af

Een nieuwe slogan om het Huygens Scholarship Programma te promoten onder studenten blijkt mannen te lokken en vrouwen af te schrikken. Dat blijkt uit cijfers van het Nuffic. Sinds het fonds geïnteresseerden werft met de aanhef ‘Ben jij slim genoeg?’ daalt het aantal aanvragen van succesvolle studentes. Volgens Dr. Liedeke Plate, voorzitter van het Nederlands Genootschap Vrouwenstudies, gaan vrouwen hierdoor in 2011 fors achterlopen op de mannen.

Deze marketingaanpak spreekt vrouwen niet aan.

Met een beurs van het Huygens Scholarship Programme kunnen talentvolle studenten in het buitenland aan de slag. De beurs geeft zodoende een mooie kans om internationale ervaring op te doen, contacten te leggen en de eigen kennis uit te breiden. Tot 2007 deden naar verhouding evenveel studenten als studentes een gooi naar zo’n beurs. Vanaf 2007 blijkt echter een trendbreuk. Steeds minder studentes dienen een aanvraag in voor een beurs. Plate vindt de ontwikkeling erg opvallend:

Dit is verrassend, omdat het aandeel vrouwen in het hoger onderwijs groeit en omdat zij het over het geheel beter lijken te doen dan hun mannelijke medestudenten. Een oververtegenwoordiging was daarom te verwachten.

Die verwachting kwam dus niet uit, integendeel. Wat veranderde er dan opeens? Het enige verschil is dat het fonds sinds 2007, 2008 werkt met de slogan ‘ben jij slim genoeg?’ Daardoor veranderde de toon van de marketing, en die wijziging in studenten aanspreken bleef niet zonder effect. Plate brengt in herinnering dat wetenschappelijk onderzoek keer op keer laat zien dat jongens doorgaans meer zelfvertrouwen hebben dan meisjes. Ook als volwassenen schatten ze hun competenties veel hoger in. Plate:

“Meisjes daarentegen zijn geneigd zichzelf te onderschatten; ze denken al gauw dat ze niet goed genoeg zijn” (Dolle-Willemsen & Verbiest, Taal in de klas). Vrouwen zullen daardoor minder snel bedenken dat ze “slim genoeg” zijn voor een internationaal talentenprogramma.

Plate roept universitair docenten op om talentvolle vrouwen aan te moedigen toch een aanvraag in te dienen voor de beurs. Ze pleit er ook voor de slogan te veranderen in ‘Jij bent slim genoeg’. Dit boezemt meer vertrouwen in en geeft vrouwen de bevestiging dat ook zij slim zijn en dat ook zij aanspraak kunnen en mogen maken op de beurs.

Voor meer informatie: Cordelia Fine geeft in haar boek Delusions of Gender prachtige voorbeelden van het effect van woordkeuze en marketingstijl op mannen en vrouwen. Zo voerden wetenschappers een experiment uit op een open dag voor een studie informatica. Als ze de ruimte waar studenten naartoe moesten, inrichtten als het hol van een nerd, met posters van Star Trek aan de muren etc., gaven mannen aan dat ze de studie graag wilden doen. Vrouwen twijfelden daarentegen massaal aan hun geschiktheid voor informatica. Toen de onderzoekers de ruimte genderneutraal inrichtten, met ‘gewone’ kunst aan de muur, verdwenen de verschillen als sneeuw voor de zon. Mannen en vrouwen vonden zichzelf even vaak geschikt voor de studie.

Jongens pesten meisje vanwege StarWars waterfles

Overal in de Verenigde Staten gaan vandaag kinderen naar school met een StarWars voorwerp of kledingstuk. Dat is het resultaat van een bericht op internet van een moeder uit Illinois die merkte dat haar dochter Katie gepest werd. Haar misdaad? Een StarWars waterfles mee naar school nemen. Dat kón gewoon niet, want StarWars is voor jongens.

Katie zag maar één oplossing om uit de problemen te komen: voortaan een roze waterfles mee naar school nemen. Haar moeder snapte er niks van:

I kept pushing the issue, because it didn’t make sense to me.  Suddenly, Katie burst into tears. She wailed, “The first grade boys are teasing me at lunch because I have a Star Wars water bottle.  They say it’s only for boys.  Every day they make fun of me for drinking out of it.  I want them to stop, so I’ll just bring a pink water bottle.”

Wat?!? Vrouwen uit het hele land lieten een berichtje achter om Katie te vertellen dat zij StarWars ook leuk vinden. Ze moedigden haar massaal aan de roze fles thuis te laten. Toen de teller op 1202 stond besloot Chicagonow, waar het artikel verscheen, de commentarenrubriek te sluiten. De moeder riep mensen op geen StarWars spullen meer naar haar dochter te sturen, maar speelgoed in plaats daarvan te doneren aan kindertehuizen.

Naast deze spontane uitbarsting van solidariteit zorgde het oorspronkelijke artikel ervoor dat er opnieuw aandacht kwam voor de effecten van de marketing volgens strikte gendernormen. Ms Magazine schreef een vervolg op het verhaal, en meldt dat het artikel van Goldman leidt tot concrete acties:

“There could have been defensiveness, from the school, from the parents of the first-grade boys,” Goldman says. Instead, the community and the school have come together to talk over the issues and break through gender norms. The school is considering bringing in a group to teach an anti-bullying assembly. A Star Wars fan organized a Geek Pride for Katie day, with over 19,000 people pledging to wear Star Wars clothing this Friday in support of Katie, although Katie’s school is making it a Proud to Be Me Day, in which every child in encouraged to wear whatever interests her or him. 

Of dit ook een snelle oplossing biedt voor het aanbod in winkels is de vraag. Ms Magazine interviewde verschillende vakbroeders en merkte dat fabrikanten en winkels elkaar de schuld geven van het ontstaan van roze en blauwe ghetto’s. Het blad noemt het een kip-ei situatie, waarbij een beperkt aanbod het koopgedrag van consumenten beïnvloedt, waarna fabrikanten hun aanbod nog meer inperken, waarna de consument nog beperkter koopgedrag vertoont, waarna de fabrikanten zich nog strikter aan roze en blauw houden, en zo door tot in het oneindige.

In ieder geval biedt het geval van Katie een inspirerend voorbeeld om uit deze vicieuze cirkel te komen. Ouders kunnen hun kinderen opvoeden om lak te hebben aan marketing en jongens of meisjes speelgoed, scholen kunnen door middel van onderwijsprogramma’s pesten tegengaan en bewustwording op gang brengen, en inmiddels bestaat er aardig wat leesvoer om iedereen te helpen weerstand te bieden aan het keurslijf waar fabrikanten ons in willen douwen. Voor meer inspiratie: Packaging Boyhood en Packaging Girlhood, of de Engelse organisatie Pink Stinks.

Speelgoedreclame jaagt jongens en meisjes naar hun eigen hoek

Sinterklaas! Kerstmis! Vaak betekent dat cadeautjes kopen, voor kinderen. Maar waar kun je dan uit kiezen? Feminist Frequency keek naar reclames op Cartoon Network en Nickelodeon en zag alle oude cliché’s voorbij komen. Jongens? Wapens, auto’s, agressief buiten spelen, kracht uitstralen. Meisjes? Roze, lief, zacht, lekker binnen poppen aankleden en als je al buiten komt, dan alleen om te zijn, niet om iets te doen. Kijk zelf maar:

O ja, en hier gaat zeventien miljard dollar naartoe, aan dit soort filmpjes om jongens en meisjes in hun genderkorset te drukken. Of ze daar nou in passen of niet. Dus voordat je de roze strijkset voor het meisje koopt, en het piratenzwaard voor een jongen, denk even aan de onderliggende boodschap. Wijk als het kan uit naar iets wat niet zo duidelijk jongen of meisje schreeuwt. Het kan!