Tag Archives: mannen

Wangedrag mannen kost vrouwen hun geld en hun vrijheid

De media staan bol van de analyses rondom het wangedrag van invloedrijke poortwachters zoals Hollywoodbaas Harvey Weinstein – niks aan toe te voegen, ga zo door. Deze discussie is van groot belang, want het wangedrag van dit soort mannen kost vrouwen hun geld en hun vrijheid. Zo zetten vrouwen minder stappen buitenshuis dan mannen, omdat ze niet zeker zijn van hun veiligheid in het openbaar. En kost seksuele intimidatie op het werk vrouwen duizenden euro’s in ongewilde breuken in hun loopbaan. Daarom wordt het hoog tijd voor mannen om zich in het gesprek te mengen. Om zich fatsoenlijk te leren gedragen – doe bijvoorbeeld bij twijfel de Rock Test – en/of seksegenoten aan te spreken als die zich niet fatsoenlijk gedragen.

Om te beginnen met dit meest recente onderzoek: de Amerikaanse universiteit van Stanford onderzocht het wandelgedrag buitenshuis van mannen en vrouwen. Ze analyseerden daarvoor de data op de smartphones van 717.527 mensen in meer dan honderd landen, van Zweden tot Qatar. Het betrof in totaal 68 miljoen dagen activiteit. Uit het onderzoek bleek dat hoe meer macht mannen in een samenleving hebben, hoe vervelender ze het voor vrouwen maken om buiten rond te lopen. In Qatar liep het verschil tussen de seksen bijvoorbeeld op tot 38%.

Vrouwen wandelen niet minder buiten omdat ze lui zijn, maar omdat ze vrezen voor hun veiligheid. Buiten rondlopen verandert in spitsroeden lopen. Ook in zogenaamd beschaafde landen zoals Nederland en België:

Zaterdag 14 oktober, middernacht. Twee jonge gasten rijden me voorbij op het voetpad. “High five? Nee? Neuken dan?” Ik steek mijn middelvinger op, maar ze fietsen zo snel voorbij dat ze de “fuck off” niet meer horen. Nog geen vijfhonderd meter verder loopt een viertal mannen. “He meisje, ben je verloren? Kom bij me, ik maak het leuk tussen ons.” Als ik vraag of er iets aan hen scheelt, hoor ik geschater. Nog twee mannen roepen me die avond ongepaste dingen toe. Ik word kwaad, maar voel mij machteloos. In een kwartier tijd slagen acht mannen erin om me denigrerende voorstellen, vulgaire verwijten en voze boodschappen na te roepen. Ik loop met gebalde vuisten naar huis.

Omdat vrouwen niet zeker zijn van hun veiligheid, vermijden ze de openbare ruimte vaker en maken ze vaker kosten om ergens te komen met het openbaar vervoer.

Mannen brengen vrouwen ook schade toe in hun loopbaan, door vrouwen te dwingen van baan te veranderen wegens seksuele intimidatie. Vrouwen wéten dat het rapporteren van wangedrag van mannen niet loont. Driekwart van de vrouwen die probeerden stelling te nemen, kregen te maken met wraakacties van collega’s en leidinggevenden. Niet de man was het probleem, maar zij, de hysterische, overgevoelige bitch waar je niet mee samen kunt werken.

Veel vrouwen zwijgen daarom en zoeken hun heil elders. Ze veranderen 6,5 keer zo vaak van baan dan vrouwen die geen seksuele intimidatie ondervinden. Dat betekent vaak dat ze financieel de klos zijn. Ze geven een bepaalde loopbaan op, zitten een periode zonder betaalde baan, moeten ergens anders weer van onderaf beginnen. Dan hebben we het nog maar niet over de stress, de verloren dromen en ambities, de moeite die het kost om te solliciteren en je te bewijzen, en nog een keer te bewijzen, en nog een keer te bewijzen.

Het goede aan de hele kwestie Weinstein en soortgelijk gedoe is, dat steeds meer mensen gaan kijken naar de veroorzaker van de problemen. Nee, niet alle mannen behandelen vrouwen als een te consumeren wegwerp-product. Maar het zijn er wel zoveel dat alle vrouwen meerdere nare ervaringen hebben. Vrouwen doen al zeer veel om het wangedrag van deze minderheid bespreekbaar te maken. Feministen hebben vanaf het allereerste begin geweld en intimidatie van mannen geproblematiseerd. Sociale media leveren een nieuw kanaal op, met hashtag acties zoals #zeghet en #metoo.

De eis dat mannen hun bijdrage gaan leveren, wordt steeds luider met ieder nieuw schandaal. Iedere zwijgende man zorgt er namelijk voor dat andere mannen hun gang kunnen blijven gaan. Zoals regisseur Quentin Tarantino, die in het openbaar opbiechtte dat hij wíst van het wangedrag van Weinstein, maar dat hij zweeg en jarenlang de andere kant op keek. Daar heeft hij nu spijt van. Hij begint in te zien dat hij een onderdeel is van het probleem – hij hield roofdieren een hand boven het hoofd, waarschijnlijk op basis van de mythe van de Aardige Man en/of een of andere ons kent ons mannelijke groepscultuur

Het gaat erom dat mannen hun groepscultuur doorbreken, vrouwen als mens zien en haar met menselijk fatsoen behandelen. Er is moed voor nodig om seksegenoten aan te spreken op vervelend gedrag, maar dat is wél precies wat er moet gebeuren:

Things didn’t get this bad overnight. They’ve been bad for a long, long time, and we as men haven’t done anywhere near enough to police our own gender and make this kind of behavior wholly unacceptable. I know many men reading this will recoil to a defensive posture. I know the excuses that will pop into their heads. Knock it off. Every one of us needs to take a deep look at how we treat and have treated women, and how we react to the ways other men treat women. […] …we need to do everything we can to make it stop. Now.

Advertenties

Campagne tegen verkrachting heeft effect

Na jarenlange stijgende cijfers ziet de politie van de Canadese stad Vancouver over het jaar 2011 opeens een daling van tien procent in de statistieken over verkrachting. Dat komt niet alleen door extra training voor agenten. De politie vermoedt dat een campagne tegen verkrachting ook effect heeft. Pikant detail: de posters richten zich op de mannen. Zij worden opgeroepen om niet ‘díe vent’ te zijn, zo’n vent die mannen en vrouwen verkracht. Dat gebeurt niet vaak, mannen aanspreken, maar het blijkt te werken.

De beeldtaal van de campagne laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Eentje toont bijvoorbeeld een vrouw die totaal bewusteloos op een bank ligt, omringd door lege flessen. Daaronder de tekst:

“Just because she isn’t saying no doesn’t mean she is saying yes,” the poster says. “Sex without consent = sexual assault. Don’t Be That Guy.”

De aanpak van de postercampagne was een bewuste keuze:

“We want to make visible the role that men have in ending violence against women and this campaign is directed at men,” said spokeswoman Angela Marie MacDougall. “It’s directed at young men between the ages of 18 and 25.”

De campagne doet recht aan de feiten. De meeste verkrachters zijn mannen. Hun slachtoffers zijn vaak vrouwen uit hun omgeving – de gemiddelde verkrachter is niet een vreemde man die uit de bosjes springt, maar een bekende van de vrouw. Als mannen stoppen met verkrachten daalt het aantal slachtoffers. Simpel.

Ook een andere campagne erkent dit. My Strength gooit het erop dat een man zijn kracht op een positieve manier kan gebruiken. In plaats van ‘díe vent’ te zijn, roepen posters in de Amerikaanse staat Californië mannen op, om een positieve mannelijkheid uit te stralen. De slogans gaan over mannen die op een respectvolle manier beschermend optreden om te voorkomen dat vrouwen het slachtoffer worden van seksueel geweld. Bijvoorbeeld door even met haar mee naar huis te lopen en dan ook echt bij de deur afscheid te nemen. Of als ze nee zegt, ook meteen te stoppen met je eigen seksuele toenaderingspogingen.

Deze campagne is een initiatief van een actiegroep van mannen die verkrachting tegen willen gaan. De ontvangst was lovend:

To my mind it takes the key Authoritarian value of Strength and couples it with normally opposing Nurturing priorities. An excellent way, to my mind, to appeal to men’s strength and egos whilst chanelling them into doing the right thing.

En:

We changed our minds about bullying. We can still change our minds about rape. Rape has never been solely a women’s issue — it’s everybody’s issue. Women on their own can’t stop it. But with thoughtful, responsible men as allies and partners, we can change hearts and minds, policies and perceptions. As My Strength reminds us, real men don’t resort to rape.

Goede voorbeelden die navolging verdienen. Dat er nog maar veel van dit type campagnes mogen volgen.

Klootzakkerig gedrag schaadt vrouwen maar helpt mannen

Klootzakkerig gedrag op het werk vertonen? Management wetenschapper Thimothy Judge bewees in onderzoeken dat dit gedrag vaak een pluspunt is voor mannen. Ze zijn sterk, een krachtige leider! Promoties en een hoger inkomen volgen. Maar vrouwen? Die kunnen zich maar beter netjes gedragen, anders kotst hun hele omgeving hen uit. Maar als ze zich te vriendelijk opstellen is het ook schadelijk, want dan walsen mensen over hen heen. Het is een dubbele moraal van heb ik jou daar. Mooie reactie op de hele situatie, opgetekend door Jezebel:

I don’t know about you, but I’ve worked with plenty of mediocre borderline assholish dudes who somehow would just rise to the top of their department, leaving perfectly smart, nice women behind in entry level. (Once I talked to an associate about a mutual colleague’s surprise promotion, and he put it succinctly: “Sometimes shit floats.”)

Over naar professor Judge van de University of Notre Dame’s Mendoza College of Business:

De site CEO ME merkt op dat dit de zoveelste keer is dat onderzoeksresultaten voor vrouwen tegenstrijdige adviezen oplevert. Mannen voldoen aan de verwachtingen, dus hun optreden levert succes op. Vrouwen bevinden zich echter op een plek waar ze volgens de omgeving niet thuis horen. Op de werkvloer doorbreken ze patronen zodra ze iets anders gaan doen dan bedienen en schoonmaken. Daar raken mensen van in de war. Voordat je het weet beperkt dat je speelruimte en beoordelen mensen je aan de hand van hun frustraties en vooroordelen in plaats van op basis van je prestaties. Jammer dat dit anno nu nog steeds zo gaat: de mentaliteit van mensen is lastig te veranderen…

Lintje zoekt vrouw

Koninklijke onderscheidingen gaan nog steeds in driekwart van de gevallen naar een man. Er zijn geen tekenen van verbetering. Zo kregen in de categorie Volksgezondheid, Welzijn en Sport twintig mensen tussen maart en juni een lintje: zestien mannen en vier vrouwen. Het lijkt wel of ‘men’ in Nederland breed de moed heeft opgegeven hier iets aan te doen of er zelfs maar over na te denken. In maart dit jaar ging bijvoorbeeld een symposium met de titel ‘Lintje Zoekt Vrouw’ wegens gebrek aan belangstelling niet door.

Een koninklijke onderscheiding krijgen is de publieke erkenning van bijzondere verdiensten. Dat veel meer mannen dan vrouwen een lintje krijgen, hangt dan ook voor een deel samen met de ondervertegenwoordiging van vrouwen in bijzondere professies, besturen etc.

Maar het is ook een gevolg van de bredere problematiek van de onderwaardering van vrouwen in Nederland. Vrouwen weten minder dan mannen door te dringen tot de machtige en invloedrijke banen, het vrouwelijke heeft minder status, en in vrijwilligers- en liefdadigheidswerk kampen vrouwen met het probleem dat wat zij doen als vanzelfsprekend wordt beschouwd, of dat zij dit doen als verlengstuk van hun man. Het valt minder op.

Het gevolg van dit complex aan factoren? Binnenlands Bestuur, een vakblad voor de overheid, schetste de situatie twee jaar geleden in sterke en duidelijke bewoordingen. ‘Lintjesregen daalt neer op witte mannen’, kopte het blad toen. Tijdens de Lintje zoekt Vrouw bijeenkomst van 2008, die wel doorging, kwam die tendens ook naar voren:

Volgens Joan Ferrier, directeur van E-Quality, is er bij bedrijven en organisaties geen automatisme om vrouwen of minderheden voor te dragen voor een lintje. „Er bestaat nog steeds een beeld in de maatschappij dat vooral witte mannen van middelbare leeftijd veel betekenen voor de maatschappij. Dat stereotiepe beeld moeten we doorbreken.”

BB sprak onder andere met de organisatie die zich bezig houdt met onderscheidingen, het Kapittel voor de Civiele Orde. Secretaris Jan van Ingen vertelde aan het blad dat de situatie zeker de aandacht heeft:

Allochtonen vinden het vaak vanzelfsprekend dat zij zich inzetten voor de samenleving. En bij vrouwen op topposities leeft juist het idee dat zij voor hun hoofdfunctie niet onderscheiden kunnen worden.’ […]  We stimuleren burgemeesters om gericht te zoeken naar mensen in de ondervertegenwoordigde categorieën. Soms levert dat wat op. De burgemeester van Gouda, bijvoorbeeld, heeft zich sterk ingespannen om een jonge Marokkaanse vrouw te laten onderscheiden voor haar jongerenwerk in de wijk.’

De ondervertegenwoordiging kan dus wel degelijk aangepakt worden met gerichte aandacht voor de prestaties van vrouwen (en allochtonen). Het helpt ook als mensen weten hoe het gaat om iemand voor te dragen voor een lintje.

Het lijkt namelijk lastiger dan het is. Wat je moet doen is goed om je heen kijken welke vrouw een onderscheiding verdiend heeft, en vervolgens dit formulier uitprinten. (En invullen.) Vervolgens zoek je een aantal mensen om een steunverklaring te schrijven. Een soort getuigenis: dit en dat deed ze, dit was het effect van haar daden, we vinden dat ze een lintje verdiend want XYZ. Die verklaringen voeg je bij het formulier, en vervolgens lever je het pakketje in bij de gemeente waar de vrouw woont.

Vaak werken er bij gemeenten mensen die de lintjesaanvragen behandelen en doorsturen naar de provincie, dus je kunt altijd de gemeente om advies vragen als je er niet helemaal uitkomt. Laat je niet afschrikken door het jargon en het officiële gedoe. Begin nu, en werk zo zelf mee aan meer erkenning voor de prestaties van vrouwen. Wie weet wordt de volgende lintjesregen dan een wat minder eenzijdig verhaal.

Succesvolle vrouwen: ‘en de mannen dan’?

Zodra vrouwen vooruitgang boeken, heeft de samenleving de neiging hen te straffen voor hun succes. Hoogleraar Evelien Tonkens maakte dit fenomeen afgelopen internationale vrouwendag bespreekbaar en onder andere de Volkskrant pikte het verhaal op. Hoe dit te plaatsen? Ook in andere landen is het geen onbekend verschijnsel, en daar vatten feministen het samen onder de kreet ‘what about the menz’, oftewel maar hoe zit het dan met de mannen? Want vrouwensucces, betekent automatisch mannenleed. Mannen hebben het óók zwaar, hoor. Sterker nog: het einde van de mannen is nabij!!!! En dat is erg bedreigend.

Voor Nederland vatte Tonkens de situatie kort maar krachtig samen: vrouwen krijgen de schuld van hun succes. Zodra ze uitblinken regent het volgens de hoogleraar verwijten:

Als vrouwen beter zijn, zijn mannen dus slechter. Dat is het onderwerp van discussie. Vrouwen krijgen daar ook nog de schuld van. Zij werken te vaak in onderwijs en opvang. Dat schept een vrouwencultuur waar jongens slecht in gedijen, is nu de zorg. […]  Nu moet het hele onderwijs zich aan jongens aanpassen, omdat meisjes beter zijn.

Dat vrouwen het beter doen en mannen dús slechter is een ‘logica’ die ook in andere landen gehanteerd wordt. Feministen vatten dat samen onder de noemer ‘what about the menz’. Zo was het in de engelstalige wereld de Maand van de Vrouwengeschiedenis, en Bitch Magazine becommentarieerde wat er gebeurde als volgt:

Well, it’s Women’s History Month, and that can only mean one thing: It’s time to freak out about what’s happening to dudes. As anyone who consumes regular doses of media well knows, discussions of how far women have come often devolve into hand-wringing over the plight of men faster than you can say “Men’s Rights Activist.”

Bitch Magazine besteedt daarna drie artikelen aan dit fenomeen, te beginnen met een bespreking van twee boeken waarin gesteld wordt dat de echte man verdwijnt en dat dit komt omdat vrouwen teveel macht krijgen.

Ook in Engeland blijkt het idee van succesvolle, assertieve vrouwen veel weerstand op te roepen. Zo staan Engelse kranten de laatste tijd vol met artikelen over jonge, goed opgeleide vrouwen, die invloedrijke posities bereiken in vakbonden of die erg actief zijn met demonstreren en actie voeren. The Guardian:

For the usual suspects the participation of so many young women – in the education protests in particular – has given rise to a certain moral panic. See, for example, the hilarious Daily Mail cover: “Rage of the Girl Rioters”. The attempted pillorying of these young women – accused of “lacking respect” – by the Mail is the latest in a long line of attacks on women who campaign directly against the state. […] …what looks to be a moral criticism frequently masks a deeper political and economic fear – what shall we do when young women are academically successful, economically independent, socially confident and not afraid to enjoy themselves? Could there be anything more terrifying?

Kortom, het is hard nodig de vrouwen te laten dimmen. Daar zijn allerlei handige technieken voor. De Zesde Clan zet de meest gebruikte methoden even voor je op een rijtje:

  • meer vrouwen in bepaalde beroepsgroepen? Het beroep gaat naar de knoppen, alarm, de sector vervrouwelijkt
  • succesvolle vrouwen zijn kille bitches
  • te assertief, mevrouwtje? Je zult nooooit aan de man komen
  • je bent dan wel rijk en beroemd, maar ook eenzaam en verbitterd, eigenlijk ben je mislukt
  • De enige goede vrouw is een huisvrouw met kinderen
  • vrouwen hebben het zwaar, maar mannen zijn er nog veel erger aan toe, eigenlijk moet daar eens aandacht voor komen in plaats van al dat gezeur over de vrouwtjes

Tot zover een greep uit de redeneringen die de kop opsteken zodra vrouwen hun kop boven het maaiveld uitsteken. Om je hiertegen te wapenen hoef je niet te navelstaren of je het zelf wel goed doet, of er niet toch iets mis is met je. Je hoeft alleen maar het woord vrouw te vervangen door het woord ‘neger’ of ‘jood’. Dan herken je het seksistische karakter van deze redeneringen onmiddellijk. Wat dan helpt is om in de openbaarheid zulke ‘logica’ te fileren, aan de kaak te stellen en voor het voetlicht te brengen. Net zoals hoogleraar Tonkens deed. Zie ook Feminism 101, hier en hier. Hopelijk zet het sommige mensen aan het denken…

Studies over vrouwen en seks deugen niet

We ‘weten’ het allemaal. Vrouwen willen een relatie, mannen willen gewoon snel veel seks, en dat komt door de evolutie. Man de jager, die zijn zaad breed over de wereld wil verspreiden, etc. Echt waar? Of ligt het aan de manier waarop dat soort onderzoek uitgevoerd wordt? Steeds meer signalen wijzen op dit laatste. Niet de evolutie, maar de manier waarop mannen en vrouwen benaderd worden voor deze studies, en de sociale context waarin mannen en vrouwen zich bevinden, veroorzaken de verschillende antwoorden.

Onbekende man vraagt of je seks wil? Dat moet wel een enge psychopaat zijn!

Veel onderzoeken die het resultaat tonen dat vrouwen geen kortstondige seks willen, werden uitgevoerd op dezelfde manier. Een man stapt af op een vrouw en vraagt of ze seks wil, of een vrouw stapt af op een man en vraagt of hij seks wil. Een alternatief was dat de proefpersoon zich moest voorstellen op die manier benaderd te worden, en kreeg dan de vraag of hij/zij in die situatie in zou gaan op het aanbod.

Het blijkt dat de situatie ‘man benadert je voor vlugge seks’ bijzonder weerzinwekkend wordt gevonden door vrouwen. Vanwege de manier waarop het gevraagd wordt zeggen bijna alle mannen ja en bijna alle vrouwen nee. En geen wonder, schrijft het blog Yes Means Yes:

most of the gender difference in women’s and men’s propensity to agree to a broad-daylight, out-of-nowhere proposition for casual sex is driven by women’s perception that their risks are higher, and their likely enjoyment is lower from the proposer.

Te beginnen met het laatste: het idee van plezier beleven blijkt een grote invloed te hebben op het al dan niet ingaan op het aanbod van seks met een onbekende. Yes means Yes analyseert verschillende onderzoeken en daaruit blijkt het volgende. Mannen die benaderd worden door een voor hen onbekende vrouw, schatten haar in als gemiddeld tot goed in bed. Dus zeggen ze bijna altijd ja. Een onbekende man die een vrouw benaderd, wordt door de vrouwen echter ingeschat als iemand met een lage status, die niet goed is in bed. De vrouwen schatten massaal in dat ze weinig plezier zullen beleven aan het avondje seks, en weigeren bijna altijd.

Dan de sociale context. Naast Yes Means Yes wijst ook Feministe er terecht op dat mannen en vrouwen anders worden opgevoed als het gaat om seks. Vrouwen worden constant gewaarschuwd: let op, kijk uit, gevaar, doe het niet want je wordt voor eeuwig verdoemd!!!! Deze culturele bagage is van invloed op de manier waarop vrouwen reageren. Een onbekende man die hen aanspreekt om seks te hebben, loopt een grote kans om gezien te worden als gevaarlijk, een risico voor de vrouw. Mannen die aangesproken worden door een onbekende vrouw hebben die culturele bagage niet, en zullen de situatie minder snel als eng en gevaarlijk beschouwen.

Op Yes Means Yes vat de mannelijke auteur van het artikel deze inzichten als volgt samen:

On my account, as long as there is a lot of rape and not a lot of remedy, as long as there is slut-shaming and double-standards, as long as the denial of the technologies women need to mitigate the risks of unintended pregnancy and disease, then they’re going to look askance at us, and they’re going to act like they have more risk and less to gain from sex with us, because in fact they do. 

En dat heeft dus niks te maken met evolutie, biologie en man de jager. Waarvoor dank!

Wij lezen de Emancipatiemonitor zodat u dat niet hoeft te doen: inkomen

 Tussen mannen en vrouwen bestaat anno 2011 nog steeds een loonverschil van gemiddeld 9%. Dit verschil kan niet verklaard worden uit factoren zoals deeltijdwerk, mate van ervaring of opleiding. En het verschil neemt iets toe: in het jaar 2000 was het twee procent lager. In de bouwnijverheid is de situatie het ergst: daar is het niet te verklaren beloningsverschil maar liefst 22%. Dat blijkt uit de nieuwste cijfers van de Emancipatiemonitor 2010.

Niet alleen krijgen vrouwen binnen een bepaalde beroepsgroep niet hetzelfde loon voor hetzelfde werk, ze worden ook nog eens ernstig benadeeld vanwege een scherpe seksescheiding op de arbeidsmarkt. Je hebt zeer duidelijke mannen- en vrouwenberoepen, en vrouwenberoepen worden stelselsmatig lager gewaardeerd. Vanwege die apartheid verdient een alleenstaande fulltime werkende vrouw anno nu nog steeds maar 80% van het gemiddelde salaris van een alleenstaande werkende man.

Het bestaan van dit laag betaalde roze ghetto van verkoopsters en schoonmaaksters verklaart ook waarom vrouwen overheersen in de laagste inkomensgroepen: de eerste drie laagste inkomens in Nederland bevatten respectievelijk 60, 80 en bijna 70% vrouwen. De hoogste salarisgroep bestaat voor meer dan 80% uit mannen.

Dit klinkt vervelend en dat is het ook. Gelukkig ziet de Emancipatiemonitor wel lichtpuntjes. Zo blijven steeds meer moeders betaald werk verrichten na de komst van het eerste kind. Ook verbeterde de positie op de arbeidsmarkt van alleenstaande moeders. Wat betreft economische zelfstandigheid gaat het ook goed: van de groep vrouwen tussen de 30 en 55 jaar kan zestig procent zichzelf redden.

Daarmee is het streefdoel van de overheid bereikt. Dat het gemiddelde percentage economisch zelfstandige vrouwen toch nog lager ligt dan de beoogde zestig procent, komt vooral door de groep vrouwen van boven de 55 jaar. Zij groeiden op in de tijd dat vrouwen moesten stoppen met werken na hun huwelijk, en zijn daardoor minder zelfstandig dan de jongere generaties.

Media herhalen mythes na onderzoek vrouwentranen

Landelijke dagbladen en allerlei bloggers smulden de afgelopen week van het bericht dat de tranen van een vrouw ervoor zorgen dat mannen geen zin meer hebben in seks. Zulke boude uitspraken vragen om een kritische blik. Hoe zat het oorspronkelijke onderzoek in elkaar? Wat doen de media er vervolgens mee? Dan blijkt al snel dat er niks over blijft van alle beweringen. Zoals Ms Magazine kopt: Shed a Tear for Good Reporting…

Nee, zijn tranen zijn niet onderzocht. Alleen die van een groepje vrouwen.

Volgens Israelische onderzoekers hebben mannen veel minder zin in seks als een vrouw huilt.Dat zou komen doordat een stofje in de tranen van een vrouw veranderingen in de hormoonhuishouding van mannen veroorzaken. Met name het testosterongehalte daalde. Allerlei mensen gingen meteen aan de haal met dit nieuws. En maakten er een seksistisch potje van. Zoals de site van negen tot vijf:

Vrouwen zijn listige wezens, en altijd bereid hun biologie in de strijd te werpen om hun eigen punten op de agenda te krijgen. Nu blijken hun tranen zelfs vol te zitten met feromonen die uw ferme mannelijke potentie als lauwe bijenwas ineen doen zakken.

Het is een manvijandig complot van die vervelende wijven!!!! Inderdaad. Nog een mooi staaltje seksisme, uit wetenschappelijk tijdschrift Kijk. Kijk koos voor de kop ‘Geile man knapt af op vrouwentranen en eindigt het artikel als volgt: ,,Wat precies het evolutionaire voordeel is van het ‘no go’-signaal, is nog niet duidelijk. Maar in elk geval kunnen vrouwen ongegeneerd janken wanneer ze even geen zin hebben; sorry mannen!”

Wat niemand doet, is teruggaan naar het origineel en kijken wat het onderzoek precies inhield. Onder andere Ms Magazine deed dat wel, en dan blijkt het volgende: de onderzoekers beperkten zich tot een klein groepje proefpersonen. Ze kozen bewust alleen vrouwen en keken alleen naar het effect van hun tranen op mannen. Dat was handiger en praktischer. Ze keken niet naar het effect van mannentranen op vrouwen, of tranen van kinderen op vrouwen of mannen, of wat dan ook. Met andere woorden: het onderzoek was zeer eenzijdig.

Dan komt de volgende stap: het onderzoek zegt iets over het hormonale effect van vrouwentranen. Wat veel media vervolgens doen, is dit resultaat vervormen naar ‘tranen als wapen in de strijd tussen de seksen’. Dan kom je dus bij die listige wezens die tranen inzetten als vervanging van het oude smoesje dat ze hoofdpijn hebben.

In de Verenigde Staten kwamen er ook nog wetenschappers aan te pas om het resultaat van de kleine eenzijdige steekproef verder te verklaren: vrouwen zouden tranen bewust inzetten op momenten dat ze zich fysiek zwakker voelen, bijvoorbeeld als ze menstrueren. Dat is dubbel seksistisch, maar zolang er prof. dr. voor je naam staat krijg je alle ruimte van de New York Times om er op los te fantaseren.

Ms Magazine komt met een andere verklaring:

It seems like a very useful and common-sense conclusion that another person’s tears will reduce your sexual arousal. Something tear-worthy is happening and perhaps it’s an important survival cue to pay attention to. Don’t you think this is at least as strong a hypothesis as Sobel’s menstruation one? These popularizations are not a bad example of how studies having to do with women and sexuality are routinely offered to the wider audience. It pays to read carefully. It also pays to remember that sometimes small new studies with exciting findings (such as this one) turn out to be the last studies with such findings. But we seldom hear about such negative results from the popularizers.

Mannen in Congo vechten tegen stigma verkrachting

Gewapende mannen verkrachten een vrouw met geweld. Vervolgens verlaat haar man haar omdat ze volgens hem een hoer is geworden. Het is het gangbare scenario in Congo. Maar dit begint langzaam te veranderen. In de New York Times beschrijft blogger Nicholas Kristof dat steeds meer mannen hun vrouw steunen en bij haar blijven, wat de omgeving er ook van zegt. Daarmee beginnen mannen zich aan te sluiten bij de strijd tegen verkrachting en het stigma dat deze misdaad met zich mee brengt.

Niet alleen vrouwen, maar nu eindelijk ook mannen beginnen de verkrachtingen in de Congo helemaal zat te worden.

Congo is al jaren verwikkeld in een ingewikkelde oorlog tussen legereenheden, milities en bendes. Al deze mannen zijn bewapend, weten dat ze vanwege de chaos wegkomen met misdaden, en gaan regelmatig over tot het verkrachten van vrouwen. Zo begon het nieuwe jaar met de verkrachting van 33 vrouwen in de Kivu regio. Artsen zonder grenzen rapporteerde dat de mannen de vrouwen neerknuppelden of vastbonden en vervolgens hun gang gingen.

Slachtoffers schamen zich zo erg dat ze de verkrachting proberen te verzwijgen en soms meer dan een jaar wachten voordat ze hulp zoeken voor hun verwondingen, signaleerde Oxfam vorig jaar in een onderzoek. Volgens Julie Ndaya van het Afrika Studie Centrum in Leiden zijn culturele opvattingen een belangrijke verklaring voor dit stilzwijgen. Congolezen worden opgevoed met het idee dat vrouwen niet gedwongen kunnen worden tot seks. Wie niet wil houdt de benen strak bij elkaar, dus als je dan toch verkracht werd is dat omdat je je benen spreidde. Dan wilde je blijkbaar seks. Word je onverhoopt meedere keren het slachtoffer, dan komt dat omdat kwade geesten bezit hebben genomen van de vrouw.

Het zijn deze opvattingen die ervoor zorgen dat vrouwen na de verkrachting nog een keer slachtoffer worden. Hun man wil meestal niets meer van haar weten. Treffend citaat: ‘Ik deel mijn vrouw niet met Burundezen, ze moet weg’. Dat betekent voor een vrouw een sociale dood. Alleenstaanden hebben geen plaats in de conservatieve cultuur van Congo, en een alleenstaande verkrachte vrouw is helemaal waardeloos. Iedereen kijkt op haar neer en er zijn voor haar nauwelijks mogelijkheden om ergens een veilige plek te vinden om te wonen of een inkomen te verwerven.

Ondanks die overtuiging beginnen mannen langzamerhand in te zien dat de culturele opvattingen over seks en dwang achterhaald zijn. Bovendien ondervinden mannen zelf ook dat het lastig is je te verzetten als een groep gewapende mannen je aanvalt. Kristof interviewde een man die van een afstand zag hoe zijn vrouw in het veld verkracht werd, maar hij wist dat de mannen hem dood zouden schieten als hij ingreep. Dus rende hij weg.

Het is dan heel vreemd om vrouwen opeens alsnog verantwoordelijk te houden voor hun groepsverkrachting. Langzaam beginnen mannen daarom een andere weg te kiezen, schrijft Kristof:

Due to social stigma and, in many cases, pregnancy, it’s common for men in North Kivu to leave their families if their wives are raped. But there are also men like Paluku. Paluku encouraged Hangie to go to the hospital for treatment and accompanied her when she decided to go. It wasn’t easy. He was afraid because soldiers have diseases, and at first he didn’t know if he could pardon his wife. “I was so mad, but after [the hospital] I forgave her because I realized she was innocent.”

Hij is niet de enige:

 A 19 year-old-woman named Esperance, who was raped during the same confrontation as Valerie, also says her husband stayed by her side. “He was sad for what happened but he just wants me to feel better.”

Van dit soort mannen moeten de Congolese vrouwen het hebben. Als genoeg echtparen dit goede voorbeeld geven, kunnen zij de heersende cultuur langzaam veranderen.

Film zet Afrikaanse mannen aan het denken over condooms

Geen officiële pamfletten, geen dikke boeken, maar een film waarin gewone mannen vertellen wat hun aarzelingen en beslissingen zijn rondom het gebruik van condooms. De film, Protection, probeert zo taboes te doorbreken en gevoelens bespreekbaar te maken. Uiteindelijk doel: levens redden. Want sinds AIDS de kop opstak is veilig vrijen een zaak geworden van levensbelang. 

PlusNews Global schetst een portret van producente Jill Lewis, die met het idee van de film kwam, en de twee regisseurs, Francois Vester en Neil Brandt. Alledrie wilden ze af van het stereotiepe beeld van de brute Afrikaanse man, die te stom is om in te zien wat hij aanricht. In plaats daarvan zochten ze naar aansprekende voorbeelden van eenvoudige mannen, uit dorpen en steden, uit verschillende landen, die iets wilden vertellen over hun eigen ideeën. Uiteindelijk vond het team mannen uit Kenia, Zuid-Afrika en Sierra Leone bereid om de kijker mee te nemen in hun zoektocht.

De film ging vorige week in première in Pretoria. Allerlei non-profit organisaties woonden het feestje bij. Ze zien de film als een geschikt middel om te gebruiken in hun werk. Condooms zijn namelijk in veel landen nog steeds een taboe-onderwerp. Een echte man doet het zonder. Dat deze macho houding ook vrouwen het leven kost, is minder belangrijk dan het mannelijk eergevoel. Daarbovenop kwam nog de Paus, die lange tijd fel tegenstander was van het gebruik van condooms.

Maar als je de film vertoont, en ruimte geeft aan twijfels, aarzelingen en dilemma’s, kunnen gezondheidswerkers daarna in gesprek over de thema’s die de voorbeeldmannen aansnijden. En met de mannen afspraken maken over veilig vrijen. Wie weet helpt het meer tolerante standpunt van de kerk ook…

Helden dragen een wit lintje op 25 november

De Zesde Clan las over een geweldig initiatief van mannen die geweld tegen vrouwen zat zijn. Internationaal geldt 25 november als de dag voor de uitbanning van geweld tegen vrouwen. Canadese mannen grepen die datum aan om witte lintjes te dragen, als een teken dat ze zich bewust zijn van de gevaren waar vrouwen aan bloot staan puur omdat ze vrouw zijn. Het blijft niet bij een symbolische handeling alleen. De campagne roept mannen op om liefhebbende partners te zijn, duidelijk stelling te nemen tegen geweld, en een voorbeeld te zijn voor anderen. Kortom, helden zijn het.

Belgische campagneposter voor Witte Lintjes dag 2008.

De mannen kwamen tot hun actie na een moordpartij aan de universiteit van Montreal, in 1991. Een schutter stuurde eerst alle mannen de klas uit en schoot daarna veertien vrouwen neer. De vrouwenhaat spatte er vanaf. Geschokt en onder de indruk besloten mannen iedere 25 november een wit lintje te dragen en na te denken wat hun rol is in geweld en het tegengaan daarvan. Inmiddels is de witte lintjes actie een begrip in Canada, met een uitgebreide campagnesite en suggesties om in woord en daad je betrokkenheid te tonen.

Googelen op witte lintjes campagne 2010 wijst uit dat vooral België actief is.  Documentatiecentrum Rosa geeft meer informatie, inclusief acties en activiteiten in Vlaanderen en Belgisch Limburg. Voor Nederland kon de Zesde Clan geen berichten ontdekken. Blijkbaar is de witte lintjes beweging nog niet tot ons land doorgedrongen. Geen nood, eens moet de eerste keer zijn. Lees je dit blog, voel je je geïnspireerd? Doe dan 25 november mee en laat zien dat je geweld tegen vrouwen afkeurt.

Binnenkort in de bioscoop: Made in Dagenham

Made in Dagenham, de film die volgens de keuring enger is dan Saw. Binnenkort te zien in Nederland.

Film over gelijke beloning is enger dan Saw, volgens filmkeuring

Stel, je hebt een dochter van 13. Welke film mag ze zien: Made in Dagenham, over een protestactie van Engelse fabrieksarbeidsters om hetzelfde loon als hun mannelijke collega’s te krijgen voor hetzelfde werk. Of Saw 3-D, uit de bekende horrorserie, een werkje vol ingewikkelde martelingen en moorden bij de vleet.

Made in Dagenham.

Keuze gemaakt? Nou, de censoren in de V.S. wisten het ook wel. Saw 3-D is prima vermaak voor de hele familie, maar Made in Dagenham kreeg de status R (alleen toegankelijk voor volwassenen). Women & Hollywood besteedt aandacht aan deze rare gang van zaken, en citeert de producer van de film, Elisabeth Karlsen. Zij begrijpt niks van de keuzes van de Amerikaanse filmkeuring:

There are so few films about women, so few films where women are not simply minor players, ‘eye candy’ or objects of violence in a story about men. Made In Dagenham is one of the few and it has been embraced for this very reason. I can not believe that any parent, grandparent  or teacher would prefer their 13 year old daughter to see a film like ‘Saw’ rather than ‘Made In Dagenham’.  There is a handful of swear words in the film, but none of it is used in an abusive manor. It is there as an element of authenticity reflecting the period and people.

Ook na protesten bleef de status van de film hetzelfde. Dat betekent dat de film in minder bioscopen draait en op andere, latere tijdstippen. Wat weer een drempel opwerkt voor bezoekers, en dat heeft weer een negatief effect op de inkomsten die Made in Dagenham kan genereren. Kortom, bah.

Zelfs de Daily Mail, niet echt een progressieve krant, moest toegeven dat de film geen feministisch tractaat is. Made in Dagenham concentreert zich op individuen en geeft een warm, menselijk beeld van werkende vrouwen en de manier waarop ze zich staande houden. Maar De Zesde Clan begrijpt het wel. Alles, maar dan ook echt alles, is minder eng dan vrouwen die zelfbewust worden en eisen gaan stellen. Dat is het einde van de wereld, het einde van de beschaving, en een totale omkering van hoe het eigenlijk hoort.

Het stelt de mensen van de filmkeuring hopelijk gerust dat vrouwen tussen 1968 en 2010 weinig vooruitgang konden boeken. Zoals eerder deze week nog in de Verenigde Staten. Daar wees de Senaat een wet voor gelijke beloning af. Het verschil: twee stemmen. Maar als die wetgeving er wel is, wil dat nog steeds niet zeggen dat vrouwen een eerlijke behandeling krijgen. Een bekende truc: werkzaamheden een andere naam geven, met net iets andere functie-eisen, zodat vergelijkingen tussen de mannen- en vrouwensalarissen lastig zijn. Op die manier ontstaan verschillen die kunnen oplopen tot twintig procent, in het nadeel van de vrouwen.

Mannen en vrouwen ergeren zich aan dezelfde vage taal

De Zesde Clan trof een leuk berichtje aan over vage taal en de termen waar mannen en vrouwen zich aan ergeren. Wat blijkt? Volgens de site vaagtaal zouden beide seksen zich aan verschillende uitdrukkingen ergeren, maar als je verder leest blijkt dat de top tien bijna hetzelfde is. Zo staan bij zowel mannen als vrouwen de volgende woorden in de top drie: ‘doe je ding’, ‘gewoon een stukje’ en ‘wees proactief’.

‘Doe je ding’ staat bij beide seksen op nummer één. De nummers twee en drie staan bij mannen in de omgekeerde volgorde ten opzichte van de vrouwen. Ook ‘heel erg mooi, zeg maar’ en ‘denk eens out-of the box’ leveren ergernis op bij zowel mannen als vrouwen. Pas in de onderste regionen blijkt dat vrouwen zich aan andere uitdrukkingen ergeren dan mannen. Zo hebben mannen hebben niks met ‘zorg met stepped care model’, terwijl deze vage taal niet in het lijstje van de vrouwen voorkomt.  Vrouwen ergeren zich juist aan ‘ergens een plasje over doen’ – een uitdrukking waar de mannen geen probleem mee hebben.

Vaagtaal denkt dat dominantie bij deze laatste uitdrukking een rol speelt. De site hield een enquête en daaruit bleek:

Opvallend is dat niet alleen vrouwen dit soort machotaal vaag vinden. Ook lager opgeleiden voelen zich al snel ondergezeken als iemand een verbaal plasje over ze doet.

Vrouwelijke en allochtone kiezer stemt linkser

Als alleen Canadese vrouwen zouden stemmen, merken liberale partijen daar niet zoveel van. Maar de conservatieven zouden acht procent van de stemmen verliezen, en daarmee behoorlijk wat zetels. Terwijl de Nieuwe Democraten er juist vijf procent op vooruit zouden gaan. Zeker als er iets controversieels speelt ontstaan er opeens opvallende verschillen in stemgedrag van mannen en vrouwen. Dat blijkt uit een grootschalig onderzoek onder meer dan 12.000 kiesgerechtigden in Canada. In Nederland zijn dezelfde trends zichtbaar.

Tijdschrift Vrij Nederland liet NIPO in mei 2010 peilen hoe het stond met mannen, vrouwen en stemmen. Uit dat onderzoek kwam naar voren dat vrouwen minder op VVD en PVV stemmen. Bij de PVV liep het verschil met de mannen op naar zes procent. Daarentegen zouden ze vaker kiezen voor GroenLinks – zeven procent verschil met de mannen. Bij het bepalen van hun standpunt gaven vrouwen veel vaker dan mannen aan dat ze vooral letten op onderwijs, gezondheidszorg en het milieu. Mannen letten meer op verkeer en de economie.

Specifiek op vrouwenemancipatie ingaan geldt echter algemeen als vragen om problemen, tekende het blad een paar weken later op tijdens een debatavond van Women Inc. Benoem het onderwerp expliciet, en de kiezer haakt af, heet het. Opvallend, want in hetzelfde NIPO onderzoek kwam naar voren dat 63% van de kiezers wil dat partijen zich inzetten voor de positie van de vrouw in de samenleving. VN:

 ‘Het lijkt erop,’ concludeert Peter Kanne van TNS NIPO, ‘dat emancipatie door de Nederlandse kiezer vooral met de mond wordt beleden. Het vrouwenstandpunt is duidelijk niet doorslaggevend. Een goede allochtone kandidaat geeft op dit moment meer een gevoel van urgentie dan een vrouw hoog op de lijst.’

Okeeee…. als je allochtonen wil lokken, hoe stemmen die dan? Kenniscentrum Forum onderzocht het stemgedrag van nieuwe Nederlanders aan de hand van de gemeenteraadsverkiezingen, en lette daarbij op Antillianen, Turken, Marokkanen en  Surinamers. Deze groepen nieuwe Nederlanders gaan minder vaak naar de stembus dan gemiddeld. Jongeren willen wel, zeker als ze een hoge opleiding hebben, maar bij de ouderen spelen taalproblemen een rol. Als allochtonen stemmen, is de PvdA favoriet, gevolgd door GroenLinks en de SP. Forum splitste de cijfers helaas niet uit naar gender.

Kortom, als vrouwen het voor het zeggen hadden zou Femke Halsema premier zijn in plaats van Rutte. Allochtonen zouden Job Cohen in het zadel geholpen hebben. En om nog even mee te geven aan het slot van dit artikel: dat zoveel vrouwen GroenLinks stemmen is niet vreemd. Niet alleen zet de partij veel vrouwen op goede, verkiesbare plekken, maar de standpunten staan bol van het bevorderen van emancipatie. Van vrouwen én voor mannen: GroenLinks pleit bijvoorbeeld voor goede kinderopvang, langer kraamverlof voor vaders, en een wettelijk recht op thuiswerken. Iets om even mee te nemen bij komende verkiezingen….

Wat mannen en vrouwen deden in de prehistorie? Rennen!

In het boek De Onzichtbare vrouw ontmantelden wetenschappers zoals J. Adovasio de mythe van de prehistorische Man de Jager. De Amerikaanse essayiste Barbara Ehrenrech gaat een stuk verder. Mensachtigen en daarna de eerste mensen waren miljoenen jaren lang geen jager maar prooi, en die lange periode als lekker hapje van de sabeltandtijger heeft diepe sporen nagelaten, betoogt zij in ‘Blood Rites, origins and history of the passion of war‘.

Zoals de ondertitel aangeeft, gaat Ehrenreich in op het vraagstuk van oorlogen, waarom oorlogen zo’n hardnekkig verschijnsel zijn en waarom mensen daar zo opgewonden van raken. In dit artikel laat de Zesde Clan dat interessante vraagstuk even links liggen. Voor dit artikel concentreren we ons op de genderaspecten van het verhaal. Want daar zegt ze interessante dingen over, die voor een deel overeenkomen met de theorie van Adovasio en co.

Net als Adovasio toont Ehrenreich aan dat Man de Jager in de prehistorie niet bestond. Het is een mythe uit de koker van mannelijke wetenschappers die zagen wat ze wilden zien. Mensen zwierven eeuwenlang rond, verzamelden planten en noten en kwamen aan vlees door aas te eten, achtergelaten door roofdieren. Maar Ehrenreich gaat verder. Het viel haar in de vakliteratuur op dat wetenschappers collectief stil staan bij jagen, maar niet bij gejaagd worden.  Terwijl dat waarschijnlijk miljoenen jaren een zeer groot probleem was. TOEVOEGING 22 mei 2015: Ook Neanderthalers leden al onder roofdieren.

Mensen zijn relatief kwetsbaar: één flinke mep en we zijn dood. We hebben geen harnas of scherpe klauwen, en erg hard rennen kunnen we ook niet. Voor iedere leeuw of poema waren mensen een smakelijk hapje.  Ehrenreich trof in allerlei boeken verwijzingen aan naar die angstige periode. Zoals schuilplaatsen van sabeltandtijgers, waar botten van dieren en mensen door elkaar lagen: restanten van de maaltijden van het roofdier. Dus wat deden mannen en vrouwen in de prehistorie? Rennen, bij elkaar in een groep blijven, en als er eentje valt en opgegeten wordt door een leeuw blij zijn en je schuldig voelen omdat de ander werd opgegeten, en niet jijzelf.

Pas met de komst van nieuwe technieken, zoals speren, knuppels etc, konden mensen zich beter verweren tegen roofdieren en kreeg je collectieve vormen van verdediging en jacht. Bezigheden waar zowel mannen als vrouwen bij betrokken waren. Langzamerhand nam het aantal roofdieren af, meestal door een combinatie van drijfjachten en klimaatverandering. Op een gegeven moment waren er zo weinig dieren over dat het geen zin meer had om collectief op jacht te gaan. Jagen werd een bezigheid voor kleine groepjes die urenlang stilletjes door een landschap moesten trekken om een prooi te vinden.

Die bezigheid verhield zich slecht met het dagelijkse leven en de aanwezigheid van soms lawaaierige kinderen. Jagen werd een bezigheid voor selecte groepjes mannen. En het gaf status, want je kon terugkeren van je lange tocht en verhalen vertellen over je activiteiten. Totdat het aantal prooidieren uiteindelijk zoveel afnam dat de meeste mannen de jacht op moesten geven. Weg status en weg spannende verhalen vertellen.

Wat te doen? Nou, oorlog voeren dan maar. Er ontstond een krijgerscultuur, laat Ehrenreich zien. Het werd een elitair fenomeen, want wapens en overige uitrusting waren erg kostbaar. Slechts een beperkte groep mannen kon dat opbrengen en krijger worden. Zij ontleenden daar status aan en gaven die status door van vader op zoon.

De schermutselingen zorgden ervoor dat iedereen werd meegezogen in die ontwikkeling. Als anderen jou aanvallen kun je dat niet negeren, je zult dan zelf ook een legertje op moeten richten om je te verdedigen. Is dat leger er eenmaal, dan kun je uit wraak de ander weer aanvallen, die daardoor genoodzaakt is het eigen leger te versterken. Voordat je het weet beland je in een negatieve spiraal van oorlog en wraak waaruit nieuwe oorlogen en wraakexpedities voorkomen.

Er ontstonden feodale maatschappijen. Vrouwen en de gewone man werkten zich kapot om de krijgers te onderhouden. Voor ‘de gewone man’ was dit slecht nieuws.  Mannen moesten op het land van de feodale heer werken, en liepen een grote kans ingelijfd te worden in de legers van de elite. Daar stierven ze massaal, als kannonnenvoer. Ehrenreich toont aan dat de gewone man daar meestal weinig zin in had. Veel legers werkten met een draconische discipline om te voorkomen dat soldaten aan het muiten sloegen, en nog ruim in de negentiende eeuw mochten Duitse generaals geen kamp opslaan bij een woud, want dan was de kans groot dat de manschappen ’s nachts de benen namen en zich in het bos verscholen.

Ehrenreich laat zien dat vrouwen er echter nóg slechter vanaf kwamen. Mannen konden toegang krijgen tot wapens en de krijgscultuur, ook al was dat als kanonnenvoer. Ze konden profiteren van het positieve beeld van de man als de sterkere, de heer der schepping. Vrouwen echter werden gezien als zwak, zowel van lichaam als van geest. Ze werden de prooi van de man: mannen moesten hen ‘veroveren’ en daarna ‘verschalken’. De getemde vrouw was daarna voornamelijk goed voor hard werken in de huishouding en het baren van kinderen: de volgende generatie arbeiders en soldaten.

Deze dynamiek werkt door tot op de dag van vandaag. Onder andere modefotografie heeft de neiging om vrouwen af te beelden als een begeerlijke (seksuele) prooi. Vaak valt dat niet op, omdat we gewend zijn aan zulke beelden. Zet echter een man neer in zo’n zelfde pose, en de ware aard van de situatie wordt pijnlijk duidelijk:

Last year, Petter Lindqvist, co-owner of a Swedish clothing company, recreated one of American Apparel’s notoriously sexist adverts, with startling results. On all fours, naked from the waist down, head turned away from the camera, the photo suddenly looked less like an ad for a denim shirt – more like a person posed as prey.

Kortom, dit is een verhaal over macht, technologie, en als dominante groep omgaan met je trauma van mens-als-prooidier door de status van prooi af te schuiven op je mindere, de vrouw, en jezelf te verschuilen achter harnassen en de mythe van Man de Jager. Het is een verhaal over cultuur. Het zegt niks over individuele mannen en vrouwen, en het verklaart al helemaal niet waarom vrouwen anno 2010 nog steeds ‘vanwege hun biologie’ het huishouden moeten runnen terwijl mannen de wereld voor hun rekening nemen.

Zonder titel

Zonder titel

Miele studie: Britse man laat huishouden links liggen

Ophef in Engeland. Een studie van huishoudfirma Miele zou aantonen dat 82% van de Engelse mannen het huishouden liever overlaat aan zijn vrouw/vriendin. Terwijl eenderde wél graag een schoon huis wil, en snel een beetje aub. Onder andere de Telegraaf in Nederland, en in Engeland de Daily Mail schreven erover, waarna allerlei weblogs het verhaal oppakten en de eeuwenoude discussie voortzetten: de verdeling van onbetaald werk in huis.

Engeland is absoluut geen uitzondering. In de V.S. berekende de Universiteit van Michigan dat vrouwen die met een man trouwen, zich een extra werkdag op de hals halen. In plaats van 11 uur per week poetsen en boenen ze na het huwelijk 18 uur per week. De kersverse bruidegom haalt juist uren poetsen van zijn rooster af. Zo heeft hij het ook geleerd: dezelfde universiteit deed onderzoek naar activiteiten van jongens en meisjes. Jongens bleken over het algemeen 30% minder te doen in het huishouden dan meisjes en mochten 50% meer buiten spelen.

Nederland past precies binnen dit patroon. Hoofdstuk vijf van de Emancipatiemonitor 2008 laat wel wat verschuivingen en nuanceringen zien, maar de rode draad is helder: vrouwen doen per week 15 uur meer huishoudelijk werk dan mannen. En ook hier zie je verschil tussen de vrouw zonder kinderen die op zichzelf woont, en de vrouw zonder kinderen die met een man gaat samenwonen. Zij krijgt er vier uur per week huishoudelijk werk bij. Zodra er kinderen komen barsten de rollenpatronen los: zij gaat minder betaald werken en veel meer zorgen, terwijl mannen meestal dezelfde uren of meer uren betaald werk buitenshuis gaan verrichten.

Grappig zijn de verklaringen die voor deze verschijnselen worden gegeven. Terug naar de Miele studie: de engelse krant Daily Mail haalde er een relatiedeskundige bij, Philip Hodson. Die kwam met een heel verhaal over de natuurlijke nesteldrang van vrouwen, en dat ze daarom de huishoudelijke klussen doen als mannen het laten afweten. O ja, de natuur weer.

Maar de Daily Mail liet ook vrouwen aan het woord, en die gaven een hele andere verklaring: ze voelen dat ze wel moeten, omdat de samenleving onmiddellijk naar hén kijkt als het huis vies is. Zij behoren zich dan te schamen en ervoor te zorgen dat alles op orde is. Kortom, ouderwetse sociale druk, gepaard gaande met verwachtingen en schaamte als vrouwen niet aan die verwachtingen voldoen.

In Nederland zitten die verwachtingen in ieder geval bij jongens nog net zo vastgeroest. Het CBS deed in 1999 onderzoek naar de opvattingen van jongeren van 13 tot 18 jaar. (Die zitten dus nu, elf jaar later, midden in de fase van gezinsvorming etc.) Daaruit bleek dat meisjes heel graag zorg en betaalde arbeid eerlijker willen verdelen. De jongens moesten daar in het algemeen niks van hebben: het huishouden is iets voor vrouwen, zelf wilden ze later als ze groot waren liever de kost verdienen.

De helft van de jongens zegt het expliciet: koken, wassen, poetsen, ik wil graag dat mijn toekomstige vrouw dat doet. Die toekomstige vrouw moet ook minder dan 30 uur per week buitenshuis werken in een betaalde baan, als het aan de jongens ligt. Het CBS zegt dat er niet bij, maar de Zesde Clan wel: als jij wil dat je vrouw het huishouden doet, kan dat alleen als ze minder betaald werk verricht. Dus dat past prima bij elkaar. Maar fijn is anders.

De moraal van het verhaal: het gaat om culturele verwachtingen, normen en waarden, en die kunnen veranderen. We zitten niet vast aan een biologische nesteldrang of zoiets. En mannen zijn intelligent: als ze computers kunnen bedienen, kunnen ze ook de knop van een wasmachine indrukken. Er is hoop!

Mannen en paaldansen = spektakel

Eigenlijk kan dit ook onder het kopje Zonder Titel, want de beelden spreken voor zichzelf: